คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย {OS} FAST LANE #HANONE {OS} FAST LANE #HANONE | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


FAST LANE

Hanhaejaewon

polaroid ; imagine dragons

kiwi’s



CR.SQW

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ส.ค. 58 / 19:57


CR.SQW





/ All my life I've been living in the fast lane

/ Can't slow down, I'm a rollin' freight train

 

 

 



จอง แจวอนไม่รู้ว่าเขาควรรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไงดี...

 

 

ในตอนแรกที่เขาเห็นฮันเฮเดินเข้ามาในห้องประชุมของรายการ

เหมือนมีใครมาสาดแฟลชใส่หัวของเขามันขาวโพลนไปหมด

มือของเขาเย็นเฉียบ พร้อมกับเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตั้งเเต่ขมับถึงเเนวสันกราม

 

 

 

 

ได้เเต่เเอบกลั้นหายใจเเละถลึงตาใส่เมเนเจอร์ฮยองที่นั่งอยู่ข้างๆว่าทำไมไม่บอกเขาก่อน

ไม่บอกเขาว่านอกจากพีไทป์ จีกูอิน เเล้ว จอง ฮันเฮ ยังเป็นหนึ่งในเกสท์สเปเชียวสเตจในครั้งนี้ด้วย

 

 

นี่มันบ้าเกินไปแล้ว....

 

 

 

และตอนที่เขาหันกลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง....เขาก็พบว่าฮันเฮทรุดนั่งลงเยื้องเขาไปนิดหน่อย

จ้องเขาด้วยสายตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เหมือนกับว่าระหว่างพวกเขาสองคนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย

 

 

 

 

ทั้งๆที่.....

การพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเขามันไม่ค่อยจะ... โอเค เท่าไหร่นัก

 

ไม่สิ

 

มันเป็นหายนะเลยต่างหาก

ภัยพิบัติระดับชาติเลยก็ว่าได้

 

 

 

ถ้าให้พูดตรงๆ เขาจำตอนที่ความสัมพันธ์ระหว่างฮันเฮกับตัวเองเริ่มต้นได้ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ หมายถึงมันคลุมเครือมากๆว่าทำไมจู่ๆพวกเขาถึงมาอยู่ด้วยกันได้

 

 

แต่เขาจำจุดจบของมันได้ดี

 

 

 

 

ถ้าให้พูดคร่าวๆ... เรื่องของพวกเขามันเริ่มต้นตั้งเเต่หลังจากวันเเบทเทิลคู่ของรายการนั่นเเหละ

 

 

 

แรกๆก็เเค่เเฮงค์เอ้าท์กับพี่ๆที่สนิทกับฮันเฮ รวมไปถึงตัวฮันเฮเองในบางครั้ง

ลามจนไปถึงไปห้องซ้อม ไปห้องอัด หรือไปห้องคอนโดของจองฮันเฮ

 

 

แค่สองคน

 

 

 

จองแจวอนไม่เคยคิดที่จะหาคำตอบอย่างจริงจังว่าความสัมพันธ์นี้ถูกเรียกว่าอะไร

เขาเเค่รู้ว่าเขามีความสุข

 

 

ไม่ว่ามันจะถูกเรียกว่า แฟน กำลังดูๆกันอยู่ น้องชายคนสนิท คู่ควงชั่วคราว คู่นอน หรือ อะไรก็เเล้วเเต่ ทั้งหมดนั่นมันไม่สำคัญสำหรับแจวอนเลยซักนิด หากเขาจะยังได้สิทธิจากฮันเฮเหมือนเดิม

 

สิทธิในการโทรหาฮันเฮตอนตีสามครึ่งเเละอ้อนให้ร้องเพลงให้ฟังก่อนนอน

สิทธิในการเดินจูงมือไปเดินเล่นในคืนวันอาทิตย์

สิทธิในการนั่งเเถวหน้าสุดของเวทีในคืนซ้อมใหญ่ของคอนเสิร์ตเเบรนด์นิว

สิทธิในการนอนหลับบนเตียงนิ่มๆกับอ้อมกอดอุ่นๆของฮันเฮ

 

เเละอีกหลายๆอย่างที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก

 

 

เเค่เดือนเดียวระดับความสัมพันธ์ของพวกเขามันพัฒนาไปเร็วมากๆ

เร็วจนน่าตกใจ

เร็วจนลืมไปว่าความสัมพันธ์ที่มั่นคงย่อมต้องยืนอยู่บนพื้นฐานของเวลา

 

 

 

หลังจากผ่านไปเเค่สองเดือน แววไปไม่รอดก็เริ่มส่อมาให้เห็น

 

 

 

เรื่องแรกเลยก็คือ จอง ฮันเฮไม่ชอบให้เขาสูบบุหรี่

หมายถึง จริงๆแล้ว ฮันเฮเกลียดบุหรี่เลยด้วยซ้ำ

 

 

ในขณะเดียวกัน จองแจวอนเองก็อยู่ในจุดที่สูบบุหรี่จัดมากๆ  และดูเหมือนจะไม่มีแววที่จะลดลงเร็วๆนี้

 

โอเค เรื่องนี้แจวอนยอมรับว่าเขาผิดนิดๆ

เข้าใจว่าเพราะเป็นห่วง แต่มันก็ไม่ควรถึงขั้นหอบเอาบุหรี่ทั้งกล่องของเขาไปทิ้งแถมยังมาขู่ว่าถ้าซื้อเพิ่มจะเลิกหนิ

 

 

นั่นมันล้ำเส้นเขาเกินไป  แจวอนเลยไม่ยอมติดต่อกับฮันเฮไปอีกหลายวัน

ปิดมือถือ ไม่เปิดโซเชียลเน็ตเวิร์คใดๆทั้งนั้น ถ้าจะมีเรื่องราวของเขาออกไป ก็คงจะเป็นรูปที่ถ่ายกับเพื่อนฝูงที่หลุดออกไปเป็นระยะๆ

 

สุดท้ายพอมาเจอกัน พวกเขาก็เลือกที่จะเลิกคุยถึงมันอีก

ฮันเฮก็เลิกบ่นเขาไป (ถ้าไม่นับสายตาที่แจวอนเรียกว่า มองแรงมาก ในตอนที่ได้กลิ่นบุหรี่จากเขา) ส่วนตัวเขาก็พยายามที่จะเลี่ยงๆการสูบต่อหน้าฮันเฮ เริ่มพกสเปรย์และน้ำหอมเพื่อเจือจางกลิ่นนิโคตินที่มักจะติดเสื้ออยู่เสมอ

 

มันทำให้แจวอนแอบรำคาญเล็กๆ ปกติเขาไม่ใช่คนที่จะเปลี่ยนอะไรเพื่อใครง่ายๆแบบนี้ เขาไม่แคร์กับคนอื่นๆด้วยซ้ำ ถ้ารับไม่ได้ก็เลิกกันไปเท่านั้นเอง

 

 

พูดแบบไม่หลงตัวเอง... หน้าตาของเขาก็จัดอยู่ในระดับดีไปจนถึงดีมาก เขามีทั้งผู้ชายผู้หญิงเข้าหาอยู่บ่อยๆอยู่แล้ว และนั่นทำให้เขาไม่เคยรู้สึกว่าต้องพยายามเพื่อให้มีคนมารักเท่าไหร่

 

 

 

 

เรื่องที่สอง ที่กลายมาเป็นปัญหาใหญ่ของพวกเขาเลยก็คือ ไลฟ์สไตล์ของพวกเขาต่างกันมากๆ

เพราะความรักมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนสองคนเสมอไป

 

จองแจวอนก็มีเพื่อนของเขา

และ จองฮันเฮก็มีเพื่อนของเขา

 

แวดวงของฮันเฮเต็มไปด้วยคนเก่งรายล้อม ทุกคนทำในสิ่งที่ตัวเองรัก มุ่งไปข้างหน้าเพื่อเป้าหมายของตัวเอง

การทำเพลงนั้นไม่ใช่แค่เรื่องสนุกอีกต่อไป มันหมายถึงชีวิต และอนาคตของเขาด้วย

เพราะฉะนั้นฮันเฮจึงทุ่มเทกับมันไม่แพ้ใคร

 

ส่วนสังคมที่แจวอนอยู่... ความสนุกนั้นย่อมมาเป็นอันดับหนึ่ง

พวกเขาทำเพลงด้วยกัน พูดคุย เมามาย และ ทำทุกอย่างเพื่อปรนเปรอตัวเอง

 

 

เพราะอย่างนั้นฮันเฮจึงไม่เข้าใจเวลาที่แจวอนกลับบ้านดึกๆ เมาไม่ได้สติ หรือทำอะไรอันตรายๆ หรือสักเพิ่มมาเรื่อยๆ

เพราะอย่างนั้นแจวอนจึงไม่เข้าใจเวลาฮันเฮขังตัวเองอยู่ในห้องทำเพลงที่คอนโดตลอดอาทิตย์กว่าโดยไม่แม้กระทั่งตอบข้อความหรือโทรบอกก่อน

 

 

จุดจบของความสัมพันธ์ที่ไม่เข้าใจกันไม่เคยสวยงาม

คืนนั้นเขากับฮันเฮทะเลาะกัน

ทะเลาะเรื่องที่เขาเผลอไปลอง อะไรแปลกๆ จากเพื่อนเข้าจนเมาเละเทะกลับบ้าน และจริงๆฮันเฮควรจะไม่รู้เกี่ยวกับมันถ้าแจวอนไม่เมาจนบอกที่อยู่เพื่อนผิดให้มาส่งที่หน้าคอนโดของฮันเฮ

 

แจวอนจำไม่ได้หรอกว่าฮันเฮทำหน้ายังไง และถ้าให้เลือก เขาก็ไม่อยากจะจำได้ซักเท่าไหร่

เช้าวันนั้นฮันเฮไม่พูดอะไรนอกจากให้กลับบ้านไปได้แล้ว

 

 

หลังจากวินาทีนั้น แจวอนก็ติดต่อฮันเอไม่ได้อีก....

เพราะฮันเฮหายไปนาน แจวอนไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าฮันเฮไปตายอยู่ส่วนไหนของโลกรึเปล่า เขาถามใครก็ไม่มีใครตอบได้ เคาะประตูอยู่หน้าห้องก็ไม่มีใครตอบ จนแทบจะไปแจ้งความอยู่แล้วเชียว

 

 

พอฮันเฮยอมขุดตัวออกจากหน้าคอมที่ห้องออกมาเจอเขาอีกครั้ง แจวอนเลยแปลงร่างกลายเป็นระเบิดขนาดย่อมๆ

 

 

ทำลายทุกอย่างที่อยู่ใกล้ๆตัว

รวมไปถึงโยนฮาร์ดดิสที่บรรจุเพลงในอัลบั้มใหม่ของฮันเฮลงแม่น้ำไปด้วย

 

 

 

รู้ตัวอีกทีฮันเฮก็เดินจากเขาไปแล้ว

 

 

พร้อมกับเศษเสี้ยวหัวใจของแจวอนที่แหลกลงไปกองอยู่กับพื้น

 

 

 

 

ไม่กล้าแม้กระทั่งจะโทรไปขอโทษ

 

 

 

 

 

 

 

“เฮ้แจวอน นายฟังอยู่รึเปล่า?” เสียงของใครบางคนเรียกให้สติเขากลับมาตรงหน้า

“เอ่อ...ครับ?”

 

“นายโอเคกับverse แรกไม๊ ถ้าไม่ฉันจะสลับกับฮันเฮให้”

“ไม่เป็นไรครับ ผมโอเคกับมัน”

 

 

“งั้นเราพักกันซักยี่สิบนาทีแล้วกัน แล้วค่อยคุยกันเรื่องคอนเซ็ปอีกที” โปรดิวเซอร์ของรายการพูดตัดบทก่อนที่ทีมงานบางส่วนจะขอตัวออกไปก่อน

 

 

โอเค

คราวนี้แหละหายนะมาเยือนของจริง

 

แจวอนกลาวสายตารอบๆมองแร็พเปอร์อีกสามคนที่เหลือ

ทำไมบรรยากาศมันถึงจะน่าอึดอัดขนาดนี้ได้

 

เพราะพวกเขาต่างก็มาจากคนละทีมกัน แถมไม่เคยมีใครร่วมงานกันมาก่อน

ยกเว้นเขากับคนที่ตอนนี้แจวอนควรหลีกเลี่ยงที่สุด

 

 

แจวอนเลือกที่จะล้วงเอาหูฟังขึ้นมาก่อนจะเสียบมันเข้ากับมือถือของตัวเองเพื่อลองฟังบีทที่ทีมงานให้มาอีกครั้ง พลางเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวเล็กๆที่มุมหนึ่งของห้องเพื่อเลี่ยงผู้คน

 

 

แต่ก่อนที่จะได้ทิ้งดิ่งตัวเองสู่โลกส่วนตัว แรงสะกิดที่หลังมือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ทำให้เขาต้องเลยหน้าขึ้นมาจากจอ

 

 

“ไม่ได้เอาหูฟังมา ฟังด้วยสิ”

 

 

แจวอนมองหน้าคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

จอง ฮันเฮ ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้คิ้วของแจวอนผูกเข้าด้วยกันเป็นปมก่อนจะคลายออกและพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุด

คำถามเริ่มผุดขึ้นมาในหัวมากมาย

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ถอดหูฟังข้างซ้ายส่งให้ฮันเฮที่กำลังทรุดนั่งลงตรงข้ามเขา

 

 

ฮันเฮส่งยิ้มให้เขา

ก่อนจะยื่นมือมาดึงหูฟังอีกข้างไปแทน

 

“ไม่ชอบฟังข้างขวาไม่ใช่รึไง”

 

คำพูดของฮันเฮทำให้แจวอนเสียศูนย์ไปชั่วขณะ...

เพราะมันคือเรื่องจริงที่เขาชอบใส่หูฟังข้างซ้ายมากกว่าข้างขวาที่เคยมีปัญหา

 

ประโยคเรียบๆกับรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนเดิมของอีกคนทำให้ใจของแจวอนเต้นรัว... อีกครั้ง

ยิ่งมองไปตรงหน้ายิ่งนึกถึงวันแรกที่พวกเขาได้เจอกัน

 

 

ดูเหมือนบีทที่ดังไปเรื่อยๆจะไม่มีอระโยคอะไรอีกแล้วละมั้ง

 

 

“เหมือนวันนั้นเลยนะ...” เป็นอีกครั้งทีคนตรงหน้าแจวอนเริ่มพูดขึ้นมาก่อนโดยที่ไม่มีเสียงตอบรับอะไรจากร่างเล็ก

“พี่นั่งอยู่ตรงข้ามแจวอน แล้วแจวอนก็มองพี่... แบบนี้เลย”

 

เขาได้แต่นิ่งเงียบ พยายามอ่านความหมายจากดวงตาอีกคน

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ฮันแฮสมควรที่จะเกลียดจองแจวอนไปแล้วไม่ใช่รึไง

 

 

 

 

 

“...ผมขอ...โทษ...เรื่องวันนั้น”

 

 

“ไม่เคยโกธธนายลงหรอก”

 

 

 

“ผมเป็นห่วงพี่แทบตายรู้ไม๊”

“ขอโทษเหมือนกัน”

 

 

 

รอยยิ้มหวานปรากฎบนหน้าของแจวอนอีกครั้ง

เหมือนอะไรๆจะได้เลวร้ายอย่างที่คิด

 

 

“แล้วงานเป็นไงบ้าง”

“ก็ดี ดีที่ได้แบคอัพไว้ในคอม”

“....”

 

 

 

“พี่คิดถึงแจวอนนะ คิดถึงตลอดนั่นแหละ”

 

ริมฝีปากแจวอนถูกเม้มเข้าด้วยกันจนเป็นเส้นตรง

เขารู้...และเขาเองก็อยากพุ่งไปกอดคนตรงหน้าใจจะขาด

 

 

แต่เขาไม่อยากทะเลาะกับฮันแฮอีกเพราะนิสัยที่เข้ากันไม่ได้

 

 

“ไม่คิดถึงกันบ้างหรอ?”

 

 

มือเรียวคว้าเอาขวดน้ำบนโต๊ะมาดื่มแก้เขิน

 

 

 

“เราดิ่มน้ำจากขวดเดียวกันแล้วด้วยนะ รับผิดชอบความรู้สึกพี่ด้วยสิ”

คำพูดคุ้นหูทำให้แจวอนหัวเราะออกมา

 

 

เรื่องระหว่างจองแจวอนกับจองฮันเฮน่ะ มันมากกว่าการดื่มน้ำจากขวดเดียวกันเป็นไหนๆ

 

“คิดถึงดิ คิดถึงเสียงบ่นพี่ตลอดนั่นแหละ... ผมแค่ยังไม่อยากให้มันเร็วเกินไป”

 

“โอเค..โอเค” สองมือของคนตรงหน้าแจวอนถูกยกขึ้นเหมือนผู้ต้องหาถูกจับ “แล้วมาดูกันว่าคำว่าไม่อยากให้เร็วเกินไปของนายมันจะอยู่ไปถึงที่คอนโดพี่คืนนี้รึเปล่า”

 

แจวอนถลึงมองตาฮันเฮ

”จะบ้ารึไง พูดมาได้พี่ หวังว่าเขาจะไม่ถ่ายพวกเราไปออกรายการอีกรอบนะ” แจวอนพูดขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆอีกครั้งเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีกล้องจับภาพอยู่

 

 

“ถ้าถ่ายไปก็ดีสิ...”

“....”

 

 

 

 

“คนอื่นจะได้รู้ว่า....จองฮันแฮกำลังจีบจองแจวอนอยู่ ห้ามยุ่ง หวง”

 

 

 

 

 

 

Fin

 

 

 

 

 

 

 

#ร่วมด้วยช่วยสนับสนุนฟิคฮันวอนให้ถึงหนึ่งร้อยเรื่อง






 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ kiwi's จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 วันหนึ่ง
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 23:52
    มันเป็นเรื่องฟิคหรือเรื่องจริง มันดูเป็นไปได้มากๆที่ทั้งคู่จะนิสัยแบบนั้น ตัดสินใจแบบนั้น มันใช่มากๆกับเรื่องนี้



    ขอบคุณที่แต่ง #ฮันวอน มาให้อ่านอีกเรื่อง



    คู่ชิปที่โมเม้นน้อยยังงัยก็จิ้นสุดพลัง แจวเรือหนักมาก



    แต่งมาอีกนะ รออ่านค่ะ
    #5
    0
  2. วันที่ 2 กันยายน 2558 / 22:20
    กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

    พุ่งเข้ามาเร็วมากเพราะเป็นฟิคฮันวอน และเราชอบเพลงนี้ 5555

    ชอบความสัมพันธ์ของฮันวอนในเรื่องนี้ มันดูเรียลลิสติกมาก

    จากลักษณะของทั้งสองคนแล้วมันดูมีความเป็นจริงอยู่จริงๆอ่ะ

    แจวอนที่ยังเปรี้ยวซ่าเมาหัวราน้ำ งี่เง่า เอาแต่ใจ นิสัยเด็กๆ

    กับพี่หันที่โตแล้ว เป็นผู้ใหญ่ ทำอะไรจริงจัง

    แล้วการที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนมันสปาร์คแบบเร็วๆขนาดนั้น มันก็คงพังได้ง่ายๆ

    แต่สุดท้ายแล้วก็หนีหัวใจไปไหนไม่พ้นทั้งคู่ ฮื่อออออออ รักตรงนี้

    ชอบมากค่ะ ชอบมากๆ

    ขอบคุณมากนะคะ
     
    #4
    0
  3. วันที่ 2 กันยายน 2558 / 10:38
    ฮืออออ

    ชอบจังค่ะ ชอบที่ฟิคเรื่องนี้อธิบายความสัมพันธ์ของฮันเฮกับแจวอนในรูปแบบที่ต่างออกไป
    มันดูจริงมากเลย คนสองคนที่อยู่ๆก็คลิกกัน ความสัมพันธ์พัฒนาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ไม่ได้ทำความรู้จักกันให้ดี แล้วก็ โบร้ม... เป็นโกโก้ครันช์
    ระหว่างสองคนนี้คงมีแรงดึงดูดซึ่งกันและกันอยู่ ให้ตายก็หนีกันไม่พ้นหรอกค่ะ

    จองแจวอน อย่าเอาแต่ใจให้มากนักนะ!

    ชอบค่ะ ขอบอกอีกทีว่าชอบมากๆ
    #3
    0
  4. วันที่ 2 กันยายน 2558 / 00:24
    ร้องไห้แล้วค่ะ TT_______TT คือเราไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นฟิคเลยอะ มันเหมือนจริงมาก เหมือนกับว่าได้เคยเกิดขึ้นจริงๆ ที่น่ากลัวคือสำนวนที่เล่าเรื่องคล้ายกับสิ่งที่เราคิดในใจมากๆ เอ๊ะ หรือว่าจริงๆแล้วฮันวอนและฟิคหลายๆเรื่องรวมทั้งเรื่องนี้จะเคยเกิดขึ้นจริงมาก่อนคะ ฮือ

    คือถ้ามันเป็นจริง ไลฟ์สไตล์ของฮันเฮและแจวอนก็คงเป็นแบบนี้ นิสัยของทั้งคู่ก็คงเป็นแบบนี้ เรื่องที่คุยกัน ทั้งตอนที่ดีกัน หรือทะเลาะกัน ก็คงจะเป็นแบบนี้ เราชอบมากๆที่ความสัมพันธ์ไฟลามทุ่งของทั้งคู่มันไม่ได้สวยงามหรือราบรื่น แต่มีจุดสะดุดแบบที่ควรจะเป็นเพราะไม่ยังไม่รู้จักกันดี แง ไม่รู้จะจี้จุดตรงไหนเลยค่ะ ไม่ว่าจะบรรทัดไหน ข้อความไหน ตัวอักษรตัวไหนก็ชอบไปหมด ชอบมากจนนี่คอมเม้นอยู่ก็เลื่อนกลับขึ้นไปอ่านซ้ำอีก แล้วก็เลื่อนลงมาพิมพ์ต่อ แล้วก็เลื่อนขึ้นไปอ่านอีก

    ขอบคุณนะคะ สั้นๆง่ายๆแต่เราอิ่มมากจริงๆ บอกอีกทีค่ะว่าชอบมากๆ แบบมากๆๆๆ

    /ชูนิ้วโป้งชี้ก้อย
    #2
    0
  5. วันที่ 1 กันยายน 2558 / 16:35
    ยัยจองแจวอนนนนน ทำไมนิฉัยมะดี ; w; ขอตีทีนึง
    ขี้เมา เอาแต่ใจ แล้วยังทำลายข้าวของอีกก
    แต่ก็น่าเอ็นดูอยู่ดี ฮึก เป็นสองคนที่นิสัยต่างกัน ไลฟ์สไตล์ต่างกันที่พยายามปรับตัวเข้าหากัน กระท่อนกระแท่นไปบ้างแต่ก็ยังเข้ากันได้ดี แต่มีแฟนเด็กก็อย่างนี้ล่ะนะพี่ฮันเฮ ทนเอาหน่อย คิดจะสอยนางฟ้าของรายการแล้ว ; _ ;
    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #1
    0