Poisoned Sugar-Apple คิ้วกระดาษ

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 พ.ค. 64

“เหมาะกับคุณดีนิคะ ”

Karli

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีเจ้าหญิงผู้มีผิวกายดำสนิทขาวราวกับท้องฟ้าฟ้ายามค่ำคืน ริมฝีปากม่วงหม่นราวเม็ดลูกเกด  ดวงตาสุกสกายราวเปล่งประกายยิ่งกว่าดวงดาวทุกดวง เส้นผมยาวเป็นคลื่นบางราวสายไหมมีเจ็ดสีเทียบกับเส้นรุ้ง และคุณเดาถูกแล้วใช่ไหม เธอมีนามว่าเวราเลีย เธอดังจะตายและเราเชื่อว่าทุกคนจะต้องรู้จักท่านหญิงชุดดำผู้ชั่วร้าย บ่อน้ำวิเศษพร้อมกับน้อยหน่าผลไม้ต่างเมืองที่นำพาความอันตรายอย่างยิ่งให้กับคนที่กินมันไม่เป็น นี่ยังไม่นับรวมท่อดูดลำใส้ของนักเดินทางและมนุษย์หัวกาบทั้งสิบเอ็ดเจ้าของบ้านที่รักผู้บุกรุกอีก นี่เป็นนิทานสุดโด่งดังที่โครงเรื่องถูกนำมาสร้างเป็นการ์ตูนอนิเมชั่นและหนังอีกหลายเรื่อง 

ฉันละสายตาจากกระทู้วิจารณหนังในโทรศัพท์ เมื่อรถเต่าคันเก่าจอดถึงที่หมาย 

เราทั้งคู่เข้ามาใน Grace Wedding Gown หรือร้านขายชุดแต่งงานที่คุณปะป๋าจองคิวไว้เมื่อต้นสัปดาห์ แววตาของผู้หญิงข้างๆฉันส่องประกายวิบวับไปทั่วชุดเดรสสีขาวฟูฟ่อง ผ้าซาตินเรียบลื่น ลูกไม้สีครีมอ่อนประดับเพชรเม็ดเล็กหลากหลายสไตล์ พนักงานเข้ามาแนะนำสอบถามและพาเธอไปเลือกแบบ ฉันจึงนั่งรออยู่ที่โซฟา สักพักเธอก็เดินออกมาในชุดลูกไม้แขนยาวที่ปิดไปถึงคอและกระโปรงฟูบาง

“หนูว่าน้าดูได้ใช่มั้ย” เจ้าหล่อนลูบมือวนไปตรงท้องเกร็งๆ

“คุณตัวเล็ก ใส่แล้วดูตัน” พูดความจริงล้วนๆ

“น้าว่าคือมันเยอะไปหมดเลยเลือกไม่ถูก หนูช่วยน้าเลือกได้นะ” เธอเดินเข้ามากุมมือของฉัน พร้อมกับออกแรงดึงน้อยๆ ทำตัวเป็นเด็กไปได้ โตพอจะแต่งงานแล้วยัง. . .อุตส่าจะไม่ยุ่งแล้วแท้ๆ 

“พี่คะ ขอดูคอลเลคชั่นใหม่ของฟรานซิเบล ซีซั่นกอทิกไบรดรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นคะ” ฉันลุกตามและหันไปเรียกพนักงาน

“เออ ปกติร้านเราไม่รับส่งออกของนอกดีไซน์เนอร์ในสังกัด แต่รุ่นที่คุณบอกมีอยู่พอดีน่ะค่ะ แต่คงขายไม่ได้เพราะอันนี้ลูกค้าพิเศษรีเควสมา เชิญดูได้ทางนี้คะ”

ภายในห้องแก้วใสแยกมาจากส่วนอื่นของร้าน ปรากฎชุดสีดำสนิทเรียบหรู เกาะอกรัดไปถึงช่วงสะโพกและขาอ่อนระบายเป็นหางปลาตรงเข่าคลุมพื้น 

“ช่วยปลดออกมาให้เธอลองสวมดูคะ” ฉีกยิ้มบางๆให้กับแม่เลี้ยงในอนาคตที่ทำหน้าตาเหลอหลาราวกับตามเกมไม่ทัน

“เออ คุณลูกค้า” พนักงานสาวทำท่าลังเล

“สั่งไว้ในนามคาร์ลิ ฉันมารับ” ยื่นโทรศัพท์โชว์แอปและใบเสร็จสั่งจองให้เธอ

“อ่อ คุณนี่เอง”

เธอหายเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดอีกครั้งและกลับมาในสภาพที่ดูดีขึ้น เหมือนแม่มดที่เธอควรจะเป็น

“น้า. . .”

“สวยคะ เอาตัวเนี่ย ช่วยใส่ถุงให้เลย”

“อย่าดีกว่าแบรนด์นอกแพง น้าไม่อยากรบกวน”

“เหมาะกับคุณดีนิคะ” ฉันอยากให้เธอปฎิเสธและแสดงเจตจำนงของตนเอง ว่าอยากได้อะไร หรือไม่ชอบแบบไหน ไม่ไดอยู่ต่อหน้าพ่อก็ไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากใสซื่อ ถามก็ได้ว่าทำไมชุดดำนี่ ถึงมาอยู่ที่ร้านที่ควรจะมีแต่สีขาว เพราะฉันสั่งมันมาเองและตั้งใจจะใช้มันแกล้งประชดยัยแม่เลี้ยงในอนาคต แต่ก็ยกเลิกความคิดนี้ไปเพราะหล่อนไม่ได้ทำตัวกร่างใส่ฉันออกจะเอ็นดูด้วยซ้ำ แต่ใครจะไปเชื่อล่ะ ยิงมาทำเป็นตีสนิทก็ยิ่งต้องระวัง 

“น้าไม่เคยเห็นเจ้าสาวในชุดสีดำ มันจะแปลกมั้ย” ให้ปฎิเสธไม่ใช่แถ

“ใครกำหนดเหรอว่าชุดแต่งงานต้องขาว เค้าแค่ใส่กันตามเทรนด์ คุณไม่จำเป็นต้องใส่ตามเค้า เลือกที่เหมาะกับตัวเองเถอะค่ะ” ไม่ถึงกับต้องมัดมือชกกันที 

“ถ้าหนูว่าเหมาะ งั้นก็เอาตัวนี้ล่ะค่ะ” เธอพยักหน้าให้พนักงานอย่างปลงๆ

จะเรียกว่าหัวอ่อนหรือฉลาดดีนะ 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

B
SQW

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น