Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 15 : Change it love : 14 รับผิดชอบ ตอบให้เคลียร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 ก.พ. 61


14

รับผิดชอบ ตอบให้เคลียร์

 

ตึก ตึก ตึก!

            ผ้าใบคู่เก่าผ่านการใช้งานมาหลายร้อยสนามไล่ตามผ้าใบสีขาว ไม่ใหม่ไม่เก่าในจังหวะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดินของลานจอดรถชั้น G ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อปิดทาง และหยุดมันทันที่ผ้าใบสีขาวชะงัก

            “นี่แกตามมาทำไมเนี่ย” ข้าวฟ่างขมวดใส่ทันทีเห็นหน้าผม

            “มาช่วยจับพี่ไปให้สองคนนั้นลงโทษไง เอ้! คนเรานี่ยังไงนะ ทำผู้หญิงร้องไห้แล้วคิดจะเดินหนีออกมาง่ายๆ แบบนี้นะหรอ” ผมก็กวนประสารทเจ้ไปงั้นแหละ เจอกับตัวเองก็คงหนีเหมือนกัน

            “มันไม่ใช่เรื่องของแก ไม่ต้องมาหาเผือกกิน”

            “ก็คนมันชอบกินให้ทำยังไงล่ะครับ มายด์! มะนาว!! ข้าวฟ่างอยู่ทางนี้” ว่าแล้วก็ตะโกนสิครับ

เพี๊ยะ!

            โอ๊ย! โทษของการกวนประสาทนาง ผมเลยโดยฝ่ามือนิ่มๆ ฟาดปากไปหนึ่งที แต่เพื่อแลกกับการปั่นหัวยัยแสบ แค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

            “เอาให้ตาเขียวอีกข้างดีมั้ย เฮ้ย ไอ้” ไม่รอให้พูดจบผมก็คว้ามือเธอไว้ “นี่!!” แล้วก็ใช้ความไว้กว่าคว้ามืออีกข้างของเธอไว้ก่อนที่มันจะฟาดเข้าข้างแก้ม หึหึ ไม่ให้พลาดรอบสองหรอกเพ่!

            “แน่จริงก็ทำให้ไว้กว่าผมสิครับ”

            “อย่ามาท้าฉันนะไอ้เปรต!” แน๊ ไม่พูดเปล่าเจ้าหล่อนยังทุ้งเข่าหมายจะเตะเป้า แต่ผมรู้ทันหรอก

            “เอาสิเอา เรามาเต้นรำกัน” ผมแกว่งแขนทั้งสองข้างของนางไปมาเหมือนเล่นกับเด็ก ไม่รู้อะไรสั่งให้ทำแบบนั้น แต่ก็นะ มันดูบ้าจริงไรจริง

            “ไอ้บ้า!! มันใช่เวลามาเล่นมั้ย!” ไม่จบดี นางมารทั้งสองก็ปรากฏกาย

            “จับไว้นะ ข้าวฟ่างเราได้เห็นดีกันแน่!” มะนาวศรีออกคำสั่งขณะกำลังถอดส้นเข็มแล้ววิ่งมาหาพวกเรา

            “ได้เลยครับพี่มะนาวว” ผมลากเสียงยาวอย่างกวนๆ และมันก็ยั่วอารมณ์ข้าวฟ่างได้อย่างดี

            “ไอ้ไบร์ทแกอยากลองดีกับฉันใช่มั้ย”

            “ผมก็แค่อยากให้พี่เคลียร์กับมะนาวให้รู้เรื่อง พี่จะหนีปัญหามาแบบนี้ไม่ได้นะครับ”

            “แกไม่รู้อะไร ยัยนี่โมโหแล้วขี้เหวี่ยงจะตาย จะอยู่ต่อก็อยู่นะ ฉันจะไปแล้ว ปล่อย!” แม้จะพยายามดึงแขนตัวเองออกไป แต่หื้มม ผมไม่มีทางปล่อยหรอกฮะ

            “เดี๋ยวสิจ๊ะ” ผมดึงร่างเธอเข้ามาใกล้แล้วกระซิบลงไปข้างหู “ให้ผมช่วยมั้ยล่ะครับ รับรองเธอจะไม่กล้ามายุ่งกับพี่อีก”

            “ทำยังไง”

            “ตกลงมั้ยล่ะ”

            “จะทำอะไรก็ทำ ทำให้ยัยนี่หายไปจากชีวิตฉันเลยก็ยิ่งดี” ได้สิครับ เดี๋ยวผมจัดให้ เอาแบบที่ไปไม่กลับ ไม่กล้ามาหลับนอนด้วยเลยล่ะ

พึ่บ!

            “อึ่ก!

เสียงสะอึกจากร่างเล็กเล็ดออกมาทันทีที่ผมดึงเธอเข้ามากอดไว้ แน่นอนว่ายัยข้าวฟ่างรีบดันตัวเองออกไป แต่พอเสียงฝีเท้ายัยมะนาวเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดนั่นดังใกล้เข้ามา หล่อนก็เลิกขัดแรงผม

“ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะเป็นคนบอกมะนาวเอง” ผมเจตนาพูดในระดับเสียงที่ให้คนมาใหม่ได้ยิน

ผมผละตัวออกมา ปะทะกับสายตาอาฆาตของสาวเสียงแบ๊ว เธอไม่กระชากผมข้าวฟ่างในทันทีแต่ก็พร้อมที่จะปฏิบัติทุกเมื่อ

            “หลบอยู่ข้างหลังทำไม ออกมาสิคุยกันเดี๋ยวนี้นะ!” เปรียบเทียบอารมณ์ของมะนาวกับสาวมายด์ที่ร้องไห้ออกมากับกลุ่มเพื่อนแล้ว มันกระชากความรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก ความอยากแกล้งกำลังประทุจนแทบระเบิดแล้ว

            “ผมคงให้พี่ทำรุนแรงไม่ได้หรอกครับ ที่ผมช่วยกันไม่ให้พี่ข้าวฟ่างหนีพี่ไปเพราะผมอยากให้พี่สองคนคุยกันดีๆ” แลดูมีเหตุผลจริงไรจริง

            “มันไม่ใช่เรื่องของแก ถอยไป!” อ่าว พูดไม่รู้เรื่องแล้วชะนี!

            “พูดดีๆ ไม่รู้เรื่องรึไงครับ”

            “กรี๊ด!! แกผลักฉันหรอ ไอ้หน้าตัวเมียผลักผู้หญิง กรี๊ดดด” เชื่อเขาเลยยัยนี่ขี้เหวี่ยงที่สุดในบรรดาชะนีที่ผมรู้จักมาเลย แถมเสียงก็แหลมปรี๊ด ไม่ไหวๆ แล้วไงล่ะครับ ตอนนี้ไทยมุงทั้งหลายเลยให้ความสนใจเรา

            “เอาสิด่าเลย! จะพูดยังไงก็ช่าง แต่ฉันกำลังปกป้อง เมียตัวเองอยู่”

            “ไบร์ท!” เออน่ะข้าวฟ่างอย่าพึ่งโวย

            “เมีย หมายความว่ายังไงเมีย”

“ก็ผัวที่เธอตามจิกต้อยๆ เป็นเมียฉันไง ทอมกับผู้ชายได้กันไม่แปลก ไม่ต้องทำหน้าช็อก” ชัดเจนเนาะ “ที่ข้าวฟ่างเขาเปลี่ยนไปเพราะเขาเบื่อผู้หญิงอย่างเธอไง”

“กรี๊ดดดด ไม่จริง!! กรี๊ดดด”

            ผมไม่สามารถทนฟังเสียงกรี๊ดแหลมๆ ของแฟนสาวข้าวฟ่างต่อไปได้ เข้าใจเลยว่าทำไมข้าวฟ่างถึงอยากเดินหนี ทันทีที่แถลงการณ์เสร็จผมก็ลากเจ้าตัวออกมาทันที

            หากแต่เรื่องไม่จบแค่นี้สิครับ ที่พูดไปนั่นผมก็แค่อยากจะปั่นหัวชะนี และก็อยากให้ข้าวฟ่างหัวร้อนเล่นแต่ลืมไปว่าสังคมยุคโซเชียลมันเคยไม่เคยปลอดภัยต่อผมเลย

“ตอนนี้คือมึงเป็นพี่เขยกูแล้วใช่มั้ย” ทันทีที่รู้เรื่อง ฟลุคก็เรียกให้ผมมาคุยด้วยใต้ตึกทันที ดีที่มันพึ่งรู้เรื่องไม่อย่างนั้นผมคงโดนมันซ้อมตายคาหอไปละ

“กูก็แค่พูดเพื่อไล่แฟนพี่สาวมึงให้อะ ไม่ได้เจตนาจะทำให้พี่สาวมึงเสียหายหรือว่าต้องการอะไรเลยจริงๆ นะ” ให้ตายสิ แค่เล่นๆ ทำไมต้องแชร์ลงเพจมหาลัยวะ

“ตอนแรกกูก็ช็อกนะแต่กูก็กูไม่รู้จะพูดอะไรว่ะ” ไทน์ผู้อยู่ในเหตุการณ์ส่ายหน้า

“กูก็ไม่เข้าใจทำไมมึงพูดแบบนั้น แต่คือตอนนี้พี่สาวกูเสียหายไปแล้วไง นางกลายเป็นทอมที่ได้กับผู้ชายไปแล้ว” เออกูขอโทษวะ           

“แล้วจะให้กูทำยังไงวะ มันเกิดขึ้นแล้ว”

“ถ้ามันจะขนาดนี้ มึงก็เป็นขอนางเป็นแฟนจริงๆ จังๆ ไปซะเลยดิ จะได้ไม่มีใครว่าพี่กูอีก” อะไรนะ

“ว่าไงนะ ทอมกับเกย์เนี่ยนะ” นั่นสิไทน์ ผมไม่เท่าไหร่เพราะได้ทั้งชายและหญิง แต่ข้าวฟ่างนี่นิ

“กูเคยเล่าให้ใครสักคนฟังไปแล้วว่าพี่กุเลยมีแฟนเป็นผู้ชาย และถ้าจะเพิ่มไอ้ไบร์ทลงบัญชีผู้ชายของนางอีกคนก็คงไม่เสียหายหลายแสนหรอกมั้ง” เข้มากครับ

“แล้วทำไมต้องให้กูคบกับพี่มึงวะ”

            “มึงก็คบแต่ในนามก็ได้ ให้เรื่องมันเงียบซักพักก็แยกย้ายก็ได้ ทำไม ประกาศตัวว่าเป็นผัวพี่กูเสร็จแล้วคิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นี้หรอ ไหนๆ พี่กูก็เสียหายแล้วมึงก็ช่วยรับผิดชอบในสิ่งที่มึงพูดหน่อยมั้ย”

 

เฮ้อ ไอ้ฟลุคมันคิดอะไรอยู่กันแน่ มันถามย้ำ ถามซ้ำผมทุก 15 นาที ผมไม่เชิงตอบตกลงแต่ก็ไม่ปฏิเสธ เพราะอยากให้ไอ้ฟลุคเลิกบ่นซักที แล้วถ้าต้องไปขอข้าวฟ่างเป็นแฟนจริงๆ มันจะยังไงเนี่ย เมื่อวานผมก็โดนเจ๊แกเทศนาไปทั้งเย็นละ โอ๊ยย!!! หนักสมองเป็นบ้า!

 

เย็นของวันนี้

ในขณะที่ผมกำลังเดาะบาสฯ เล่นระหว่างรอไทน์ไปเปลี่ยนชุด สุภาพบุรุษนายหนึ่งก็เดินเข้ามาทักทาย

“ไบร์ท ถามไรหน่อยสิ”

“ครับพี่อาร์ต” ผมหันไปทักทายผู้ชายที่เกือบจะต่อยกันไปครั้งหนึ่งตามมารยาท นี่ไม่โยนบาสฯ อัดหน้าก็ถือว่าเป็นบุญของพี่แกละ

“ตอนนี้แกกับข้าวฟ่างคบกันหรอ?”

“แล้วข้าวฟ่างบอกพี่ว่าไงล่ะ”

“ฟ่างบอกว่าไม่มีอะไร”

“ก็ตามที่เพื่อนพี่บอกนั่นแหละครับ” ตามนั้นไง ไม่เคลียร์ตรงไหน?

“ฉันไม่เชื่อว่ามันจะแค่นั้น จริงๆ แล้วแกจำเหตุการณ์คืนนั้นได้ใช่มั้ย” คืนไหนวะ

“คืนนั้นนะหรอ? ฮึ” จำอะไรไม่ได้เลย ฮืออ

“แกแกล้งทำเป็นว่าโดนยา แต่จริงๆ แล้วแกตั้งใจจะฉวยโอกาสใช่มั้ย”

“อาร์ต!

ข้าวฟ่างแทบจะขับรถเข้ามาในสนามถ้าไม่ติดทางฟุตบาตรข้างสนาม ทันทีที่เอาขาตั้งรถลงเธอก็รีบวิ่งเข้าห้ามเพื่อนที่ “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร ทำไมต้องมาถามมันด้วย นี่แกไม่เชื่อฉันเลยรึไง”

            “ฉันก็แค่อยากรู้ไงว่าแกคบกับมันจริงๆ รึเปล่า และไม่ใช่แค่ฉันด้วย ซีน เกมส์ เฟรม เนส ทุกคนอยากรู้ความจริงของเรื่องนี้”

            “แต่มันผ่านมาแล้ว แกจะสนใจทำไม เรื่องมันจะไม่จบก็เพราะพวกแกทำให้ยุ่งยากนี่แหละ”

            “แล้วสิ่งที่พี่อยากรู้คืออะไร?”

            “ก็อยากรู้ว่าหลังจากคืนนั้น แกสานต่อความสัมพันธ์กับข้าวฟ่างมาจนถึงวันนี้ตามที่พูดในคลิปนั่นจริงรึเปล่า” ไอ้เรื่องในคลิปจะให้อธิบายว่าไม่จริงผมก็พูดได้ แต่ผมก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น

            “แล้วถ้าใช่ล่ะ”

            “มึงมันเลวจริงๆ นี่หรอวิธีของมึง”

            “มันก็ยังไม่สกปรกเท่ากับวิธีที่พวกมึงใช้กับกูมั้ง” หึ! ถึงร่างกายผมจะไม่เสียหายเท่าไหร่ แต่เหตุการณ์หลังจากวันนั้นไอ้ซีนชั่วก็หายหัวไปเลย มันมีข้อสรุปอยู่ 2 อย่างคือมันอาจจะรู้สึกผิดที่ทำกับผมหรือไม่ก็ได้แล้วทิ้ง

            “แล้วมึงมาแก้แค้นอะไรกับคนที่ไม่มีทางสู้วะ!

ผัวะ!!

ผัวะ!! ตุบ!!

            เอาสิครับ ในเมื่อชายอาร์ตอยากจะเปิดศึกกับผมก่อนผมก็จัดให้ ถุย! อย่าว่าผมดูถูกเลย ความสูงไม่เกิน 170 เซนฯ แถมผอมบางร่างน้อยเมื่อเทียบกับผมมันก็แค่ลูกหมา ต่อยผมได้หมัดเดียวเจอผมสวนไปบ้างถึงกับเสียหลักล้ม ไอ้กระจอก!

            “ไบร์ทพอได้แล้ว” ถ้าข้าวฟ่างไม่เข้ามาขวางไว้ผมเข้าไปกระทืบซ้ำมันแล้ว เอาจริง ผมเก็บมาตั้งแต่คืนนั้นละ และข้าวฟ่างก็เป็นอีกคนที่ผมอยากเอาคืน แต่เพราะเธอเป็นเพศหญิง ผมเลยไม่รุนแรง นี่ก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้วแต่กับพวกผู้ชายด้วยกัน ผมไม่ปล่อยใครไว้ทั้งนั้น

            “กูจะเอาคืนให้ครบทุกคน บอกไอ้ซีนมาเคลียร์กับกูตัวต่อตัว ไม่อย่างนั้น ผู้หญิงคนนี้จะต้องชดใช้ทุกอย่างแทน!” ความโมโหมันพุ่งปรี๊ดจนสถานการณ์เริ่มเลวร้าย ผมพูดอะไรออกไปแต่ละครั้งนี่ไม่เคยคำนึงถึงผลที่จะตามมาเลยว่ามั้ย

            ข้าวฟ่างต้องชดใช้งั้นหรอ เธอเป็นพี่สาวเพื่อนผมนะ

            ก็ถูกแล้วมั้ย เธอก็สมรู้ร่วมคิดด้วยนี่ ถ้าเธอไม่เอายาให้ไอ้ซีนผมก็ไม่ต้องรังเกียจตัวเองแบบนี้หรอก

 

            “เป็นบ้าอะไรของแก ทำไมต้องพูดให้เรื่องมันแย่ลงไปกว่าเดิมด้วยวะ”

            “ก็ในเมื่อพี่ตอบพวกมันไปว่าไม่ใช่ แต่ไม่มีใครเชื่อ ผมก็แค่ช่วยตอบตามที่พวกเขาอยากให้เป็นแค่นั้น”

            “แกกำลังวางแผนชั่วอะไรอยู่กันแน่ แล้วทำไมต้องให้ฉันมาเป็นเครื่องมือของแกด้วย”

            “ก็เพราะพี่สวมรู้ร่วมคิดไง!

            ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วชั่วมาขนาดนี้ก็ชั่วให้ถึงที่สุดละวะ ผมไม่สนใจแล้วว่าข้าวฟ่างจะอยู่ในฐานะพี่สาวใคร ยังไงเธอก็ต้องชดใช้ ผมจะทำอะไรกับเธอก็ได้ แค่ไม่ให้น้องชายเธอรู้ก็พอ


.............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #17 annjaijai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:49
    มารอออออออ
    #17
    0
  2. #16 ิbella (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:12
    รอๆๆค่ะ
    #16
    0