★Climax Love ★ รักนี้แรงเกินห้ามใจ [จบแล้วจ้า]

ตอนที่ 2 : ★Climax Love ★ 1 :: He is 'Vamp' [complete]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    25 มี.ค. 58

 

 

1

He is ‘Vamp’


อื้อ...

ฉันบิดกายไปมาตามปกติอย่างเช่นทุกเช้าเวลาตื่นนอน แต่รู้สึกปวดเมื่อยตามร่างกายไปหมดจึงอยากจะนอนพักต่อ วันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนนี่ ขอนอนให้ถึงตอนเย็นเลยก็แล้วกัน ฉันดึงผ้าห่มขึ้นมาคุลมร่างกายเพื่อหนีไอเย็นจากแอร์ แต่กลับมีแรงบางอย่างดึงผ้าห่มจากฉันไป ฉันรีบคว้าผ้าห่มแล้วดึงมาอีกครั้งแต่ก็โดนแย่งกลับไปอีก ฉันเริ่มมีสติพอที่จะรับรู้ถึงความผิดปกติ ฉันนอนคนเดียวแล้วจะมีไอ้บ้าที่ไหนมาแย่งผ้าห่มไปจากฉัน

ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นอย่างไม่เต็มใจนัก ก็คนมันเหนื่อย อยากนอนต่อเว้ย! ใครมากวนแต่เช้าวะ เดี๋ยวแม่ด่าหน้าคว่ำเลย ฉันพลิกตัวหันไปทางด้านซ้ายของตัวเองก่อนจะเห็นอะไรบางอย่างขยุกขยิกอยู่ใต้ผ้าห่ม

“แวมไพร์!” ฉันตะโกนเสียงดุพร้อมกับออกแรงดึงผ้าห่มคืนมา

แวมไพร์คือชื่อแมวพันธุ์เปอร์เซีย สัตว์เลี้ยงที่รักของฉันเองแหละ เช้านี้มันคงจะมากวนฉันอีกเช่นเคย

“อะลาย...” มันขานตอบกลับมาเสียงยานพร้อมกับยึดผ้าห่มแน่นจนฉันไม่สามารถดึงมาได้ ไอ้แวมไพร์มันมีแรงมากขนาดนี้เชียวเหรอ ตัวมันเบาๆ เองนะ ฉันขมวดคิ้วยุ่งมองไอ้ตัวใต้ผ้าห่มงงๆ แล้วเมื่อกี้มันขานตอบด้วย โห! พัฒนาการมันดีจริงๆ ต่อไปฉันคงไม่เหงาแล้วมีเพื่อนคุยได้ด้วย

“เอาผ้าห่มแม่คืนมานะลูก แล้วก็ออกไปเลย ถ้าหิวก็ให้เฮียหาอะไรให้กิน ถ้าเฮียยังไม่ตื่นก็ไปหาใครก็ได้ไป” ฉันเอ่ยปากไล่แล้วหลับตานอนต่อ แต่ก็ยังไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวจึงต้องเอ่ยปากไล่อีกรอบ “ไปสิลูก!

ในที่สุดร่างนั้นก็ขยับ แต่มันขยับแรงมากชนิดที่ฉันรู้สึกได้จนต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะคิดว่าไอ้แวมไพร์มันกินหมูทั้งตัวเข้าไปหรือเปล่าถึงได้หนักขนาดนี้ สัมผัสอุ่นๆ โอบเข้าที่เอวฉันก่อนที่ร่างนั้นจะเลื้อยอยู่ใต้ผ้าห่มขึ้นมาซุกใบหน้ากับซอกคอฉัน ฟังไม่ผิดหรอก ซุกใบหน้าที่ซอกคอ

“เฮ้ย!” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อไอ้ตัวที่คิดว่าเป็นแมวกลับกลายเป็นผู้ชายไปได้ ฉันเอามือมายันใบหน้าของเขาออกก่อนจะจ้องหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไม่ใช่ไอ้บรูม! ไม่ใช่เฮีย! แล้วมันเป็นใคร!? เขาหน้าตาดีแถมยังหน้าใสเอามากๆ ลมหายใจร้อนๆ มีกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมอยู่ด้วยเล่นเอาฉันมึนหัว ฉันมองไปรอบๆ ห้องก่อนจะพบว่ามันไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย มันไม่ใช่ห้องของฉันแน่ๆ ฉันพยายามจะลุกขึ้นแต่ไอ้บ้าที่นอนกอดฉันอยู่ไม่ยอมให้ลุก และพยายามจะเอาหน้ามาซุกซอกคอฉันให้ได้

“นอนๆ” ผู้ชายคนนี้บอกแล้วกดร่างฉันให้นอนอยู่ท่าเดิม

สัมผัสเปลือยเปล่าของเขาทำให้ฉันหน้าชาวาบ ความร้อนจากกายของเขาทำเอาลมหายใจฉันติดๆ ขัดๆ ฉันค่อยๆ ละสายตาจากเขามามองที่หน้าอกตัวเองก่อนจะเลื่อนสายตาลงต่ำ ผ้าห่มสัมผัสกับร่างกายของฉันโดยตรง ภายในผ้าห่มผืนนี้มีเพียงร่างกายอันเปลือยเปล่า ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นติดตัว

พระเจ้า! บอกทีว่าฉันฝันอยู่!

ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วก่อนจะ...

“กรี๊ด!!!

“อะไรวะ คนจะนอน” ไอ้ผู้ชายร่วมเตียงของฉันผละออกไปแล้วเอาผ้าห่มไปคลุมโปงเอาไปเพราะต้องการหลีกหนีจากเสียงรบกวน แต่เพราะฉันไม่ได้สวมอะไรเลยถ้าเกิดไม่มีผ้าห่มฉันก็โป๊เต็มๆ ฉันจึงออกแรงฉุดกระชากมันคืนมาให้กับตัวเองโดยไม่ได้นึกถึงเลยว่าถ้าดึงมาแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นร่างกายสมส่วนของเขา กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และไหนจะ... เอ่อ... น้องชายของเขาอีก มันโผล่มาจ๊ะเอ๋กับฉันเต็ม ฉันถึงกลับหน้าเหวอ

น่าอายที่สุด!

“กรี๊ด!!!” ฉันแผดร้องเสียงดังลั่นโดยไม่เกรงใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

“เฮ้ย! ไรว๊า!!!” คนโดนปลุกให้ตื่นหันมามองหน้าฉันแล้วตีหน้ายุ่ง “กรี๊ดอะไรของเธอวะ?” เขามองหน้าฉันเรียบๆ เหมือนไม่ได้ตกใจที่เห็นฉันอยู่บนเตียงเดียวกับเขา ซึ่งแตกต่างจากฉันโดยสิ้นเชิง นั่นทำให้ฉันระลึกได้ว่า เขาต้องพาฉันมาทำมิดีมิร้ายแน่ๆ แล้วเมื่อ... เมื่อคืนฉันเมามาก เมามากจนจำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง

“ไอ้เลว! ไอ้สารเลว!!!” ฉันแหกปากลั่นแล้วหันไปคว้าหมอนที่ตัวเองหนุนขว้างใส่หน้าเขาด้วยความไม่เกรงกลัวเลยสักนิด ตอนนี้อารมณ์เดือดมาก

“โอ๊ย! เป็นบ้าอะไรของเธอ ตื่นขึ้นมาก็เอะอะโวยวาย!” เขาลืมตาตื่นอย่างเต็มที่แล้วจ้องหน้าฉัน ฉันเลื่อนสายตาไปมองที่หว่างขาของเขาก่อนจะรีบหลับตาปรี๋เพราะไปเห็นอะไรที่มันไม่ควรมอง

“กรี๊ด!!! อยากจะบ้าตาย กรี๊ด!!!

“อะไร ลืมตามาคุยกันดีๆ” เขาบอกพร้อมกับพยายามจะดึงมือฉันออกจากตา

ไม่เอานะ! ฉันไม่อยากดูของเขา ขนาดเฮียวันวานที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของฉัน ฉันยังไม่เคยเห็นของสำคัญของเขาเลย แล้วนี่... อ๊าย! อุจาดตา!

“ไม่เอา นายไปใส่เสื้อผ้าก่อน”

“แล้วเธอไม่ใส่หรือไง” เมื่อเขาพูดแบบนั้นทำให้ฉันรีบเอามือออกแล้วก้มลงมองสภาพของตัวเอง “โป๊อยู่เหมือนกันนี่ หึ!

“กรี๊ด! อย่ามองนะไอ้บ้า!” ฉันรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายของตัวเองให้พ้นจากสายตาแทะโลมของเขา ตายๆ เมื่อกี้เผลอโป๊ต่อหน้าเขาด้วย ไม่เอานะ ฉันอาย!

“อ้าว! ก็เธอปล่อยให้มอง” เขาบอกน้ำเสียงยียวนเล่นเอาอารมณ์ฉันปรี๊ดขึ้นสมอง

“ไอ้ชั่วเอ้ย! แก แก!

เขามองฉันยิ้มๆ แล้วหยิบเอาหมอนที่ฉันขว้างใส่เขามาวางทับตรงนั้นเพื่อปกปิดความเป็นชายเอาไว้ ฉันมองเขาอย่างหวาดระแวงพร้อมกับเขยิบตัวไปนั่งชิดกับหัวเตียงชนิดที่เรียกได้ว่าถ้าสิงหัวเตียงไปได้คงจะสิงไปแล้ว

“นายเป็นใคร!?” ฉันถามเขาเสียงแข็ง

“ผัวเธอ”

“ไม่จริง!” ฉันแย้งทันควัน

“จะไม่จริงได้ยังไง เมื่อคืนเราเพิ่งประเดิมครั้งแรกของเธอไปแท้ๆ”

ใบหน้าฉันชาราวกับมีใครเอาอิฐแข็งๆ มาตี

“ไม่จริง นายโกหก”

“แล้วสภาพของเราทั้งคู่ล่ะเธอจะว่ายังไง ฉันโป๊ เธอโป๊ แถมยังนอนอยู่บนเตียงด้วยกัน...ทั้งคืน”

“นาย...” ฉันเว้นวรรคไปพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะเริ่มสะอื้น “ฮึก!

“เฮ้ยๆ” เขามองฉันตื่นๆ

ไม่ได้นะ ห้ามร้องไห้สิยัยบ้า! ฉันรีบทำหน้าให้เป็นปกติ คนอย่างวันเวย์ไม่มีทางให้ใครเห็นน้ำตา ฉันเก็บความเสียใจเอาไว้ก่อนจะจ้องหน้าเขาตาเขียวแต่น้ำตายังคลอเบ้า

“นาย! ไอ้เลว! ไอ้ชั่ว! นายทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง!

“เธอเต็มใจเองนะ”

“ฉันเต็มใจที่ไหนละยะ!

“เมื่อคืนเธอยอมมากับฉันเอง”

ฉันชะงักไปก่อนจะนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เขาคือ... เขาคือคนที่ฉันเจอตอนที่กำลังคุยโทรศัพท์กับเฮีย แล้วเขาก็เอาน้ำมาให้ตอนที่ฉันอ้วก น้ำ...

“นายวางยาฉันงั้นเหรอ!

“จะบ้าหรือไง! หน้าตาหล่อขั้นเทพอย่างฉันเนี้ยนะต้องวางยาพาผู้หญิงขึ้นมาปล้ำ แค่ฉันกระดิกนิ้วเรียกพวกนั้นก็ยอมพลีกายถวายหัวแล้ว” จะอ้วกกับคำหลงตัวเองของเขาจริงๆ

“แต่นายเอาน้ำมาให้ฉัน หลังจากนั้นฉันก็สลบ”

“เพราะเธอเมาต่างหาก”

“ไม่ใช่ ฉันสลบเพราะนายวางยา”

“อ้าว! ไม่ได้ทำก็จะยัดเยียดความผิดให้ เหอะๆ เอาละ จะถือว่าเจ๊ากันกับที่ฉันยัดเยียดความเป็นสามีให้เธอก็แล้วกันนะ J

“ไอ้ทุเรศ พูดมาได้ไม่อายปาก เวรกรรมของฉันจริงๆ ที่มาเจอกับนาย”

“พรหมลิขิตต่างหากล่ะจ๊ะเมียจ๋า~

“อย่ามาเรียกฉันแบบนั้นนะ น่าขยะแขยงที่สุด!” ฉันบอกพร้อมกับลุกออกจากเตียงแต่โดนเขาคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน

“ทำไม เป็นเมียฉันมันน่าขยะแขยงตรงไหน!

“ฉันไม่ได้เต็มใจ”

“แต่เมื่อคืนเธอครางเรียกแต่ชื่อฉัน แวมพ์...”

“เหอะ! นายชื่อแวมพ์งั้นเหรอ ฉันไม่เห็นจะเคยรู้จักเลยแล้วจะเรียกชื่อนายได้ยังไง ไอ้มั่ว! แต่ฉันจะจำไว้ว่าไอ้หน้าตัวเมียอย่างนายมีชื่อทุเรศๆ ว่าแวมพ์!” คอยดูนะกลับไปเมื่อไหร่จะเปลี่ยนชื่อให้แมวตัวเอง แวมพ์บ้าแวมพ์บออะไร

“ชื่อฉันออกจะเท่ห์นะยัยบ้านี่”

“เท่ห์กับผีน่ะสิ ชื่อหมาจรจัดยังเพราะกว่าอีก”

“หมาจรจัดมันจะมีชื่อที่ไหนวะ”

“ไม่ต้องมานอกเรื่อง นายขมขื่นฉัน! นายมันเลว! ฉันเกลียดนาย!

“เป็นเมียที่ดีต้องไม่เกลียดสามีนะครับ~” ไอ้หมอนี่มันบ้าเปล่าวะ ด่าก็ยังจะมาทำหน้าระรื่น

“ฉันไม่ใช่เมียนาย” ฉันบอกแล้วลุกลงไปจากเตียง แวมพ์ที่นั่งอยู่บนเตียงแค่นหัวเราะออกมา

“เหอะๆ ทำไม เธอจะไปเป็นเมียคนอื่นเหรอ? ใครละ???”

“ไม่เกี่ยวกับนาย!” ฉันบอกแล้วก้มลงหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่วางเกลื่อนพื้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ แต่แล้วเขาก็เอ่ยออกมาก่อน

“หรือเธอจะไปเป็นเมียไอ้วันวาน!

ฉันชะงักไปก่อนจะหันกลับไปมองเขางงๆ “นายรู้จักเขาได้ยังไง?”

“แล้วเธอล่ะ เป็นอะไรกับมัน?”

“ฉันไม่จำเป็นต้องตอบนาย”

“เธอต้องตอบ เพราะตอนนี้เธอเป็นเมียฉันแล้วนะ จะไปคบชู้ไม่ได้ มันบาปนะครับ”

“บาปพ่องสิ!” ฉันโมโห ถ้าฉันบาป เขาไม่บาปกว่าเหรอ

ฮือๆ ร่างกายอันบริสุทธิ์ของฉันต้องแปดเปื้อนมลทิน เพราะไอ้สารเลวหน้าหล่อนามว่าแวมพ์ที่มีหุ่นน่าเจี๊ยะแถมยังเป็นไอ้บ้ากวนประสาทอีก เมื่อคืนมันคงทำระยำกับฉันจนสาแก่ใจแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่ามันทำอะไรกับฉันบ้าง คิดถึงหนังโป๊ที่ไอ้บรูมชอบดูแล้วเครียด!

“เฮ้ๆ ฉันพูดดีๆ กับเธอแล้วนะ”

“นี่ดีแล้วเหรอ ถ้าดีได้แค่นี้ไม่ต้องมาพูดกันดีกว่า เปลืองน้ำลาย! เสียเวลา!” ฉันบอกแล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำ

พอฉันเห็นตัวเองในกระจกก็ชะงักไป ฉันมองไอ้รอยจ้ำแดงๆ ตามร่างกายแล้วกำหมัดแน่น ฉันจะจัดการกับพวกมันยังไงดี!?

โมโหมาก ฉันเกลียดมัน! ไอ้ผู้ชายบ้ากาม!

 


 

พอฉันเดินออกมาจากห้องน้ำก็เจอแวมพ์ที่สวมชุดคลุมอาบน้ำนั่งอยู่ที่ปลายเตียง เขามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าและไล่สายตาขึ้นมาอีกรอบแต่จบลงที่ตาฉัน เราสบตากัน

“ตัวเธอมีแต่รอยเต็มไปหมดเลย”

“ไม่ต้องมาพูดมาก เพราะใครละ”

“เพราะสามีเองครับ J” ยังจะมาทำหน้าแปะยิ้มอีก

“ฉันอยากจะฆ่านายจริงๆ เลย” แวมพ์หัวเราะแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนออกมาแล้วยื่นให้ฉัน ฉันขมวดคิ้วงงๆ “อะไรของนาย?”

“ใส่ทับซะ” เขามองแล้วมองมาที่หน้าอกของฉันอย่างสื่อความหมาย “ชุดของเธอน่ะไม่ได้ปกปิดอะไรเลย ใส่ซะ อย่างน้อยก็ปิดรอยพวกนั้นที่ฉันทำได้”

ฉันจับแล้วกระชากมันมาแรงๆ แสดงความไม่เต็มใจจะรับแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำใหม่

พอจัดการกับตัวเองเสร็จฉันก็เดินออกมาใหม่ คราวนี้เจ้าของห้องยืนพิงผนังหน้าประตูห้องน้ำรอ ฉันเมินเขาแล้วเดินไปหยิบมือถือของตัวเองที่เพิ่งสังเกตเห็นว่ามันวางอยู่ที่โต๊ะตรงหน้าทีวี ส่วนกระเป๋าของฉันอยู่ที่ยัยแอ้ม เมื่อคืนชวนกันไปเที่ยวแต่ฉันดันหายมาแบบนี้พวกนั้นคงเป็นห่วงแย่ ไหนจะเฮียอีก ฉันอุตส่าห์บอกว่าจะรีบกลับ แต่นี่กับหายหัวมาทั้งคืนแบบนี้ กลับไปคงโดนเล่นงานเละแน่ แล้วไหนจะเรื่องแวมพ์อีก ฉันตกเป็นของเขาจริงๆ น่ะเหรอ ไม่อยากจะเชื่อ มันเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันไม่คิดว่าชาตินี้จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับตัวเอง

เพราะความเมาแท้ๆ ลาก่อนเถอะเหล้าจ๋า!

แล้วสายตาเจ้ากรรมของฉันก็ดันเหลือบไปเห็นผ้าปูที่นอนสีขาวที่ยับยู่ยี่อย่างกับผ่านสมรภูมิรบมาแต่มันไม่ใช่ประเด็นไง ไอ้ปัญหาคือหยดเลือดสีแดงที่เปื้อนอยู่บนนั้น ไม่นะ!!! พรหมจรรย์ของฉัน ฮึก! ฉันเสียมันไปแล้วจริงๆ เหรอ!!!

“เมื่อกี้ไอ้วันวานโทรมา”

ฉันชะงักไปก่อนจะทำหน้าคิดหนัก “แล้ว...นายได้รับหรือเปล่า?”

“แล้วคิดว่าไง ฉันควรจะรับสายชู้ของเมียไหม แล้วตอกหน้ามันไปว่าอย่ามายุ่งกับเมียกู J

“ทุเรศ! คิดสกปรก!” ฉันหันไปแว๊กใส่เขาแล้วกดดูเบอร์ เป็นเฮียจริงๆ ด้วย ฉันจะทำยังไงดี

“ฉันแค่พูดเล่น” เขาแสยะยิ้ม “ฉันไม่ได้รับหรอก แต่ถ้าเธอยังไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไรกับมันฉันจะโทรไปบอกมันเดี๋ยวนี้แหละว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน”

“อย่านะ!

“ตกใจขนาดนี้เลยเหรอ คงจะกลัวมากสินะ หึ! ว่าไงล่ะ“ แวมพ์ถามด้วยน้ำเสียงกดดัน

“ฉัน... เป็นน้องเฮียวันวาน”

!” แวมพ์ชะงักไปก่อนจะทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตก “นี่เธอคือ...”

“ฉันชื่อวันเวย์ เป็นน้องสาวคนเดียวของเฮีย พอใจยัง?” เขาไม่ตอบแถมยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม “ฉันกลับบ้านก่อนนะ”

“เดี๋ยว!

“อะไรอีกละ”

“เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“ไม่ต้อง ฉันมีปัญญากลับเองได้ ไม่ใช่เด็กอนุบาล”

“เธอแค่อายุ18เองไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่เด็กแล้วจะเรียกว่าอะไร”

ฉันเป้ปากใส่คนที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่พอ “เหอะ! นายคงจะแก่มากแล้วสินะ”

“ก็รุ่นพี่ชายเธอน่ะแหละ”

“งั้นแสดงว่านายรู้จักกับเฮีย?”

“แน่นอน รู้จักดีมากด้วย หึ!

ฉันเริ่มหน้าซีด มือสั่น “นายห้ามบอกเรื่องนี้กับเฮียนะ”

“ทำไมล่ะ บอกไปเลย เราจะได้เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง”

“ไม่จำเป็น หลังจากวันนี้ไปเราไม่ต้องติดต่อกัน ต่างคนต่างอยู่ ชาตินี้ทั้งชาติไม่ต้องมาเผาผีกันเลย!

“ถึงขนาดนั้นเชียว ใจร้ายว่ะ งั้นไม่ไปเผาแต่รอเอตอนเธอเป็นผีได้ไหม”

“ไอ้ทุเรศ ไอ้ชิงหมาเกิด!

““วันเวย์!

“หุบปากเน่าๆ ของนายเอาไว้กินข้าวเหอะ อย่ามาเห่าหอนให้ฉันรำคาญเลย” ฉันบอกแล้วทำท่าจะเดินออกไป

“เอาสิวันเวย์ ถ้าเธอก้าวออกไปโดยไม่มีฉัน เรื่องของเราได้ดังไปทั่ววิทยาลัยบริหารธุรกิจแอมป์แน่”

นะ... นั่นมันชื่อสถาบันของฉันนี่ ฉันหันไปมองเขาด้วยความตกใจ เขารู้ด้วยเหรอว่าฉันเรียนที่ไหน

“เธออยู่แค่ปวช.3 ฉันไม่อยากจะทำลายอนาคตหรอกนะ แค่ทำตัวง่ายๆ ดีๆ กับฉัน เรื่องมันก็เรียบร้อย ไอ้ฉันจะเสียก็ไม่เป็นไร ยังไงก็เป็นผู้ชายรับผิดชอบได้อยู่แล้ว”

“สารเลว!

“ขอบคุณครับ J

“ฮึ้ย! ฉันด่านายอยู่นะไอ้ชั่ว” ฉันอยากจะบ้าตายจริงๆ

“จุๆ ไม่เพราะเลยนะครับเมียจ๋า เรียกชื่อเค้าสิตัวเอง”

“ปัญญาอ่อน!

แวมพ์ยิ้มหวานก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ ฉันเดินไปกระแทกก้นลงบนเตียงก่อนจะหน้านิ่วด้วยความเจ็บปวด โอ๊ย! ทำไมมันปวดระบมไปหมดทั้งตัวแบบนี้

เพราะไอ้สารเลวแวมพ์นั่นคนเดียวเลย!

 


 

“ทำไมไม่ให้ฉันไปส่งที่หน้าบ้านเลยล่ะ?” ไอ้คนฉวยโอกาสแวมพ์ถามขึ้นเมื่อฉันบอกให้เขาจอดรถที่หน้าหมู่บ้าน

ฉันเดินเข้าไปเองจะเป็นการดีที่สุด ไม่อยากให้เฮียเห็นว่ามากับใคร เดี๋ยวจะซักไซ้ไม่เลิกอีกลามไปจนรู้ว่าฉันไม่บริสุทธิ์แล้ว มีหวังพ่อกับแม่ที่อยู่เชียงใหม่คงอกแตกตาย ฉันผิดเองที่ดันไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งสอนของเฮียที่บอกไม่ให้ไปเที่ยวคลับแต่ฉันก็ยังหนีไปเที่ยว จนเกิดเรื่องเนี่ย

นอกจากจะโดนเล่นงานแล้วยังอาจจะต้อง...แต่งงานกับไอ้บ้านี่

ถึงเขาจะหล่อ ดูดี ดูจากการแต่งตัวที่มีแต่ยี่ห้อแบรนเนม รสนิยมดี คอนโดราคาแพง รถหรูที่ขับแล้วบ่งบอกว่าฐานะทางบ้านค่อนข้างรวย แต่ฉันก็ไม่อยากจะต้องจบอนาคตของตัวเองไว้เพียงเท่านี้ ฉันเพิ่งอายุ18 อยู่ปวช.ปี3 ฉันยังคงต้องเดินต่อไป

แค่ผู้ชายมักมากคนเดียว ฉันไม่อยากไปใส่ใจ

“ฉันเดินไปเองได้” ฉันบอกแล้วเปิดประตูลงไปก่อนจะหันไปจบเรื่องราวทั้งหมด “เรื่องระหว่างเราให้มันจบไป อย่ามาเจอกันอีก เข้าใจไหม?”

“ไม่”

“นาย!

“จะจบหรือไม่จบมันขึ้นอยู่กับฉัน เธอไม่มีสิทธิ์มาตัดสิน ฉันจะทำยังไงต่อไปก็ได้ หึ! แต่ถ้าให้เลิกยุ่ง คงยากนะครับวันเวย์ J

ฉันละเกลี๊ยดเกลียดไอ้รอยยิ้มแบบนี้ของมันจริงๆ ดูเจ้าเล่ห์ยังไงก็ไม่รู้

“กลับไปเลยไป ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย” ฉันบอกพร้อมกับปิดประตูรถใส่เขาแรงๆ ก่อนจะเดินตรงไปที่บ้านที่อยู่ตรงหัวมุมซอยแรกของหมู่บ้านนี่เอง

ปี๊บ!

ฉันสะดุ้งก่อนจะหันไปมองไอ้คนบ้าเซ็งๆ แวมพ์จอดรถตรงหน้าบ้านฉันในขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูรั้วเข้าบ้าน กระจกด้านข้างคนขับเลื่อนลงมา ฉันทำหน้าขุ่นมัวใส่เขา

“กลับไปนะ”

“ก็คนมันคิดถึงอ่ะ”

“อย่ามาพูดบ้าๆ” ฉันออกอาการเขินอย่างช่วยไม่ได้ อยู่ๆ ก็มีผู้ชายมาบอกคิดถึง ใครไม่เขินก็บ้าแล้ว

“นี่ ฉันยังไม่ได้บอกเธอสินะ”

“อะไรของนาย?” ฉันถามแล้วมองเข้าไปในตัวบ้านที่ประตูยังคงปิดเงียบแสดงว่าเฮียยังไม่ตื่น รถก็ยังจอดอยู่ อย่าเพิ่งตื่นมาเลยเฮีย เค้ากลัว!

“เมื่อคืนน่ะ...” แวมพ์เว้นไว้ก่อนจะกรีดยิ้มแพรวพราวจนฉันนึกหมั่นไส้ ทำอะไรก็ดูดีไปหมดไอ้บ้านี่

“รีบๆ พูดมา ก่อนที่เฮียจะตื่นมากระทืบนาย” ฉันทำขู่ไปงั้นแหละ ฉันไม่กล้าให้เฮียมากระทืบเขาหรอก

“หึ! ก็ได้ๆ ฟังแล้วอย่าดีใจไปล่ะ”

“อะไร!” หรือว่าความจริงแล้วเขาไม่ได้ทำอะไรฉัน ที่เกิดขึ้นเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด...

เข้าใจผิดบ้านแกสิ ถ้ามันบอกมาแบบนี้ฉันจะให้เฮียหากระสุนมาส่งมันไปทัวร์นรกเลย ฮึ้ย! คิดจะไม่รับผิดชอบใช่ไหม เฮ้! ฉันก็ไม่ได้อยากให้มันรับผิดชอบสักหน่อย

“เมื่อคืนฉันไม่ได้ป้องกัน”

!” ฉันชะงักไปอึ้งๆ “อะ... อะไรนะ...”

“ฉันไม่ได้ป้องกัน เราทำมันเนื้อๆ เน้นๆ” เขาเอ่ยราวกับมันไม่ได้เป็นเรื่องน่าบัดสีบัดเถลิง

“นะ...นาย...” ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดี

“ฉันไปนะ” เขาโบกมือลาแล้วเลื่อนกระจกขึ้นก่อนจะขับออกไปโดยไม่สนใจฉันที่มีอาการแข็งทื่อเป็นตอไม้ยืนอยู่หน้าบ้าน

ไม่ได้ป้องกัน แบบนี้ฉันก็มีสิทธิ... ไม่นะ! ฉันไม่ยอมเด็ดขาด!

“ไอ้เวย์!

สะ...เสียงนี้มัน...

ฉันค่อยๆ หันกลับไปที่ตัวบ้านก่อนจะพบกับเฮียวันวานที่ยืนทำหน้าบึ้งอยู่ที่ประตูบ้าน สภาพเหมือนเพิ่งตื่น เฮียยังอยู่ในชุดนอนสีเทา ผมสีฟ้าของเฮียยุ่งเหยิงไปหมดบ่งบอกได้เลยว่าเพิ่งลุกจากเตียงมาเมื่อกี้ สงสัยจะเป็นเพราะเสียงแตรรถของแวมพ์

เฮียเดินมาหาฉันที่ยังไม่ยอมเปิดประตูรั้วเข้าไปก่อนจะไล่สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ดีนะที่เฮียไม่ได้เห็นตอนฉันออกไปจากบ้านเมื่อวานไม่งั้นคงรู้แน่ว่าตอนออกไปฉันไม่ได้ใส่เสื้อเชิ้ตตัวนี้ ฉันเปิดประตูรั้วเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะขยี้หัวแก้เก้อ

“สภาพแกนี่มัน...ไหนบอกจะรีบกลับ รีบบ้านแม่แกสิ นี่มันจะเที่ยงของอีกวันแล้วนะ”

บ้านแม่ฉันก็บ้านแม่เฮียเหมือนกันแหละจ้า

เฮียมองฉันด้วยสายตาเอือมระอา “แกหายไปไหนมา?”

“ฮะ...เฮีย ฉันขอโทษ ฉันเมาหนักเลยนอนที่บ้านไอ้แอ้ม” ฉันรีบโกหกออกไป

“แกคิดว่าฉันโง่หรือไง ฉันโทรไปหาเพื่อนแกหมดทุกคน พวกมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกหายไปไหน”

เอาแล้วไง งานเข้าสิคะ

“คะ...คือ”

“ว่าไง แกไปไหนมา แล้วเมื่อกี้ใครมาส่งแก รถมันคุ้นๆ”

ฉันรีบส่ายหน้าพัลวัน “ไม่มีใครมาส่ง ฉันมาเอง ส่วนรถเมื่อกี้ก็คงรถของคนแถวนี้แหละ เฮียจะอะไรมากนักหนาเนี่ย”

เฮียจ้องหน้าฉันอย่างจับพิรุธ จะคาดคั้นอะไรฉันนักหนานะ

“แล้วตกลงแกหายไปไหนมา ฉันโทรหาจนมือหงิกอยู่แล้วแกก็ไม่รับ”

เฮียออกอาการโมโหอย่างหนัก ฉันเข้าใจ เพราะเรามีกันแค่สองคน เมื่อคนหนึ่งหายไปก็ต้องร้อนใจเป็นธรรมดา พวกเราเป็นคนเชียงใหม่ แต่เฮียวันวานได้มาเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ฉันจึงขอพ่อกับแม่ตามเฮียมาเรียนที่นี่ พ่อกับแม่จึงซื้อบ้านหลังกำลังพอดีอยู่กันสองคนให้พวกเราสองพี่น้องอาศัยอยู่ เฮียไม่ค่อยชอบใจนักเพราะที่นี่สิ่งยั่วยุมันเยอะกลัวว่าฉันจะเสียคน แต่ฉันก็ไม่ได้เสียและก็ไม่ได้ดีอะไรมากมาย ฉันแค่อยากมีชีวิตวัยรุ่นอย่างคนอื่นเขาบ้าง

แต่มีบางครั้งก็เกินขอบเขตไป เหมือนตอนนี้ไง ฮือๆ

“เอ่อ...ฉัน”

“ตกลงว่าไง แกไปไหนกับใครมา อย่าบอกนะว่าแกไปกับผู้ชาย”

“บ้าน่าเฮีย!” ฉันตกใจแทบช็อกเลยรู้ไหม “ฉันไม่ได้เหลวไหลขนาดนั้น ฉันแค่เมาแล้ว...แล้วสลบอยู่แถวคลับ พอเช้าฉันก็กลับมาบ้านเนี่ย”

เฮียพยักหน้าเหมือนจะเชื่อแต่ฉันก็ยังไม่ไว้วางใจอยู่ดี ใครเชื่อก็โง่แล้วว่าสลบคาคลับ อุ๊ย! หรือเฮียจะเชื่อ

“กระเป๋าแกไปไหน?”

“อยู่กับไอ้แอ้ม”

เฮียขมวดคิ้วยุ่ง “กระเป๋าแกอยู่กับแอ้ม แล้วแกเอาเงินที่ไหนนั่งรถมา”

ชิ้งๆ! โอ๊ย เจ็บปวดกับความฉลาดของเฮียจริงๆ

“ฉันก็มีเงินติดตัวอยู่ล่ะน่า เฮียล่ะก็...ฉันเพลีย ขอตัวไปนอนก่อนนะ เดี๋ยวต้องตื่นมาทำรายงานอีก เฮ้อ!” ฉันบ่นกลบเกลื่อนแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เฮียเดินตามมาติดๆ ก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดๆ ตามร่างกายฉันเหมือนสุนัขตำรวจได้กลิ่นแปลกปลอมอะไรบางอย่าง

“ฉันได้กลิ่น...”

“กะ...กลิ่นอะไร” ฉันเอาแขนขึ้นมาปกป้องตัวเอง ถึงจะเป็นพี่ชาย แต่ยื่นหน้ามาใกล้กันขนาดนี้ก็มีตกใจกันบ้างล่ะค่ะ

“กลิ่นหอม...ที่ไม่ใช่ของแก กลิ่นนี่มันคุ้นมากด้วย เหมือน...กลิ่นไอ้เวรนั่นเลย”

“มันก็ต้องมีกันบ้างแหละเฮีย ฉันไปเที่ยวคลับนะ คนเยอะจะตาย เบียดเสียดกันเข้าไป อาจจะมีกลิ่นของใครติดตัวมาด้วยก็ได้ เฮียอย่าทำตัวเหมือนหมาได้ปะ” ฉันบอกแล้วรีบเดินขึ้นบันไดหนีไป “เฮียไม่ต้องตามฉันขึ้นมาเลยนะ ฉันจะนอน”

“เออ!” เฮียกระแทกเสียงใส่ก่อนที่ฉันจะเข้ามาในห้องของตัวเองแล้วทรุดตัวลงกับพื้น

ตอนนี้ฉันเต็มไปความกังวล กลัว และเสียใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ฉันไม่น่าพลาดเลย ให้ตายสิ! ชีวิตของฉัน จะจบลงแบบนี้จริงๆ น่ะเหรอ...

 













 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,320 ความคิดเห็น

  1. #1161 getty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 13:56
    เอ่อ เฮียวันวานนี่จมูกดีไปมั้ย
    #1,161
    0
  2. #1125 aj68 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 18:58
    ถ้าวันวานรู้ว่าวันเวย์อยู่กับใครเมื่อคืน หึหึหึ
    #1,125
    0
  3. #439 รอยยิ้มของสายฟ้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 21:22
    แจ่มเว่ย ได้กินเด็กเลย 
    #439
    0
  4. #427 jenjira jj jen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 14:26
    เนื้อๆเน้นๆเลยสินะ อิแวมพ์ เอาเลย เอาที่แกสบายใจ
    #427
    0
  5. #415 Pawinee Doksuthat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 14:20
    เรื่องนี้อัพจบไหมค่ะ
    #415
    0
  6. #384 KIMJIWON (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 20:45
    เนื้อๆๆ เน้นๆๆ 😆😆😆😆 อ้ายยยยย บ้าจิงง
    #384
    0
  7. #332 Sirigon So Kongto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 10:27
    เฮียจมูกดีจังจำกลิ่นศตรูได้ด้วยอ่ะ
    #332
    0
  8. #306 on rainy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 21:59
    เอื่ม... กร๊๊ด!!!!!!!
    #306
    0
  9. #253 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 00:04
    แวมพ์กวนมาก
    #253
    0
  10. #252 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 23:52
    แวมพ์น่ารัก
    #252
    0
  11. #231 mena (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 22:29
    คิดถึงคู้นี้ อยากอ่านต่อ
    #231
    0
  12. #213 bellbenyani (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 20:04
    เฮียน่ารักอ่าาาา
    #213
    0
  13. #70 ooiidd4 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 21:50
    นางเอกมีกำลังใจดีมาก 
    #70
    0
  14. #52 NAnaA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:30
    ขำมากๆ เลย
    ชอบๆ
    #52
    0
  15. #46 EXOTRIK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:27
    อ่านแล้วขำพระเอก

    ชอบพระเอกจัง น่าร๊ากกกกกกกก >O<
    #46
    0
  16. #41 C-com (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:19
    ตลกพระเอก ตลกพี่นางเอกด้วย
    ฮาค่า!
    #41
    0
  17. #33 candle::tian (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:20
    555555 5 น่ารักมากเลย ชอบจังๆ > <
    อัพไวๆ นะฮ้าาา
    #33
    0
  18. #31 sujuoppa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:13
    อยากมีพี่ชาย 555+ พี่แวมพ์ คิดจะทำอะไรอ่ะ 0.0
    #31
    0
  19. #30 Yoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:11
    สนุก >O< คู่นี้มุ้งมิ้งดีจัง น่ารักๆ ตลกๆ แต่ชักจะไม่แน่ใจว่าทุกอย่างอาจจะจริง เพราะเธอ เจ็บ >////<

    แวมพ์มีแผนอะไรต่อ พอรู้ว่าเธอคือน้องใคร ลุ้นๆ

    พี่น้องก็น่ารัก เฮียดูจะหวงน้องมากๆ

    ว่าแต่เฮียรู้กลิ่น ศัตรู ด้วยเหรอ อึ้งเลยนะเฟ้ย



    #มีคำผิดนิดหน่อยนะ

    ยืนผนังหน้าประตู

    บิดสีบัดเถลิง



    รออ่านนะ
    #30
    0
  20. #29 Yoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:10
    นั่นสิ จริงหรอ?? แอบคิดว่าอาจจะจัดฉาก แต่ก็สี่สิบหกสิบนะ ไม่ชัวร์เลย จะโดนไรเตอร์หลอกมั้ยนะ

    นายแวมพ์แบบว่า กวนประสาทจริงๆ สมควรโดนด่า ฮาๆ

    ว่าแต่แวมพ์เองยังไม่รู้ชื่อนางเอกเลยสินะ วันเวย์-วันวาน ชื่อคลานตามกันมาแบบนี้ พี่น้องชัดๆ

    ตลกไรเตอร์ว่าสามีนอกใจ แต่งเอง เครียดเอง อิอิ

    #29
    0
  21. #28 proudzaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 22:13
    ใจเราเราว่าเราไม่อยากให้มันมีอะไรกันจริงๆอ่ะ มันดูแรงไปหน่อยมั้ยง่าาาาา เราสงสารนางเอกอ่ะ เราว่ามันทำได้หลายทางเลยนะที่มันไม่ต้องมีอะไรกันจริงๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ติดตามค่าาาา (อย่าให้มีอะไรกันจริงๆเลยเหอะ)
    #28
    0
  22. #27 Wawa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 20:21
    อ่ะ ยังไม่มา

    รออยู่นะค่ะ สู้ๆ
    #27
    0
  23. #7 แม่แบบแผ่นพิมพ์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:53
    อัพจนครบแล้วนะคะ
    #7
    0
  24. #6 proudzaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:43
    รออยู่นะค้าาาาาา มาอัพเร็วๆนะ จัดฉากเหอะ เจงๆๆๆๆ
    #6
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(