Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 9 : Change it love : 8 ภาพความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ม.ค. 61

8

ภาพความทรงจำ

 


            สาวสวยในชุดนักเรียนส่งยิ้มมาให้ ...ใต้เงาต้นไม้ใหญ่ที่ทอดผ่านลานเอนกประสงค์ที่ใช้เป็นสนามบาสฯ บ้าง ฟุตบอลบ้างตามแต่โอกาส ใบไม้ร่วงหล่นตามอายุไขเมื่อถูกสายลมพัดปลิวลงมา ดวงอาทิตย์ใกล้ลาลับ ขณะเดียวกันเมฆก้อนใหญ่ก็ใกล้จะตกลงมาเป็นฝนเต็มที


            ทำไมมาช้าจังล่ะ

            เสียงใสของสาว ม.ต้น เอ่ยด้วยรอยยิ้ม เธอกวักมือเรียกชายหนุ่มผู้ไร้เดียงสาเข้าไปหา

            เธอจับมือเขาแล้วพาเดินเข้าไปในห้องเก็บของเก่าๆ หลังโรงเรียน

            หัวใจเต้นถี่เหมือนจะหลุดออกมาให้ได้ในวินาทีนี้...

พึ่บ!

            มือเล็กดันร่างสูงไม่ถึง 155 เซนติเมตรให้ทิ้งน้ำหนักไปบนโต๊ะตัวหนึ่ง แสงสีส้มที่ลอดผ่านเข้ามาช่วยสร้างบรรยากาศภายในให้น่าตื่นเต้นขึ้น บวกกับเสียงฟ้าร้องที่ปลุกเร้าให้ขนกายลุก

            ลองดูมั้ย

            ลองดูมั้ยเสียงเล็กสลับกับเสียงเข้ม ห้าวดังเสียบเข้ามาในหู

ปึก!!!

            เด็กหนุ่ม ป.6 ล้มตัวลงดิ้นตะเกียกตะกายบนพื้นที่เขรอะฝุ่น เสียงร้องครวญครางของเขาไม่มีความหมายต่อผู้คนที่มากมายที่กรูเข้ามาหา เรี่ยวแรงที่มีหมดไปกับการต่อสู้จนร่างกายเริ่มไม่ไหว เม็ดเหงื่อไหลท่วมกาย การหายใจเริ่มไม่เป็นจังหวะ ความกลัวถาโถมเข้ามา ในขณะที่ผู้หญิงผมสั้น 3-4 คนพากันหัวเราะสะใจกับสิ่งเลวร้ายเหล่านั้น

 

เฮือก!!

            ผมลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด ขอบคุณเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นไม่อย่างนั้นผมคงอึกอัก          อยู่บนเตียงไปอีกนาน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            “โห่.. กว่าจะเสด็จมาเปิดประตูได้นะมึง” ไอ้ฟลุคทันทีที่ผมเปิดประตู ก่อนจะย่ำเท้าเข้ามาในห้องแล้วเอาร่างเปียกๆ ของมันเดินตรงไปห้องน้ำ ถามว่าตี 2 กว่าแล้วทำไมไม่นอนหอแฟนเหมือนทุกวันล่ะครับ คำตอบที่ได้ก็คงเป็น กูเบื่อคนนี้ละ ไม่ก็ น้ำแตกแยกทาง มึงจะถามทำไม?... เหมือนที่บอกกันทุกครั้งนั่นแหละ

            “แล้วนี่ไม่ถามกูสักหน่อยหรอว่าทำไมพึ่งกลับ?”

            “ปกติของมึงมั้ยที่กลับเวลานี้” และมันก็โรคจิตนะ ที่พอผมไม่ถามก็ย้อนถามผม

            “มึงก็ถามกูสักนิดมั้ย วันนี้กูอยากเล่าอะ”

            “งั้นก็เล่ามาดิ”

            “เออ!! ฟังนะวันนี้กูไปแดกเหล้าที่หอไอ้ต้นมา” อ่าว แล้วไม่ชวนผมเลยหรอ? “อย่าพึ่งแทรก! กูทั้งไลน์ ทั้งโทรหาแล้วแต่มึงไม่ยอมตอบเหี้ยไรมาเลย พวกกูเลยตั้งวงเม้าท์มอยกัน”

            “เอ่อ แล้วไงต่อ” แมร่งเอ้ย ไอ้ฟลุคน่าจะบอกผมบ้าง ผมอยากเจอต้นใจจะขาด

            “แล้วไอ้พี่ซีนมึงอะก็มาหาไอ้ต้นที่หอเว้ย” นั่นไง!! ผมว่าแล้วมันต้องไม่ใช่แค่ขู่

            “แล้วมันทำอะไรไอ้ต้นรึเปล่า”

            “ทำห่าไร ไอ้ต้นต่างหากที่เป็นฝ่ายรุก นี่ขนาดไอ้ป๊อปใจเย็นแล้วนะ ยังพรวดต่อยหน้าไอ้ซีนหมัดนึง นี่ถ้าเป็นกูล่ะก้อไอ้ซีนน่วมเป็นกระท้อนไปละ”

            “เดี๋ยวนะ มึงกำลังบอกกูว่า ไอ้ป๊อปทำร้ายไอ้ซีนหรอ”

            “ก็ใช่นะสิ แต่จุดพีคมันอยู่ตรงนี้ หลังจากที่ไอ้ป๊อปต่อยไอ้ซีนล้มไปโดนขวดแก้วแตกไอ้ต้นให้กูพาไอ้ซีนไปเย็บแผลที่โรงบาล แล้วกูก็แม่งไปเจอพี่สาวกูที่หน้าห้องรับยา เหมือนแขนนางจะไปโดนอะไรสักอย่าง พอถามก็ไม่ยอมตอบกู!” อะไรนะ ข้าวฟ่างบาดเจ็บงั้นหรอ?

            “หรอ” ให้ตายเถอะ พอรู้ว่าทำให้คนอื่นบาดเจ็บแล้วมันรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้

            “แล้วไอ้อาร์ตเพื่อนของนางก็ฟ้องกูว่ามีคนทำร้ายนาง แต่พอกูคั้นว่ามันเป็นใครก็แม่งไม่มีใครยอมบอกกู มึงรู้จักคนเยอะใช่มั้ยไอ้ไบร์ทไปสืบให้กูมาว่าไอ้หมาตัวไรที่บังอาจมาทำร้ายร่างกายพี่กู” ตัวนี่ไง ฮืออ

            “กูว่าที่ข้าวฟ่างไม่ยอมพูด เขาอาจจะไม่อยากเอาเรื่องคนคนนั้นก็ได้”

            “จะยังไงก็ช่าง มึงเคยเห็นกูยอมให้ใครทำอะไรคนที่กูรักได้รึเปล่า”

            “เออๆ เดี๋ยวกูไปสืบให้ ขอไลน์พี่มึงหน่อย” ว่าแล้วก็รับอาสาเลย อย่างที่บอกแหละครับ ฟลุคเป็นคนที่หัวร้อนและค่อนข้างฝังใจกับความรุนแรง บางครั้งทำอะไรไม่ค่อยคิด นิสัยก็ไม่ค่อยต่างอะไรกับผมไม่แปลกที่เราคบกันได้ ในตอนนั้นสิ่งที่ผมกังวลคือกลัวว่าถ้าไม่ช่วยแล้วไอ้ฟลุคไปรู้จากคนอื่นมาว่าคนที่ทำให้พี่สาวมันบาดเจ็บคือผม มันจะเป็นเรื่องใหญ่โตถึงขั้นโกรธกันขึ้นมาอีก ในขณะเดียวกันถ้าหากว่าการบาดเจ็บของข้าวฟ่างเกิดจากสาเหตุอื่น คนที่จะได้คะแนนพิศวาสไป ก็ไม่พ้นผมอยู่ดี

 

………………………

 

            “กลับดีๆ นะมึง ถึงแล้วทักมาด้วยนะ”

            โบกมือลาคนขับ BM Series สีดำคันงามพร้อมกับหอบความเมาที่กะว่ากลับถึงห้องก็นอนได้ โดยไม่ต้องแบกร่างหนักๆ ไปอาบน้ำก็ได้ ดีหน่อยที่วันนี้ไอ้ฟลุคไม่ค่อยเมาเท่าไหร่ก็เลยไม่ต้องเปลืองแรงผมให้ช่วยประคองเขาขึ้นไปบนห้อง

            แต่ยังไม่ทันจะได้แนบคีย์การ์ดกับประตู โทรศัพท์มือถือคู่ใจก็สั่นเครือที่ข้างขา ป้าดซ๊ะ!!(?) นี่ผมตาฝาดไปใช้มั้ย น้องชายสุดที่รักโทรมาหาในรอบหนึ่งปี คุณพระ!!

            “ว่าไง” ผมลืมบอกไปว่า จริงๆ แล้วผมมีน้องชายต่างพ่อคนกับเขาด้วยคนหนึ่ง ซึ่งไม่ต้องอยากทราบหรอกครับว่าเป็นคนยังไง รู้แค่ว่านิสัยแตกต่างกับผมโดยสิ้นเชิงพอ

[พี่ไบร์ทช่วยบอสด้วย บอสกลัว]   

เสียงเจ้า บอสฟังดูตื่น มันปนสะอื้นหน่อยๆ ในใจอยากจะถามกลับด้วยความอ่อนโยน แต่เอาเข้าจริงก็ไม่วายตะคอกใส่เจ้าลูกแหง่นี่อยู่ดี

“มึงพูดให้มันเป็นภาษาคนหน่อยได้มั้ย มีอะไร?!

[ฮือ!! บอส ฮึก บอสขับรถชนคน!]

            เอาแล้วไงไอ้น้องเวร ความเมาที่สั่งสมมาทั้งหมดระเบิดตูม! มันหายเป็นปลิดทิ้งเลยนาทีนี้

            “แล้วตอนนี้อยู่ไหน?”

……….……….

 



@โรงพยาบาล D

ผมก็รีบไปหาเขาที่โรงพยาบาล เจ้าเด็กชุดนักเรียน ม.ปลายนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ข้างๆ มีตำรวจสองคนยืนสอบปากคำอยู่

            “โทษนะครับ ผมเป็นพี่ชายภคพงษ์ครับ” เหตุผลที่บอสโทรหาผมไม่ใช่อะไร มันคงกลัวพ่อกับแม่รู้ว่าได้เอารถญี่ปุ่นที่พ่อพึ่งถอยเป็นของขวัญที่สอบเข้าแพทย์ศาสตร์ได้ไปชนคนเกือบตาย และในฐานะที่ผมอายุ 20 ปี

บริบูรณ์แล้ว ผมจึงมีสิทธิ์เป็นผู้แทนโดยชอบธรรมให้เขา


            “ฮือ พี่ไบร์ทต้องช่วยบอสนะ พวกเขาขู่ว่าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด บอสเมาอะพี่บอสพยายามเบรกแล้ว แต่ไม่ทันจริงๆ บอสจะทำยังไงดีพี่ช่วยบอสด้วยนะฮือ” ไอ้บอสเอาแต่เขย่าแขนผมทันทีที่เห็นว่าผมคุยกับตำรวจเสร็จ ทางกฎหมายตกลงกันได้แล้วจะเหลือก็แค่กับคู่กรณีนี่แหละ

            “มึงใจเย็นๆ ก่อนได้มั้ย ตั้งสติแล้วเล่ามาว่าเรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง?” ผมหันไปกุมไหล่น้องชายที่สูงเลย

160 ไปไม่กี่เซ็น สำหรับเด็ก ม.5 ท่าทางขี้ขลาดอย่างหมอนี่แล้ว ไม่มีอะไรที่มันไม่กลัว

            “บอสทะเลาะกับแม่ก็เลยออกมากินเหล้ากับเพื่อนๆ บอสตั้งใจจะไปหาพี่ไบร์ทแต่มันดันเกิดเรื่องซะก่อน” 

             ให้มันได้แบบนี้สิวัยรุ่น ไอ้น้องนี่มันบ้าเหมือนผมเลย แต่มันทำไม่ได้อย่างผม เฮ้อออ ของแบบนี้เลียนแบบกันยากไอ่น้อง


            แต่เฮ้อ...และเคลียร์ปัญหากับน้องชายยังไม่จบ ปัญหาใหม่ก็เข้ามา

            “ไม่ทราบว่าญาติคุณสุพิชญา พัชรพิบูลย์มาถึงรึยังคะ”

 “สุพิชญา นามสกุลอะไรนะพี่” เมื่อฟลุคเซลุกไปหาพยาบาล

            “คุณสุพิชญา พัชรพิบูลย์ค่ะ คนไข้ถูกรถชนมา ไม่ทราบว่าคุณเป็นญาติเธอรึเปล่าคะ”

            ผมแทบจะโดนไอ้ฟลุคต่อยคาโรงพยาบาลหลังจากที่มันรู้ว่าน้องชายผมขับรถชนพี่สาวมัน แต่ยังโชคดีที่ผมเกลี้ยกล่อมมันให้สงบลงได้ ทันทีที่ข้าวฟ่างถูกส่งตัวไปยังห้องพักฟื้นมันก็เข้าไปวุ่นวายในวอร์ดอีก ทั้งนี้เพราะข้าวฟ่างสลบเธอจึงไม่สามารถจัดการน้องชายตัวแสบได้ ลำบากผมกับพี่ยามต้องไล่มันกลับห้องไปก่อน

            กว่าเรื่องจะจบก็เล่นเอาเหนื่อยไปตามๆ กัน

            “เอางี้นะ มึงนั่งแท็กซี่ไปที่หอนี้ แล้วบอกว่าเป็นน้องกู”

            ผมจำใจต้องควักหนึ่งร้อยบาทสุดท้ายให้น้องชายสุดที่รักไป หลังจากโทรหาคู่รักสามวันดีสี่วันไข้ไปเมื่อกี้เพื่อขอความช่วยเหลือ ใช่ ผมให้บอสไปนอนกับป๊อปและต้นไพน์เพราะถ้าให้ไปนอนกับไอ้ฟลุคมีหวังพรุ่งนี้น้องได้กลายเป็นศพแน่ ซึ่งเพื่อนป๊อปก็เข้าใจดี

            จบเรื่องวุ่นวายหลายอย่างไปได้แต่ใช่ว่าภาระจะจบ เนื่องจากคุณข้าวฟ่างเธอหมดสติไปและได้รับบาดเจ็บหลายจุด และเพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบแทนน้องชายผมเลยต้องมาเฝ้าดูอาการเธอแทน เฮ้อ...เวรกรรมอะไรของผมฟะ!

            แล้วดูสภาพพี่สาวเพื่อนของผมตอนนี้สิครับ คือนอนซมเป็นผักโดนน้ำร้อนลวกยังไม่พอ แขนซ้ายยังถูกพันด้วยผ้ายืด ขาขวาถูกดามด้วยเฝือกอ่อน ใบหน้ามีแผลถลอกเล็กน้อยแต่ไม่พอให้เสียโฉม ทรงผมที่เคยเซตดิบดีบัดนี้ชี้ฟูปานรังกระรอก (?) สีหน้าที่เคยกวนประสาทขณะนี้ซีดเซียวแทบจนไม่เหลือเค้าเดิม ไม่พอริมฝีปากซีดเซียวยังบวมเปล่งจนเก็บน้ำลายไว้ไม่อยู่ ให้ตาย! ยัยชะนีน้ำลายยืดเอ้ย

            “น้องผู้หญิงมีไข้ เดี๋ยวน้องช่วยเช็ดตัวให้พี่หน่อยนะ”

            อะไรนะ เช็ดตัวให้ยัยข้าวฟ่างเนี่ยนะ

            “คือผม...”

            “น่า ช่วยพี่หน่อย คนไข้เยอะมากเลยช่วงนี้ ไม่ยากหรอกเช็ดสวนรูขุมขนขึ้นไป จนกว่าไข้จะลด แล้วระวังอย่าให้โดนแผลแค่นั้นเอง” ครับพี่ ผมรู้ว่าการเช็ดตัวลดไข้ต้องทำยังไงแต่จะให้มาเช็ดให้ผู้หญิงมันก็ยังไงอยู่ พี่ไม่รู้ว่าผมมันหื่นแค่ไหน ความทรมานมันอยู่ในใจใครจะหยั่งรู้ งื่อออออ แต่คนไข้พี่แกก็เยอะจริงๆแหละ

            เอาวะ คิดว่าทำดีไถ่โทษที่ทำให้ข้อมือเธอเจ็บแล้วกัน และถ้าคืนนี้ผมต้องปวดข้อมือบ้างก็ถือซะว่าผมได้ชดใช้ให้พี่ไปแล้วนะ ข้าวฟ่าง


 .............................



'ทอมสายเท & เกย์ล่าแต้ม'






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #8 saisit55 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 07:44
    รอๆๆ มาต่อๆ
    #8
    0
  2. #7 napaporn_porn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 08:45
    ถ้าฟลุครู้ว่าใครทำร้ายพี่นางจะเกิดไรขึ้นนะ
    #7
    0