Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 28 : Change it love : 27 คนแพ้ต้องดูแลตัวเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 พ.ค. 61


 

27

คนแพ้ต้องดูแลตัวเอง

 


            [พี่ไบร์ท...ชะ ช่วย บอส...ด้วย...]

            เสียงอิดโรยขาดไปเมื่อปลายสายถูกตัดสัญญาณ พอโทรกลับก็ไม่มีใครรับสาย ให้มันได้แบบนี้สิ ถึงขั้นต้องทำขนาดนี้เลยใช่มั้ยไอ้ไทน์!

            “ไบร์ทใจเย็นดิ”

            “จะให้เย็นยังไง ทำกันแบบนี้มันไม่เห็นผมเป็นเพื่อนแล้ว!” ความโกรธพุ่งขึ้นถึงขีดสุด ไม่ระเบิดเหลืออีกนิดหนึ่ง ก็จะไม่ให้โมโหได้ยังไง ไอ้บอสกลับบ้านไปเมื่อเช้า ตกเย็นเสือกอินดี้จะไปกินเหล้าแก้กลุ้มกับเพื่อน ไม่รู้ชะตาตัวเองว่ามีคนจ้องจะเอาเรื่องอยู่ ตอนนี้เลยได้เรื่องสมใจ

            “แต่ยิ่งโมโหร้ายเข้าไปแบบนี้มีแต่เสียกับเสียนะ ใจเย็นๆ ก่อน” อยากทำตามที่ฟ่างขอ แต่ไม่ไหวจริงๆ

            “มาถึงขั้นนี้แล้วไม่มีอะไรจะเสียละฟ่าง” ผมสะบัดแขนที่ข้าวฟ่างรั้งไว้โดยไม่สนใจว่าเธอจะเป็นยังไง

            ความรู้สึกตอนนั้นทั้งผิดหวัง โกรธ โมโห มันรู้สึกแย่มาก ทั้งๆ ที่เป็นเพื่อนกันแต่มันแม่งทำกับน้องผมได้ เข้าใจนะว่าไม่พอใจกับเหตุการณ์นี้ แต่ทำแบบนี้มันไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนกันเลยรึไง

 


Rrrrrrrr…


            ไฟหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น ขณะเดียวกันที่เครื่องก็สั่นรัวในกระเป๋ากางเกงขณะที่กำลังควบรถ ผมรีบควักมือถือออกมาเพราะหวังว่าจะเป็นสายจากคนทางนั้น และพอรับสายก็ได้ความ


            [พี่ไบร์ท! นี่ออมนะ บอสอะพี่ บอสโดนซ้อมมา ดูท่าจะไม่ไหวด้วย...]

            “ออมอยู่ไหน”

            [อยู่บ้านครับพี่ แล้ว...แล้วบอสก็อยู่กับออมด้วย]

            “เดี๋ยวพี่ไปหา”


 

 BRIGTH PAST

…END

 



 

            ร่างสูงบึ่งรถออกไปปานจะพรวดบินขึ้นฟ้า ไอ้ไบร์ทมันบ้าไปแล้ว! ไม่คิดบ้างหรอว่าออกไปตอนนี้แล้วจะทำให้เรื่องมันยิ่งเลวลงรึเปล่า ต่างคนต่างแรงทั้งไบร์ทและไทน์ แล้วไหนจะเมาอีก ถ้าพลาดเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำไง ฉันไม่เข้าใจความคิดของหมอนี่เลย

            ...ไม่คิดว่าฉันจะเป็นห่วงบ้างเลยรึไง!

           


            ฉันเฝ้ารอโทรศัพท์จากไบร์ททั้งคืนแต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆ จากเขา จนกระทั่งเผลอหลับไป ตื่นอีกทีตอนที่ซีนโทรมาปลุกให้ส่งแบบฟอร์มวิจัยไปให้ทางเมลล์ และพอมาเปิดดูข้อความที่หวังว่าจะส่งมาบอกอะไรกันสักหน่อย ทุกอย่างก็ว่างเปล่า


            Sathawat (Zeen) in step : ใจมาก จะตั้งใจศึกษาอย่างดีเลยนะครัช

Sathawat (Zeen) in step : >3<

T’Fang KF: เสร็จแล้วไปกินข้าวกัน


ฉันตอบกลับข้อความล่าสุดของเพื่อนที่เด้งตอบมา จะว่าไปตอนนี้ก็ใกล้เวลาอาหารเที่ยงแล้ว ท้องฉันมันก็เริ่มร้องเตือนเป็นรอบที่ 4 แล้วว่าหิว ให้มันได้แบบนี้สิ อารมณ์หงุดหงิดฉันสูงขึ้นเรื่อยๆ ไบร์ทไม่ติดต่ออะไรกลับมาเลย และฉันก็ฟอร์มจัดมากพอที่จะไม่ทักหาเขาก่อน


เคยย้อนถามตัวเองหลายครั้งว่า...


จะวางมาดไปทำไมในเมื่อฉันก็เป็นฝ่ายทักหาเขาก่อนได้?...


แต่ความรู้สึกอีกแง่ก็สะท้อนกลับมาเป็นคำถาม...


อยากให้หมอนั่นรู้สึกว่าขาดเขาไม่ได้รึไง?...คนอย่างไอ้ไบร์ทลองอ่อนให้ดูสิ เดี๋ยวก็ได้ใจ!


ความรู้สึกตอนนี้มันตีกันวุ่นแยกแยะไม่ออกเลยจริงๆ ว่าควรเอาอะไรขึ้นมาอยู่เป็นอันดับแรก ถามว่ารู้สึกยังไงกับหมอนี่ล่ะ จริงๆ แล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะเรียกมันว่าความรักได้รึเปล่า ฉันเห็นเขาเป็นเหมือนน้องชายคนหนึ่ง มีทั้งเอ็นดูและเกลียดมันในตัว แต่ก็ไม่รังเกียจที่จะมีอะไรกัน


ถามว่าเป็นทอมแล้วมีอะไรกับผู้ชายไม่รู้สึกผิดต่อความเป็นทอมบ้างหรอ?...

            คำตอบคือ... ฉันไม่ได้เป็นทอมมาตั้งแต่แรก แต่สถานการณ์ต่างๆ ทำให้ฉันมีบุคลิกคล้ายทอม และที่เคยบอกไปว่าเคยมีแฟนเป็นผู้ชาย และเขาก็จีบ เพราะเห็นฉันเป็นทอมที่ได้รับความนิยมจากผู้หญิงของพวกเขาในยุคสมัยหนึ่ง จะบอกว่าเขาจีบเพราะอยากเอาคืนฉันก็ว่าได้ แต่ฉันดันโง่ไปรักหมอนั่นเข้าเต็มๆ ฉันก็รู้สึกดีกับผู้ชายเหมือนผู้หญิงทั่วไปนั่นแหละ

แล้วอะไรทำให้ฉันกลับมาคิดถึงอดีต? ...ถ้าไม่ใช่การกระทำที่ไอ้ไบร์ททำในตอนนี้มันสอดคล้องกับเรื่องราวของ ไพน์ แฟนเก่าที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนงี่เง่าคนหนึ่งได้หรอก

ยอมรับว่านิสัยทั้งสองคนคล้ายกันมา หัวร้อน ดื้อรั้น เจ้าอารมณ์ ไอ้บทจะอ้อน หวานก็ทำได้โรแมนติกคล้ายๆ กันแต่เขาจะมีความคิดที่โตกว่าหมอนี่อยู่มาก แต่สำหรับเด็ก ม.6 ในตอนนั้นมันก็ไม่ต่างกับความคิดที่เอาอารมณ์มาเป็นตัวนำอย่างไบร์ทเท่าไหร่ เฮอะ! ทำไมฉันต้องมาเจอผู้ชายพวกนี้


Sathawat (Zeen) in step : ผัวไปไหน?

T’Fang KF: กลับบ้าน

Sathawat (Zeen) in step : ไม่ใช่ว่าทะเลาะกันแล้วดึงกูไปเป็นมือที่สามนะ

Sathawat (Zeen) in step : ไม่อยากยุ่งนะเฟ้ย

T’Fang KF: ไม่หรอก

T’Fang KF: ตกลงจะไปมั้ย จะได้ชวนคนอื่นไป

Sathawat (Zeen) in step : อืม อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน

Sathawat (Zeen) in step : ให้ไอ่อาร์ตไปรับ เคมะ กูคงออกไปกับไอ่เกม

T’Fang KF: เค

 

ฉันปิดหน้าต่างแชทของเพื่อน แล้วเปิดไปดูหน้าต่างแชทของไบร์ทอีกครั้งว่าส่งอะไรมารึเปล่า แต่ก็ไม่เลย เฮ้อ....! ถอนหายใจแรงๆ อีกครั้งแล้วลุกไปอาบน้ำดีกว่า ร้อนรนใจไปก็เท่านั้น คิดมากก็รู้สึกมาก ฉันไม่ควรปล่อยให้ผู้ชายแบบนี้มามีผลต่อใจสิ เขาจะคบกับฉันได้ซักกี่เดือนเชียว ไม่อยากแพ้ก็แค่ไม่ล้ำเส้นความรู้สึก ท่องไว้สิฉัน!

 


.................................

 



          คืนนี้ไปแดกเหล้ากัน ฉลองให้กับความแห้วครั้งที่ร้อยของไอ้อาร์ตมันหน่อย

 

            คำชวนของซีนวิ่งวนอยู่ในหัวฉันหลังจากทานข้าวเสร็จ ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมามากแล้ว พระอาทิตย์เริ่มตกดิน นกน้อยเริ่มบินกลับรัง ในขณะเดียวกันที่เจ้าไบร์ทก็ยังไม่กลับมา ฉันเปิดอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาก่อนหน้านี้อย่างมีความหวัง และมันก็ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น


I’amBright : กินไรยังครับ

I’amBright : เดี๋ยววันนี้คงกลับดึกหน่อยนะ

I’amBright : ดูแลตัวเองล่ะ

T’Fang KF: อืม


อยากพิมพ์ตอบไปยาวๆ ว่ามัวแต่ไปทำอะไรมารู้มั้ยว่าทำให้เป็นห่วงขนาดไหน แล้วทำไมถึงไม่รีบกลับ ฯลฯ แต่สิ่งที่ตอบไปก็แค่ อืมนั้นแหละ


            Artist  Art : ไม่ไปด้วยกันจริงดิ?


            คำถามรอบที่ 2 ของเพื่อนทำฉันครุ่นคิดหนัก ฉันรักสนุกไม่ใช่หรอ? แล้วแทนที่จะไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ให้หายเครียด ทำไมฉันต้องมาคิดมากเรื่องเจ้าไบร์ท คอยเป็นห่วงเป็นใยว่าเขาจะทำอะไรอยู่ ทั้งๆ ที่เขาจะคิดถึงฉันบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้


...ทำตามใจตัวเองสิวะข้าวฟ่าง!


            T’Fang KF:  ว่าจะอ่านหนังสือน่ะ

            ชื่อเฟรม : อ่านเผื่อด้วยนะครัช แล้วมาสรุปให้ฟังด้วย

T’Fang KF: เรื่องอะไร ไปเที่ยวได้ก็ต้องอ่านหนังสือได้สิ

            Sathawat (Zeen) in step : เอาน่า เรื่องนั้นว่ากันอีกที

            Sathawat (Zeen) in step : แต่ถ้าเปลี่ยนใจอยากดื่มก็ตามมานะ

 

            จบการสนทนาเพียงเท่านี้ ฉันกางหนังสือออก หยิบปากกาไฮไลท์ขึ้นมา ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือตามที่บอกกับเพื่อน แต่ให้มันได้แบบนี้เถอะ อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัว คิดมากเรื่องไอ้ไบร์ท คิดทำไม! ฉันคิดถึงเรื่องมันทำไม!!


            เนส เวสป้า : หวัดดีข้าวฟ่าง


            จังหวะที่เดินออกจากห้องน้ำ ข้อความจาเฟสบุ๊กก็เด้งขึ้น ฉันห่อผมเปียกหมาดๆ ไว้ด้วยผ้าขนหนูสีพื้น แล้วหยิบมือถือขึ้นมาดู


            T’Fang KF: ว่า...

            เนส เวสป้า : ขอโทษนะ ถามอะไรหน่อยดิ

            เนส เวสป้า : เรื่องไบร์ท


            ฉันไม่ได้ติดใจอะไรที่วันนั้น เนสกับไบร์ท รู้จักกันมาก่อน เพราะเขาสองคนเรียนคณะเดียวกันถึงจะคนละเอกแต่ก็ไม่แปลกที่จะเจอกันบ้างในบางครั้ง แต่จู่ๆ เนสทักส่วนตัวมาหาฉันแบบนี้ มันเหมือนมีอะไรม่ชอบมาพากลเลย


T’Fang KF: อ่า มีไรหรอ?

เนส เวสป้า : คบกันจริงๆ หรอ?

เนส เวสป้า : เหมือนไม่ได้คบกันเลย

            T’Fang KF: ไม่รู้ดิ ยังไม่มีสถานะหรอก

            เนส เวสป้า : แล้วคิดยังไงกับเขาล่ะ?

            แปลกจัง ทำไมอยู่ๆ ถึงมาถามล่ะ

 

T’Fang KF: ไม่รู้สิ

 

อยากเงียบไปแล้วไม่ตอบเลยได้มั้ย ใจมันสังหรณ์แปลกๆ


            เนส เวสป้า : โอเค ไม่ครั้นละ

เนส เวสป้า : เราคิดว่า เขายังไม่พร้อมจะหยุดที่ฟ่างนะ

เนส เวสป้า : …ส่งรูปภาพแล้ว...


ให้มันได้แบบนี้สิ!


รูปภาพไอ้ไบร์ทลูบไล้ใบหน้าของผู้เด็กชายคนหนึ่ง ในขณะที่เจ้าตัวยืนทอดกายกับรถญี่ปุ่นสีขาวไว้เหมือนอ่อย บรรยากาศรอบข้างมืดแล้วด้วย หน้าเด็กคนนั้นไม่ชัด แต่หน้าไอ้ไบร์ทอะชัดมาก!

ความรู้สึกเหมือนตอนที่ไปเห็นยัยไบร์ทอยู่ในห้องน้ำกับไอ้ไบร์ทเลย มันไม่ถึงขั้นโกรธจนสั่น ไม่อยากร้องไห้ แต่มันอึ้งและก็พูดอะไรไม่ออก เหมือนถูกหักหลังเลย คำถามผุดขึ้นในใจ ...ในขณะที่ฉันไม่ได้คุยกับคนอื่นแล้ว ทำไมเขาถึงไม่หยุดบ้าง?...


แล้วที่แย่ไปกว่านั้นคือ ฉันหวงเขา

ฉันแพ้แล้วสินะ...

 


KHAWFANG PAST

…END



………………………..





แกร๊กๆ

 

            ผมกลับมาที่ห้องในความรู้สึกที่ว่างเปล่า มันเหมือนชีวิตนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว มันพังหมดแล้วทุกอย่าง บอสนอนโรงพยาบาลเพราะอาการบอบช้ำจากภายใน ต้องนอนดูอาการก่อน แม่มาถึงก็ตบหน้าผมฉาดใหญ่ ต่อว่าที่ไม่ดูแลน้อง ครับผมยอมรับที่ทำหน้าที่บกพร่องไป ใครจะไปคิดว่ามันจะออกมานอกบ้านมาคนเดียวแบบนี้ และที่แย่งไปกว่านั้น ผมไปหาไทน์เพื่อเอาผิดในเรื่องนี้ และมันบอกกับผมว่า...


          คิดว่าน้องมึงน่ารักมากสินะ มึงมั่นใจได้ยังไงว่าศัตรูของมันมีแค่กู

 

ถึงจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ครึ่งหนึ่งผมเชื่อไปแล้วว่าเป็นฝีมือมัน แต่อย่างว่าจับมือใครดมไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐาน ผมรู้สึกแย่มากที่ไม่สามารถทำอะไรเลย


...สิ่งเดียวที่เป็นเหมือนความหวังอยู่ตอนนี้คือ ...ข้าวฟ่าง


            แต่เธอไม่อยู่ห้อง...

 

I’amBright : อยู่ไหนเอ่ย?

อีกคนไม่ตอบในทันทีเหมือนเคย ผ่านไปเกือบ 5 นาทีจึงอ่าน ...แต่ก็ไม่ตอบ


I’amBright : อ่านไม่ตอบ อยู่ไหนครับ?

ผมถามซ้ำ แล้วนางก็ตอบกลับมา...


T’Fang KF: เที่ยว

I’amBright : อ่าว ไหนว่าจะไม่เที่ยวแล้วไง

I’amBright : อยู่ที่ไหน เดี๋ยวไปหา

ผมอุตส่าห์ไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เพื่อมาหาเธอ แต่ไหงเธอไปเที่ยวทิ้งกันซะงั้น


T’Fang KF: ไม่ต้องมา

I’amBright : ทำไมล่ะ

ข้าวฟ่างเงียบไป แต่อย่าคิดว่าความเงียบจะหยุดผมได้


I’amBright : ข้าวฟ่าง

I’amBright : อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย คุยกันว่ายังไง?

ผมพยายามใจเย็นที่สุดเท่าที่จะเย็นได้ เคยมั้ยที่ต้องกดความรู้สึกทุกอย่างไว้แล้วพยายามใจเย็นเพื่อไม่สร้างปัญหาให้กับคนตรงหน้าน่ะ มันอัดอั้นแค่ไหนรู้ใช่มั้ย?

 

I’amBright : เป็นอะไรวะ!

 

            เกือบระเบิดแล้วนะอารมณ์ หากข้อความจากอีกคนไม่เด้งขึ้นก่อน

 

            AomsiN : พี่ไบร์ท ถึงหอยังครับ

            I’amBright : ครับ

AomsiN : เป็นห่วงพี่นะ

AomsiN : ฝันดีนะครับ

ให้มันได้แบบนี้สิ ข้อความจากออมสินทำให้ความโมโหที่พุ่งปี๊ดของผมเมื่อกี้ดรอปลงอย่างไม่น่าเชื่อ แทนที่ผมจะพรวดออกไปตามหาข้าวฟ่าง แต่ใบหน้าของออมก็ทำให้ผมกลับมาคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ใหม่อีกครั้ง 

อันที่จริงผมควรจะมีเหตุผลมากกว่านี้..



บางทีข้าวฟ่างอาจไม่ได้ทำอะไรชั่วๆ อย่างที่ผมทำมาก็ได้...




.............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'

 


ขอบคุณทุกกำลังใจ

-------------------------

ร๊ากกกก ทุกคนนะ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #43 nongnet75 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 10:55
    ข้าวฟ่างกำลังเข้าใจผิดใช่มั้ย
    #43
    0
  2. #42 annjaijai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 08:41
    ทำไมทำแบบนี้
    #42
    0