Teacher you’re my love ปิ๊งรักครู(หนุ่ม)หน้าใสหัวใจเย็นชา

ตอนที่ 5 : จุดจบของสายเสือก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 มิ.ย. 59

4

***จุดจบของสายเสือก***



                ....นี่หน้าไปโดนอะไรมา เกิดอะไรขึ้นกับนาย...


                คำถามที่น้ำอิงใช้ถามพี่ดราก้อนกำลังจะเป็นคำพูดต่อไปของฉันต่อจากนี้ ท่ามกลางความวุ่นวายหน้าโรงเรียน ฉันไม่ได้สนใจใครเลยนอกจากผู้ชายที่กำลังยืนรอการตอบรับจากปลายสาย เขาเป็นคนที่เย็นชาแต่การยืนอยู่ไม่นิ่งไม่นิ่งในตอนนี้ทำให้เขาดูเหมือนกระสับกระส่ายและเป็นกังวลกับบางเรื่องอยู่ และฉันก็อยากรู้ที่มาขอรอยช้ำเลือดบนหน้าของเขาด้วย


                “ฮัลโล”

                [เปียโน วันนี้หยุดเรียนวันหนึ่งนะ ฉันติดธุระไว้พรุ่งนี้จะชดเชยให้]

                “นายมีธุระด่วนขนาดนั้นเลยหรอ?” ฉันถามขณะเดินเข้าไปหาเขา หลังล่ำลากับเพื่อนๆ เสร็จ อีกอย่างตอนนี้ไม่มีใครสนใจ(เพราะกำลังอินกับคู่ยัยน้ำอิงอยู่) แล้วปลายสายก็ตอบฉันกลับมาอย่างปัดความรับผิดชอบ

                [ฉันไปสอนเธอแน่ แต่มันไม่ใช่วันนี้] นายมันก็ไม่มีความรับผิดชอบนั่นแหละ ปัดโธ่!

                “มีธุระ หรือมีปัญหาอะไรกันแน่” ฉันเสียงดังใส่โทรศัพท์ จังหวะเดียวกันที่คีย์บอร์ดหันมามองพอดี ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างเตี้ยๆ ของฉันยืนอยู่ตรงหน้า

                “เธอ...”

                “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

                “ไว้ฉันจะอธิบายให้เธอฟังวันหลังแล้วกัน กลับบ้านไปซะฉันไม่พร้อมที่จะสอนเธอตอนนี้” ทุเรศมั้ย เมื่อวานยังบังคับให้ฉันเรียนด้วยอยู่เลย วันนี้จะมาใส่ฉันกลับบ้าน จะบ้าหรอ เรียนพิเศษนะไม่ใช่เล่นขายของ!

                เขาโบกแท็กซี่ที่ผ่านมาพอดีแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ เพราะฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรกับพวกเขาและคนที่ดูเหมือนไม่สนโลกอย่างคีย์บอร์ดเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องพวกนี้ ฉันจึงแทรกตัวเข้าไปนั่งในรถกับเขาด้วย

                “นี่จะขึ้นรถตามมาทำไมเนี่ย ฉันจะไปธุระต่อ”

                “ฉันก็จะไปธุระต่อเหมือนกัน คุณลุงคะออกรถเลยค่ะ” เพื่อป้องกันไม่ให้ตานั่งผลักลงจากรถฉันรีบบอกคนขับรถทันที คีย์บอร์ดเองก็คงเหนื่อยใจกับฉันแหละ เลยแค่แสดงออกทางสีหน้าแทนคำพูด แต่ถึงยังไงก็เถอะฉันต้องรู้เหตุผลของการชิ่งสอนครั้งนี้ให้ได้

                “นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะว่าจะไปทำธุระอะไร ที่ไหน”

                “ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

                “แต่ฉันสายเสือก ฉันต้องรู้” คีย์บอร์ดหันมาจิกตาใส่ แล้วฉันก็พ่นต่อ “นายจะมาปัดความรับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้นะ ไหนว่าจะสอนฉันทุกวันไง ฉันยังไม่คล่องอะไรก็จะเทแล้วหรอ แล้วพ่อฉันจะมองนายแบบไหน คนอะไรรับปากผู้ใหญ่ไว้เป็นดิบดีแต่ก็ชิ่ง ทำไม่ได้อย่างที่พูดสักนิด”

                “ฉันก็บอกเธอแล้วไงว่าเดี๋ยวฉันจะชดเชยให้ วันหยุดนี้จะให้ฉันจัดสามเท่าของเมื่อวานเลยอ่ะ ให้สอนยันเช้าเลยก็ยังได้ถ้าเธอรับไหวน่ะ”

                “ฉันน่ะไหวอยู่แล้ว แต่นายนั่นแหละจะเหนื่อยซะก่อน เพราะฉันอึดกว่าที่นายคิด” เอาสิ! รู้จักฉันน้อยไป ฉันนั่งดูซีรีส์ตั้งแต่สองทุ่มยันตีสี่ก็ยังทำมาแล้ว

                “แล้วอย่ามาขอร้องให้ฉันหยุดแล้วกัน”

                “เออ!! นายก็อย่าสลบไปก่อนละกัน!” ฮึ่ย! ไม่รู้ล่ะ อยู่ๆ จะชิ่งไปไหนก็ไม่รู้เนี่ยนะ ไม่บอกสักคำว่าจะไปไหน แถมยังไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนแมวแบบนี้อีก ฮึ่ย! ฉันไม่ยอมแพ้นายหรอก

                “เอ่อ หนูๆ อยู่ชั้นอะไรกันแล้วจ๊ะ” จู่ๆ ลุงคนขับก็เอ่ยถาม สังเกตจากสีหน้าไม่สบอารมณ์ของคีย์บอร์ดแล้วฉันจึงเป็นฝ่ายตอบแทน

                “หนูอยู่มอสี่ค่ะ ส่วนตานี่อยู่มอหกแล้ว” ซึ่งหมอนั่นก็เอาแต่กดโทรศัพท์ยิกๆ ทำไม่สนใจฉัน

                “อ๋อ มอหกแล้ว...งั้นลุงว่าลุงให้อันนี่หนูไว้ดีกว่า” ลุงคนขับรถล้วงบางอย่างใต้เกี๊ยะส่งให้ฉัน ตอนแรกก็อุตส่าห์ดีใจนึกว่าเป็นลูกอมที่มีไว้แจกเด็กๆ แต่ที่ไหนได้

                “ละ ลุงคะนี่มัน!


     ถุงยางอนามัย!!!.......อะไรกันคะ ทำไมถึงคิดว่าฉันจะต้องได้ใช่ล่ะ

 

                “อะไรเนี่ย?” คีย์บอร์ดแย่งกล่องถุงยางไปจากมือฉัน “กลิ่นสตรอเบอร์รี่งั้นหรอ?”

                “ใช่แล้ว ลุงไปอบรมมาแล้วเขาแจก แต่ลุงเห็นว่าลุงไม่ได้ใช้ ลุงให้พวกหนูไว้นะ ของแบบนี้มันห้ามกันไม่ได้ แต่มันป้องกันได้ ป้องกันไว้ดีกว่านะ พลาดมามันจะลำบาก” เดี๋ยวนะ ลุงเข้าใจ แต่หนูไม่เข้าใจค่ะ นี่ลุงกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

                “ละ ลุงคะ คือ...” ฉันจะเริ่มต้นว่ายังไงดีล่ะ

     “กล่องเดียวเองหรอครับ”

     “ติดรถมาแค่อันเดียวเอง ขอโทษด้วยพ่อหนุ่ม ไว้ค่อยแวะซื้อกันเองแล้วกันนะ”

     “คือมันไม่จำเป็นต้องซื้อเพิ่มหรอกค่ะ เพราะถึงยังไงมันก็ไม่ได้ใช้” บ้ารึไงคะลุง ทำอย่างกับว่าพวกหนูทะลึ่งขนาดนั้นไปได้ ว่าแล้วฉันก็แย่งกล่องนั่นมาจากคีย์บอร์ด “นี่นายเอาคืนให้ลุงเขาไปเลยนะ”

     “ลุงเขาให้แล้วก็เก็บไว้สิ อ้อ ขอบคุณมากนะครับลุง ผมจะใช้ให้คุ้มเลย”

     “นี่นายพูดบ้าๆ พูดอย่างกับว่านายจะใช้มันอย่างนั้นแหละ” น้ำหน้าอย่างนายเนี่ยนะคีย์บอร์ด เด็กเรียนที่เอาแต่ขลุกอยู่กับตำราเรียนอย่างนายเนี่ยนะจะใช้เป็น เหอะ คืนลุงเขาไปเถอะ

     “ไม่ใช้ก็ตกยุคสิ เอาไว้ฉันจะลองใช้มันกับเธอนะ” ใช้กับฉัน?...

                “อีตาบ้า!!” แล้วฉันก็ทนไม่ไหว นายด่าฉันยังจะดีกว่ามาพูดจาลามกใส่ฉันแบบนี้นะ ไม่สอนก็ไม่ต้องสอนโว้ย! ไม่อยากเรียนด้วยแล้ว จะไปทำธุระที่ไหนก็ไปเลย ปึก!!

                “โอ๊ย! อะไรเนี่ย ตีฉันทำไม” คีย์บอร์ดหันมาโวยวายใหญ่ เมื่อฉันเอากำปั้นทุบตีแขนเขา

                “ลุงคะ จอดรถตรงนี้เลย หนูจะลงแล้ว หนูไม่ไปกับเขาแล้ว”

                “มีอะไรค่อยๆ คุยกันสิหนู ที่พี่เขาพูดก็ถูกนะ สมัยนี้ใช้ถุงยางอนามัยไม่ใช่เรื่องน่าอาย นอกจากจะป้องกันท้องในวัยเรียนแล้วยังป้องกันโรคติดต่อได้ด้วยนะ หนูก็ยังเด็กอยู่ลุงว่าป้องกันไว้ดีกว่านะ” ลุงอ่ะตัวดี คนเริ่มเลย

                “ลุงคะ หนูทราบประโยชน์ของถุงยางอนามัยค่ะ และก็เข้าใจว่าคุณลุงหวังดีกับหนู แต่คุณลุงกำลังเข้าใจหนูผิด หนูกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกัน และก็ไม่มีวันจะมีอะไรกันด้วย!

                “ฉันว่าเธอนั่งเงียบๆ ไปดีกว่านะ แก้วหูฉันจะทะลุอยู่แล้ว” คีย์บอร์ดผลักฉันให้นั่งพิงพนักดีๆ แทนที่จะช่วยกันอธิบายแต่เขากับเฉย!

                “นี่ทำไมไม่ช่วยอธิบายให้ลุงเข้าใจฮะ บอกไปสิว่าฉันไม่ใช่...”

                “ลุงอย่าไปถือเมียผมเลยนะครับ อารมณ์เธอขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้ประจำ”

                “คีย์บอร์ด!!” หมอนั่นแค่หันมาเลิกคิ้วกวนใส่ฉัน เมีย งั้นหรอ? นายใช้คำคำนี้กับฉันได้ยังไง

                “ฮ่าๆๆ ลุงเข้าใจ เมียลุงก็แบบนี้แหละ ฮ่าๆ”

                ให้ตายสิ ผู้ชายพวกนี้! ทำไมถึงเข้ากันได้แบบนี้นะ หมอนี่ก็อีกคน เรื่องอื่นนี่ทำนิ่ง แต่เรื่องใต้สะดือที่จูลเข้าดีจังนะ!!


     “คุณลุงจอดรถค่ะ หนูจะลง!!!~



ณ คอนโดฯ แห่งหนึ่ง

 

                “หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะพ่อหนุ่ม ฮ่าๆ” ลุงคนขับผู้มีอัชฌาสัยดีออกรถเมื่อมาส่งฉันกับคีย์บอร์ดยังที่หมาย ฮึ! ขอให้มันเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เราเจอกันนะคะ เฮ้อ....กว่าจะถึงที่หมายก็เล่นเอาฉันหมดแรงไปเยอะเลย

                “รถจอดให้แล้ว จะไปไหนต่อก็เรียกแท็กซี่ไปเองแล้วกัน” ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ หมุนตัวจากไปแถมยังเอาแต่กดโทรศัพท์ยิกๆ ไม่สนโลก เมินเฉยขนาดนี้คนทางนี้ก็ของขึ้นสิคะ!

                “นี่! ใจคอจะไม่บอกจริงๆ หรอว่าธุระที่สำคัญของนายคืออะไร?”

                “ยุ่ง” เท่านั้นยังไม่พอ ยังเดินหนี และก็ทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนด้วย!

                “คีย์บอร์ด!! นี่ฉันคุยกับนายอยู่นะ” ฉันทนไม่ไหวจนต้องเข้าไปกระชากตัวนายนั่นให้หันมา

                “เธอเลิกตามฉันทีได้มั้ย มีธุระอะไรก็ไปทำไป!” หมอนั่นเดินจากไปจนได้

                ชิ! ไม่ว่ายังไงนายก็จะไม่บอกฉันใช่มั้ยว่าจะไปทำธุระที่ไหนยังไง ก็ดี! ฉันก็ขี้เกียจตามนายแล้วเหมือนกัน อีกอย่างตอนนี้ข้อเท้าก็เริ่มปวดขึ้นมาอีกแล้ว ฉันกลับไปนวดยาแล้วนอนพักดีกว่า ดีออก วันนี้หมอนี่ไม่สอนฉันจะได้มีเวลาพักมากขึ้น

                แล้วนี่ทำไมฉันไม่คิดได้แบบนี้ตั้งแต่แรกเนี่ย มัวแต่คิดเรื่องค่าจ้างของป๊ะป๋าอยู่ได้


                ฉันตัดสินใจเดินจากหมอนั่นมายืนโบกรถที่เดิมกับที่ลุงแท็กซี่อัชฌาสัยดีคนนั้นจอดให้ลง ชะเง้อมองหารถคันต่อไปที่จะพาฉันกลับบ้าน และทันใดนั้นผู้ชายในชุดนักเรียนต่างสถาบันก็เดินเข้ามาทักทาย


                “สาวเอกชนสนใจจะนั่งมอเตอร์ไซค์พี่กลับบ้านมั้ยจ๊ะ” อะไรกันพวกผู้ชายเสื้อขาวกางเกงดำ 4-5 คนเข้ามาล้อมรอบตัวฉันนี่พวกเขาเป็นนักเรียนกันจริงๆ หรอทำไมหน้าตาถึงได้โหดร้ายเหมือนโจรในละครเลยอ่ะ

                “ไม่เป็นไรค่ะ จะกลับบ้านแล้ว” ฉันพยายามเบียดตัวออกไปจากวงล้อม แต่ผู้ชายรูปหน้าคล้ายมะม่วงเขียวเสวยก็จับแขนฉันไว้ “ว๊าย! ปล่อยนะ!!

                “ก็เดี๋ยวพี่ไปส่งไง นั่งรับลมเย็นๆ มีความสุขจะตาย” ไม่ต้องอ่ะ!! ไม่อยากไปกับพวกแก อยากกลับบ้านแล้ว!!

                “ปล่อยฉันนะ! ไม่งั้นฉันจะร้องให้มาช่วยจริงๆ ด้วย”

                “แถวนี้ถิ่นพี่ไม่มีใครกล้ายุ่งหรอก” ไอ้อ้วนส่งยิ้มน่ากลัวมาให้ อะไรกันเนี่ย นี่มันวันซวยอะไรของฉัน อันที่จริงฉันควรจะกลับไปนอนดูซีรีส์ที่บ้านตามที่คีย์บอร์ดชี้ทาง ฉันไม่น่าเผือกวิ่งตามเขามาเลยจริงๆ แล้วไงล่ะ พอโดนลอยแพ สายเสือกอย่างฉันก็ต้องมาพบจุดจบแบบนี้ ฮือ...

                “ปล่อยนะ ช่วยด้วยค่ะ!! ใครก็ได้...อุ๊บ” แง้!!! ฉันโดนเจ้าหน้าตุ่นนั่นเอามือสกปรกมาปิดปากจนได้ แหวะ!! เอามือเค็มๆ ของแกออกไปจากหน้าฉันนะ ฮือ...ใครก็ได้ช่วยด้วย!~

                “ไปกับพี่เถอะน่ะ แค่ไปนั่งรถเที่ยวแถวๆ สวรรค์ชั้นเจ็ดเอง ฮ่าๆๆ” อี๋ไอ้โรคจิต! และให้มันได้แบบนี้สิ ไม่มีใครคิดจะมาช่วยฉันจริงๆ หรอ ขอแค่ใครซักคนที่เดินผ่านมาอ่ะ อย่างน้อยเห็นมีคนมาพวกมันก็คงไม่กล้าฉุดฉันหรอก


                ใครก็ได้ช่วยด้วย พวกมันจะฉุดฉันขึ้นรถแล้ว!!~



                “ปล่อยผู้หญิงคนนั้นนะ” เสียงสวรรค์ดังขึ้น!!!~ อร๊ายยย มีเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยแล้ว

                “...” นะ นี่มัน

                “ปล่อยน้องสาวฉัน” พี่เจนัส พี่มาที่นี่ได้ยังไงกันคะ แล้วทำไมคนที่ดูอ่อนหวานอย่างพี่ถึงได้เท่แบบนี้~

                “พี่ชายหรอครับเนี่ย มีน้องสาวน่ารักๆ แบบนี้หนักใจหน่อยนะ” ไอ้หน้ารูปทรงมะม่วงเดินเข้าไปหาพี่เจนัสแล้ว นอกจากจะไม่มีเกรงใจบุคคลที่อ้างตัวว่าเป็นพี่ชายฉันแล้ว หมอนั่นก็ยังไม่มีจิตใต้สำนึกอีก! เลว!!

                ว่าแต่พี่เจนัสจะรับหน้าพวกนั้นยังไงเนี่ย 1 ต่อ 5 เชียวนะ


                “มีน้องสาวน่ารัก ยังไม่หนักใจเท่ามีแฟนน่ารักว่ะ” เสียงอันคุ้นหูดังขึ้น และร่างฉันก็ถูกดึงให้หันไปมองเจ้าของเสียงนั่น แล้วผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ ...คีย์บอร์ด!!

                “ก่อนที่หมอนั่นจะของขึ้น นายปล่อย แฟนเขาซะ” พี่เจนัสว่า พวกเสื้อขาวหัวเราะกันใหญ่ ในขณะที่ฉันกำลังอึ้งกับสรรพนามที่เขาใช้แทนฉัน แฟนเขางั้นหรอ?

                “มากันแค่สองคนทำซ่านะ เสือกนักใช่มั้ย เอาชนะพวกกูให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยเอาผู้หญิงไป”

                “ว๊าย!!~” ทันทีที่ชายเบ้าหน้าคล้ายตุ่นพูดจบร่างฉันก็ถูกผลักลงข้างทาง ด้วยการที่ไม่ทันตั้งหลักข้อเท้าที่เจ็บอยู่ก่อนหน้าก็ระบมซ้ำลงไปอีก อะไรชีวิตฉันจะถูกซ้ำเติมขนาดนี้เนี่ย 

               สถานการณ์ทั้งน่ากลัวชวนคนหัวลุกที่สุดเลย


ปึก!!

พึ่บ!!

ตุบ!!!

                โอ้โหว!~ ใครจะไปคิดว่าผู้ชายหน้าหว้านหวานอย่างพี่เจนัสจะเก่งการต่อสู้ด้วยอ่ะ เขาทั้งซัดทั้งถีบคนที่กรูเข้าหาเขา เขาเท่มากที่ต่อสู้กับพวกนั้นโดยปราศจากอาวุธ ขณะเดียวกันที่คีย์บอร์ดก็เท่ห์มากเหมือนกันเขาตัวสูงกว่าพวกนั้นเลยได้เปรียบ เนคไทสีน้ำตาลเหลืองที่ถูกคลายออกเล็กน้อยในตอนแรก บัดนี้หลุดลุ่ยจนแทบจะร่วงลงจากคอแล้ว


พึ่บ!!!


                คีย์บอร์ดกระชากเสื้อนักเรียนแขนสั้นเหวี่ยงลงพื้นแล้วเตะซ้ำสองสามที ก่อนจะหันปล่อยหมัดสวนใส่คนที่เข้ามากระชากตัวเขาไปต่อย แค่หมัดเดียวก็ทำให้อีกคนเสียหลัก ก่อนที่เขาจะซัดหน้าหมอนั่นซ้ำจนล้มลงไปนอนกับพื้น นายสุดยอดมาก!! เก่งเรื่องเรียนไม่พอยังบู๊เก่งอีกด้วย

                “สู้ๆ คีย์บอร์ด สู้ๆ ค่ะพี่เจนัส!~” ไหนก็ลุกไปไหนไม่ได้แล้ว นั่งเชียร์อยู่ตรงละกัน หากแต่ในจังหวะนั้น 

                “กรี๊ดด!!~” ไอ้หน้าปลาไหลก็เข้ามาฉุดแขนฉันลุก ฉันนึกอะไรไม่ออกทำได้เพียงสะบัดแขนแล้วดึงตัวเองออกมาจากพันธะนั่น


พึ่บ!!


                ขอบคุณคีย์บอร์ดที่เข้ามากระชากตัวหมอนั่น เขาดึงมันไปต่อยแล้วปล่อยหมัดใส่มันไม่ยั้ง จะว่าไปเขาก็โหดเหมือนกันนะ เขาทำเหมือนหมอนั่นไม่ใช่คน และพอจัดการกับหมอนั่นเสร็จเขาก็หันมาหาฉัน


                “ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?” ฉันกลืนความกดดันอึกใหญ่ลงคอ กำลังจะบอกเขาไปว่าไม่เป็นไร แต่ทันทีที่เห็นไอ้มะม่วงฟื้นคืนชีพมาพร้อมกับไม้หน้าสามฉันก็ลั่นคำอื่นออกไป

                “คีย์บอร์ดระวัง!!


ปึก!!


                ไม้หน้าสามหักเป็นสองท่อนเมื่อกระทบลงบนท่อนแขนซ้ายที่เขายกขึ้นมาบังใบหน้าอันหล่อคมนั่นไว้ ฉันตาค้างกับภาพที่เห็นไม่คิดเลยว่าแขนเขาจะแข็งแรงจนทำให้ไม้ท่อนโตๆ หักเป็นสองท่อนแบบนั้นได้ แต่เขาคงเจ็บแหละถึงไม่มีเสียงที่แสดงถึงความเจ็บปวด แต่ริมฝีปากที่เผยอออกบนใบหน้าที่เหยเกนั้นก็บ่งบอกได้ว่าเขาเจ็บ


ผู้ชายคนนั้นก็ถูกพี่เจนัสถีบกระเด็นออกไป...

เรารีบพาเขาไปโรงพยาบาลหลังจากนั้น โชคดีที่ออกมาก่อนตำรวจจะมาถึงไม่อย่างนั้นคงต้องไปนั่งให้ปากคำที่โรงพักต่ออีกยาว


...นี่ถ้าไม่ได้เขากับพี่เจนัสป่านนี้ชะตากรรมฉันจะเป็นยังไงนะ


                ฉันต้องขอบคุณนายแล้วใช่มั้ยคีย์บอร์ด


                                                                      .............................................

>>> 1 คอมเม้นท์ <<<

>>>ถือเป็น 1 กำลังใจนะคะ<<<

v

v

v

Teacher you’re my love 

ปิ๊งรักครู(หนุ่ม)หน้าใสหัวใจเย็นชา

  

-ตริวเตอร์หนุ่มสุดเย็นชา ปะทะ ยัยศิษย์บ๊องจอมทะลึ่ง-

คีย์บอร์ด & เปียโน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #8 nutdao (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 20:43
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #8
    0
  2. #7 choccoblack (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 21:13
    ต่อค่าๆๆ
    #7
    0
  3. #6 _SongJoongki (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 17:58
    ต่อๆๆครับๆ
    #6
    0
  4. #5 choccoblack (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 14:50
    เจิมมมม
    #5
    0