Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 20 : Change it love : 19 ความรู้สึกดีที่อยู่บนความแค้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 มี.ค. 61

 

19

ความรู้สึกดีที่อยู่บนความแค้น

 

         “แต่ฉันไม่ได้คิดอะไรกับแก ฉันเห็นแกเป็นแค่เพื่อนนะ”

            เสียงโวยวายของผู้หญิงตัวเล็กในอ้อมแขนของผู้ชายร่างบางคนนั้นกำลังเป็นเป้าสายตาของผู้คนที่ทยอยกันออกมาจากสถานบันเทิง หากแต่ไม่ได้รับความสนใจมากเท่าไหร่เพราะความเมาของทั้งคู่ทำให้เหตุการณ์ดูจะเป็นเชิงหยอกล้อมากกว่า

            “แต่ฉันไม่เคยเห็นแกเป็นเพื่อน ฉันชอบทอมแกก็รู้ ตอนที่ฉันอกหักแกเข้ามาดูแลฉันทำไมวะ แกทำให้ฉันคิดกับแกทำไมล่ะฟ่าง” ไม่พูดเปล่าผู้ชายคนนั้นยังคงกอดรัดตัวข้าวฟ่างแน่นขึ้น

            “เพราะฉันเห็นแกเป็นแค่เพื่อนไอ้อาร์ต ฉันไม่เคยแสดงออกว่าชอบผู้ชายเลยสักครั้ง ใครบอกให้แกมาชอบฉันกันล่ะไอ้บ้า! ปล่อย!!” ข้าวฟ่างเริ่มเข้าข่ายแหกปาก แล้วคนที่มองอยู่ตรงนี้ล่ะ ...ทำไมยังนิ่ง

            “ตอนแรกฉันไม่รู้ไงว่าแกเคยมีแฟนเป็นผู้ชาย พอเห็นไอ้ไบร์ทมาสุงสิงกับแก พอได้รู้ว่าแกก็ไปกับผู้ชายได้ฉันก็ไม่อยากเก็บความรู้สึกไว้อีกต่อไปแล้ว”


            ผมอ้าปากเหวอสิครับ พอรู้ว่ามึงก็ไปกับผู้ชายได้ กูก็ไม่อยากเก็บความรู้สึกไว้อีกต่อไปคำพูดนั้นเปรียบดั่งกระจกสะท้อนความรู้สึกของผมเมื่อ 2 ปีก่อน มันเป็นคำพูดที่ผมพูดกับต้นไพน์ในวันที่รู้ว่าเขาคบกับไอ้ป๊อป ภาพนั้น ตอนที่ผมงี่เง่าเขย่าตัวต้นไพน์จนเจ้าตัวต้องผลักแล้วใช้หมัดกระตุ้นสติให้กลับมา เขาตะโกนใส่หน้าผม


          กูเห็นมึงเป็นเพื่อน แต่ถ้ามึงไม่ได้คิดว่ากูเป็นเพื่อน ก็ไม่ต้องมาเป็นอะไรกับกู ออกไปจากชีวิตกูซะ


            วินาทีที่น้ำตาไหลออกมาความรู้สึกมันเหี้ยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเจ็บกว่าตอนที่ถูกคนไว้ใจทำลายความรู้สึกเสียอีกผมเกือบเสียเพื่อนที่รักมากคนหนึ่งไป และความรู้สึกในใจของข้าวฟ่างตอนนี้ก็คงไม่ต่างกับต้นไพน์ในวันนั้น

            ผิดหวัง สิ้นสูญศรัทธาในความเป็นเพื่อน หมดแล้วความไว้ใจ แม้แต่หน้าก็ยังไม่อยากมอง ความรู้สึกของอีกคนสะท้อนกลับมาในดวงตาแดงกร่ำ


พึ่บ!

ผัว!!

            คนที่ชอบบังคับความรู้สึกของคนอื่นสมควรโดนแบบนี้ ผมยืนมองร่างไอ้อาร์ตที่พึ่งจะเหวี่ยงลงไปนอนบนพื้นอย่างสมเพช ไม่จำเป็นต้องบรรยายความรู้สึกของมันตอนนี้ก็รู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน เจ็บตัวไม่เท่าไหร่เจ็บใจสิ มหาศาล

            “แอบรักเพื่อนไม่มีใครว่า แต่อย่ามาทำอวดดีแข่งกับคนของใจเขา”  เหมือนผมคัดลอกประโยคนี้มาจากไอ้ป๊อปเลย ใช่เลย ในตอนนั้นไอ้ป๊อปยืนอยู่ในจุดของผมตอนนี้ และมีผมนั่งจมบ่อน้ำตาอยู่ในจุดเดียวกับไอ้อาร์ต 

เฮอะว่าแล้วก็สมเพชตัวเองอยู่เหมือนกันนะ เคยอยู่ในจุดที่ต่ำที่สุดแต่ก็ตีตัวเสมอพวกเขาอยู่ได้

            “ฮึก”

            ผมฉุดแขนข้าวฟ่างเดินจากมาก่อนที่น้ำตาของคนเบื้องหน้าจะหลั่งไหลมามากกว่านี้ เข้าใจสิ ผมเข้าใจความรู้สึกของอีกคนดีว่าเป็นยังไง แต่ความสะใจที่ได้แย่งมามีค่ายิ่งกว่าชัยชนะไหนๆ ไม่ได้อยากแข่งขันกับใคร แต่มันสะใจที่ได้ทำให้พวกมันหลั่งน้ำตา

 

..........................

 

@หอพัก M

            เสียงไก่ขันในยามใกล้รุ่ง บวกเสียงกุกกักจากข้างห้องมันทำให้นอนไม่หลับ ยิ่งต้องคอยข่มตาหลบแสงจ้าจากหน้าจอโทรศัพท์ของคนข้างๆ แล้วไปใหญ่ นี่อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าก็ต้องตื่นไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนๆ อีก เฮอะ! ไม่ต้องนอนมันแล้วดีมั้ย

            “เลิกเล่นโทรศัพท์สักทีได้มั้ย นอนไม่หลับ” ว่าแล้วก็ดุคนแก่สักหน่อย

            “ก็ไปนอนที่ห้องแกสิ นี่ห้องฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้” หึ!เล่นแบบนี้เดี๋ยวโดน

            “ห้องนั้นมันนอนได้ซะที่ไหน ไม่ได้ยินหรอเสียงโหยหวนพึ่งจบลงไปน่ะ”

            “สนใจทำไมล่ะ เปิดประตูเข้าไปเลยสิ ยังไงก็หน้าด้านอยู่แล้วไม่ใช่หรอ” ว่าแล้วก็ทำมาประชด แหงล่ะ ข้าวฟ่างไม่พอใจที่ผมลากเธอมาที่ห้องแล้วใช้กำลังปลุกปล้ำเธอจนเป็นของผมอีกครั้ง แต่เหมือนว่ามันไม่ได้ทำให้เธอลืมเรื่องของเพื่อนชายคนสำคัญคนนั้นไปได้เลย

            “เลิกคุยกับมันสักทีได้มั้ย ยิ่งแชทกันอยู่แบบนี้ก็เหมือนให้ความหวังนั่นแหละ” ผมดึงมือถือออกมาจนได้ ไม่ไหวแล้ว ผมไม่ชอบอาการเมินเฉยนี้ของเธอเลย หลอกฟันผู้หญิงมาก็มาก แต่ไม่มีใครทำตัวแบบยัยนี่สักคน

            “เอาของฉันคืนมานะ”

            “เฮอะ! คุยอะไรกันนักหนา” เห็นข้อความในแชทแล้วยิ่งขึ้นครับ สำหรับผมนะ คือถ้าไม่ได้คิดอะไรก็พูดออกไปตรงๆ เลย จำเป็นแค่ไหนที่ต้องรักษาน้ำใจขนาดนี้หรอ ทำเป็นพูดไม่อยากเสียเพื่อน แล้วอีกคนมันคิดแบบนี้มั้ย

             “นั่นแชทกลุ่มไม่ใช่หรอ ...ไอ้ไบร์ท!” ถ้าเถียงแล้วมีเหตุผลผมไม่ว่า แต่ถ้าข้อความนั้นไร้สาระผมจะไม่ฟัง ผมทิ้งโทรศัพท์ไว้แล้วขึ้นคร่อมร่างบางในเสื้อยืดไร้ชุดชั้นในนั้น แขนข้างไหนเกะกะก็จับมันยัดลงใต้ขาแล้วทิ้งน้ำหนักจากบั้นท้ายกดช่วงเอวของเธอไว้แล้วคว้าโทรศัพท์ของเธอมาตรวจสอบอีกครั้ง ฮึ! ดิ้นได้ดิ้นไป

            “มัวแต่พิมพ์แชทกันอยู่ได้ แน่จริงก็เปิดกล้องคุยเลยสิ” ว่าแล้วผมก็จัดการเลย ส่วนข้าวฟ่างนะหรอโวยวายสิครับ “จุ๊ๆๆ เงียบก่อน”

            [ฮัลโล]

            ใบหน้าของซีเกมส์ปรากฏก่อนใครเพื่อน ก่อนที่ภาพจะตัดเป็นสามเฟรมแล้วปรากฏภาพไอ้ซีนและไอ้เฟรมมาตามลำดับ แว้บแรกแววตาพวกมันดูตื่นเต้นที่จู่ๆ ข้าวฟ่างก็โทรไลน์เข้ามา แต่พอเห็นใบหน้าผมแต่ละคนก็เต็มไปด้วยความฉงน

            [ไอ้ไบร์ท นี่มึงเล่นอะไรวะ] ไอ้เฟรมย่นคิ้วใส่

            “ทักทายพี่ๆ ครับ เอ้าที่รักทักทายเพื่อนๆ หน่อยเร็ว” ว่าแล้วก็สลับกล้องให้พวกเขาดูคนที่อยู่ใต้ร่าง

 แต่ละคนดูตกใจ

            “ไอ้ไบร์ทอย่าให้กูหลุดไปได้นะ มึงตาย!!

            [ไอ้ฟ่าง นี่มึงทำไรไอ้ฟ่างอะ ไอ้ฟ่างเป็นไรรึเปล่า] เฟรมดูร้อนรนกว่าเพื่อน ขณะเดียวกันที่ซีเกมส์ก็ด่าผมไม่หยุด

            [มึงมันเหี้ยอย่างหาที่สุดไม่ได้เลยจริงๆ วิธีเลวๆ แบบนี้ถนัดนักนะ]

            “ไบร์ทเป็นคนเลวเสมอต้น เสมอปลายฮะไม่ต้องห่วง ว่าแต่พี่ๆ ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะครับ อีกนิดเดียวจะเช้าแล้วนะ มัวแต่แชทคุยกับเมียชาวบ้านอยู่ได้”

            [เต็มปากเต็มคำนะ เมียชาวบ้านงั้นหรอ] ว่าแล้วไอ้ซีนก็ชักสีหน้า ผมว่ามันคงรู้สึกกับคำพูดของผมอยู่บ้าง แต่มันทำอะไรไม่ได้ ฮึ กับเมิงกุยังไม่ได้คิดบัญชีนะ

            “ก็นอนด้วยกันทุกคืน ไม่ให้เรียกเมีย จะให้เรียกอะไรล่ะครับ”

[ไม่ต้องห่วงนะฟ่างกูจะพามึงไปแจ้งความ กูไม่ไหวแล้วกับความกวนตีนของไอ้นี่!] ว่าแล้วเฟรมก็ขึ้นครับ แต่ผมสนใจที่ไหน ยิ่งทำให้พวกมันโกรธผมยิ่งมีความสุข

“ต้อนรับเขยใหม่กันแบบนี้เลยหรอครับ ไม่ดีมั้ง ทีพวกพี่ทำกับผมได้จัญไรกว่านี้ผมยังไม่เอาเรื่องพวกพี่เลย หยวนๆ กันนะฮะ ถือซะว่าผมได้เอาคืนมาครึ่งหนึ่งแล้ว”

[แล้วไอ้ฟ่างเกี่ยวไรด้วย ทำไมต้องทำร้ายผู้หญิง] ทำเป็นสุภาพบุรุษนะครับพี่ซีน ..ทีทำกับกูล่ะ

            “อันนี้นะหรอ ก็ไม่รู้สินะ อยากรู้พวกพี่ลองถามตัวเองดูสิครับ ไปละๆ ขอต่ออีกสักยกละกันนะ บ๊ายบาย ฝันดีครับทุกคน” ว่าแล้วก็ปิดเครื่องไปเลยพร้อม ฮึ ให้มันรู้กันไปว่าใครแน่กว่า ดูจากแววตาของแต่ละคนแล้วไม่พอใจหรอกที่ผมทำแบบนี้กับผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม จะมาฆ่าผมก็เอาสิ ถ้าคิดว่าล้มผมได้

            “สะใจพอแล้วรึยัง” คนใต้ร่างเอ่ยถามเสียงต่ำสายตาที่มองผมเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ถ้าให้เดาเธอคงแอบน้อยใจที่ผมพูดแบบนั้นกับเพื่อนเธอไปแน่ๆ

            ผมเลยถอนตัวออกมาให้เธอผ่อนคลายสักนิด เท้าศอกลงข้างแก้ม แล้วเปลี่ยนเป็นนอนคร่อมบนตัวเธอแทน เว้นระยะใบหน้าให้ห่างกันประมาณคืบให้พอใจสั่นเล่นเป็นสมควร

            “ยัง”

            “แผนสูงนักนะ ดีที่ฉันไม่หลงเชื่อคนอย่างแก”

            “เชื่อหน่อยเถอะ เพราะทุกคำที่พูดกับพี่ ผมพูดความจริง”

            “คิดว่าฉันโง่นักสินะ ถึงได้พูดดีใส่แบบนี้ แล้วที่พูดกับเพื่อนฉันล่ะ เฮอะ ตอแหลซึ่งๆ หน้าเลย” คงเพราะความโกรธข้างฟ่างเลยเสียงสั่น

            “ผมไม่เคยคิดว่าพี่โง่เลย แล้วก็ไม่เคยคิดจะหลอกพี่ด้วย และยังยืนยันคำเดิมว่าที่ทำไปแค่จะปั่นหัวเพื่อนพี่เล่นก็เท่านั้น แต่ความรู้สึกของผมที่มีต่อพี่เป็นยังไง ก็ตามที่บอกไปนั่นแหละ”

            “ฉันก็ยืนยันคำเดิมนะ ว่าฉันไม่มีวันเชื่อแก อยากทำอะไรก็ทำแต่แกจะได้แค่ตัวฉัน ไม่มีวันได้หัวใจหรอก”

          “เอาสิถ้าคิดว่าจะฟรีได้โดยไม่คิดอะไรน่ะ”


            ทำไมหรอ แค่ผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นผู้ชาย ทำไมถึงได้หัวใจเย็นชาขนาดนี้ เธอก็เคยมีแฟน เคยคบกับผู้ชาย แต่ทำไมกับผม เธอถึงได้ใจแข็งนักล่ะ ก็ลองดู จะไม่รู้สึกอะไรสักนิดก็ให้มันรู้ไปสิ

            “หยุดนะไอ้ไบร์ท ว่าขนาดนี้แล้วยังจะ...” ไม่ให้อีกคนพูดจบ ผมก็ปิดปากเธอด้วยริมฝีปาก จูบและดูดดื่มจนเธอยุติการต่อต้าน จะว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ก็ขัดขืนแค่ในตอนแรกให้คิดไปเองว่าเธอก็มีใจ


 เดี๋ยวมันก็รักกัน


            มันจะเป็นไปได้อย่างที่ต้นไพน์ว่ามั้ย ผมมีอะไรกับข้าวฟ่างเกือบทุกวัน อาจจะใช่ที่ไม่เคยบอกรักสักครั้งแต่ก็กอด จูบ หอมแก้ม แสดงออกถึงความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ตลอด เธอไม่รับรู้มันเลยหรอ เป็นทอมแล้วรู้สึกอะไรกับผู้ชายไม่ได้หรอ ไม่นิ โว๊ย!! ผมไม่เข้าใจเลย การที่เธอทำแบบนี้มันยิ่งกระตุ้นให้คนอย่างผมอยากทำให้เธอรัก


            ถามว่าคิดอะไรอยู่ ไม่รู้ ไม่ได้คิดถึงอนาคต ผมไม่ได้เป็นคนยึดติดในอดีต ไม่ได้คาดหวังในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง แค่ทำวันนี้ให้มีความสุขไปเป็นวันๆ ผมก็พอใจแล้ว


          ...และตอนนี้ข้าวฟ่างเป็นความสุขของผม


.............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'



      


"อยากทำอะไรก็ทำแต่แกจะได้แค่ตัวฉัน ไม่มีวันได้หัวใจหรอก” 

    “เอาสิถ้าคิดว่าจะฟรีได้โดยไม่คิดอะไรน่ะ”





"แกทำให้ฉันคิดกับแกทำไมล่ะ"




"แล้วไอ้ฟ่างเกี่ยวไรด้วย ทำไมต้องทำร้ายผู้หญิง"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #29 nongnet75 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 08:17
    ข้าวฟ่างใจอ่อนเร็วๆนะ 
    #29
    0