Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 27 : Change it love : 26 ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 พ.ค. 61


 

26

ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน

 

            “ดูจากผิวเผินก็รู้แล้วว่าเป็นคนยังไง กิริยาท่าทางก็ใช่ว่าน่าคบหาเท่าไหร่ เอาตรงๆ เลยนะ ฉันไม่อยากได้น้องสาวเธอเป็นสะใภ้” อย่าว่าแต่สองพี่น้องเลยที่ทำหน้าชา ผมเองก็ยังไปไม่ถูกเลย


            จริงๆ ก่อนหน้านี้ประมาณ 5 นาทีเราลองปรึกษากันดูแล้วว่าจะให้เทียร์ดรอปเรียนสักปี โดยผมจะลองพูดกับแม่ดูเรื่องแต่งงาน อาจจะไม่ใหญ่โตมากแค่พอให้รับรู้กันสองครอบครัว รอคลอดแล้วค่อยกลับไปเรียน ไทน์เองก็กังวลอยู่ว่าจะไปบอกพ่อแม่ยังไง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้แบกหน้าไปหาแม่ แม่ก็มาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองเสียก่อน

            “ลูกชายฉันกำลังจะเรียนหมอ เขากำลังจะมีอนาคตที่ดีอย่าคิดที่จะจับ เพียงเพราะเขารวยเลย” แม่ ทำไมพูดแบบนั้นอะ “คงรู้นะว่าเงินสองหมื่นนี้ควรใช้ทำอะไร” อยากบอกแม่เหลือเกินว่าเงินปึกนั้นไม่มีความหมายสำหรับทายาทพันล้านอย่างไทน์หรอก

            “แม่ ทำไมเรา...”

            “หุบปากไปเลยแกน่ะ เพราะมีพี่แบบแกไงน้องมันถึงได้ทำตัวเหลวแหลกแบบนี้ เสร็จธุระแล้วก็แยกย้ายกันได้ละ” พูดจบแม่ก็หันไปบอกทั้งสองคน “อ้อ แล้วไม่ต้องกลับไปตื้อลูกชายฉันอีกนะ ฉันไม่แจ้งตำรวจจับหล่อนข้อหาบุกรุกบ้านฉันก็บุญแค่ไหนแล้ว”

            “เดี๋ยวครับคุณนาย” ไทน์เอ่ย ผมรู้สึกเหมือนคนตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนผมแล้ว เหมือนเขาอยากจะตัดผมออกจากความเป็นเพื่อนแล้ว... “เก็บเศษเงินของคุณนายไปทำบุญให้ลูกชายดีกว่า เพราะจากนี้ผมกับน้องสาวจะไม่ไปยุ่งย่ามครอบครัวคุณนายอีก”

            “ไทน์” ผมกังวลเรื่องความสัมพันธ์ของเราเหลือเกิน ขณะเดียวกันที่ข้าวฟ่างก็สะกิดผม

            “ยะโสนักนะ ...งั้นก็ตามใจ” แม่เดินจากไป ขณะเดียวกันที่ไทน์กับน้องสาวที่ร้องไห้หนักมากก็เดินจากไปเช่นกัน ผมอยากแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้าเหลือเกินแต่สิ่งที่ทำได้คือเข้าไปขอโทษเพื่อน

 


            “ไทน์ กูขอโทษแทน...”

            “มึงกลับไปเถอะ” ที่จริงแล้วไทน์คงไม่ต้องการแบบนั้น “กูเข้าใจทุกอย่าง” จริงๆ ถ้าเด็กมันรักกันผมก็อยากจะช่วยพามันหนีไปด้วยกันเลยด้วยซ้ำ แต่ไอ้บอสน้องผมนี่สิ ดันบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับน้องสาวไทน์

            “กูไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย”

            “กูก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่ในเมื่อมันเป็นไปแล้ว และแม่มึงก็ไม่ยอมรับน้องสาวกู 

จะให้กูทำยังไง”

            “พี่ไทน์เทียร์อายเขา เทียร์ไม่อยากท้องไม่มีพ่อ”

            “บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าให้เอาเด็กออก ไงล่ะ มาเรียกร้องเอาอะไร เขายอมรับมั้ย?”

            “ไทน์อย่าซ้ำเติมน้องดิ ของแบบนี้มัน..”

            “แล้วถ้าเป็นมึงล่ะ ถ้าคนที่ท้องเป็นน้องมึง แล้วคนที่ไม่รับผิดชอบเป็นน้องกูมึงจะรู้สึกยังไง!

            “เอาเป็นว่ากูเข้าใจความรู้สึกมึงแล้วกัน ตอนนี้เรายังทำอะไรไม่ได้ แต่เก็บเด็กไว้เถอะ”

            “มึงท้องแทนน้องกูมั้ยล่ะ” ไทน์พูดสั้นๆ แล้วลากน้องสาวเดินจากไป

           

ใช่ ที่ปัญหานี้มันแก้ไม่ตก ผมเองก็กลุ้มและหนักใจไม่น้อยกว่าคนที่เจอปัญญานี้ด้วยตัวเองหรอก ไม่ได้มีแต่น้องไทน์ที่ทุกข์ น้องผมก็เหมือนกัน หลังจากวันนั้นแม่ก็บุกไปที่หอแล้วลากตัวมันกลับ ผมพยายามรั้งไว้แล้วแต่อย่างว่าใครจะเถียงแม่ผมได้ แม้จะรู้สึกแย่แค่ไหนแต่ก็ต้องยอมปล่อยให้น้องชายจากไป

           

            “เอาน่า เดี๋ยวมันก็ผ่านไปเชื่อกูดิ ทั้งแม่มึงทั้งไอ้ไทน์ต่างใจร้อนด้วยกันทั้งคู่ คุยตอนนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น” ฟลุคที่เริ่มเมาได้ที่บรรยายยาว ที่จริงแล้วผมก็อยากเก็บเรื่องนี้ไว้กันแน่ 3-4 คน แต่พอเอาเข้าจริงก็อดระบายกับเพื่อนไม่ได้ ทำไมพี่ชายของผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นเพื่อนผมด้วย

            “ปัญหาคือตอนนี้กูติดต่อไอ้ไทน์ไม่ได้เลย กูแค่อยากให้มันเข้าใจ”

            “ฉันว่าแกพอเถอะ ถ้าแดกเหล้าแล้วจะพูดซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ก็ไปนอนซะ” แล้วข้าวฟ่างที่นั่งพิมพ์งานอยู่ข้างๆ ก็ด่าผมด้วยสายตา แหมที่รักคนมันไม่สบายใจนี่นา

            “ก็มันเครียดนี่พี่ ไอ้ไทน์กับผมใช้ชีวิตช่วงเข้าสู่วัยรุ่นมาด้วยกัน ผ่านอะไรมาด้วยกันก็เยอะ จะให้มาตัดความสัมพันธ์กันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องของไอ้บอสมันก็ไม่ใช่ป่ะ”

            “เป็นใครก็ไม่พอใจปะวะ แม่งทำน้องเขาท้องแล้วไม่รับผิดชอบอะ ไหนแม่จะมาพูดแบบนั้นใส่อีก เป็นฉันก็โกรธ แต่ขอเวลาหน่อย อย่างที่ไอ้ฟลุคบอก”

            “ที่แน่ๆ ตอนนี้คนบางคนกำลังลำบาก ไงจ๊ะ สัมผัสฤทธิ์แม่ผัวครั้งแรก รู้สึกยังไงบ้าง อิอิ” ว่าแล้วฟลุคก็แซวพี่สาว

            “ใครว่าฉันจะแต่งงานกับเจ้านี่กันล่ะ จะคบถึงเดือนรึเปล่าก็ไม่รู้”

            “ถึงไม่ถึงก็ครึ่งทางละอะ” จะว่าพรุ่งนี้ก็จะครบรอบ 2 อาทิตย์ที่คบกันเป็นแฟนแล้วนี่นา

            “เห่ออ คนอย่างแกคบใครไม่เกินสามเดือนหรอก พนันได้เลย”

            “ถ้าเกินสามเดือนจะให้อะไรผม” ว่าแล้วก็อ้อนเมียซะต่อหน้าน้องชายเขาเลย หวานไม่หวานก็เล่นเอาซะ

ไอ้ฟลุคหมั่นไส้เลย

            “หูยย เอาซะกูลืมไปเลยว่าพี่สาวเคยเป็นทอม”

            “เดี๋ยวมึงโดน!” ผมว่าไม่เดี๋ยวนะ ถ้าไม่ไวพอไอ้ฟลุคคงโดนคุกกี้ที่พี่มันปากระแทกหน้าผากไปแล้ว

            “แน่จริงก็เอาให้โดนสิ อ๊ะๆๆ” ว่าแล้วยังจะกวนต่อ “เออ มึงโทรหาไอ้ต้นดิ ตกลงมันจะมารึเปล่า” เหมือนเปลี่ยนโหมดได้ จู่ๆ ก็หันมาทำหน้าจริงจังใส่ผม

            “มันไม่มีเรียนหรอวันนี้ ปกติไม่ติดเรียนก็ติดเมียนี่” ถึงจะบ่นไปด้วยแต่มือก็ควักมือถือออกมาเขี่ยหาชื่อเพื่อน เอาจริงๆ ตั้งแต่โดนมันพูดแรงๆ ใส่ตอนนั้นก็ไม่อยากติดต่อหาอีกเลย

            “ไม่มั้ง ก็มันอะชวนกูแดกตั้งแต่บ่ายสามละ กูบอกว่าค่ำๆ เจอกันจนป่านนี้จะสี่ทุ่มแล้วแม่งยังไม่มา” ว่าแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ต้นมันอาจจะรู้ก็ได้ว่าผมอยู่ด้วย ก็เลยไม่มา

            “บางทีเขาอาจจะไม่อยากทำอะไรก็ได้ ดูอาการน้องช่วงนี้ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่”

            “ยังแอบมองไอ้ต้นอยู่อีกหรอ เห่ย มีผัวแล้วนะ มองแค่ผัวคนเดียวพอ” ตอนแรกก็ว่าจะไม่คิดอะไรแล้วนะ แต่ไอ้ฟลุคนี่มันจอมใส่ไฟจริงๆ

            “มองบ้าอะไรล่ะ ของแบบนี้ไม่ต้องสังเกตมากก็ดูออกปะ” แล้วข้าวฟ่างก็หันมาคุยกับผม “ไอ้ป๊อปเพื่อนแกนี่เลือดเย็นกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลย”

            “ก็ไม่รู้สิ ไม่ค่อยได้คุยกันเลย”

            พูดถึงเรื่องต้นกับป๊อป...

            อันที่จริงผมควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ทั้งสองคนเลิกกัน เพราะผมรอคอยการเลิกราของทั้งสองคนมาตลอด ผมคิดเสมอว่า ผมรักต้นไพน์ แต่ไม่ใช่ ....ผมเลวกว่านั้น ในวันที่ผมมีข้าวฟ่างอยู่ข้างกาย แม้เธอจะไม่ได้แสดงออกว่ารักผมมากเท่าไหร่ แต่ผมกลับทิ้งความรู้สึกเดิมที่มีต่อเพื่อนคนนี้ไป


            และในวันนี้ ผมก็กลับไม่ใช่คนแรกที่ยื่นมือเข้าไปช่วยเขา...



            “ถ้าไม่โอเค ยังโทรหากูได้เหมือนเดิมนะ”

            ปลายทางวางสายไป ต้นไม่มาที่นี่เพราะทุกอย่างทางโน้นโอเคแล้ว เขาบอกกับผมว่า กูโอเคแล้วในขณะที่น้ำเสียงไม่ได้เป็นอย่างประโยคที่ว่า ถ้าเป็นทุกครั้งผมคงถ่อไปหาเขาแล้ว

            “ไม่ไปหาเพื่อนล่ะ เขาดูจะยังไม่โอเคนะ”

            “ไม่หรอก มันบอกว่าโอเคแล้วก็โอเคนั่นแหละ”

            “แล้วไม่เป็นห่วงเขาเลยหรอ?” แล้วข้าวฟ่างก็มายืนอยู่ริมระเบียงด้วยกัน

            “ก็เป็นห่วงแหละ แต่ก็รู้ว่าควรเป็นห่วงได้แค่ไหน” จากที่สบตากัน ข้าวฟ่างก็เสมองไปทางอื่นเสีย ในใจคงพล่ามประโยคยาว คิดไปต่างๆ นานาแล้วสินะ “คนที่ผมควรเป็นห่วงมากที่สุดคือพี่ต่างหาก”

            “ฉันไม่ได้เป็นอะไร มาห่วงทำไม”

            “ก็ห่วงสิ อีกหน่อยก็ต้องไปอยู่ที่อื่นแล้ว จะกิน จะอยู่ยังไง จะมีใครมาจีบ หรือจะเที่ยวไปจีบใครรึเปล่าก็ไม่รู้ ยิ่งหล่อๆ อยู่ด้วย” ว่าแล้วก็หยิกแก้มป่องเบาๆ หยอกเล่นซะหน่อย

            “มือเป็นบุหรี่มาจับหน้า!” ว่าแล้วก็ทำเป็นปัดมือผม แต่แขนเท่าไม้ขีดไฟ(?)มันบอบบางเกินไปสำหรับผู้ชาย

อย่างไบร์ท ผมรวบมือเธอไว้แล้วจ้องหน้าเธอกลับ

            “จับไม่ได้รึไง”

            “มันจะเป็นสิวไงไอ้เบื้อก”

            “เดี๋ยวล้างให้ก็ได้หนิ ...ไม่ได้ล้างให้แต่หน้านะ จะล้างให้ทั้งตัวเลย” ดึกๆ มาแถมเมาด้วย มันก็อดไม่ได้ที่จะดึงสถานการณ์เข้าสู่โหมด 18+

            “ในหัวคิดแต่เรื่องพวกนี้นะ”

            “คิดกับเมียคนเดียวครับ” ผมก้มลงเอาหน้าผากถูกับหน้าผากคนตัวเล็กเบาๆ จะว่าไปผมก็เหมือนพวกไบโพล่าร์นะ เมื่อกี้ยังเครียดๆ อยู่เลย แป๊บเดียวก็อารมณ์ดีละ แต่จริงๆ ไม่ใช่หรอก ความเศร้ายังอยู่ในใจแต่พยายามจะหาเรื่องอย่างอื่นมากลบไว้ให้ตัวเองมีความสุขเฉยๆ

            “ถามไรอย่างดิ”

            “ครับ”

            “เคยมีอะไรกับไอ้ต้นรึเปล่า?” โห่เจ๊ ดูถามเข้าให้

            “ทำไมอยู่ๆ ถึงอยากรู้ล่ะ”

            “ก็... แกเป็นเกย์ ไม่ได้อยากรู้แค่ว่ามีกับไอ้ต้นรึเปล่า กับคนอื่นด้วย เพราะฉัน...เฮ้ย!

            “งั้นไปที่เตียงก่อนแล้วจะบอก” ผมช้อนร่างเบาๆ ของทอมเตี้ยเข้าห้อง นางก็ทำขัดๆ พอเป็นพิธีในตอนแรก แต่พอถึงเตียงแล้วก็ปฏิบัติหน้าที่ศรีภรรยาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แบบนี้ไงผมถึงได้ไม่ไปไหน...

            ภาพลักษณ์ภายนอกคล้ายผู้ชาย แต่ร่างกายเป็นผู้หญิง นิสัยก็ห้าวๆ ไม่เยอะเท่าไหร่ 

               แบบนี้หาที่ไหนได้อีกละครับ...


.............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'


 

 


..............

ขอบคุณที่ติดตามผลงานนะคะ

ถึงแม้จะมาๆ หายๆ (บ้างก็เถอะ)

Love ทุกคนที่ยังติดตาม และให้กำลังใจกันนะคะ


-THANK YOU-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น