Change it love เพราะ(หัว)ใจเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

ตอนที่ 13 : Change it love : 12 Out door or in

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 ม.ค. 61

 

 

12

Out door or in

 

ซ่าส์ ซ่าส์!

            กระแสน้ำรดผ่านกายจากที่สูงลงต่ำ... ฉันหวังให้มันช่วยชะล้างคราบความผิดพวกนั้นออกไป แต่มันคงล้างออกไปไม่ได้นักเมื่อความรู้สึกแย่ๆ ถาโถมเข้ามาจากทุกสารทิศ


          พวกน้องมึงไม่น่าโผล่มาเลยข้าวฟ่าง แผนพังหมด แล้วรู้มั้ยตอนนี้กูอยู่โรงพยาบาล พวกมันรุมกระทืบกูสี่ต่อหนึ่ง นี่กูฟื้นขึ้นมาด่ามึงได้อยู่ก็ดีแค่ไหนแล้ว!’


            เสียงบ่นผ่านโทรศัพท์ของคนที่บงการทุกอย่างดังก้องในหูฉัน ถามว่าที่เรื่องทั้งหมดมันต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะใคร ไม่ใช่มึงหรอซีน! อยากได้เขาจนตัวสั่น วอนขอฉันให้ช่วยเป็นแม่สื่อให้ ฉันทำสุดความสามารถของฉันแล้วในเมื่ออีกคนไม่มีใจให้ฉันช่วยสร้างสถานการณ์ฉันก็ทำให้แล้ว แกยังต้องการอะไรอีก

            ยาสั่งที่อาร์ตให้มานั้นฉันเก็บมันไว้เป็นอย่างดี จนกระทั่งเฟรมมาเห็นและบอกมันกับซีนว่าฉันได้มันมา ซีนขอมันกับฉันเพื่อวางแผนจัดการกับเจ้าตัวดีที่เขาอยากเอาชนะจนตัวสั่น ฉันที่ไม่เคยรู้สึกดีกับเจ้าไบร์ทเลยให้ยาเขาไปอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง ในตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าอยากให้มันโดนเพื่อนจัดการไปซะ ในเมื่ออยากท้าฉันนัก เพราะฉันคิดว่าหากเขามีอะไรกับเพื่อนฉันแล้ว เขาจะรู้สึกดีกับอีกคนและรักกันในที่สุด จากนั้นซีนก็จะทิ้งเขาเมื่อถึงเวลา และเขาก็จะรู้จักคำว่า อกหักสมใจอยาก

            แต่ใครจะไปคิดว่าทุกอย่างจะพลิกกลับให้ฉันต้องเป็นคนรับทุกอย่างไว้เอง...

     

              ฉันเอาฟองน้ำถูกตัวจนผิวแดงไปทั่ว อยากขัดให้หนังมันหลุดออกไปทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่รู้ว่าทำไปก็ไม่ได้ช่วยให้ความน่ารังเกียจพวกนั้นหายออกไปจากตัวเลยก็ตาม

            “ฮึก...” ฉันร้องไห้ในห้องอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ หากไม่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นก็คงจะทำอยู่แบบนั้น


ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

            เสียงเคาะประตูที่เหมือนจะตบมากกว่าเคาะอย่างมีมารยาทดังอยู่หน้าห้องไม่ยอมหยุด จนกระทั่งฉันออกไปเปิด ฉันเตรียมใจรอไว้แล้วว่าถ้าไม่เจอสายตาอาฆาตของเจ้าไบร์ทก็คงต้องเจอสายตาไม่พอใจของน้องชายตัวเองเป็นแน่

            “อธิบายเรื่องทั้งหมดมา!” ฟลุคทำเสียงแข็งใส่ฉัน ขอบคุณที่ยังให้โอกาสพี่แกได้อธิบาย

            “ไบร์ทกลับมาแล้วหรอ” เสียงกุกกักๆ จากห้องข้างๆ ทำให้ฉันคิดแบบนั้น

            “อธิบายมาดิฟ่างทำไมต้องทำแบบนี้วะ!” ฟลุคบีบไหล่ฉันทั้งสองข้างพร้อมกับเขย่ามันตามแรงอารมณ์ที่เดือนพล่านในตอนนี้ ก่อนที่ไทน์เพื่อนที่เอกของเขาจะบอกให้ลดอารมณ์ลงบ้าง

            “ใจเย็นดิฟลุค ค่อยๆ คุยกัน”

            “กูรับไม่ได้ว่ะ กูไม่คิดว่าพี่กูจะสมรู้ร่วมคิดกับไอ้เหี้ยนั่นทำร้ายเพื่อนกูแบบนี้อะ บอกกูมาดิฟ่างพี่ทำแบบนี้ทำไมวะ”ลำพังให้คำตอบกับฟลุคมันก็อึดอัดใจมากพออยู่แล้ว แต่พอไบร์ทเดินเข้ามาร่วมด้วยมันก็ยิ่งคูณสอง

ขึ้นไปอีก

            นัยน์ตาไบร์ทแดงกล่ำ ผิวขาวซีดของเขาเต็มไปด้วยรอยช้ำที่ได้มาด้วยการจงใจและจากการต่อสู้ทำให้เขายิ่งดูน่าสงสาร

            “เกลียดกันมากใช่มั้ยถึงทำกันแบบนี้อะ”

            น้ำเสียงที่ฟังดูสิ้นหวังยิ่งกระตุ้นให้ฉันรู้สึกแย่ลงไปอีก

            “มึงทั้งสองคนใจเย็นก่อน พึ่งผ่านสถานการณ์มาด้วยกัน ต่างคนก็ต่างช็อกแหละ” แม้ป๊อปจะช่วยพูดแต่มันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลยสักนิด

            “เกลียดกันก็บอกมาตรงๆ เลย! ทำแบบนี้มันยิ่งกว่าหักหลังกันว่ะฟ่าง กูเสียความรู้สึก รู้มั้ย!

            “พวกมึงไสหัวออกไปจากห้องกูให้หมดเลย” ไม่มีใครเข้าใจฉัน ใช่ ใครก็มาเข้าใจความรู้สึกของฉันตอนนี้ไม่ได้หรอก

            “ทำไมฮะ พอโดนจับได้แล้วก็ไม่ยอมรับผิดรึไง” ไบร์ทเข้ามากระชากตัวฉันด้วยอารมณ์ และมันก็ทำให้น้ำตาของฉันไหลออกมาอีกครั้ง

            “แกก็ได้แก้แค้นไปแล้วไม่ใช่หรอ จะเอาอะไรอีก!

            “คิดหรอว่าเรื่องมันจะจบแค่นี้!!

            “ไบร์ท ใจเย็นก่อน” ต้นไพน์และป๊อปที่ดูมีสติที่สุดในตอนนี้เข้ามาดึงตัวเขาออกไป ขณะที่เจ้าตัวก็เหมือนจะเป็นบ้าไปแล้ว

            “แม่ง....กูผิดหวังโคตรเลยว่ะ กูแม่ง...” ไบร์ทถูกเพื่อนลากออกไปเช่นเดียวกับสติที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาตอนนี้ ก่อนที่ฟลุคและเพื่อนอีกคนจะตามออกไป

            “แล้วจะกลับมาฟังเหตุผลที่ทำแบบนี้”

            ไม่ต้องถามแล้วได้มั้ยฟลุคว่าทำไม...

            หากฉันคิดต่อสักนิดว่าไบร์ทจะเสียใจแค่ไหนหากตื่นขึ้นมาแล้วเห็นสภาพของตัวเองถูกกระทำ ฉันคงจะหยุดเพื่อนได้ในตอนนั้น แต่ฉันกลับไม่ทำ ฉันปล่อยให้ซีนและเฟรมปลดเสื้อผ้าของไบร์ทออกทีละชิ้น    โดยที่ตัวเองยืนถือกล้องบันทึกภาพทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง

            เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของไบร์ทเป็นดั่งดนตรีบรรเลงให้สถานการณ์ดูตื่นเต้น ก่อนที่ไบร์ทจะได้สติทั้งสองคนก็ยิ่งเร่งช่วยกันทำจุดแดงๆ ไว้บนตัวของเขาร่างกายที่ไวต่อการกระตุ้นเริ่มมีการตอบสนอง มันทำให้ฝ่ายรุกเกิดตัณหา ปลุกสัญชาตญาณนักล่าออกมาเต็มเปี่ยม

          ไม่ อย่า!!’

            เสียงจากคนใต้ร่างดังขึ้น แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะพอใจกับเล้าโลมของเพื่อน ฉันรู้สึกหมั่นไส้ด้วยซ้ำที่ตอนแรกเขาเหมือนต้องการ แต่พอเอาเข้าจริงกลับต่อต้าน ไหนตอนนั้นแกร่านอยากขืนใจฉันนักไม่ใช่หรอ? คนสันดานมั่วอย่างเขามันสมควรโดนสั่งสอนแบบนี้แหละ ฉันคิดแบบนี้ในตอนนั้น

            แต่เหมือนโชคชะตาไม่เข้าข้างที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน พวกซีนที่เข้าใจว่าเพื่อนที่จะตามมาสมทบมาถึงแล้วจึงใช้ให้เฟรมไปเปิดประตู พออากาศภายนอกเข้ามาด้านใน หมัดจากมือซ้ายพุ่งใส่หน้าเฟรมจนฟุบไปกับพื้น

            สามคนที่มาใหม่ไม่ใช่พวกเดียวกัน หากแต่เป็นไทน์และต้นไพน์ที่ตามมาช่วยเพื่อน ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันก่อนที่ซีนและเฟรมจะวิ่งหนีไปจากห้องพร้อมการไล่ตามของสองรุ่นน้อง ฉันเห็นและบันทึกได้บันทึกภาพทั้งหมดไว้ด้วยตัวเอง แทนที่จะสั่งหยุดและลบมันทิ้ง แต่ฉันกลับวางกล้องไว้บนโต๊ะแล้วเข้าไปหาไบร์ทที่กำลังนอนหอบอยู่บนเตียง

          ไบร์ท! แกเป็นอะไรอะ

          อย่า ฮึก ไม่! อย่าา!!’

          ‘ลืมตาก่อนดิวะ ไบร์ท แกอย่าเป็นแบบนี้ดิฉันกลัวนะฉันพยายามตบหน้าให้เขาได้สติ แต่อีกคนก็ยังคงคลั่งเหมือนคนฝันร้าย เม็ดเหงื่อผุดซึมทั่วกายเขา หยดน้ำตาไหลลงขมับทั้งสองข้าง เขาดิ้นพรวดพราดอยู่บนเตียงเกือบ 5 นาที กับฉันที่พยายามจะโทรศัพท์ติดต่อให้คนมาช่วยเขา

ตุบ!!

            ไบร์ทปัดแขนฉันแรงจนมือถือเครื่องเก่าตกไปอยู่บนพื้น แบตเตอร์รี่แยกออกกับตัวเครื่อง ในขณะเดียวกันที่ร่างของฉันถูกเหวี่ยงให้ลงไปนอนบนเตียง

          ไบร์ทตั้งสตินะ! นี่พี่เองข้าวฟ่างไง

            ไม่มีประโยชน์อะไรในการห้าม แม้ว่าจะตบ ทุบ ตีแค่ไหนก็ไม่อาจต้านแรงคนที่ถูกยาสั่งนั่นได้ ลำพังร่างกายที่สูงใหญ่ฉันก็ไร้เรี่ยวแรงในการต่อสู้แล้ว แล้วนี่ต้องมาเป็นเหยื่อรองรับกามาอารมณ์ของเขาอีก มันวันบ้าอะไรของฉัน!

            ไบร์ทตั้งสติสิวะ! หยุดนะ พอได้แล้ว!!’

            แทนที่จะยืนสะใจอยู่หลังกล้อง แต่กลับต้องมาเป็นคนโดนกระทำเสียเอง ใครกันที่ควรเสียใจ ใครกันที่ควรเรียกร้องกับสิ่งที่เสียไป ใครเป็นคนผิดแล้วทำไมฉันต้องเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่าง!

 

            KHAWFANG PAST

…END



แกร๊ก!

            ขวดเปล่าถูกตำล้มลงไปบนนอนกองกับพื้นก่อนที่มันจะกลิ้งไปชนขาโต๊ะ แล้วร่างอ่อนปวกเปียกของคนที่พึ่งรินมันลงแก้วจะล้มลงไปนอนแทนที่ เปลือกตาปิดลง ริมฝีปากเผยอออก ...ลาก่อนฟลุคเพื่อนรัก

            “ภาพดับไปหนึ่ง หลับให้สบายนะมึง” ว่าแล้วไทน์ก็เอื้อมมือไปลูบศีรษะผู้ที่คออ่อนที่สุดในกลุ่มมองแล้วก็เป็นโมเม้นที่น่ารักดีนะ นี่ถ้าไม่ติดว่ากำลังเศร้าอยู่ผมคงถ่ายรูปเก็บไว้แกล้งไอ้ฟลุคมันละ

            “คืนนี้พวกมึงจะนอนกับกูที่นี่ใช่มั้ย?” ผมกวาดสายตามองเพื่อนที่อยู่แต่ละมุมของห้องอย่างทั่วถึง ก่อนป๊อปที่พึ่งไปเข้าห้องน้ำมาจะทำเสียงแข็งใส่

            “ถ้ามึงถามอีกรอบพวกกูจะกลับละ” ฮือ มันใจร้าย

            “มึงจะทิ้งเพื่อนหรอไอ้ป๊อป วันนี้กูเจออะไรมาบ้างมึงไม่สงสารกูเลยหรอ ฮือ กูเสียใจ” ไม่รู้น้ำตามันมาจากไหน พูดไปก็ไหลไป ลำพังร้องไห้หนังตาก็หนักมากพออยู่แล้วนี่ยังสะเออะมากินเหล้าอย่างหนักเข้าไปอีก ครับ งานนี้ไม่ดับก่อนไอ้ฟลุคก็บุญโขแล้ว

            “ไม่ดราม่านะโอ๋ ไม่มีใครทิ้งมึงไว้ที่นี่กับซากไอ้ฟลุคหรอกน่า เพื่อนกันก็ต้องอยู่ด้วยกันดิวะ โอ๋ๆ” นี่ถ้าไม่ได้ไอ้ไทน์กอดปลอบผมสะอื้นไปแล้วนะ ให้ตายเถอะความรู้สึกมันแย่มากเลย

            “เดี๋ยวมันก็รักกัน” พูดอะไรของแกวะต้น!!

            “อะไรนะ เฮ้ย นี่ไม่ใช่ละครหลังข่าวนะต้นที่อยู่ดีๆ จะมารักคนที่ข่มขืนตัวเองอะ”ใช่ไทน์พูดถูก

            “มันไม่ได้เหมือนคู่มึงหรอกต้น ไม่มีใครโง่เท่ากูอีกละ”

            “นี่อย่าบอกนะว่าต้นข่มขืนป๊อปอะ เห้ยจริงดิ!” แววตาไทน์ดูตื่นเต้น ใช่สิ เพราะไทน์พึ่งมารู้จักสองคนนี้ตอนเข้าปีหนึ่ง ก็เลยยังไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังไรมาก “ที่ผ่านมานี่เข้าใจว่าป๊อปเป็นผัวนะเนี่ย”

            “ตอนแรกกูก็กะจะเป็นผัวนั่นแหละ แต่มันยัดเยียดความเป็นผัวให้กูก่อน กูก็เลยต้องยอมเป็นเมียมันเนี่ย” ฮ่าๆ ฟังเพื่อนเล่าไปก็ขำไป อย่างว่าแหละครับ (อารมณ์เปลี่ยนเร็วมาก) ถ้าเทียบระหว่างป๊อปกับต้นไพน์ ต้นจะผอมกว่า เตี้ยกว่า ขาวกว่า และนิ่งกว่า(?) บุคลิกเหมาะแก่การเป็นเคะมาก ส่วนไอ้ป๊อปจะกะล่อน ปนขี้อ่อย แถมหญิงก็ติดเยอะกว่า แล้วซีเกมส์ที่ว่าก็เป็นเมียเก่ามัน นี่ยังไม่รวมกิ๊กฝ่ายรับที่มันกั๊กไว้อีกเป็นสิบ          

“ไม่เล่าตอนที่กูพยายามเอามึงให้มันฟังด้วยเลยล่ะ”

            “เออ!! คนที่เฟลควรเป็นกูเว้ย ชีวิตนี้นะ กูเคยมีแต่เมีย แล้วกูต้องมาเป็นเมียมึงเนี่ย”ป๊อปทิ้งตัวลงข้างผม มือขวาก็ตบหน้าอกซ้ายพล่ามไปด้วย “กูรู้แพ้ยับเยิน เจ็บปวด งื้ออ” ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เมาแล้วป๊อปจะเอาเรื่องเหล่านี้มาพูด ไอ้นี่เมาแล้วรั่วที่สุดครับ ซึ่งผมก็เข้าใจความรู้สึกนั้นดี

            เคยรุกมาตลอดแต่กลับโดนน็อคให้กลายเป็นรับ มันเจ็บปวดจริงๆ ครับ!

            “เมาแล้วหลับปะ” ว่าแล้วต้นที่กำลังทำอาหารอยู่ก็ยกบะหมี่มานั่งกับพวกเรา ถ้าไม่ติดว่าหิวอยู่ไอ้ป๊อปคงโดนต้นลากไปนอนแล้ว

            “เออ ว่าแต่โดนข่มขืนมาเนี่ย ไม่เจ็บหรอ”

            “เจ็บสิวะ กูช้ำไปทั้งตัวเนี่ยไอ้ป๊อป” ไอ้นี่ก็ถามแปลกๆ

            “ไม่ๆๆ กูหมายถึงอีกที่หนึ่ง ตอนกูโดนครั้งแรกกูนั่งอย่างมึงไม่ได้นะ แม่งกูโดนไข้แดกไปสี่วันมึงรู้เปล่า”

            “เออใช่ มึงไม่รู้สึกป่วยบ้างหรอ?” ว่าแล้วต้นไพน์ก็ยื่นมือมาแตะหน้าผากผม ใช่สินะ ผมเจ็บทุกส่วนยกเว้นประตูหลัง เห้ย!! เป็นไปได้ยังไง

            “จริงๆ ตอนที่เราบุกเข้าไปในห้องอะ ไอ้พี่ซีนกับพี่เฟรมก็ยังไม่ได้ถอดกางเกงนะ แต่มึงอะไบร์ทเปลือยกายจ้อนเลย กูก็ไม่แน่ใจว่ามึงจะโดนไปรึยัง” ไทน์ทำหน้าพินิจ ใช่สินะ ถ้าโดนมันต้องเจ็บกว่านี้

            หากมาย้อนนึกดูถ้าผมโดนเปิดบริสุทธิ์ไปจริงๆ ผมก็ต้องเจ็บช่วงล่างมากๆ เลยสิ แต่นี่ก็ไม่ และถ้าโดนยาไปขนาดนั้น หากไม่ได้ปลดปล่อยมันก็ต้องมีปวดกันบ้าง แต่นี่ก็ไม่อีก ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่?

            “เออ ตอนนั้นกูเหมือนจะเห็นมีใครอีกคนอยู่ในห้อง” ต้นไพน์ทำท่าคิด

            “พี่สาวไอ้ฟลุค!” ไทน์ตบมือเสียงดัง ป๊าป!! “ใช่แล้ว พี่ไอ้ฟลุคกำลังถือกล้องถ่ายวิดีโออยู่”

            “คนที่รู้เรื่องราวทั้งหมดคือพี่ข้าวฟ่าง” ต้นกำลังคิดแบบเดียวกับผม

            ทันทีที่ผลสรุปออกมาแบบนั้นผมก็ลุกพรวดขึ้นเลย ไม่สนใจสภาพตัวเองว่ากำลังเมาแค่ไหน ความอยากรู้มันกระตุ้นให้บุกไปหาเธอในเวลานี้ เคลียร์! ยังไงคืนนี้ก็ต้องเอาให้เคลียร์


.............................

'ทอมสายเท&เกย์ล่าแต้ม'





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #14 bella (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:56
    รอๆๆคร้า
    #14
    0
  2. #13 napaporn_porn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 20:17
    จะสงสารข้าวฟ่างดีมั้ยนะ
    #13
    0