Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 30 : Change it love : 29 พังสุดในชีวิต!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    31 พ.ค. 61

29

พังสุดในชีวิต!!

 

            “ทำไมไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับกูเลยวะ แล้วนี่มึงโอเครึยัง?”

            ผมบ่นใส่ปลายสายไปชุดใหญ่ในขณะที่อีกคนตอบมาแค่สั้นๆ ว่าโอเค แต่น้ำเสียงไม่สบายใจคล้ายคนหมดอาลัยตายอยากยิ่งทำให้ผมเป็นห่วง วันนี้นัดเมียว่าจะไปกินหมูกระทะด้วยกันแต่กว่านางจะรายงานตัวฝึกงานเสร็จ.. ขอผมไปหาเพื่อนก่อนเถอะ

 

เอี๊ยด!!

            เสียงรองเท้าเบรกดังลั่นห้องน้ำ ถ้าฝีเท้าผมเร็วอีกหน่อยร่างกายคงปะทะกับร่างสูงกว่าเข้าอย่างจัง(เหมือนตอนนั้น) แถมวันนี้ผมยังถอยออกมาได้อีกตั้ง 2 ก้าว

            “บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะ” รอยยิ้มที่ผมเกลียดผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อคมของพี่เนส

            “ขอตัวก่อนนะ”

            “เดี๋ยวสิ” เนสขยับมาเพื่อขวางทางผม “ไม่คิดจะคุยอะไรกับพี่เลยหรอ?”

            “ก็ไม่มีอะไรต้องคุย” ว่าแล้วก็เดินหนี แต่ไอ้พี่ไวกว่า เขาคว้าผมไว้(อีกแล้ว) “เฮ้ยปล่อย!!

            “เฮ้ยน้อง!

            “ไม่เค กูมีเรื่องจะคุยกับน้อง มึงออกไปรอข้างนอกก่อน” เนสห้ามเพื่อนที่จะเข้ามาเคลียร์กับผมโทษฐานขึ้นเสียงใส่รุ่นพี่ หากแต่เขาต้องเป็นฝ่ายถอยออกไปเมื่อสิ้นคำสั่งของเนส “กันไม่ให้คนอื่นเข้ามาด้วย”

            “ไม่คุยในนี้ ไปคุยข้างนอก!” ผมดูมีอำนาจเนาะ ที่สั่งรุ่นพี่มหาโหดอย่างเนสได้

            “แต่พี่จะคุยในนี้”

            “งั้นไม่คุยเว้ย!!” ผมคิดหนีเมื่อรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่เนสไม่ปล่อยให้ผมหนีไปได้รอบสองหรอก เขาจับผมเหวี่ยงชนผนังห้องน้ำ จริงๆ คงกะเหวี่ยงเข้าไปข้างในแต่ผมไวพอที่จะกางแขนออกเพื่อกันตัวเอง

            “แข็งกระด้างขึ้นมากเลยนะไบร์ท เด็กใสๆ คนก่อนของพี่หายไปไหนแล้ว”

            “รื้อฟื้นทำเหี้ยอะไร ไม่มีใครอยากพูดถึงเรื่องนี้หรอก!” เอาจริงๆ ผมหลบหน้ามันมาตลอดถึงจะอยู่รั้วมหาลัยเดียวกัน  เคยเจอกันบ้างตอนรับน้องแต่ต่างคนต่างเฉยไม่มีใครคิดว่ามันจะตามมาวอแวกันในวันนี้

            “แต่พี่พึ่งมาหวงไบร์ทเอาตอนนี้ พี่อยากได้ไบร์ทคืน”

            “กูไม่เคยเป็นของมึง!

            “พูดมาได้ไงว่าไม่เคย” เนสดันผมติดผนังอีกครั้งเมื่อผมพยายามหนี “พี่เป็น คนแรก ขอนายเลยนะ”

            “ไอ้เด็กโง่นั่นมันตายไปแล้ว มึงไปตามหามันในนรกสิ!

            “พี่ไม่ชอบให้ใครมาพูดจาไม่ดีใส่ไบร์ทก็รู้ ขอโทษพี่เดี๋ยวนี้” มือหนา(กว่า)บีบแก้มผมอย่างวางอำนาจ หากเป็นชายสูงไม่เกิน 160 เซนติเมตรคนนั้นคงร้องไห้ยกมือไหว้ขอชีวิตไปแล้ว แต่นี่ไบร์ทนะ ให้ยอมคงไม่ใช่

พึ่บ!!

ผัวะ!!

            ผมผลักเขาออกสุดแรง แล้วปล่อยหมัดใส่ทันทีที่เขาเข้ามาใกล้ เนสตัวใหญ่กว่าก็จริงแต่ผมมั่นใจในเรี่ยวแรงที่มีเยอะกว่าทุกคนในกลุ่ม ผอมกว่าแล้วไงสู้ไหวแล้วกัน

            “ไบร์ทต่อยพี่?”

            “กูทำได้มากว่านี้ ถ้ามึงยังไม่หยุดเสือกเรื่องของกู”

            “เฮอะ! ท้าทายพี่เกินไปแล้ว”

            “มึงก็ดูถูกกูเกินไป”

            ไม่ถึงขั้นชี้หน้าด่า ผมกระชากเป้ขึ้นพาดไหล่แล้วเดินออกไปอย่างหัวเสีย รู้ว่าอีกคนก็หงุดหงิดไม่แพ้กัน ไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าสายตาเขาที่มองผมตอนนี้อาฆาตแค่ไหน จริงๆ คนที่ต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟคือผมมากกว่ามั้ย?



 .....................................



@K Club

 

            เสียงเพลงและแสงไฟที่เคยหลงใหลดูจะเป็นอะไรที่จืดชืดสำหรับผมไปแล้ว เครื่องดื่มที่เคยไหลลงคอแล้วมีความสุขตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่า นอกจากรสชาติที่ขมและความรู้สึกมึนงงหลังดื่มแล้วมันไม่มีผลอะไรกับผมเลยจริงๆ


            TP’ton : กูโอเคละ


            เอาจริง ผมไม่อยากเชื่อความโอเคหลอกๆ ของเพื่อนเท่าไหร่ แต่ก็แกล้งทำเป็นเชื่อไปอย่างนั้น หมาหัวเน่าอย่างผมทำอะไรไปก็ไม่มีผลกับพวกเขาหรอก เขาเลิกกันไประยะหนึ่งแล้วก็จริง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าต้นไพน์จะเห็นหัวผม เขาหันหน้าเข้าหาไทน์เพื่อนใหม่ที่ยื่นมือเข้าไปช่วยอย่างได้จังหวะ

            “กลับบ้านไปนอนเล่นโทรศัพท์มั้ยไอ้น้อง” ซีนทำเนียนเข้ามากอดคอผม ในขณะเดียวกันที่เพื่อนรักของมันก็เต้นไม่สนใจโลกกับเพื่อนคนอื่นๆ ของเธอสนใจปั๋วบ้างกำลังจะโดนคาบไปกินแล้วรู้ป่าว

            “ไม่สนิทอย่าชิดมาก กรุณาไสหัวไปนั่งไกลๆ หน่อยครับ”

            “ปากดีงี้จับจูบสั่งสอนซะดีมั้ย?” ก่อนที่ซีนจะโน้มลงมาสั่งสอนผมรีบยกมือขึ้นกัน ไอ้หมอนี่เมาแล้วรั่วเป็นบ้า “ฮ่าๆ รักหรอกจึงหยอกเล่นน้องชาย” ซีนขยี้หัวผมเล่น ก่อนที่เพื่อนของเขาจะเข้ามาแยกวง

            “เดี๋ยวนี้มาเที่ยวไม่รู้จักชวนเพื่อนเลยนะ” ไอ้เนส!

            “อ้าว กูเข้าใจว่ามึงไปฝึกงานที่ประจวบฯ แล้วซะอีก”

            “จริงๆ จะไปพรุ่งนี้น่ะ แต่กูขอเลื่อนพอดียังสะสางธุระไม่เสร็จ”

“ฝึกงานบริษัทญาตินี่มันดีแบบนี้นี่เอง นี่กูก็...” ก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ฟังเรื่องราวของเขาต่อไปทำไม เลยตัดบทชวนข้าวฟ่างกลับซะ จริงๆ ก็ไม่เข้าใจจะฉลองอะไรกันนักหนาก็ไม่รู้ วันเกิดก็ฉลอง เสียใจก็ฉลอง ดีใจที่ได้ที่ฝึกงานก็ฉลอง ถ้าเอาตับพวกนี้ออกมาเคาะเล่นคงดังกว่าระฆังวัดพระแก้วอีกมั้ง

“เดี๋ยวดิ ยังสนุกอยู่เลย”

            “ง่วงแล้วอะ กลับเหอะนะ”

            “พี่พึ่งมาน้องจะรีบกลับไปไหนหรอ?” ให้ตาย! ไอ้เนสเข้ามาเผือกจนได้

            “นั่นสิ ไอ้เนสยังไม่ทันเมาเลยมั้ง เอาน่าเป็นเด็กดีหน่อย เรื่องมากวันหลังไม่ให้มาด้วยนะ” นิสัยเหมือนน้องชายเป็นบ้า ติดลมมาอย่าหวังใครจะชวนไปไหน ยาก!

 แล้วรู้อะไร เพราะไอ้นี่แหละที่ทำให้ผมอยากกลับ

            “บางทีเนสอาจจะมีบางอย่างที่ไบร์ทกลัวก็ได้”

            “หาเรื่องกูหรอ” หุบปากไปเลยนะอาร์ต เคยมีสักครั้งที่จะเที่ยวด้วยกันแล้วไม่หาเรื่องบ้าง!!

            “เฮ้ยๆ ขอเที่ยวอย่างสนุกๆ บ้างเหอะ อย่ามีเรื่องกันดิ” ทั้งข้าวฟ่างทั้งไอ้ซีนช่วยห้าม แต่เหมือนไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลย อาร์ตหุบปากแล้วก็จริงแต่เนสหาเรื่องผมต่อ มันพยายามพูดให้คนอื่นสงสัยอดีตของเรา ซึ่งทุกคนก็สงสัยและคะยั้นคะยอให้มันเล่า

            “กูว่าน้องคงไม่อยากให้กูพูด จริงมั้ยไบร์ท”

            ช่ายยย!! เรื่องราวเหล่านั้นไม่สมควรถูกเปิดเผย และถ้าผมยังอยู่ตรงนั้นผมก็จะโดนมันแกล้งไม่จบง่าย

“ถ้าอยากอยู่ต่อก็เชิญ จะกลับละ”

“มีเหตุผลหน่อยดิไบร์ท พวกเขาแค่หยอกเล่นป่ะ” เธอไม่เข้าใจหรอกข้าวฟ่าง

“หยอกเหี้ยไร ไม่ตลกเว้ย!


ผัวะ!

            ข้าวฟ่างตบหน้าผมเพราะผมไม่ยอมเล่าอดีตระหว่างไอ้เนสให้เธอและเพื่อนๆ ฟัง? และแน่นอนมันทำให้ผมโกรธ! อดทนมามากพอแล้วกับเรื่องนี้ ผมลุกออกมาอย่างไม่ไว้หน้าใคร ข้าวฟ่างก็ข้าวฟ่างเถอะ ได้สติเมื่อไหร่กลับห้องเองแล้วกัน โมโหเรื่องหนึ่งแล้วก็ยังอีกเรื่องหนึ่ง วันนี้ใครจะว่าผมไม่ใส่ใจแฟนก็ไม่ห้าม!


            “หนีแฟนออกมาแบบนั้นไม่กลัวเสือกลัวตะเข้คาบไปกินรึไง”

            “แล้วมึงตามกูออกมาทำไม!” ผมหันไปตะคอกใส่ไอ้เนสโทษฐานที่มันตามผมมาลานจอดรถ ตอนนี้ผมเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ สารพัดความรู้สึกในตอนนี้มันพร้อมจะล้นออกมาแล้วจริงๆ

            “มาส่งนายไง”

            “กูไม่ได้ขอ!” กูเกลียดมึงแค่ไหนรู้ตัวบ้างมั้ย! “ไสหัวไปซะ!!


ตึง!!


            เนสใช้จังหวะเผลอผลักลงหงายหลังลงกับรถ มันดันผมให้นอนราบลงไปกับกระโปรงรถเมื่อผมทำทีจะลุกแล้วเข้ามาอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของผม และนั่นทำให้ขาผมแตะไม่ถึงพื้น ผมลุกไม่ได้!

            “กลัวคนอื่นรู้เรื่องของเราสินะ แล้วถ้าพี่จะทำให้พวกเขารู้ล่ะ” เนสกระซิบลงข้างหู

            “ทำเพื่ออะไรวะ หายไปจากชีวิตกูแล้วก็หายไปตลอดเลยสิ กลับมาทำไม!!


            รู้มั้ย มึงเป็นฝันร้ายสำหรับกู..เนส


            “พี่ออกมาจากชีวิตไบร์ทแล้ว แต่ไบร์ทต่างหากที่วนเวียนเข้ามาในชีวิตพี่เอง”


            “กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

            “รื้อฟื้นหน่อยมั้ย เผื่อจะรู้จักตัวเองมากขึ้น”


            รื้อฟื้น?....


            ภาพเด็กชายดิ้นหนีตายอยู่บนพื้นกลับเข้ามาในความคิด แทนที่จะตั้งสติแล้วหาทางหนี แต่ทุกอย่างตอนนี้มันมืดมนไปหมด ทุกอย่างพร่ามัวเมื่อน้ำใสไหลมาออรวมกันบนกระจกตา เสียงหัวเราะ เสียงโหยหวนวนเวียนกันอยู่ในหู....


            “ไม่!!!

            เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีถูกเอามาใช้ในการผลักร่างหนากว่าออกไป ผมดิ้นพรวดพลาดราวกับคนบ้าเสียสติ เอาจริงๆ สติหลุดหายไปแล้ว ผมไม่รู้จะทำยังไงดี ผมจะหนียังไง ผมเหมือนคนแพ้ที่ไม่มีหนทางสู้เลย!


            เนสมันทำให้ผมกลัวตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน

            ทุกครั้งที่เจอมันผมสั่นจนทำอะไรไม่ถูก...


            ใช่ มันเป็นคนแรกของผม คนแรก! ที่สร้างตราบาปไว้กับชีวิตผม


            เหงื่อ...


            น้ำตา... ทุกอย่างมันไหลมารวมกับที่ข้างหู เสียงสะอื้นดังเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ทำไมกูไม่ร้องให้คนมาช่วยวะ!! 

สติไบร์ท ดึงสติกลับมา!!



           “ไอ้เนสมึงทำอะไรวะ!


พึ่บ!!


            คนสูงไร่เรี่ยกันกระชากร่างไอ้เนสออกไป ทางหนีอยู่ตรงหน้าแต่ผมยังนอนหอบอยู่ ตั้งสติแล้วลุกหนีไปสิไบร์ท ผมตะโกนบอกตัวเองแต่ร่างกายยังไม่ขยับ

“รอพ่อมึงมาตัดริบบิ้นหรอ ลุกสิ!” ไอ้เฟรมดึงตัวผมลุก หากแต่เรี่ยวแรงมันหายไปไหนหมดไม่รู้ เหมือนโดนสูบพลังไปเลย

“มึงทำแบบนี้ทำไมวะ อยากได้มากถึงขั้นต้องทำแบบนี้เลยหรอ นี่ผัวเพื่อนมึงนะ!


ขอบคุณซีน 

ขอบคุณจริงๆ ที่ตามออกมา เขาต่อยหน้าเพื่อนไปหนึ่งที จากนั้นอะไรต่อจำไม่ได้ เหมือนภาพดับทุกอย่างมันมืดไปหมด

 


…………………..

 


            เด็กชาย ป.6 รอคอยการมารับของรุ่นพี่ ม.2 หลังจากเลิกเรียนพิเศษอย่างเช่นทุกวัน เรียนกรวดวิชาที่เดียวกัน ทางกลับบ้านก็ทางเดียวกันจึงไม่แปลกที่จะขอติดรถคนใจดีกลับบ้านด้วย หากแต่วันนี้เขาปล่อยให้รอมากกว่า 20 นาทีแล้วหลังบอกว่าจะไปเอารถที่จอดไว้หลังตึก

มิหนำวันนี้ยังมีนัดเตะบอลที่ลานอเนกประสงค์หน้าโรงเรียน ถ้ารอก็คงไปช้าอีกแน่ เด็กชายตัดสินใจนั่งวินกลับเองในวันนั้นกว่าจะไปถึงที่หมายก็พลบค่ำ ใบไม้ล่วงหล่นไปทั่วลาน รอยยิ้มของเพื่อนที่มาถึงก่อนถูกส่งให้เขาเป็นการต้อนรับ...


ทำไมมาช้าจังล่ะ?

คำถามจากเสียงใสๆ ไม่อาจให้คำตอบได้ในทันทีเด็กชายส่งยิ้มอ่อนๆ ให้ไป ก่อนจะเดินตามที่เขากวักมือเรียกไปอย่างว่าง่าย ผู้หญิงคนนี้คือรุ่นพี่ที่เขาพอใจและอยากลองคบเธอเป็นแฟนสักครั้ง จะบอกว่าเธอเป็นรักครั้งแรกก็เป็นได้ แต่จะทำยังไงในเมื่อเธอมีคนที่สนใจอยู่แล้ว


เสียดายนะที่เมย์ไม่ได้มา ยัยบ้านั่นดันเบี้ยวนัดฉันซะได้


แรกเริ่มของความรักในช่วงวัยรุ่นค่อนข้างซับซ้อน อารมณ์ ฮอร์โมนและความรู้สึกแปรปรวนไปเสียทุกอย่าง โลกนี้ช่างวุ่นวายใครจะคิด เด็กชายชอบเธอ เธอชอบ เมย์ เมย์ชอบเด็กชาย คล้ายจะเป็นรักสามเส้าหากแต่เขาไม่ได้มีใจให้เมย์เลยสักนิด และการมาที่นี่ก็เพราะเธอ...

เขาไม่คาดคิดว่าการมาครั้งนี้จะเป็นการมาเพื่อสร้างรอยบาปให้ตัวเอง เด็กชายถูกลวงมาเพื่อให้                พี่ชายผู้ที่ไว้ใจที่สุดทำร้าย ต่างคนต่างไม่เคยมีครั้งแรกและทุกอย่างเกิดขึ้นในวันนั้นเพียงเพราะคำว่า อยากลอง

เด็กชายคร่ำครวญท่ามกลางเสียงหัวเราะของ กลุ่มทอมแฟนของเมย์ พวกเธอโกรธที่เมย์สนใจเขามากกว่า หากไม่คิดบ้างว่าคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่างไม่ใช่เขา แต่เป็นผู้หญิงคนนี้!


            เธอหว่านล้อมพวกของ เนสมาด้วยวิธีไหนไม่ทราบ แต่เนสและพรรคพวกทำหน้าที่ได้ดีเกินที่คาดหมาย ร่างกายเขาถูกตรึงไว้ให้รุ่นพี่สำเร็จกาม เนส เป็นคนแรกที่สร้างความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไว้ให้เขา หากสภาพจิตใจไม่ถูกทำลายจนเกิดปฏิกิริยากับร่างกายจน ช็อกไปก่อน จนทุกอย่างถูกยกเลิก 

             ในตอนนี้คงไม่มีไบร์ท ผู้ชายที่ไม่สนใจผิดชอบในกาม ในวันนี้...



“ไม่มีอะไรแล้วนะไบร์ท ตื่นสิ!

มือเย็นแตะลงข้าวแก้มคล้ายแรงตบ คนปลุกพยายามทำให้ผมตื่นขึ้นมาสบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ตื่นมาแล้วเห็นเธอเป็นคนแรกมันชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก แม้จะพึ่งทะเลาะกัน แม้จะไม่เข้าใจกันบ้างในบางครั้ง แต่มันดีใจที่ตื่นขึ้นมาเห็นเธอเป็นคนแรกทุกเช้า

“อย่าไปไหนนะ”

            ผมดึงเธอเข้ามากอดไว้ ไม่รู้ว่าเธออยากให้ทำหรือเปล่า ไม่สนใจด้วย ความรู้สึกตอนนี้มันแย่มาก ผมกลัวเธอจะรับไม่ได้ในสิ่งที่ไอ้เลวนั่นพยายามบอกทุกคน และผมคิดว่าข้าวฟ่างก็คงรู้แล้ว...

            ในใจมันคิดไปต่างๆ นานากลัวเธอจะรับไม่ได้ที่ผมเป็นผู้ชายไร้ศักดิ์ศรี ใครจะคิดว่าเบื้องหลังคนล่าแต้มอย่างผมจะเคยถูกรุ่นพี่ที่ไว้ใจที่สุดสร้างมลทินไว้ให้ ความแข็งกร้าว และหยาบกระด้างทั้งหมดผมสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกาะป้องกันตัวเอง และในวันนี้ไอ้เนสก็กลับมาทำลายทุกอย่าง...


            อย่าทิ้งกันไปไหนนะ...

            อยากวอนขอเธออีกครั้ง แต่ไม่กล้าพอ รู้แบบนี้แล้วยังรับกันได้รึเปล่า ข้าวฟ่าง


............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'


  




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #44 nongnet75 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 21:15

    รอๆๆค่ะ

    #44
    0