Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 17 : Change it love : 16 จิตใจทำด้วยอะไร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    16 ก.พ. 61

16

จิตใจทำด้วยอะไร?

 

         “ผู้ชายคนนั้น เขาเข้ามาในชีวิตพี่ทำไม?”

            ผมจ้องผู้หญิงตรงหน้าอย่างสนใจ ในขณะที่เธอกำลังหลบตาผม เธอปล่อยลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่งใหญ่ๆ แล้วกลั้นใจพูดประโยคเจ็บ

            “เขาพนันกับเพื่อนไว้”

            “...”

            “เขาท้ากันว่าถ้าใครจีบฉันติด จะได้เงินหนึ่งพัน” น้ำเสียงของเธอฟังดูสั่น “แล้วฉันโง่เชื่อเกมส์ลวงๆ ที่เขาสร้างขึ้นมาหลอก” เท่านั้นแหละ หยดน้ำใสก็ไหลอาบแก้มของเธอ ข้าวฟ่างเผยความเป็นหญิงออกมาขนาดนี้ เธอเสียน้ำตาออกมาโดยไม่กั๊กขนาดนี้ มีหรือที่มันจะไม่กระตุ้นความรู้สึกอ่อนไหวของผู้ชายเจ้าน้ำตาอย่างไบร์ท พื้นฐานก็แพ้น้ำตาอยู่แล้ว ยัยนี่ก็มาร้องไห้อวดอีก

            “พี่...” ผมแทบจะร้องไห้ตาม เข้ มัยมัน Sad อะไรแบบนี้

            “ฉันมีค่าแค่เงินหนึ่งพัน  เขาแอบถ่ายคลิปเพื่อเอาไปแลกกับเงินหนึ่งพัน ฮึก...” ทันทีที่เธอสะอื้นผมก็โน้มตัวเข้าไปกอดเธอ ให้มันได้แบบนี้สิวะ ไม่คิดเลยว่าทอมกร่างอย่างเธอจะเคยผ่านอะไรแย่ๆ มาขนาดนี้


            ...เราก็เคยมีประวัติที่ไม่ได้ดีกว่ากันไปเท่าไหร่หรอกพี่


            “เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่สร้างเรื่องราวมากมาย และก็เป็นบทเรียนที่เลวร้ายที่สุดสำหรับฉัน”

            “อดีตเหี้ยๆ อย่าไปจำมันเลย” แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องราวเลวร้ายแค่ไหน ถ้าเราไม่อยากจำ ก็แค่ลบมันออกไปจากสมอง “เริ่มต้นใหม่กับคนที่อยากจะดูแลพี่จริงๆ ดีกว่า ผมจะดูแล...” พูดไม่ทันจบ

            ข้าวฟ่างก็ผละตัวออกไป...

            “ฉันจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด” ว่าพลางเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ “ไม่ว่าแกจะเข้ามาด้วยเหตุผลไหน ฉันก็จะไม่มีวันตกหลุมพรางของแก”

            “แต่มันคนละคนกันแล้วนะทำไมพี่ต้องคิดว่าผมเข้ามาเพื่อเจตนาไม่ดีล่ะ”

            “แกก็แค่อยากแก้แค้นไอ้ซีนไง ลืมไปแล้วหรอว่าพูดอะไรออกไป ฉันไม่หลงกลแกหรอก ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว ไร้สาระมามากพอละ”

            “ก็เพื่อนพี่มันท้าผม มันทำให้ผมหมั่นไส้ผมก็เลยพูดคำพวกนั้นออกไปไม่คิด”

            “แล้วตอนนี้แกก็พูดมันออกมาอย่างไม่คิดเหมือนกัน เลิกเอาฉันไปเป็นเครื่องมือแก้แค้นของแกได้แล้ว ที่ผ่านมาฉันก็เจ็บมามาก ฉันชดใช้ให้พวกแกมามากพอแล้ว!” แล้วข้าวฟ่างก็ผลักผม เธอทำเหมือนผมเป็นที่ระบายอารมณ์ที่สั่งสมจากผู้ชายคนนั้น

            ก็อยากจะพิสูจน์ให้ดูอยู่หรอกนะว่าผู้ชายมันไม่ได้เลวเหมือนกันทุกคนบนโลก แต่ผมก็ไม่ใช่คนดีแหละ และก็ไม่รู้ด้วยว่าจะอธิบายให้ข้าวฟ่างไปทำไม เพื่ออะไร เพราะถามว่าผมรักเธอนั้นมั้ยก็ไม่นะ แค่อยากทำให้เพื่อนสบายใจ อยากหาใครสักคนมาทำให้ชีวิตที่ล่องลอยมีที่ยึดเหนี่ยวขึ้นมาบ้างก็แค่นั้น


            แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่เต็มใจ ผมก็ไม่บังคับ

 

......................

@ P Club

 

            ควันบุหรี่ลอยคลุ้งทั่วจุดรวมพล ผู้คนมากมายพากันมานั่งพูดคุย ทำความรู้จักกันบนพื้นที่เล็กๆ มีทั้งสุภาพบุรุษและสตรี แต่น้อยคนที่จะพร้อมสานต่อความสัมพันธ์ที่ยั่งยืน

            “เดี๋ยวเราไปหาที่โต๊ะนะ” ฟลุคทำเสียงหล่อล่อสาวที่พึ่งจะแลกไลน์กันไป ก่อนไทน์ที่พึ่งเข้ามาร่วมสูบบุหรี่ด้วยกันหันมาขัดความหม้อของมันอย่างหมั่นไส้

            “วันก่อนกูยังเห็นมึงไปกินไอติมกับน้องนานาอยู่เลย วันนี้หม้อยัยแพมอีกละ นี่กะจะไม่ให้ว่างสักวันเลยรึไง”

            “ใครจะขุดทองอาทิตย์ละสองวันอย่างมึงวะ ผู้หญิงมีเยอะจะตาย ค่อยๆ ดู ค่อยๆ ลองไป อันไหนไม่พอใจก็เท” โห่...นิสัยแย่อะไรเบอร์นี้ครับเพื่อนผม “จริงมั้ยไบร์ท นี่กูถือคติมึงเลยนะเนี่ย” น่านน

            “กูเลิกนิสัยแบบนั้นนานแล้ว” ประมาณ 2 เดือนได้ “จะว่าไปก็เบื่อชีวิตที่ล่องลอยเหมือนไอ้ฟลุคเต็มทนละ”

            “ถุย! จะเป็นคนดีได้ซักกี่วันวะมึงน่ะ เห็นแรดๆ อย่างนี้กูมีแฟนเว้ย แล้วไหนล่ะแฟนมึง ถ้ามีแฟนก็เอามาอวดกันหน่อยเด่ะ เกิดพลาดไปจีบคนคนเดียวกันขึ้นมาจะมาว่ากูกับไอ้ไทน์ไม่ได้นะ”

            “ใครกันวะทำให้มึงเลิกนิสัยเหี้ยๆ แบบนี้ หรือที่เขาลือกันว่ามึงจีบพี่สาวไอ้ฟลุคอยู่จะเป็นความจริง นี่อย่าบอกนะว่ามึง...” ไม่ปล่อยให้ไอ้รัณเพื่อนร่วมคณะพูดจบ ผมก็พูดแทรกขึ้นเลย

            “ไม่ๆๆ ไม่เกี่ยวกัน กูมีคนของใจ แต่ไม่มีสิทธิเรียกเขาว่าแฟน”

            “คนของใจที่หมายถึง ผัวเพื่อนคนนั้นอะนะ” แล้วไอ้ฟลุคก็ดักหน้าอีกแล้ว

            “ใครวะ กูขอเผือกด้วยสิ” ไม่รู้อะไรนะดีแล้วไทน์ เรื่องนี้ไม่มีใครพูด สังเกตเอาเองครับ

            “อย่ารู้เลยมึง” ว่าแล้วก็ทิ้งก้นบุหรี่แล้วเดินจากมา คิดๆ ไปแล้วผมก็ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยมามาก มันก็น่าเบื่อเหมือนกันนะที่ต้องเปลี่ยนคู่นอนไปทุกคืนแบบนี้ ถามว่ามีความสุขมากแค่ไหน มันก็พอประทังความเหงาไปได้ในแต่ละวัน แต่ถามว่าต้องการชีวิตแบบนี้มั้ยก็ไม่แหละ

            ใครก็อยากมีชีวิตรักที่ยั่งยืน..

 

            มาเที่ยวแต่ละคืนก็หวังให้เสียงเพลงและแสงสีกดความรู้สึกแย่ให้ฝังลึกลงไป ทำยังไงก็ได้ให้คิดว่าทำแล้วมีความสุข อาศัยกอดเมียชาวบ้านเต้นไปวันๆ ก็พอแล้ว

            “ป๊อปกูว่ามึงเมามากแล้วนะ” เสียงปรามจากผู้เป็นสามีหาได้มีผลต่อคนแรดสองคนไม่ ไอ้ป๊อปยังคงประชันลีลาท่าเต้นกับผมต่อไป ลวดลายไม่เชิงแต๋วแตกแต่ก็ร้ายพอที่จะล่อเกย์ทั้งคลับให้หันมามองได้ละกัน

            “จะเอาไปเก็บก่อนมั้ย” เห็นสายตาต้นไพน์ที่แสดงความหึงหวงอภิภรรยาของมันแล้วก็รู้สึกอยากแกล้ง ผมกับป๊อปมีนิสัยเหมือนกันอย่างตรงที่ชอบทำให้แฟนหึง จนบางครั้งผมก็แอบมะโนพอเป็นความสุขเล็กๆ ไปว่าเขาหึงผมบ้าง ก็เลยชอบมาเต้นคลอเคลียกับไอ้ป๊อปบ่อยๆ แต่จริงๆ มันก็หวงเมียมันตามประสานั่นแหละ แต่ผมนี่สิ เมื่อไหร่จะมีคนหึงแบบนี้บ้าง

            อะไรกันวะไบร์ททำไมอยู่ๆ ก็รู้สึกอยากมีเมีย

            “ก็มึงไม่เต้นกับกูอะ เต้นบ้างดิ~” ไม่พูดเปล่าป๊อปยังออกลีลาเต้นจนเซไปชนพี่หล่อกล้ามปูเข้า ชนแล้วก็ปรายตามองกันแวบหนึ่ง อย่าว่าแต่ไอ้ต้นเลย ผมก็ยังสามารถรับรู้ได้ถึงคลื่นสายฟ้าที่ทั้งสองสื่อให้กันจนแอบขนลุกเลย ปกติป๊อปมันตาหวานอยู่แล้วเวลาเมาก็เลยทวีคูณ

            “กลับได้ละปะ!” ว่าแล้วต้นไพน์ก็ฉุดแขนเมียเดินพรวดออกไปเลย และไม่แน่ว่าอาจจะไปซ้อมกันหน้าคลับ ให้ตายเถอะ กลัวเป็นเรื่องชะมัด!

            “เห้ย ไปไหน” ฟลุครั้งผมไว้ แต่พอบอกว่าจะตามคู่นั้นไปโดนเบรก เข้าใจว่าไม่อยากให้ยุ่ง แต่ถ้าไม่ยุ่งมันก็เป็นเรื่องทุกครั้ง ผมกับฟลุคยื้อกันอยู่นาน แล้วผมก็ตัดสินใจพรวดออกมา

            แต่สถานบันเทิงในคืนวันศุกร์ย่อมมีนักเที่ยวมามากกว่าวันปกติ กว่าจะแทรกตัวออกไปหาสองคนได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วไหนจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์งี่เง่าของยัยคนรักเก่าที่พยายามเรียกร้องความสนใจอีก

            “แกมันแรด ฉันอุตส่าห์เชื่อใจแก คิดว่าแกจะมีแค่ฉันคนเดียวที่ไหนได้ แอบซุกเด็กไว้ตั้งหลายคน” ยัยมะนาวศรีโวยวายใส่ข้าวฟ่างท่ามกลางเพื่อนในกลุ่ม โดยมีเพื่อนชะนีของนางคอยควบคุมอาการอยู่ข้างๆ แต่จะเรียกว่าควบคุมก็ไม่ได้เพราะดูเหมือนไม่ช่วยอะไรเลยมากกว่า

            “ก็บอกว่าเรื่องของเรามันจบลงไปแล้วไง ถ้ารับไม่ได้ก็แค่ทางใครทางมัน”

            “ฮึ แกพูดได้สิ แกมีผัวใหม่ไปละนิ!” จะว่าไปพื้นที่ตรงนี้ชักจะน่าสนใจกว่าซะแล้ว “ทุกคนรู้มั้ย อิทอมเนี่ยมันมีผัวเป็นผู้ชาย มันหลอกให้ดี้อย่างกูรักมัน แต่จริงๆ แล้วมันมีผัว! มันมั่ว!

            “ทีดี้ยังแอบทอมไปมีผัวได้เลย แล้วทำไมทอมจะมีผัวบ้างไม่ได้”

            ไม่ใช่พระเอกขี่ม้าขาว แต่ก็ขอเข้าไปมีส่วนร่วมสักหน่อยก็ยังดี ไหนๆ ก็โดนเอ่ยถึงขนาดนี้แล้วแสดงตัวหน่อยเป็นไง

            “นี่ไง!! นี่ไงผัวมัน ไอ้นี่ก็มั่ว เอาได้ทั้งชายทั้งหญิง อีนี่ก็เอาไม่เลือก ทอมโฉดกับเกย์ชั่วมาเจอกันมันเป็นอะไรที่น่าขยะแขยงมั้ยล่ะ!!” อะไรทำให้เธอเป็นแบบนี้ ผมว่ายัยนี่เมาฟิลเลอร์ชัวร์

            “ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธนะว่าผมชั่ว แต่ก่อนที่คุณจะด่าใคร กรุณาพิจารณาตัวเองหน่อยดีมั้ยครับ” จะด่าด้วยถ้อยคำแรงๆ มันก็ยังไงอยู่ “ก็เข้าใจว่าคุณเป็นชะนีตัวน้อยๆ ที่หายังหาผัวไม่ได้ และคิดจะเกาะทอมคนนี้เป็นผัว แต่อย่าลืมสิว่าทุกอย่างบนโลกไม่มีอะไรแน่นอน มันเปลี่ยนแปลงได้เสมอ คุณจะมายึดหลักทอมคู่กับดี้อย่างเดียวไม่ได้”

            “ไบร์ทพอได้แล้วอย่าไปถือคนบ้าเลย” ไม่ข้าวฟ่าง ผมกำลังมันส์

            “แล้วถามว่าทำไมแฟนเราต้องนอกใจล่ะ ถ้าเราทำดีแล้วมันยังจะไปก็ปล่อยเถอะ แต่ถ้าเรายังไม่ดีพอ ก็กลับมาพิจารณาตัวเองดีมั้ยว่าทำไมเขาถึงจะไป แล้วเธอน่ะ มีแค่ข้าวฟ่างคนเดียวจริงๆ รึเปล่า ไม่ใช่ว่าก็แอบไปมั่วเหมือนกัน จนต้องเพิ่มปริมาณจากสองนิ้ว สามนิ้วเป็นสี่นิ้ว หรือต้องใส่ไปทั้งแขนล่ะ”

            “กรี๊ดดดด ข้าวฟ่างผัวมึงด่ากู!!” เห็นว่าทำอะไรผมไม่ได้ มะนาวก็หันไปกระชากผมที่มีอยู่น้อยนิดของข้าวฟ่างด้วยอัตราความเร็วที่มากกว่าแสง(?) คือ มันเร็วจนพวกผมห้ามไม่ทันเลยทีเดียว

            “เฮ้ย นาวพอ!/พอๆๆ หยุด”

            ทั้งเพื่อนนางเพื่อนข้าวฟ่างต่างช่วยกันห้าม ขณะที่ผมก็พยายามแกะมือเธอออกไปจากผมยัยทอมกาก ยัยนี่ ก็นะนึกว่าจะเก่งเหมือนน้องชายที่ไหนได้ยืนโง่ให้เขาจิกผมเขย่าอยู่นั่นแหละ

            “ฮึ่ย!!” แล้วยัยมะนาวก็ถอยออกไป อะไรกันผีเข้าผีออกรึไง “เคลียร์กันอีกครั้งนะข้าวฟ่าง” เธอสางผมยาวถึงกลางหลังอย่างลวกๆ

            “เคลียร์อะไร พูดมาให้จบๆ เลย ตรงนี้เลย!

            ในตอนนั้นคือทุกคนกำลังลุ้นว่ามะนาวจะพูดอะไร สถานการณ์เงียบไปถ้าไม่รวมเสียงเพลงที่ดังอึกทึกอยู่ มะนาวหายใจเข้าลึกๆ ไม่ถึงสามครั้ง ก็คว้าขวดที่วางอยู่โต๊ะข้างๆ ขึ้นมา

            “ไปตายซะ!

เพล้ง!!

            ผู้กระทำตั้งใจให้ขวดฟาดลงจะๆ บนศีรษะของข้าวฟ่าง หากแต่ผมอาศัยความที่อยู่ใกล้ตัวมะนาวกว่าเบี่ยงร่างเข้าบัง แขนซ้ายหมายจะกอดคุ้มกันยกขึ้นรับขวดอัตโนมัติในขณะที่แขนขวากดศีรษะของเป้าหมายไว้แนบอก เสียงฮือฮาจึงดังขึ้นแข่งกับเสียงเพลง...

            “ไบร์ท...”

            ข้าวฟ่างอ้าปากเหวอเมื่อเห็นของเหลวสีแดงไหลออกมาจากบาดแผลตรงแขนผม ให้มันได้แบบนี้สิอะไรดลใจให้ทำแบบนั้นวะไบร์ท ไม่กลัวเป็นแผลเป็นรึไง แล้วถ้าได้เย็บขึ้นมาล่ะ แขนไม่สวยเลยนะมึง แล้วไหนจะต้องไปฉีดยาบาดทะยักอีก แล้วไหนจะเจ็บอีกอะ โอ๊ยย!! หาเรื่องใส่ตัวทำไมเนี่ย

 

………………

@ โรงพยาบาล O

 

            หยดน้ำตาใสอาบแก้ม ขณะเดียวกันที่เลือดก็ไหลลงสู่ตะแกรง คุณพยาบาลไตรทศหรือพ่อไอ้ต้นก็สาวด้ายไม่เกรงใจเสียงครางในลำคอของผมเลยสักนิด ฮือๆ ผมเจ็บแล้วพอเถอะ

            “เข็มสุดท้ายแล้ว อดทนหน่อย” อยากจะเถียงว่าพ่อก็พูดได้สิครับ พ่อเป็นคนเย็บ สาวด้ายเมามันมากผมนี่สิ! ถ้าจะเจ็บเย็บสดขนาดนี้วางยาสลบเถอะ

            “กระจอก นี่กลัวเข็มหรอ” แล้วต้นไพน์ที่เข้ามาให้กำลังใจผมก็ชื่นชมด้วยรอยยิ้มที่นานๆ ทีจะได้เห็น เออ! ก็ตอนเด็กผมขี้โรคนี่ โดนเจาะนั่นเจาะนี่บ่อยจนกลายเป็นคนกลัวเข็มไปซะ แล้วนี่ก็กลัวอยู่นะ ว่าออกไปข้างนอกแล้วจะโดนล้อน่ะ

 

ครืด

            ประตูอัตโนมัติเคลื่อนเปิดขณะที่ผมกับต้นไพน์เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน ในสมองมันไม่คิดอะไรแล้วตอนนี้สิ่งที่เดียวที่ปรารถนาคือเตียงนอน

            “ไหวมั้ยไบร์ท เย็บกี่เข็มแล้วหมอว่ายังไงบ้าง” เดี๋ยวนะคนที่เข้ามาถามคนแรกคือข้าวฟ่างงั้นหรอ?

            “เย็บไปแปดเข็มครับ หมอบอกระวังอย่าให้แผลโดนน้ำ ทานยาให้ครบ แล้วก็มาฉีดวัคซีนตามนี้ใครครบ” ต้นไพน์เป็นคนตอบให้ทั้งหมดเพราะผมกำลังอึ้งอยู่

            “คิดบ้าอะไรอยู่ฮะถึงได้ทำแบบนั้น ดีนะที่ไม่เป็นอะไรมาก”

            เอาจริงๆ ตอนนี้ผมเถียงไม่ออก ไม่รู้ว่าความเมาทำให้ผิดคิดไปเองมั้ย ทำไมมันถึงได้รู้สึกว่าข้าวฟ่างเป็นห่วงผมจังเลยล่ะ แววตาเปล่งประกายใสของเธอมันเต็มไปด้วยความห่วงใย แล้วมันก็แอบทำให้หัวใจผมสั่นด้วย ไม่สิ! หรือมันสั่นเพราะอาการกลัวเข็มเมื่อกี้ก็ไม่รู้

            โอ๊ย ผมสับสน!


.............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'




"ขอบคุณที่ช่วยไว้นะ"




"ใครว่าผมช่วยเฉยๆ ล่ะ พี่ต้องตอบแทนด้วย"



.................................................................

"ความสัมพันธ์เริ่มใกล้กันเข้ามาเรื่อยๆ 

ความลับที่ปิดบังไว้ก็ใกล้จะถูกเปิดเผยแล้ว"

.................................................................




V

V

ขอบคุณที่ชื่นชอบผลงานของไรท์น๊าา

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเป็นกำลังใจให้ ไรท์นะ  จะพยายามเข้ามาอัพนิยายให้ได้อ่านกันนะจ๊ะ

ขอให้มีความสุขการอ่านเด้ออออ

..............................................

-T H A N K  Y O U-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #22 napaporn_porn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:20
    รอๆๆนะคะ
    #22
    0
  2. #21 annjaijai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:52
    ลุ้นนนนนนน
    #21
    0