Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 29 : Change it love : 28 กลับตัวไม่ได้ เดินต่อไปก็ไม่ถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 พ.ค. 61


 

28

กลับตัวไม่ได้ เดินต่อไปก็ไม่ถึง

 

          ออมเป็นเพื่อนที่แย่อะพี่ไบร์ท ออมช่วยอะไรบอสไม่ได้เลย


            คนสูง 174 เซนฯ ร้องไห้ฟูมฟายคล้ายจะเสียสติ เขาบอกว่ารู้สึกผิดที่ปล่อยให้คู่อริพาเพื่อนมาโยนทิ้งหน้าบ้านในสภาพนองเลือด ถ้าเขาไปกับบอสในคืนนั้นก็คงช่วยอะไรได้บ้าง


          ไม่เป็นไรหรอก แค่ออมช่วยโทรบอกพี่ว่าบอสอยู่ที่ไหน ออมก็ช่วยพี่ได้มากแล้ว


            ผมลูบศีรษะเพื่อนน้องชายเพื่อปลอบใจ พยายามทำให้เขาไม่ตกอยู่ในสภาวะที่ผมกำลังเป็น ทำยังไงก็ได้ให้เขาผ่อนคลายที่สุด แล้วสมองก็สั่งให้ผมเลื่อนนิ้วไปปาดน้ำตาบนใบหน้าขาวเนียนนั่นออกไป


          อย่าร้องไห้เลย บอสถึงมือหมอแล้ว ยังไงก็ต้องปลอดภัย

          แต่พี่ไบร์ทโดนแม่ดุชุดใหญ่เลย แล้วไหนบอสจะต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลอีก

          น่า อย่าคิดมาก พี่โอเค


            แม้จริงๆ แล้วจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น แต่ก็แสร้งทำเป็นยิ้มเพื่อให้อีกคนสบายใจ


          แต่ออม ออมไม่สบายใจเลย ฮึก


            ออมกอดผม ใจหนึ่งก็อยากผลักเขาออกไป แต่อีกใจก็กลัวว่าถ้าทำแบบนั้นตอนนี้ อาการหอบของออมอาจจะกำเริบขึ้นก็ได้


            พี่ว่าออมไปพักดีกว่านะ เดี๋ยวพี่ไปส่งในบ้าน


            มันคงไม่แย่อะไรที่ผมจะไปส่ง แฟนเก่าในบ้าน จริงๆ ก็ไม่เชิงแฟนเก่าเพราะคบกันได้ไม่กี่เดือน แต่ถามว่าเคยมีอะไรกันรึยังก็แน่อยู่แล้วครับ ของมันต้องมี แล้วสิ่งที่ยากที่สุดก็คือ ผมต้องหักห้ามใจแค่ไหนที่จะไม่ให้เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้นซ้ำในวันที่พ่อแม่น้องไม่อยู่บ้านแบบนี้


           เดี๋ยวก่อนสิพี่ไบร์ท


            ออมสินกอดผมจากด้านหลัง


           อยู่ด้วยกันก่อนได้มั้ย


            หากผมแกะมือเขาออก แล้วเดินจากมาเสียแต่ตอนนั้น ทุกอย่างคงไม่ต้องเป็นแบบนี้

 



         “แล้วมึงจะอธิบายยังไง ในเมื่อสิ่งที่กูคิดเป็นอย่างเดียวกับสิ่งที่มึงทำ!!

            ข้าวฟ่างเหมือนสติหลุดเมื่อแอลกอฮอล์พาเธอมาถึงจุดที่ใครก็ฉุดไม่อยู่ เอาจริงเป็นครั้งแรกที่เห็นเธออาละวาด แม้แต่อาร์ตเพื่อนซี้ หรือซีนเพื่อนรัก ก็ยังห้ามเธอไม่ได้

            “มึงใจเย็นก่อนไอ้ฟ่าง ค่อยๆ คุยกัน” ซีนพยายามจะกันไม่ให้ข้าวฟ่างกระโจนเข้าถีบผม แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงตอนโมโหมันมากมายเกินคาด

            “ก็บอกว่าไปคุยกันบนห้องไง”

            งานนี้ต้องขอบคุณเพื่อนรักทั้งสองของนางที่อุตส่าห์พามาส่งที่หอ ถึงแม้ว่าพามาแล้วนางจะไม่ยอมขึ้นห้องง่ายๆ ก็เถอะ

            “ไม่ไป พวกมึงพากูไปไหนก็ได้ แต่กูไม่กลับห้อง!

            “ไม่กลับห้องแล้วจะไปนอนไหน นอนหอไอ้อาร์ตให้มันจับทำเมียเลยดีมั้ย”

            “เฮ้ย อย่าพูดเล่น เดี๋ยวกูเอาจริง” รู้ว่าซีนกับอาร์ตพูดเล่นให้ดูตลก แต่ผมไม่ตลกด้วยหรอก

            “พวกพี่กลับเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง”

            “ไหวหรอ เพื่อนพี่แรงเยอะนะ”

            “ไม่ใช่ครั้งแรก” ว่าแล้วก็กระชากตัวไอ้เตี้ยมากอดไว้แล้วอุ้มขึ้นห้อง รู้สึกดีที่ตอนอาละวาดเธอใช้แรงไปเยอะจนไม่เหลือไว้ต่อสู้กับผม แต่กว่าจะอุ้มขึ้นมาชั้นสามได้ก็ค่อนข้างลำบากอยู่ ไอ้ฟลุคเพื่อนรักก็หายหัวไปไหนไม่รู้ ถ้าอยู่แถวนี้พ่อจะเรียกมาช่วยมัดพี่สาวให้รู้แล้วรู้รอดไป

            “ปล่อยกูนะ!! ปล่อย...โอ๊ย!

            ผมไม่ได้ใจดีมากพอที่จะโยนนางเอกลงบนเตียงนุ่มๆ แล้วเข้าควบ สั่งสอนด้วยการจูบที่ปากให้เธอเงียบ แต่ผมโยนเธอที่กำลังคลั่งลงบนพื้นห้องน้ำแล้วเปิดฝักบัวใส่ให้กระแสน้ำช่วยราดฤทธิ์ของน้ำเปลี่ยนนิสัยออกไปจากตัวเธอ ได้ผลรึเปล่าไม่รู้ แต่น้ำที่เข้าไปในหลอดลมช่วยทำให้เธอเลิกแหกปากลงได้

            “แค่กๆ แค่ก”

            “ก็บอกแล้วว่าให้เลิกแหกปากซักที” ผมปิดน้ำแล้วนั่งยองๆ มองคนที่นั่งสำลักอยู่บนพื้น

            “แค่ก ไอ้ไบร์ท ไอ้เลว!

            “หยุดคลั่งซักที! บอกมาไปได้ยินอะไรมา” ผมจับแขนทั้งสองข้างที่กำลังจะทุบตีผมไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ข้าวฟ่างเงยหน้าขึ้นสบตาผม นัยน์ตาของเธอแดงก่ำ มันทำให้ผมรู้สึกร้อนผ่าวไปด้วยความรู้สึกผิด

            ผมทำน้ำเข้าตาเธอใช่มั้ย?

            “สันดานแกไม่เคยเปลี่ยนเลยใช่มั้ย?”

            “พูดเรื่องอะไร”

            “รู้อยู่แก่ใจไบร์ท”

            “รู้อะไร” หากเรื่องที่เธอพูดเป็นเรื่องเดียวกับที่ผมคิดอยู่ในตอนนี้ละก้อ ผมรู้สึกผิดนะ

            ผมอยากขอโทษเธอแต่เหมือนมันจะง่ายเกินไปที่ทำผิดไปแล้วก็มาพูดว่า ขอโทษแล้วเรื่องมันจะจบง่ายๆ เพราะแฟนผมไม่ใช่คนแบบนั้น แล้วถ้าผมทำแบบนั้นก็เท่ากับว่าผมยอมรับว่าผมทำผิดต่อเธอ แม้ว่าผมจะทำจริงแต่ผมไม่มีทางยอมรับในสิ่งที่ผมพยายามปิดบังไว้หรอก

 

          ออมยังรู้สึกกับพี่ไบร์ทเหมือนเดิมนะ

 

            แล้วมันก็ใช่แหละครับ คนที่ไวต่อความรู้สึกอย่างผมจะมีหรอคำว่า หักห้ามใจในตอนนั้นมันเครียด มันอัดอั้น ทุกอย่างต้องการระบาย ผมปลดปล่อยทุกอย่างกับออม วินาทีนั้นไม่ได้คิดถึงใครทั้งนั้น และพอมันจบลง ผมก็มาสำนึกเอาทีหลัง

            “กูรังเกียจมึงว่ะ”

            หยดน้ำใสไหลผ่านดวงตา อาบลงบนแก้มเนียนของคนตรงหน้า

            “...”

            “กูรู้ว่ามึงไปเอากับคนอื่นมา

            “ใครบอกมา”

            “ใครบอกก็ช่างมันเถอะ แต่มันน่ารังเกียจว่ะ แกไปเอากับผู้ชายมาแล้วแกก็มาเอากับฉัน กี่ครั้งแล้ววะที่ทำแบบนี้ กี่ครั้งแล้วที่ฉันไม่รู้” ให้ตายเถอะ ข้าวฟ่างทำไมน่าสงสารจังฟะ แพ้น้ำตาเปฌนทุนอยู่แล้วเจอแบบนี้เข้าไปยิ่งใจอ่อนสิ

            “ไม่มีจริงๆ ก่อนตัดสินใจอะไร ถามก่อนสิ อย่าไปฟังจากที่คนอื่นพูดได้มั้ย” ผมพยายามปลอบโยนคนเมาถึงแม้จะได้ผลไม่มาก เพราะตื่นมาจะจำได้รึเปล่าก็ไม่รู้

            “แต่แกหายไปทั้งคืนเลย แล้วแกก็ไปอยู่กับเขา”

            “ไปหาบอสมา บอสนอนโรงพยาบาล” ว่าแล้วก็สางผมที่เปียกไปด้านหลัง ช่วยถอดเสื้อผ้าที่เปียกออกให้ก่อนที่เธอจะไม่สบายไปอีกคน “แล้วก็ไปส่งออมเพื่อนบอสที่บ้าน”

            “เพื่อนบอส?”

            “ใช่ ไม่ได้มีอะไรจริงๆ น้องเขาก็เสียใจที่ช่วยอะไรไอ้บอสไม่ได้”

            “บอสเป็นหนักหรอ?”

            “อืม ตอนไปเจอก็สลบแล้ว แต่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ คนที่ผมกังวลและเป็นห่วงอยู่ตอนนี้คือพี่รู้มั้ย” ผมกุมใบหน้าของเธอล็อกให้มองมาที่ผม “ห่วงว่าพี่จะฟังคนอื่นมากกว่าผม”

            ข้าวฟ่างเงียบไปคล้ายเชื่อคำพูดผม เห็นเธอเงียบผมก็คิดว่าเธอจะหายโกรธเลยโน้มลงไปหอมแก้ม และไซร้คอเพื่อให้เธอเคลิ้มแล้วละเลงเพลงบทต่อไป หากแต่มันเป็นความมะโนส่วนตัวล้วนๆ

            “ไม่มีอารมณ์ ไม่ต้องเนียนเลย!” ข้าวฟ่างผลักซะผมเกือบหงายหลัง เธอลุกพรวดไปที่ตู้เสื้อผ้า ถอดทุกอย่างที่เปียกทิ้งแล้วหยิบเสื้อยืดหัวใหญ่มาสวม ประมาณว่าจะถอดเสื้อผ้านอนโดยไม่อาบน้ำก็ติดเกรงใจผมอยู่หน่อย

            “จะนอนทั้งผมเปียกอยู่แบบนั้นอะนะ”

            “เออ!! ไม่อาบน้ำด้วย ไปนอนห้องไอ้ฟลุคไป”

            “ก็ตั้งหลักปักฐานอยู่ห้องเมียแล้วจะให้ไปนอนห้องคนอื่นอีกทำไมอะ” ผมเข้าไปกอด หอมเธอจากด้านหลัง หยดน้ำที่ผมเปียกเลอะมาจนถึงแก้มผม ความเย็นบวกกับความร้อนในร่างกายปลุกเร้าความรู้อย่างว่าขึ้นมาอีก ไม่เคยเข้าใจตัวเองแนบชิดสนิทเนื้อกับใครเป็นไม่ได้มาไวตลอด

            “ฉันไม่ใช่เมียแก ไม่ใช่แฟน ไม่ได้เป็นอะไรกัน! ปล่อย!

            “ไม่ได้เป็นได้ไงก็ขอเป็นแฟนไปเมื่อวันที่สิบสองนั่นไงจำไม่ได้หรอ เดี๋ยวเถอะขี้ลืมแบบนี้สั่งสอนซักชั่วโมงดีมั้ย”

            “ไม่เอา ไปนอนห้องแกโน่นอย่ามานอนห้องช้าน...” เธอร้องเสียหลงเมื่อผมโน้มตัวลงบนเตียงไปพร้อมกับเธอ ผมกอดรัดร่างบางไว้แน่นไม่ต้องการให้เธอลุกหนีไปไหน ร่างเล็กยังคงดิ้นเพราะหงุดหงิดกับเรื่องที่ได้ยินมา หากแต่ผมกลับรู้สึกสนุกที่ต้องใช้กำลังเพิ่มขึ้นในคืนนี้

            “ไม่ให้นอนจะยืนรึไง”

            หากใครเข้าใจตามข้าวฟ่างว่าผมแอบไปมีอะไรกับออมสินมาก็ไม่ห้ามเพราะผมทำแบบนั้นจริงๆ แต่ผมสำนึกผิดแล้ว ผมขอโทษ(ในใจ)แต่ผมรับรองได้ข้าวฟ่างจะไม่มีวันรู้ความจริงเพราะออมสินเองก็ยอมที่จะไม่พูดเรื่องนี้กับใคร และเรื่องความปลอดภัยไม่ต้องห่วง ผมรู้วิธีป้องกันดี


............................

@ห้องบรรยาย A

ตึกวิศวกรรมศาสตร์

 

            สิ้นสุดการบรรยายทุกคนก็แยกย้ายกันออกห้องปานผึ้งแตกรัง บ้างก็แยกย้ายกลับห้อง บ้างก็ไปหาอะไรทานกับเพื่อน แต่ผมนี่สิตัวคนเดียว ทำไมช่วงนี้รู้สึกเหมือนโดนเพื่อนเทเลย เหงาแปลกๆ

            “อ้าวไบร์ท นี่ไอ้ป๊อปไปไหนแล้วเนี่ย” ไอ้รันเพื่อนในเอกเรียกผมไว้ ในขณะที่สายตาเหมือนมองคนอื่น

            “ไม่รู้อะ กูไม่เห็นมันตั้งแต่มาละ” จะว่าไปก็ไม่ได้ติดต่อเพื่อนเลยช่วงนี้

            “แม่ง ตั้งแต่ได้ผัวแล้วเทเพื่อนว่ะ ฮ่าๆ” ว่าแล้วไอ้รันหันไปหัวเราะกับไอ้คิน

            “พูดให้มันถูกๆ นะเว้ย ผัวอะไร ใครได้ผัว...” ยังไม่ทันแก้ว่าผมต่างหากที่เป็นสามีข้าวฟ่าง ไอ้รันก็รีบแย้ง

            “ไม่ๆ กูหมายถึงไอ้ป๊อปอะได้ผัว ก็ได้ข่าวมาว่ามันเลิกกับเดือนเภสัชเพื่อนมึงไม่ถึงสามวันผัวใหม่ก็มาเฝ้าใต้ตึกรอรับไปส่งห้องแล้วนี่หว่า ถามจริงมึงไม่รู้เรื่องหรือแกล้งไม่รู้กันแน่วะ”

            “จริงดิกูไม่รู้นะเนี่ย” นี่มันเลิกกันจริงๆ หรอวะ

            “เขาว่าไอ้นี่ก็ติดเมียหนักมาก ไม่แปลกที่ไม่รู้” ใช่คินพูดถูก

            “นี่มึงสนิทกับไอ้ป๊อปจริงป่ะเนี่ย ช่างเถอะ ถ้าเจอมันนะ ฝากบอกให้ส่งไฟล์งานให้กูด้วย ไลน์ไปก็แม่งไม่รู้จักอ่าน” ผมไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะมัวแต่อึ้งกับข่าวคราวของเพื่อน


            ในบางครั้งผมก็ใช้คำพูดไม่ดีกับเพื่อนเท่าไหร่ จนบางทีก็กลายเป็นคนที่ไม่น่าคบสำหรับพวกมันไป แต่ถึงอย่างนั้นตอนมีปัญหากันผมก็ยื่นมือเข้าไปช่วยตลอดโดยเฉพาะกับต้น แต่อย่างว่าครับ พอดีกันมันก็กลับไปรักกันเหมือนที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วผมก็กลายเป็น หมาตัวหนึ่งในยามที่พวกมันสุข ใครกันจะอยากเป็นแบบนั้นจริงมั้ย?...


          ‘ถ้ากูรักมึงอย่างที่รักมันได้ ก็คงดีสินะ


            ประโยคง่ายๆ ที่ต้นไพน์พูดมันดูแบ่งเบาความรู้สึกของ คนเห็นแก่ตัวอย่างมันได้ หากแต่มันหนักอึ้งอยู่ในใจคนฟังอย่างผม วินาทีนั้นหัวใจเต้นแรงแซงความรู้สึกที่ได้เป็นแฟนกับข้าวฟ่างเสียอีก ความคิดชั่วๆ ผุดเข้ามาในหัวว่า ...ผมจะบอกเลิกข้าวฟ่างทันทีที่ต้นไพน์เลิกกับไอ้ป๊อป...


            แต่ความคิดนั้นก็ดับวูบไปเมื่อหมัดของไอ้เพื่อนรักกระแทกเข้ามุมปาก


       เพื่อนกันไม่ทำแบบนี้


            ใช่ครับ เพื่อนกันเขาไม่จูบกันตอนเมาหรอก ถ้าไม่มีใจก็คงไม่ทำอะไรโง่ๆ แบบนี้


กูให้ใจมึงแต่มึงไม่เคยจริงใจกับกูเลย ในสายตาพวกมึงกูมันก็แค่ไอ้โง่ หลอกใช้กู ให้กูเป็นเครื่องมือสารพัด กูรู้ แต่กูไม่พูดเพราะเห็นมึงเป็นเพื่อน สุดท้ายมึงก็หักหลังกูไอ้เพื่อนชั่ว


            ถ้ามึงจะตัดสินว่ากูชั่วเพียงเพราะกูจูบกับผัวมึงก็เอาเลย! ความเป็นเพื่อนมันวัดกันแค่นี้มึงก็ตัดสินใจมาเลยป๊อป แต่กูบอกไว้อย่างเลยนะ ไอ้ต้นมันเห็นกูเป็นทางออกที่ดีสุดมันเลยมาหากู ใช้สมองระดับท็อปของมึงคิดดูซิ ว่าทำไมมันถึงหันหน้ามาพึ่งกู


            ใช่ว่าจะอยากทำให้ทั้งสองต้องจบกัน แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะพูดในสิ่งที่ต้นไพน์พยายามบอกผมตลอดมา สองคนนี้มีปัญหากันบ่อยเกิน ทั้งเรื่องแฟนเก่า แฟนใหม่ ผมก็ไม่อยากเป็นมือที่สามทำให้เขาเลิกกัน แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นไปแบบนี้แล้วผมก็ไม่อยากให้เพื่อนผมเจ็บต่อไป


            ขณะเดียวกันที่ต้นไพน์ก็พึ่งได้สติ เขาพยายามแบกร่างที่เมาหนักเข้ามาอธิบายทุกอย่าง


          ถ้าเทียบกับมึงแล้วกูไม่ดีพอ กูก็ยินดีให้มันไปกับมึง



            เอาแล้วไง แม่งเสือกเลิกกันจริงๆ หรอ?



            แล้วไอ้ต้นก็ไม่บอกอะไรผมนะ ผมก็เข้าใจว่ามันกลับไปคืนดีกันแล้วสิ ช่วงนี้ดันไม่ได้สนใจเพื่อนด้วย มัวห่วงแต่เรื่องตัวเอง แล้วอะไรยังไงไอ้ป๊อปมีแฟนใหม่แล้วหรอ แล้วไอ้ต้นเพื่อนผมมันยอมหรอ?



.............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น