Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 14 : Change it love : 13 ทอมสายเท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 ก.พ. 61


 

13

ทอมสายเท

 

            “เปิดประตูดิวะ แน่จริงเปิดดิฟ่าง!


ปัง ปัง ปัง!


            อย่าเรียกว่าเคาะ เพราะผมทุบประตูเรียกข้าวฟ่างอยู่นานควร นานจนข้างห้องออกมาดูและคงมีคนโทรรายงาน รปภ ให้ขึ้นมาตักเตือนผม

            “น้องดึกๆ ดื่นๆ ไปนอนได้แล้วไป มาเคาะเรียกคนอื่นเขาอยู่ได้”

            “ก็หลับๆ นอนๆ กันไปดิ มีใครมีปัญหาอะไรฮะ!!” ไอ้ยามคนนี้ผมหมั่นไส้มาหลายครั้งละ มันชอบใช้สายตาแปลกๆ มองเวลาผมพาผู้ชายมาที่นี่ อยากไฟท์กับมันอยู่พอดี

            “แหกปากลั่นแบบนี้ใครจะนอนได้ ไปๆ ถ้าไม่กลับเข้าห้องก็ออกไปจากหอ”

            “มึงเป็นเจ้าของหอหรอ”

            “ไบร์ทมึงพอได้แล้ว” ขณะเดียวกันที่เพื่อนทั้งสามก็พยายามห้ามผม

            “กูไม่สน กูจะเคลียร์ให้รู้เรื่อง ใครไม่พอใจมาเดี่ยวกับกู!

            “ไม่มีใครอยากเดี่ยวกับมึงหรอก ตอนนี้มีแต่คนอยากกระทืบมึงไอ้ไบร์ท” ไทน์พยายามจะลากผมไปที่ไหนสักที่ ในขณะเดียวกันที่ผมก็ดิ้น

            “ไม่!! กูไม่ไปไหนทั้งนั้น ปล่อยกู” พูดไม่ทันจบดีประตูห้องก็เปิดออก

“ไบร์ท” เจ้าของห้องเรียกให้ผมหันไป


ผัวะ!!


หมัดเล็กพุ่งเข้าเต็มเบ้าตา!!

            “เอาไปเก็บไกลๆ แล้วล่ามโซ่มันไว้ด้วยนะ” ยัยแสบข้าวฟ่างโผล่หน้าออกมาอย่างท้าทาย ใช่เธอต่อยผม!! เธอมันร้ายที่สุดข้าวฟ่าง!!! ถ้าไม่ติดว่าภาพกำลังจะตัดผมจะโผเข้าไปบีบคอสั่งสอนยัยนั่นให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ยัยชะนีตีฉิ่ง! จะทำให้ผมเกลียดไปถึงไหน!!!

 


............................

 

@ห้าง The H

            หมดคาบเรียนในวันแรกของสัปดาห์เป็นอะไรที่ทำให้ล้าที่สุดในสามโลก ถึงจะไม่ได้หนักหนาอะไรแต่การที่ต้องฝืนลุกมาเรียนในตอนเช้า ในสภาพที่ขอบตาช้ำข้างหนึ่งนั้นเป็นอะไรที่สุดจะทน เรียนเสร็จเราก็ชวนกันมาพักผ่อน หาอาหารนั่งทานกันชิลๆ จริงๆ ก็ไม่ได้มีรสนิยมติดหรูอะไรขนาดนั้นหากไอ้ไทน์ไม่เอ่ยปากบอกจะเลี้ยงทุกคน

            ทานเสร็จฟลุคกับป๊อปก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของผม เหลือผมที่ต้องหอบสังขารมาหาหนังดูกับมัน...เฮ้อ...นึกแล้วก็สมเพชตัวเอง อึด ถึก ทน ลงมาหลายสนามแต่ต้องมาแพ้ราบคาบให้หมัดยัยข้าวฟ่างตัวแสบเนี่ยนะ คิดแล้วก็รู้สึกเสียฟอร์มชะมัด!

            “ไม่มีหนังอะไรน่าดูเลย” ไทน์บ่นขณะที่สายตายังไล่ดูโปรแกรมหนังในสไตล์ของตนไป ผมที่เริ่มรู้สึกตาพร่าหลังจากใช้ตาข้างเดียวเพ่งมองแสงมากเกินไปเลยพักสายตาโดยการมองหาอะไรขาวๆ  ดูให้ชุ่มฉ่ำหัวใจ และก็เจอที่ขาวจริงๆ

            ไม่ใช่ผิวขาวๆ นะ แต่เป็น...นักเรียนชุดขาว!

            “พี่ไบร์ท”

            น้ำเสียงระรื่นของเจ้าบอสดังข้างหูพร้อมกับร่างกายที่พุ่งเข้ามากอดจนอึดอัด แม้ไม่ทันได้ตั้งหลักก็กะแรงที่จะตบสั่งสอนศีรษะเล็กๆ ของเจ้าแสบนี่ได้แบบสบายๆ “โอ๊ย! เจ็บนะ”

            “โรงเรียนยังไม่เลิก มึงมาที่นี่ได้ยังไง”

            “บอสไม่ได้โดดเรียนมานะ ก็วันนี้อาจารย์ไปประชุมกัน แล้วคาบสุดท้ายว่างพอดี ก็เลยชวนออมมาดูหนังแค่นั้นเอง” จริงๆ ผมสังเกตเห็น ออมสินสักพักแล้วแหละ แต่ยังไม่ทัก เห็นน้องเขาก็ยังนิ่งอยู่เลยรอดูว่าจะทักกันก่อนมั้ย

            “สวัสดีครับพี่ไบร์ท” และเขาก็เป็นฝ่ายยกมือไหว้ก่อน น้องมีมารยาทมาแบบนั้นผมก็รับไหว้ตามพิธี

            “ออมนี่พี่ไทน์เพื่อนพี่กู ส่วนนี่ไอ้ออมครับพี่ไทน์เพื่อนสนิทผม และก็เป็นแฟนเก่าพี่ไบร์ท”

            อืม! ถ้ามึงจะสารทยายขนาดนี้มึงบอกวันเดือนปีที่กูได้กับมันไปด้วยเลยก็ได้นะ ผมเกือบพล่ามออกไปแล้วถ้ามือหนาเรียวของน้องออมไม่เอื้อมไปผลักศีรษะของเจ้าบอสมันเสียก่อน

            “มึงไม่ต้องอธิบายขนาดนั้นก็ได้มะ” คิ้วหนาเกิบย่นติดกัน หากแต่น้ำเสียงที่ขุ่นเคืองก็ยังฟังนุ่มหูอยู่

            “จริงดิ ไม่อยากเชื่อเลยว่ามึงจะเคยมีแฟนเก่าน่ารักๆ แบบนี้ด้วย”

            “พูดมากจะดูมั้ยหนัง” พูดถึงคำว่า เก่าเก่าแล้วก็ควรทิ้งไว้ข้างหลังครับอย่ารื้อฟื้นมันขึ้นมาเลยจะดีกว่า ผมแย่งบัตรในมือไทน์มาจัดการซื้อตั๋วทันที มันจะดูเรื่องอะไรก็ช่าง แต่ผมมีเรื่องที่อยู่ในใจเรื่องหนึ่งแล้วและก็จะดูมันเรื่องนี้แหละ

และไม่รู้ว่าไปอ้อนกันท่าไหน เจ้าบอสถึงได้วิ่งเข้ามาบอกให้ผมกดตั๋วเพิ่ม!...

 



2 ชั่วโมงต่อมา

ร่างสูง 170 เซนติเมตรที่กำลังหยิบหนังสือสรุปคณิตศาสตร์ ม.ปลายขึ้นมาอ่าน  ใบหน้าขาวๆ รับกับริมฝีปากอมชมพูตามแบบผู้ชายหน้าใสทำให้ผมอดคิดถึงตอนที่เขาไปนั่งตริวหนังสือที่ร้านอาหารของป้าผมไม่ได้ สีหน้าและแววตาของเขาดูมีความมั่นใจ ทั้งๆ ที่น้องก็ดูน่ารัก สดใส ไร้เดียงสา ทำไมผมถึงทำร้ายน้องได้ลงคอกันนะ

“จ้องครับจ้อง มองขนาดนี้ไม่งับคอน้องลากเข้าม่านรูดเลยล่ะครับ” ไทน์มากระซิบข้างหูในขณะที่ผมกำลังยืนดูกิ๊กเก่าเลือกหนังสือกับน้องชายอยู่ ใช่แล้วครับ ดูหนังเสร็จเราก็พากันมาเดินส่งน้องซื้อหนังสือเรียน จริงๆ ก็ได้อยากมาแต่ไทน์นะสิไปโวบอกน้องว่าจะซื้อหนังสือให้คนละเล่ม ผมที่ไม่รู้จะไปไหนก็เลยมากับเพื่อน และเหมือนมันจะอ่านความคิดผมได้เลย “อยากรื้อฟื้นความหลังมั้ยล่ะครับ เดียวผมจัดให้”

“ป่าว กูกำลังมองน้องผู้หญิงอีกคนต่างหาก”

ว่าแล้วก็เบี่ยงเบนความสนใจไปยังสาว ม.ปลายอีกคนที่กำลังเดินเข้าไปสมทบกับก๊วนบอส ออม อยากจะบอกว่า ขอบคุณเธอที่เดินเข้ามา...

            “อ้อหรา นึกว่าอยากลมรักจะหวนกลับซะอีก” ไม่มีทาง ถึงจะอยากระบายความใคร่ แต่คนอย่างผมถ้าบอกว่าไม่เอา ก็คือไม่! และสำหรับออมสิน ผมขอบายครับ

            ...เหตุการณ์ในวันนี้มันก็แค่การกลับมาเจอกับในโลกกลมๆ ใบน้อยก็แค่นั้น และมันก็กลมมากพอที่ผมจะได้มาเจอกับเธอคนนี้ ณ จุดๆ นี้

            “นี่ไงเรื่องใหม่ที่นาวเล่าให้ฟ่างฟังอะ ลงแผงแล้ว เย้!

            พี่สาวปี 3 ทำท่าทางแบ๊วอย่างกับเด็ก ม.ต้น เดินชี้นิยายเล่มใหม่บนแผงทันทีที่เดินเข้ามาในร้าน แน่นอนเธอทำให้ผมสนใจ แต่ไม่ใช่เพราะเสียงที่บีบจนเล็กนั่นหรอกนะ ชื่อบุคคลในประโยคนั่นต่างหากที่ทำให้ผมหันไป

ใช่ ข้าวฟ่างเดินมากับเธอคนนั้น...

“ถ้านาวอยากได้ก็เอาสิ เดี๋ยวเราซื้อให้” บร๊ะ! ได้ข่าวว่าพึ่งเลิกกับแฟนเก่า และก็เล่าให้ผมฟังด้วยว่า แกเคยได้ยินรึเปล่า ที่เขาว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้ ต่อให้เขาจะเลวแค่ไหน เราก็ยังให้อภัยเขาได้เสมอ แหม...ไหนว่ารักนักรักหนา ไฉนวันนี้ถึงได้มากับแฟนอีกคนละครับ!

“นิยายเรื่องนี้น่าอ่านนะครับ นางเอกมันเฟคดี” ผมไม่ได้จะว่าให้นิยายเขานะ แค่จะพูดเสียดสีทอมที่ยืนอยู่ข้างสุภาพสตรีท่านนี้ก็แค่นั้น

“เฮ้อ......บรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดีแล้ว ย้ายร้านเถอะนาว” ข้าวฟ่างจับมือหมายผู้หญิงของเธอเดินออกไป แต่คิดว่าผมจะปล่อยเรื่องไว้แค่นั้นหรอ

“เดี๋ยวสิครับ” ผมคว้ามืออีกข้างของยัยนาวอะไรนั่นไว้ “ผมอยากคิดบัญชีที่พี่ติดไว้ก่อน”

“ปล่อยฉันนะ!” ในขณะที่ชะนีหน้าขาวก็สะบัดแขนตัวเองออกไปพร้อมส่งสายตารังเกียจมา!

“อย่ากวนให้มันมากนักน่ะไบร์ท ฉันกับแกไม่มีอะไรต้องคุยกัน!” ...เมื่อข้าวฟ่างแอ๊บโหดใส่ ผมก็จะเป็นฝ่ายยอมให้เธอเอง

“แต่ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่เยอะเลย แต่ถ้าพี่ไม่พร้อมจะคุยที่นี่ ผมไปคุยกับพี่ที่ห้องก็ได้นะ”

“เล่นไรของมึงวะไบร์ท” เสียงบ่นของไทน์ดังขึ้นเบาๆ ข้างหู อยากรู้มั้ยทำไมพูดแบบนั้น เพราะดูท่าทางยัยแฟนของข้าวฟ่างเธอเหมือนจะไม่ชอบผู้ชายเท่าไหร่ แล้วถ้าเกิดผมพูดอะไรที่ทำให้คล้ายว่าข้าวฟ่างเคยมีซัมติงกับผมมันก็คงทำให้หล่อนหัวร้อนได้ง่ายๆ และกลับไปก็คงทะเลาะกับข้าวฟ่างแน่ ฮ่าๆๆๆ ผมนี่ฉลาดจริงๆ

“ฉันเป็น...”

“นี่มันอะไรกันน่ะพี่ข้าวฟ่าง” ...ใครจะไปคิดละครับว่าน้องที่เข้าไปคุยกับไอ้บอสจะรู้จักกับข้าวฟ่างด้วย

“มายด์” และดูเหมือนจะไม่ใช่แค่คนรู้จัก

“ไหนพี่บอกวันนี้มีเรียนบ่ายไง ทำไมพี่มาเที่ยวกับพี่มะนาวได้อะ”

“กูว่าไปเหอะว่ะ เรื่องนี้ไทน์ไม่อยากยุ่ง”

            “แต่กูอยากดูว่ะ กูชอบเผือก” ว่าแล้วก็ยืนกอดอกยืนมองลอดผ้าก๊อซที่ปิดตาซ้ายไว้อย่างท้าทาย ข้าวฟ่างไม่สนใจผมแล้วตอนนี้ เพราะดี้สองคนตรงหน้ากำลังจะตบกันแย่งเธอ!

            “เลิกโวยวายได้แล้วมายด์ กลับไปก่อน!

            “ไม่มายด์ไม่กลับ พี่ฟ่างต้องบอกมายด์ก่อนอีหน้าขาวนี่ใคร! บอกมาสิ!

            “ที่เขาบอกว่าให้กลับไปก่อนยังคิดไม่ได้หรอ” ฝ่ายพี่ปี 3 ว่า

            “พูดแบบนี้อยากมีเรื่องใช่มั้ย ได้!!” แล้วน้องสาว ม.ปลายก็ง้างมือจะตบ

            “เห้ย!!/พอๆๆ”

ทั้งข้าวฟ่างทั้งทีมงานเพื่อนต่างรีบเข้าไปห้าม

            “ถ้าทำให้พี่อยากรักษาไว้ไม่ได้ ก็ไปเถอะ เท!!


            เท!! คำคำนี้คำเดียวเรียกน้ำตาสามมัธยมให้ไหลอาบแก้มภายใน 3 วินาที แล้วชะนีตีฉิ่งล่ะทำไง นางก็เดินจากไปอย่างไม่หันหลังกลับมามองเลยนะสิ แม้แต่มะนาวสาวที่ติดตามเธอมาก็ด้วย  แม่เจ้า! พี่มันไม่ธรรมดาเลย จริงๆ ผมคิดว่าผมเริ่มจะมองเธอในแง่ดีมาบ้างแล้วนะ พยายามคิดว่าเธอก็เป็นผู้หญิงที่อ่อนไหวคนหนึ่ง  และก็คงไม่เป็นพิษภัยอะไรกับชีวิตผม

แต่มาตอนนี้เธอทำให้ผมเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงที่ดีอะไรและพาลแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้ผม

.............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'


...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #15 saisit55 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:33
    ไร้ท์สู้ๆ รอๆๆนะคะ
    #15
    0