Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 22 : Change it love : 21 รักครั้งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 มี.ค. 61

 

21

รักครั้งแรก

 

            หัวใจพองโตเป็นบ้าที่มีคนบอกให้ไปอาบน้ำแล้วรับปากว่าจะให้เข้าไปนอนด้วย แต่แล้วความหวังก็พังสลายเมื่อคนที่บอกไว้ไม่รักษาคำพูด

            “ข้าวฟ่าง เปิดประตูดิ” ผมก็ยังคงเคาะเรียกเธออยู่อย่างนั้น แม้ห้องอื่นๆ จะเป็นฝ่ายเปิดประตูออกมามองหน้าด้วยสายตาไม่พอใจแทน แต่ผมก็ไม่แคร์ “ไม่เปิดก็จะนอนอยู่หน้าห้องนี่แหละนะ”

            “...” อีกคนเงียบครับ ก็เอาสิฮะ ผมเอาจริงนะ นั่งหน้าบ้านให้ฝนตกใส่หัวก็ทำมาแล้ว กับอิแค่นั่งหลับอยู่หน้าห้องจะแค่ไหนกันเชียว ให้มันรู้ไปเลยว่าผมคนจริง!

 

            มานอนเป็นหมาอยู่หน้าห้องพี่กูทำไมเนี่ย”

            รองเท้าผ้าใบเปื้อนฝุ่นเขี่ยเข้าที่ปลายเท้าเปล่าๆ ของผม ไม่ถึงขั้นแรงมากแต่ก็ช่วยปลุกให้คนที่นั่งพิงประตูหลับทั้งคืนตื่นมาตอบคำถามด้วยความงัวเงีย

            “อ่าว ทำไมวันนี้กลับเร็วจังวะ”

            “ก็กะจะต่อกับอิจี้จนถึงบ่ายอยู่หรอก แต่ผัวมันมากูเลยโหนระเบียงเผ่นกลับมาหอเนี่ย ว่าแต่มึงไม่เข้าห้องวะ ไปขออาศัยห้องแม่หม้ายสายเทนอนอยู่ได้ทุกคืน ระวังจะโดนเทกับเขามั่ง” โดนไม่โดนก็มานั่งหลับอยู่หน้าห้องเขาแล้วเนี่ย

            “กลับมาได้ซักทีนะไอ้ฟลุค” เสียงจากคนหลังประตูทำผมรู้สึกตื่นเต้น ไม่ได้ดีใจที่ได้เจอหน้าเธอหรอกนะ แต่กำลังลำดับประโยคที่จะใช้ต่อว่าคนไม่รักษาคำพูดอยู่

            “เอ้า ก็อยู่ในห้องนี่แล้วทำไมไม่ให้ไอ้ไบร์ทเข้าไปนอนด้วยล่ะ” ขอบคุณเพื่อนรักที่ชิงพุดตัดหน้าไปก่อน

            “ฉันรอจะพูดเรื่องนี้กับแกหลายชาติแล้ว” ก่อนที่นางจะหันมามองหน้าผม แว้บหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับน้องชายต่อ “เพื่อนแกน่ะ ไปไหนก็หัดเอาไปด้วยบ้างนะ ช่วงนี้รู้สึกจะเหงาๆ แลดูไม่มีที่ไป”

            “นี่ จะให้ไปเที่ยวทุกคืนก็ได้ แต่มันแค่ไม่อยากไป” ผมอดไม่ได้ที่จะหันไปอธิบาย

            “ที่มันไม่ไปเพราะมันกำลังติดพี่อยู่ไง จากประสบการณ์ที่เป็นเพื่อนกันมาห้าปีสี่เดือนกับอีกยี่สิบสองวันเนี่ย ผมไม่เคยเห็นมันติดใครเท่าพี่สาวคนสวยของผมเลยจริงๆ นะ” นี่สิพ่อสื่อพ่อชัก เยี่ยมมากไอ่น้อง

            “จะเก็บแต้มสิไม่ว่า ฉันก็เห็นพวกแกมาตั้งแต่สมัยเริ่มแตกหนุ่มกันแล้ว และสันดานพวกแกฉันก็รู้ด้วย เลิกยัดเยียดเพื่อนแกให้ฉันสักทีเถอะ ฉันจะเอาผู้หญิงเว้ย ไม่ใช่ผู้ชาย”

            “เลิกเอาคนอื่นมาอ้างเพื่อปกปิดปมด้อยในใจตัวเองเหอะข้าวฟ่าง”

            “...” เหมือนโดนลูกศรพุ่งเข้ากลางอก จุก จนพูดไม่ออก ข้างฟ่างมองน้องชายนัยน์ตาสั่นระริก

            “ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นไอ้ต้น พี่คงไม่ปฏิเสธสินะ ก็ได้นะ ถ้าไม่สนใจไอ้ไบร์ทจริงๆ ผมพามันไปก็ได้ แต่จะมาเรียกคืนทีหลังไม่ได้นะ ประสบการณ์มันก็เคยสอนพี่มาแล้ว” ไม่อยากเชื่อว่าประโยคยาวของฟลุคจะสะกดข้าวฟ่างให้แน่นิ่งไปพักใหญ่ ผมอยากจะชวนเธอคุยแต่ไอ้ฟลุคดันลากผมเข้ามาในห้องเสียก่อน

            แล้วมันก็เป็นจังหวะเหมาะที่จะถามไอ้ฟลุคเรื่องข้าวฟ่าง กับต้นไพน์พอดี

            “เรื่องไอ้ต้นกับพี่มึงนี่มันยังไงวะ คือกูก็สังเกตมาหลายครั้งแล้ว แต่กูสรุปใจความไม่ได้”

            “ไม่มีไรหรอก กูแค่ยกประเด็นมาพูดให้พี่กูสำนึกก็เท่านั้น”

            “แล้วประเด็นที่ว่าคืออะไรวะ” เอาจริงๆ อยากรู้ว่าสองคนนี้เกี่ยวข้องไรกัน

            “กูว่าอะไรที่มันเป็นอดีตเราไม่ต้องไปใส่ใจดีกว่า ถ้ามึงชอบพี่กูจริงมึงต้องยอมรับในปัจจุบัน ส่วนอนาคตจะเป็นยังไงช่างแม่ง” มันก็ใช่ แต่แค่อยากรู้ว่าสองคนนั้นไปมี something กันตอนไหน ต้นไพน์เรียนประถมมากันผม ถ้าคบกันตอนมัธยมก็คงช่วง ม.ต้น เพราะถ้า ม.ปลายผมต้องรู้ เฮ้ย แต่ไอ้ต้นบอกไม่เคยมีแฟนนี่หว่า

            “กูแค่สงสัย ถ้าเกี่ยวข้องกันจริงๆ กูคงไม่ยุ่งกับคนของเพื่อน” ถึงไอ้ต้นจะมีคนใหม่แล้วก็เถอะ

            “ไม่หรอก ถ้ามึงชอบพี่กูจริงมึงไม่มีทางยอมแพ้” ก็ใช่ แต่ผมยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองนี่สิ “ที่จริงกูก็ไม่น่าไปบังคับให้มึงคบกับพี่สาวกู แต่กูแค่ลองใจมึง” อ่าว

            “เพื่อ?”

            “เพราะกูถามแล้วว่าทำไมถึงป่าวประกาศว่าเป็นผัวพี่กู แต่มึงไม่ให้คำตอบ กูเลยอยากรู้ว่ามึงรู้สึกยังไงกับนางกันแน่ และถ้ากูบอกมึงคบกับนาง มึงจะทำยังไง” การที่ผมมั่นใจพูดแบบนั้นก็ไปก็เพราะมันเคยมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงแล้วไงล่ะ ผมก็แค่อยากพูดให้ข้าวฟ่างขายหน้า แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองทำไมต้องป่าวประกาศแบบนั้น

            “กูก็ไม่เข้าใจตัวเอง”

            “ถ้ามึงชอบนางจริงก็บอกความรู้สึกของตัวเองไปซะ ไม่ต้องกั๊กกลัวเสียฟอร์มหรอก กูรู้ว่าถ้ามึงไม่สนใจเขาจริง มึงคงไม่ติดแจแบบนี้หรอก”

“แต่กูจีบใครได้นานที่ไหนมึงกูรู้” แต่ที่ยังทนตามข้าวฟ่างอยู่เพราะอยากเอาชนะ “ทำไมมึงไม่ห้ามกูวะ”

“เอาความจริงมั้ยล่ะ กูอยากให้มึงแทนที่คนเก่าของนาง และทำให้นางรู้ว่าผู้ชายเลวๆ ก็ดีได้เหมือนกัน”

คำว่า ...ผู้ชายเลวๆ ก็ดีได้เหมือนกัน ไม่เท่าไหร่นะครับ แต่ อยากให้แทนที่คนเก่าของเธอนั่นสิมันทำให้รู้สึกแปลกๆ อยู่นะ ปากก็บอกว่าไม่อยากให้ผมไปยุ่งกับอดีตของพี่สาว แต่ก็อยากให้ผมไปแทนที่คนเก่าของเขา แล้วมันก็ต้องกระตุ้นให้อยากรู้อดีตสิ

ผมรู้ว่าข้าวฟ่างเสียใจกับการกระทำของผู้ชายเลวๆ คนนั้นจนไม่อยากมีแฟนเป็นผู้ชายอีก และยิ่งฟลุคบอกว่าเขานิสัยคล้ายผม มันก็อดเชื่อมโยงไม่ได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือต้นไพน์ แล้วถ้าสองคนนี้เคยมีอดีตร่วมกันจริงๆ ผมจะไม่พูดน่าสมเพชเพิ่มไปอีกหรอ

 

..............................

หลายวันต่อมา...

@K CLUB

 

            “ถ้าจะให้พูดถึงเรื่องแฟนเก่าอะนะ กูก็มี ไอ้ไบร์ทก็มี ทุกคนมีและแน่นอนว่ามันฝังลึกในก้นบึ้งหัวใจ มันเจ็บจี๊ดดด” ฟลุคลากเสียงยาว ก่อนจะเริ่มต้นประโยคใหม่ “และแฟนเก่านี่แหละคือภูมิคุ้มกันของเรา”

            งงใช่มั้ย ทำไมอยู่ๆ ฟลุคถึงได้ยกเอาเรื่องแฟนเก่าขึ้นมาพูด หลังจากสิ้นสุดงานศพแม่ไอ้ป๊อปได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์ไอ้ต้นก็อยากให้แฟนผ่อนคลายเลยพามาพักผ่อนที่คลับ(?) และนั่นแหละครับมันเลยเป็นสาเหตุให้ไทน์ที่ห่างวงการเหล้าด้วยกันไปนาน จัดหนักแล้วพูดเรื่องแฟนเก่าที่บังเอิญไปเจอที่งานศพแม่ป๊อปขึ้นมา

            “แต่กูเกลียดมันว่ะ ตอนทิ้งกูเคยสนใจมั้ยว่ากูจะเป็นจะตายยังไง แล้วตอนนี้จะสนใจทำไมวะ มันผ่านมากี่ปีแล้ว” ไม่ยักเชื่อคนที่ไม่เคยเห็นมีแฟนกับเขาสักครั้ง กำลังหลั่งน้ำตาให้กับรักครั้งแรกที่เสียไป

            “เขาคงยังรู้สึกดีกับมึงมั้ง แต่เพราะลูกทำให้เขาเลือกมึงไม่ได้” ป๊อปที่รับรู้สถานการณ์ตั้งแต่ต้นพยายามช่วยพูดให้รุ่นพี่ที่เคยร่วมสถานบันดูดีขึ้น “แต่ในตอนนั้นมึงกับเขาก็ไม่ได้คบกันใช่มั้ย”

            “ไม่หรอก เขาไม่ใช่แฟนคนแรก แต่เป็นรักครั้งแรกของกู”

            “พวกมึงนี่หลายใจว่ะ กูนะมีแฟนคนแรกปุ๊บกูก็รักเขาเลย แล้วเขาก็แม่งทิ้งกูไปเอาทอม ฮ่าๆ” ไอ้ฟลุคเล่าไปหัวเราะไปเหมือนคนบ้า แต่ผมรู้ว่ามันแค่กลบเกลื่อน “หลังจากนั้นนะก็คบๆ ทิ้งๆ จนมาอิมิลล์นี่แหละที่เรียกว่าแฟนจริงๆ” และใช่ครับ ผมนับถือมิลล์แฟนไอ้ฟลุคมาก ต่อให้ฟลุคจะเจ้าชู้ยังไง เธอไม่เคยปริปากบ่น ไม่วุ่นวาย ไม่ตาม ต่อให้มันไปกับใครสุดท้ายก็กลับมาหามิลล์

            “ชีวิตนี้มึงเคยมีแฟนแค่สองคนจริงหรอฟลุค” ป๊อปคงอดไม่ได้ น่าเพื่อนบอกว่าไงก็ตามนั้นสิ

            “ก็นับแค่มิลล์ไง คนอื่นไม่นับ แล้วมึงล่ะนอกจากไอ้เกมส์เคยมีคนอื่นรึเปล่า”

            “ไม่ กูคุยละก็คบทีละคน ไม่ได้คุยไว้เผื่อเลิกเหมือนบางคน” ว่าแล้วคนที่ถูกเอ่ยถึงก็ร้อนตัว

            “ถึงอย่างนั้นกูก็มีแฟนเก่าแค่สองคน ปัจจุบันก็คบแค่คนเดียว”

            “เดี๋ยวนะๆ เห็นมึงคบอยู่ตั้งหลายคน มีแค่สองเองหรอ” คำถามของฟลุคทำให้ผมสงสัยในตัวต้นไพน์มากขึ้น

            “ลูกปัดกับโดนัทสินะ” ว่าแล้วป๊อปก็ชักสีหน้าใส่

            “ไม่ใช่ ลูกปัดกับคนก่อนหน้านั้นต่างหาก” หืม...

            “ใครวะ” ผมอดไม่ได้จริงๆ ที่จะถามถึงแฟนคนแรกของต้นไพน์ แม้ว่าไอ้ป๊อปจะไม่อยากรู้ก็เถอะ

            “เฮอะ คบกับลูกปัดตอนสิบหก คนแรกของมึงนี่ตั้งแต่กี่ขวบแล้ววะ”

            “ไม่ขนาดนั้นหรอก คบแค่ไม่กี่เดือนแต่เป็นคนแรก ที่สอนให้รู้จักหลายๆ อย่างเลยให้เกียรติเป็นแฟนคนแรก” ว่าแล้วมันก็อดถามไม่ได้

            “แล้วเขาทิ้งมึงไปหรอ?”

            “เปล่า กูทิ้งเขา” เชดดดด เข้าข่ายมาก “ตอนนั้นจีบตามกระแส ไม่ได้คิดอะไร”

            “มึงมันเลว” บวกกับไอ้ฟลุคร่วมสมทบ ผมว่าใช่แน่ๆ “แล้วมึงล่ะไบร์ทรักครั้งแรกของมึงเป็นยังไงวะ”

            เหอะ  ถามว่าแอบรักใครครั้งแรกเมื่อไหร่ดีกว่า เพราะอีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรมีแต่ผมที่รู้สึกไปเองมากกว่า ผมปรายตาไปที่ต้นไพน์

            “ไม่มี” เจ้าตัวหลบสายตาผม ขณะที่ป๊อปก็ทำทีเป็นยกเหล้าขึ้นมาจิบ ไอ้ฟลุคก็ส่ายก้นตามจังหวะเชิงกลบเกลื่อน จะมีก็แต่ไอ้ไทน์ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

            “ไม่เชื่อ มันต้องมีสักคนดีวะ อย่างน้อยก็แอบรักอะ ไม่มีเลยหรอเพื่อน”

            “แล้วมึงจะอยากรู้ไปทำไม?”

 

            เรื่องในอดีตหากมันเป็นความทรงจำไม่น่าจดจำก็ลบๆ มันไปเถอะครับ โยนความรู้สึกที่มันแย่ๆ ออกไปเหลือแค่ความรู้สึกดีๆ ไว้ดีกว่า อย่างเช่นรูปแฟนเก่า ถ้าไม่ได้คิดอะไรแล้วก็ไม่ควรจะเก็บไว้ใช่มั้ยครับ

 

            “ของใครวะ” ไทน์แย่งกระเป๋าสตางค์หนังสีดำไปจากผม ก่อนจะเบิกตากว้าง ปรับเรตินาประมวลภาพสองคนหลังพลาสติกใสที่ถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีด้วยความตั้งใจ ขณะเดียวกันที่ผมกำลังอึ้งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า ไม่จริงใช่มั้ย

            “นี่ไอ้ต้นกับพี่สาวไอ้ฟลุคเคยคบกันหรอ?”


.............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'


      


 


“มึงมีอะไรปิดบังกูอยู่รึเปล่า”

“อะไร?” 


.......................................

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้มานะคะ 

ช่วงนี้มันก็จะวุ่นหน่อยๆ ไม่ค่อยได้แวะเวียนมาเลย แต่ดีใจมากๆ ที่เข้ามาแล้วเห็นกำลังใจ

จากรีดเดอร์^_^


ขอบคุณที่ติดตามนะคะ จะพยายามเข้ามาบ่อยๆ น๊าาา


อ้อๆๆ สงสัยใช่มั้ยว่าระหว่างต้นไพน์กับข้าวฟ่างมันยังไงกันแน่ ตอนหน้าได้รู้กันแน่ๆ ลุ้นไปพร้อมๆ กับไบร์ทและไทน์เลยจร้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #36 saisit55 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 07:45
    รอๆๆ รีบมาต่อน้า
    #36
    0
  2. #35 napaporn_porn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 15:16
    ลุ้นๆ รอคร้า
    #35
    0
  3. #34 napaporn_porn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 15:16
    ลุ้นๆ รอคร้า
    #34
    0
  4. #33 nongnet75 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 08:23
    ค้าง อยากรู้แล้ว มาต่อๆค่ะ
    #33
    0
  5. #32 annjaijai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 22:14
    เป็นแฟนกันเถอะะะะ
    #32
    0