ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 15 : 15 - เป็นแฟนกันแล้วนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 17 มิ.ย. 63



☆☆☆

15

เป็นแฟนกันแล้วนะ

☆☆☆



    19:20 น.

จองกุกที่ขนเต็นท์ออกมากางยังหน้าตึกชมรมรักบี้ที่ตอนนี้ก็เริ่มมีนักกีฬาบางคนมากางจองพื้นที่กันแล้ว จีมินที่เป็นคนอาสาถือของสัมภาระทั้งหมดให้เองก็ยืนมอง แล้วจึงหาที่วางของเข้าไปช่วยรุ่นพี่กางเต็นท์เพื่อที่จะได้เข้าไปอาบน้ำนอนสักที
 

   “เราไปอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่กางให้เอง”
 

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมช่วย”

   ยังไงจีมินก็ยังดันทุรังที่จะทำให้ เขาค่อยๆทำให้ตัวเต็นท์ประกอบขึ้นมาทีละนิดๆ รุ่นพี่จอนจองกุกที่อยู่อีกฝั่งกำลังคอยดูว่าจีมินทำถูกหรือไม่ก็จ้องมือเล็กไม่มีขาดสายตา แต่เพื่อนนักกีฬาคนอื่นที่เดินมาเห็นก็ถึงกับคิดว่าไอจองกุกผู้นี้มันกำลังมองอย่างอื่นอยู่
 

“เสร็จแล้วครับ” ยืนมองผลงานตัวเอง
 

  “โอเค เก่งพอตัวเลยนิ” ยกคิ้วให้ในความเก่งของคนน้อง
 

“ขอบคุณครับ^^” เดินกลับไปหยิบกระเป๋าข้าวของเข้าไปใส่ในเต็นท์เรียบร้อยเป็นระเบียบ
 

“คนในห้องน้ำยังเยอะอยู่เลย งั้นเรานั่งเล่นรอไปก่อนแล้วกัน ถ้าคนอาบหมดแล้วเมื่อไหร่เดี๋ยวพี่เข้ามาเรียก” พูดอยู่หน้าเต็นท์มองกลับหลังไปยังหน้าห้องน้ำที่ข้างในยังมีเสียงพูดคุยดังออกมากันอยู่เลย
 

   “ได้ครับ”

 

   ...
 

ปาร์คจีมินที่จัดของเสร็จแล้วก็พลันขยับข้อเข่าออกมายังหน้าเต็นท์มองไปยังรุ่นพี่ที่ยืนเฝ้าหน้าเต็นท์อยู่แบบนี้ เว้นแต่ว่าใบหน้าของเขานั้นกำลังเงยมองอะไรอยู่บนท้องฟ้าต่างหาก สันกรามคู่นี้เรียกความสนใจให้กับจีมินเด็กขี้สงสัยให้ออกมายืนมองตามด้วยใกล้ๆกัน จองกุกคนตัวสูง179หลบหน้าลงจากการมองดวงดาวลงมามองคนยืนอยู่ข้างตัวเขาก่อนจะรีบหันหน้ากลับไปมองดวงดาวบนท้องฟ้าต่อเช่นเคย
 

“วันนี้ดาวเยอะจังเลยนะครับ ถ้าได้ไปนอนดูเหมือนในหนังก็น่าจะสวยกว่านี้เลย” จีมินบ่นกับตัวเองเบาๆ
 

  “งั้นก็ไปสิ เดี๋ยวพี่พาไป”

มือเอื้อมลงไปประสานมือจิ๋วข้างไหล่กันแน่นก่อนที่เท้าสองข้างจะเดินเข้าไปยังสนามรักบี้ที่มีหญ้าเย็นๆคอยให้ความสดชื่นอยู่ ปาร์คจีมินนั่งลงรับลมเย็นกับพื้นเย็นๆเคียงคู่กับพี่ตัวใหญ่ที่ก็มานั่งข้างกันด้วยอีกเช่นกัน เขาทั้งสองคนนั่งตัวติดกันจนหาช่องว่างไม่ได้ จองกุกจับมือจีมินไว้แน่นเกินกว่าจะปล่อยเองได้ไหว ร่างหนาเงยมองดาวบนฟ้ามืดไปพร้อมกับคนพูดอยากนั่งสนามนี้คนแรกด้วยกัน
 

“จะว่าไป นี่ก็เป็นครั้งแรกนะที่พี่ได้มานั่งดูดาวแบบนี้กับคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อน”

   “ผมน่ะเหรอครับ?”

“ใช่น่ะสิ พอได้มองดวงดาวพวกนี้ก่อนจะแข่งทุกครั้งนะ มันจะทำให้หัวของพี่ที่เครียดกลับปลอดโปร่งได้ในพริบตาเลยล่ะ”
 

หัวจากที่สูงกว่าขยับตัวออกหาพื้นที่ให้ตัวเขาสามารถงอมาวางหัวซบไหล่หอมกลิ่นน้ำหอมนี้ได้ไปพร้อมกับการได้นั่งมองดาวไปด้วย เสียงการเต้นของหัวใจที่เคยเต็นตรงจังหวะแต่มันกลับเต้นเร็วและแรงมากขึ้นเมื่อรุ่นพี่เริ่มมาซบไหล่เขาอีกครั้งเหมือนกับเหตุการณ์เมื่อวานไม่มีผิดเลย ปาร์คจีมินตัวเล็กไม่มีความแข็งแรงเท่าจองกุกเบี่ยงการรู้สึกมากไปกว่านี้กับพี่เขาด้วยการมองดาวต่อไปไม่สนใจการกระทำที่มันขัดกับร่างกายที่ทุกครั้งที่เขาหยุดเวลารุ่นพี่จะต้องหยุดไปด้วยเสมอ
 

“รุ่นพี่ไม่กลัวเรื่องที่พี่สาบานไว้กับรุ่นพี่วีเหรอครับ?” พูดเสียงตะกุกตะกักเพราะหัวใจของเขามันบีบแรงและเต้นเร็วหนักกว่าเมื่อกี้เสียอีก
 

  “จะต้องกลัวไปทำไมกันล่ะ...”

สงสัยคงไม่ได้คิดจริงๆสินะ
 

“เพราะพี่ก็ไม่คิดจะมีใครอยู่แล้วเหมือนกัน...”
 

   ...?
 

หน้าที่ก่อนหน้านี้พิงไหล่มองดาวไปก็เปลี่ยนท่ามาเป็นการนั่งหัวพิงชนกันแทน ปาร์คจีมินตาค้างชะงักไปเป็นนาทีเพราะคำที่รุ่นพี่หน้าตาดุจเทพบุตรคนนี้พูดออกมามันเหมือนเป็นการบอกกับตัวเองและเขาชัดเจนว่าเขาไม่เคยรู้สึกรักใครมาตลอด ปากอวบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ขนที่ตัวลุกชันเมื่อได้ยินแบบนี้จากปากคนที่เขาหลงรักเอง มือที่เขาจับประสานกันไว้ปล่อยออกมาเป็นการค้ำยันร่างเอนไปทางด้านหลังผละจากศีรษะคนน้องซะงั้น ชายสีผิวเรียบหันไปมองหนุ่มเกรด12ที่นั่งพิงแขนของตัวเองอยู่ไม่ได้ส่งสายตาอะไรให้ทั้งนั้น
 

“ก็เสียดายแย่เลยนะครับ เนื้อคู่ของรุ่นพี่ที่เขารอรุ่นพี่อยู่น่ะ”
 

  “ถ้าไม่ใช่คนที่พี่ต้องการ พี่ก็ขออยู่ตัวคนเดียวตามคำสาบานที่พี่พูดไว้กับไอวีดีกว่า”
 

หน้าแหงนถอนหายใจเสียงดังพลางยิ้มมองท้องฟ้าสีทึบที่ประกายสว่างเต็มไปด้วยดวงดาวหลากหลายล้านดวง จีมินที่เป็นคนชักชวนมาเลิกมองดวงดาวไปตอนไหนก็ไม่รู้ตัว เขารู้แค่ว่าตอนนี้เขามองแค่รุ่นพี่คนนี้แล้วเขารู้สึกว่าตัวเองมีความสุขมากก่อนเขาจะจากไปจากโรงเรียนนี้ไม่ได้เจอกันอีกตลอดไป
 

   คนพักหน้ามองบนฟ้าเวลากลางคืนแอบเหลือบตาดำมามองหางตาที่เห็นว่าจีมินมองเขาอยู่ตาไม่กะพริบเลย ลูกกระเดือกใหญ่กลางคอโดดลดลงเพราะจองกุกเริ่มหันตัวตะแคงมาหาคนที่อายุน้อยกว่าแล้ว ดวงตาสี่ดวงมองต้องกันไม่อยากละไปมองที่ไหนแทน คนหน้าคมมองหายใจแรงไม่มากคล้ายกับคนตื่นเต้น ตาดวงสีดำแทรกน้ำตาลมองตกไปยังริมฝีปากจีมินสลับกับนัยน์ตาที่มันเป็นดั่งน้ำผึ้งหวานล่อหมีตัวใหญ่ให้จนมุม คนเก้ๆกังๆเลียริมฝีปากต่อหน้ารุ่นน้องไม่กล้าจะทำอะไรต่อ เสียงบรรยากาศของสนามหญ้าที่มันเงียบฉี่เพิ่มความต้องการในหัวใจให้กับพวกเขาเพิ่มเป็น2เท่าไม่ทันตั้งตัว

     “จีมินอา...”พูดเสียงแหบพร่าให้อีกคนได้ยินแค่นั้นพอ
 

“ค! ครับ” เริ่มมองตกไปที่ริมฝีปากพี่เขาแล้วเหมือนกัน
 

  “พี่มีอะไรจะพูดกับเราหน่อย ช่วยขยับเข้ามาใกล้ๆกว่านี้หน่อยได้มั้ย?”

 

   ...
 

หน้ากลมอ้วนน่ารักขยับตัวเผลออารมณ์เข้ามาใกล้ตามที่ขอไม่ล่วงรู้เลยว่าขณะนี้มันใกล้กันมากแค่ไหนกัน ผิวปลายจมูกจากชายคนละอายุสองคนเสียดกันบวกกับลมหายใจคู่ที่ปล่อยมาอาบริมฝีปากของเขาสองคนในเวลานี้ จองกุกที่มองชะงักก็เริ่มค่อยๆย่อใบหน้าลงไปช้าๆ ริมฝีปากบางจากผู้ชายที่บอกว่าไม่ขอรักใครตลอดชีวิตจุมพิตลงไปยังที่ปลายคางของเด็กเกรด11ค้างไว้อยู่แบบนั้น ดวงตาหลับปล่อยให้ตัวเขาได้ทำในสิ่งที่สมองคิด ปากจรดปลายคางค่อยๆเลื่อนขึ้นมาจุมพิตที่มุมปากใกล้กับแก้มอีกหนึ่งครั้ง เวลาที่ใช้รอคนอาบน้ำค่อยๆสั้นลงไปทุกทีๆ ปาร์คจีมินเห็นว่าสัมผัสของริมฝีปากของรุ่นพี่เริ่มใกล้เข้ามา ดวงตาที่เปิดมองระลอกหนึ่งกลับหลับลงปล่อยให้ความรู้สึกในอกข้างซ้ายสั่งการทุกอย่างแทนทุกอย่างเอง

    “จีมินอา...”
 

“...”
 

  “ถ้าพี่จะบอกว่าพี่อาจจะต้องไม่มีแฟนไปจนแก่แล้วจริงๆ เราจะเชื่อพี่มั้ย?”
 

      ...

 

เปลือกปากของเขาเคลื่อนมาถูกันทะนุถนอม เขาทั้งคู่ยังคงคิดแล้วคิดอีกว่าควรจะจูบกันดีมั้ย ร่างบางที่นิ่งรอแต่ก็เม้มปากกะจะดึงให้ริมฝีปากอีกคนเข้ามาได้แล้ว กลับเป็นว่ารุ่นพี่นั้นยังไม่กล้าสักที ตาสองคู่หลับตาให้กันแต่ยังคงไม่มีใครจะกล้าทำตามในสิ่งที่ความคิดมันสั่งเสียที เนื้อปากนอกถูเบียดกันไปมาอย่างนั้นกลืนเวลาไปถึง5นาทีเต็ม ปาร์คจีมินทนรอต่อไปไม่ได้อีกต่อไปแล้วจึงเอียงหน้าลงแล้วชนปากเข้าไปกระทบกับเนินปากอีกฝ่ายไม่แรงมากนัก หารู้ถึงเงาด้านหลังไกลๆที่มีใครบางคนแอบมองอยู่ไม่
 

   นายจอนลืมตาขึ้นมาก็พบว่าน้องที่นั่งด้วยกันลุกเดินกลับไปที่เต็นท์แล้ว หน้าส่ายตบหน้าผากตัวเองที่มันป๊อดไม่ใจกล้าสักครั้ง ปาร์คจีมินคนกลับไปที่พักหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าไปยังห้องน้ำในตึกชมรมเงียบๆเพียงผู้เดียวไร้การเดินข้างกันกับจองกุก

มันคงเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของรุ่นพี่เท่านั้นแหละ มันไม่มีอะไรทั้งนั้นเลยจีมิน

   แต่ทำยังไงเขาก็ไม่อาจลบภาพสายตาที่มันดูออกมาจากจิตใจข้างในของจองกุกจริงๆ ทั้งสีหน้า ปาก และการขยับของการจูบ มือเล็กวางเสื้อผ้าแขวนราวก็เริ่มประกบจุดที่รุ่นพี่จูบรับรสได้ถึงเนื้อในปากทั้งสองจุดก่อนจะสะบัดหน้าตีเอาสติคืนมาพลันเปิดฝักบัวรีบอาบให้ไวที่สุด น้ำสายจากฝักบัวราดลงมารดบนเส้นผมทุกเส้นให้เปียกชุ่ม มือเสยรวงผมหนักไปข้างหลังลูบหน้าเอาน้ำส่วนเกินออกไปให้หมดก่อน

เมื่อจีมินอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาก็ทำการขนเอาเสื้อผ้าตัวที่ใส่แล้วออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาของเขามองพื้นจะเดินออกมาเสียงเบาไม่อยากรบกวนคนอื่นที่เพลียหลับไปกันเกือบหมดแล้ว เว้นซะแต่จะเหลือเขากับรุ่นพี่จอนที่ยังไม่หลับกัน เขาเดินสวนมาหยุดกันเกือบจะชนแค่ปลายเท้าไม่กี่เซน ชายร่างบอบบางผิวขาวน้ำนมเงยมองพี่ชายตัวสูงที่เดินมาจะอาบน้ำต่อ แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเขาไม่กล้ามองหน้ากันเพราะอาจจะเป็นที่เรื่องเมื่อกี้...
 

 

   “เราจะหลับไปก่อนเลยก็ได้นะ” เดินจะผ่านกันไปอยู่แล้วแต่คนเป็นพี่ตัวแข็งแกร่งกว่าดันพูดดักเท้าน้อยให้หยุดเดินแบบฉับพลัน

“ครับ” พยักหน้าตอบไปแล้วรีบเดินเข้าเต็นท์นอนหันหลังให้ทันที

 

ไม่ถึง20นาทีที่เดินผ่านกันไปอาบน้ำและแกล้งทำเป็นนอน ซิปเต็นท์ที่ปิดเงียบเป็นป่าช้ามาได้สักพักใหญ่ก็เปิดออกอีกครั้ง เงาชายตัวใหญ่ในคราบสะเก็ดน้ำเต็มตัวเพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆมา เขาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าส่วนตัวไม่นานเกินรอเงาสีสันจากปลายตาก็ล้มลงนอนจากเขาไปแล้ว ภายในเต็นท์ไม่มีเสียงอะไรให้บรรยากาศดีขึ้นมาเลย ทั้งสองคนที่นอนอยู่ท่าเดิมมานานก็เริ่มอึดอัดพลิกตัวนอนท่าใหม่ไม่รู้ว่าใครนอนท่าไหนอยู่ในตอนนี้

     !!!
 

จีมินคนนอนหงายตกใจแทบจะลืมตาขึ้นเต็มตาอีกรอบเมื่อแขนหนาข้างขวาของรุ่นพี่นั้นตกมาทับหน้าท้องเรียบของเขาเต็มๆ ฝ่ามืองอลงสวมเข้าแทรกระหว่างเอวและหลังดึงเอาคนที่ยังไม่กล้านอนให้เข้าไปใกล้จนแทบจะหอมแก้มกันได้อยู่แล้ว จีมินเด็กหนุ่มรักวัยใสหันหน้าไปหาคนหลับตานอนสนิทไปแล้วก่อนที่มือข้างซ้ายจะเอื้อมข้ามมาลูบผมหอมถนอมแรงไม่กวนให้อีกคนตื่นขึ้นมาซะก่อน กระทั่งความทรงจำสักอย่างของช่วงเย็นวันนี้มันแล่นเข้ามาให้เขานึกถึงได้อีกครั้ง
 

    “นี่คุณจีมิน คุณไม่ลองเชียร์คนที่คุณชอบบ้างเหรอ นักกีฬาในทีมโรงเรียนเรามีแต่คนเก่งๆ ทั้งนั้นเลยนะ” อาจารย์มินยุนกิ

“เวลาที่นักกีฬาเขาได้กำลังใจจากแฟนคลับน่ะนะ ก็ต่างดีใจยิ้มแป้นกันทั้งนั้น คุณไม่ลองทำแบบนั้นบ้างล่ะ เผื่อว่าคนที่คุณเชียร์อยู่เขาจะได้ยิ้มได้บ้าง”
 

   ...
 

“ชนะการแข่งให้ได้นะครับ ผมเอาใจช่วยรุ่นพี่อยู่นะ” มือขวาจับแขนทับท้องอ่อนโยนไปกับมือลูบผมด้วย
 

    เมื่อพูดความในใจออกมาจบแล้ว น้องหน้าตาดีคนนี้ก็หลับตานอนลงไปท่ามกลางความง่วงเหมือนกับทุกๆคน จีมินหลับจริงจังเพราะเหนื่อยกับการดูแลนักกีฬามาทั้งวัน หารู้ไม่ว่าชายที่นอนกอดเขาอยู่ข้างๆนั้นยังไม่หลับไปเลยสักนิดเดียว แขนใหญ่กอดเอวขอดแน่นจนชิดกันจมูกติดแก้ม ริมฝีปากเปียกน้ำเพียงเสี้ยวเดียวจมลงไปกับแก้มนุ่มดั่งฟองน้ำก้อนใหญ่ เขาขยับปากจูบลงที่แก้มเน้นๆแล้วค่อยลดหน้าลงไปนอนซุกข้างคออีกคนแทนการนอนให้หน้าชนกันมากกว่า
 

‘หลังการแข่งขันจบ...พี่จะบอกสิ่งที่พี่รู้สึกกับเราเองนะ จีมินอา’ จองกุกคิด

 

 

    1วันผ่านไป

เจโฮปที่อยู่ในชุดลงแข่งนั่งนึกถึงเรื่องเมื่อวันนั้นที่มันไม่น่าเกิดขึ้นมาให้เขาได้เห็นมันเต็มจะๆตา มือกำนั่งคิดว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น ประตูล็อกเกอร์ประจำตัวกระทบเสียงดังเพราะร่างกายของเขาทิ้งตัวไปเอนลงยังด้านหลัง เขามองเห็นภาพนั้นจนลืมมันลงไม่ได้อีกต่อไปแล้ว จองกุกชอบจีมิน และดูเหมือนจีมินก็จะชอบจองกุกด้วยเหมือนกัน แต่เขาที่ซุ่มจีบจีมินมาตลอดเวลากลับกลายเป็นว่าเขาเป็นแค่ลมผ่านให้จีมินได้ผ่อนคลายก็เท่านั้น มือลูบตาไม่ให้ปวดจากการโดนคิ้วกดนานก่อนจะลุกเดินไปรอสมาชิกทุกคนให้พร้อมก่อนลงสนามจริงที่ข้างนอกนั้นมีคนมารอดูเป็นร้อยกว่าคนเลยก็ว่าได้

 

 

    ห้องพักฝั่งทีมโรงเรียนกังยู

“ขอหอมแก้มก่อนได้มั้ย?” วียืนพูดกับชูก้าที่หน้าล็อกเกอร์เมื่อเห็นว่าจะได้เวลาลงแข่งแล้ว

  “เมื่อคืนยังไม่พออีกหรือไงเล่า!” ตีอกเมื่อคืนวันเสาร์ที่ผ่านมาพวกเขาได้ไปพบเจอกันตามสัญญาจริงๆ
 

“เร็วๆ ขอหน่อยจะได้มีกำลัง”



    ฟอด!!
 

แฟนตัวเล็กกว่าเหยียดขาขึ้นสุดเพื่อล้มตัวไปหอมแก้มคนร่างสูงมากกว่าตั้งหลายเท่า นักกีฬาผิวสีน้ำผึ้งพอเห็นว่าแฟนวัย33จะล้มมาก็รีบใช้ฝ่ามือสองข้างมารองรับที่ข้างเอวเอาไว้ติดตัวไม่ให้ขยับไปไหน ก่อนจะใช้ชั่วเวลาทีเผลอหอมแก้มจุ๊บปากแฟนตัวขาวไปทีเดียวไล่เลี่ยกัน
 

“ลาออกจากการเป็นครูแล้ว จะหอมแก้มตรงไหนก็ได้แล้วนะ” กอดยุนกิแน่นจนหนำใจ

   ...
 

“ตั้งใจแข่งนะครับ ผมจะรอดูอยู่ที่ข้างสนาม” จีมินเดินมายืนอยู่ตรงหน้าจองกุกกัปตันทีมผู้ที่มัวแต่ผูกเชือกรองเท้าแข่งอยู่ที่ล็อกเกอร์
 

   “อิจฉาไอวีมันนะ อาจารย์หมอลาออกมาแล้ว จะคอยเป็นกำลังใจให้มันแบบเปิดเผยก็ได้ไม่ต้องกลัวคนอื่นมองอีกต่อไป แต่พี่นี่สิ...”
 

“แฟนคลับรุ่นพี่ก็มีตั้งเยอะนะครับเท่าที่ผมไปดูมา”
 

  “พี่หมายถึงคนรู้ใจต่างหาก ไม่ได้หมายถึงแฟนคลับสักหน่อย”
 

    /// ค! คงแค่อิจฉาคู่รุ่นพี่วีจริงๆแหละ

จีมินเดินไปเตรียมนักกีฬาเข้าแถวให้พร้อม เมื่อทั้งสองทีมออกมายังสนาม พวกเขาก็ได้ทำการถ่ายรูปอะไรเป็นที่เรียบร้อยหมด นักกีฬาที่เป็นตัวเก็งถูกเก็บเอาไว้ครึ่งหนึ่ง วีผู้ที่เป็นตัวเก็งรอบหลังนั่งคอยเชียร์กัปตันทีมที่ออกตั้งแต่รอบแรกไม่กลัวว่าจะต้องไปเสียรอบสองเลย เสียงเอะอะโวยวายลั่นสนามเมื่อการแข่งเริ่มขึ้น เสียงตัวกระแทกกันบ้าง เสียงล้มบ้าง แต่มันคือการแข่งที่ต้องใช้พละกำลังมันจึงไม่แปลกที่จะต้องมีเสียงกระทบกันเป็นธรรมดา
 

 

เจโฮปที่ลงสนามเหมือนจองกุกรอบแรกก็ใช้การสั่งการตามแผนที่ใช้เป็นประจำจนทำให้คะแนนโรงเรียนกีอุนนำไป5คะแนนเลยทีเดียว

  “โค้ช! ไอจองกุกมันโมโหอะไรอีกแล้วอ่ะ!!” วีที่จับสังเกตเพื่อนในสนามได้ก็รีบหันไปหาโค้ชฮันทันควัน
 

“ก็อยู่นอกสนามเหมือนกันจะไปรู้ได้ยังไงเล่า!” ลุ้นตัวนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว
 

   เมื่อย้อนกลับไปช่วงถ่ายรูปกันนั้น ดันเป็นส่วนสูงที่เป็นใจให้กัปตันทั้งสองทีมได้มาอยู่ข้างกัน เจโฮปยืนข้างหน้ารุ่นพี่จอนก็ยิ้มกัดฟันแต่ข้างในนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเต็มกำลังสุดเกินจะลดลงได้
 

“กูเห็นนะที่เมื่อคืนก่อนมึงกับจีมินทำอะไรกัน”
 

  “...” จองกุกเริ่มคิ้วขมวดปมในพริบตา
 

“กูไม่มีทางให้จีมินเป็นของมึงแน่ จำเอาไว้!” กัดฟันยิ้มอ่อนให้กล้องแต่ก็พูดผ่านทางไรฟันส่งเสียงกระแทกกระทั้นใส่คู่ต่อสู้

    นั่นเลยทำให้การแข่งในรอบนี้ดูจริงจังจนน่ากลัวไปในเวลาแค่แป๊บเดียว จองกุกที่หน้าตาที่แต่ความตึงเครียดจับจ้องกะจะใช้การส่งบอลให้พ้นไปจากตัวเจโฮปไปก่อน แม้ว่าคะแนนจะห่างไม่มากแล้วตอนนี้แต่ว่ายังไงโรงเรียนกีอุนก็ยังนำอยู่ดี



     !!! เชี่ยเอ้ย ตายแน่เวลานี้ไอกุกเอ้ย //วีพรั้งพูออกมาเอง
 

คิมแทฮยองมองไปทางด้านข้างอัฒจันทร์ตามนักกีฬารักบี้วิ่งอยู่ไม่ได้ตั้งใจจะหันไปเห็นพอดีกับตา ก็ดันมาเจอกับชายบุคคลที่4ที่เดินดุ่มเข้ามาไม่ดูเวลาเลยว่าตอนนี้ไอจองกุกมันเครียดขนาดไหน แล้วนี่จะยังมาหาจีมินอีก มีหวังการแข่งครั้งนี้ต้องมีเสียเลือดแน่ๆล่ะ

   “จีมินอา พี่เดินออกไปซื้อแซนวิชมาให้เราน่ะ เห็นมีคนบอกว่าพวกเราต้องตื่นมาแต่เช้าเลย” จินหยิบแซนวิชเจ้าอร่อยของจีมินออกมาให้ จีมินรับมาก็ยิ้มกินไปก็อดไม่ได้ที่จะดูการแข่งไปด้วยอย่างใจจดจ่อ
 

“อร่อยใช่มั้ย นี่เป็นรสใหม่ที่ลุงร้านที่เราชอบไปนั่งกินกันเขาอุตส่าห์คิดมาเพื่อเราเลยนะ”
 

 “จริงเหรอครับ เสร็จจากงานแล้วผมคงต้องไปขอบคุณลุงเขาซะแล้วล่ะเนี่ย” หันมาคุยกับรุ่นพี่ปีเดียวกันกับจองกุกหน้าตาเฉย

     !!?
 

เมื่อแซนวิชถูกกินหมด น้องหน้าตาตึงตังก็ดื่มน้ำตามโดยเร็ว คิมซอกจินมองหน้าด้านข้างก็เห็นว่ามุมปากจีมินนั้นมีคราบซอสเล็กๆติดอยู่ นิ้วโป้งแสนซนจึงยกไปเช็ดปาดออกมาไม่ทันเห็นว่านักกีฬารักบี้ที่จริงจังกับการแข่งมากเห็นภาพนั้นเข้าพอดี ปาร์คจีมินตกใจมองจินทั้งยังมีการหัวเราะให้กันอีกเรื่องเช็ดซอสให้ มันเลยยิ่งทำให้คนขี้โมโหตอนนี้เพิ่มเป็นโมโหขึ้นไปอีก2เท่า แต่ยังไงตอนนี้มันก็เป็นเวลาแข่งที่อีกไม่กี่นาทีก็จะได้พักครึ่งแรกแล้ว เขาจึงกัดฟันเล่นเพื่อให้ชนะเจโฮปต่อไปถึงจะยังโกรธอยู่ก็ตาม

    “จีมิน ว่างหรือเปล่า เราช่วงมากับพี่สักแป๊บนึงสิ” จินวางมือไปจับข้อมือรุ่นน้องที่อยู่ในชุดโค้ชเหมือนโค้ชฮัน
 

และดันเป็นเวลาเดียวกันกับที่จองกุกได้รับลูกรักบี้มาจากเพื่อนลูกทีม หน้าตาที่มีแต่สีจืดชามองมายังข้างสนามก็เห็นว่าซอกจินกำลังจะพาจีมินไปไหนก็ไม่รู้ มือที่จับกันดันเอาความรู้สคกบ้านั่นออกมาในเวลาที่ไม่จำเป็น เสียงเรียกของเพื่อนลูกทีมทั้งหมดเรียกจองกุกคนยืนเฉยไปเพราะสายตาที่ต้องสนกับกีฬาดันมาเห็นว่าจีมินกำลังจะไปกับใครอื่นแล้ว

 

ไอบ้านั่น อยากตายใช่มั้ยฟะ!!!
 

    !!!

ลูกรักบี้ปาลงพื้นหญ้า จนเกิดเสียงโห่ดังขึ้นมา จอนจองกุกทิ้งการแข่งเดินไปยังข้างสนามทั้งหน้าตาที่มีแต่จริงจังและดูจะโกรธหลายเรื่องในหัวเอามากๆ เท้าก้าวเร็วออกมาทั้งเพื่อนทีมและโค้ชต่างก็วิ่งมาหาเพื่อจะผลักให้เขากลับไปแข่งต่อ แต่จองกุกคนควบคุมอะไรต่อไปไม่ได้แล้วกลับผลักพวกเขาทั้งหมดออกห่างตัวก่อนจะเดินมุ่งตรงไปหาจีมินเพียงคนเดียว
 

    “ไอจองกุกใจเย็นๆดิวะ อีกแป๊บเดียวก็จะพักครึ่งแรกแล้วกลับไปก่อน!! ไอจองกุก!!!” วีตะโกนข้างเพื่อนที่เดินไม่ฟังคำใคร
 

“ปาร์คจีมิน!!!” เสียงที่ไม่ได้พูดในช่วงแข่งขันตะโกนดังออกมาลอดเข้าใบหูเด็กเกรด11รวดเดียวทุกคำ
 

   “รุ่นพี่? เดี๋ยว! รุ่นพี่ รุ่นพี่ออกมาทำไมนี่ยังอยู่ในเวลาแข่งอยู่เลยนะครับ!!?” จีมินหันไปมองป้ายสูงที่มีเวลากำกับบอกอยู่
 

“หยุดเวลาเดี๋ยวนี้!!!” หา!!?

   ด! เดี๋ยวสิ รุ่นพี่รู้ได้ไงว่าเราหยุดเวลาได้!!?
 

“ไอจองกุกมึงโกรธจนขึ้นสมองเลยไงวะถึงพูดบ้าๆแบบนี้อ่ะ!?”
 

   “ไม่ได้ยินเหรอว่าฉันบอกว่าให้หยุดเวลา!”
 

“รุ่นพี่...” ยังคงช็อกอยู่
 

  “ฉันบอก!! ว่าให้หยุดเวลาไง!!!”

 

 

 

เป๊าะ!!
 

  อุ๊บ!!!

ทันทีที่ปลายนิ้วดีดตามคำสั่ง ชายที่ควรจะหยุดตามสิ่งที่จีมินเคยเห็นอยู่ทุกครั้ง คราวนี้เขากลับเดินก้าวเข้ามาก้าวสุดท้าย ก่อนที่อย่างจะดับไปเพราะร่างของเขาดึงร่างเล็กเข้าไปใกล้และก้มไปจุมพิตที่ริมฝีปากของจีมินอย่างตรงพอดีไม่มีเลยหรือเกินไปที่อื่น ปาร์คจีมินตาเบิกโตเมื่อไม่รู้ว่าเขาควรจะตกใจกับอะไรก่อนดีระหว่างจองกุกไม่ได้หยุดนิ่งเหมือนหุ่นแล้ว กับจูบนี้ที่เขามอบมาให้อย่างเต็มใจสุดๆเหมือนกับที่เขาเคยทำ ทุกสิ่งหยุดชะงักลงไม่มีแม้กระทั่งลมผ่าน
 

    นักเรียนเกรด11หลับตาจูบตอบรุ่นพี่ในชุดนักกีฬารักบี้อย่างหวานหอม เสียงจูบสอดแทรกเข้าทุกโสตประสาทของทั้งคู่นำพาให้แขนเรียวสวยยกมากอดคอหนาเอาไว้ไม่อยากให้ทิ้งจูบนี้ออกห่าง และเช่นเดียวกับจองกุกเองที่ยังคงกอดเอวขอดบางไว้แนบตัวไม่ให้ห่างไปไหนได้อีก ใบหน้าสับเปลี่ยนกันเอียงคนละฝั่งอยู่นานนมจนไม่รู้ว่าจะเลิกจูบได้ตอนไหนกัน แต่คนที่เป็นคนผลักให้จูบนี้ถอนออกมากลับเป็นเด็กน้อยที่ถูกจูบซะมากกว่า แทนที่จะเป็นคนมอบจูบแต่แรก
 

“ทำไมรุ่นพี่ถึงขยับตัวได้ล่ะ? ทำไมรุ่นพี่ถึงไม่หยุดนิ่งเหมือนทุกครั้ง...ทำไม?”
 

   “ไม่ต้องถามเยอะหรอก รู้แค่ว่าตอนนี้อยากจูบต่อก็พอ”
 

ตัวใหญ่พุ่งหน้าลงมาเสยจูบตัวนุ่มนิ่มอีกครั้งหนึ่ง จูบที่รับรสสัมผัสได้ถึงข้างในริมฝีปากของกันและกัน จูบที่รับรสสัมผัสของคำว่าหอมหวานได้อย่างแท้จริง มือกอดต้นคอไว้เอี้ยวข้อมือกลับเล่นเส้นผมท้ายทอยไปพลางๆในระหว่างจูบกันอยู่อย่างนั้น เสียงน้ำในปากกระทบกันทำให้พวกเขาเข้าใจได้เต็มสองใบหูว่าไม่ว่าจะคนไหนหรือฝั่งของผู้ใด ตอนนี้รู้แต่ว่าพวกเขาเป็นเนื้อคู่กันก็พอแล้ว...
 

 

    “รุ่นพี่...”
 

“ขอจูบต่ออีกสักนิดเถอะนะ” จูบต่ออีกรอบไม่ยอมปล่อยวาง



   ใครจะกล้าห้ามได้ล่ะ...ผมเองก็ต้องการเหมือนกันนี่นา

 

 

☆☆☆

 

Talk.

 

 

หูวววว ยังไงนิ? ถ้าอยากรู้ว่ารุ่นพี่ของเราขยับได้ตอนไหน ต้องตามตอนหน้านะ ฟินจุกๆแน่นอน^^

 

ปล.ช่วงนี้ไรท์ติดโคนันมากแล้วก็ชอบความหมายของเพลงนี้ เลยเอามาใส่กับอีพีนี้เพราะมันน่ารักดี^^

 

 

 

สกรีมแฮชแท็กฟิคชั่นได้ที่#รุ่นพี่จอน

Twitter :@Zzx3N

 

 

 

 

 

BY. OASIS

☆☆☆

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #8 As sky Iris (จากตอนที่ 15)
    16 มิ.ย. 63 / 15:02 น.

    รอลุ้นตอนต่อไปไม่ไหวแล้วค่า...
    #8
    0