[os/sf] หีบลับเฉพาะกิจ (fic.got7)

ตอนที่ 1 : [Sf.] *หีบที่1* สมบัติของตระกูล (Mark x Jin x B)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

JB 's part



'จินยองอา...เลิกคลาสแล้วอย่าไปไหนนั่งรอฮยองตรงนี้นะครับ" ชายร่างูงผู้เป็นพี่คนหน้าหวานไม่กี่นาทีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกำชับอย่างแน่นนหนา

'อ่าาาา ครับ' ถึงปากจะตอบรับแต่สายตากลับลุกลิกไม่จ้องมองหน้าเขาอย่างน่าสงสัย

'จินยองอาาาาา คนแปลกหน้าชวนไปไหนอย่าไปนะครับ ห้ามรับขนมจากคนแปลกหน้าด้วยนะครับ' ผมกำชับคนหน้าหวานอีกรอบก่อนที่ตาโตๆจะหันมามองผมแล้วถามกลับ

'ใครก็ไม่ได้เหรอฮยอง'

'ครับ ไม่ได้ครับ' ผมพูดจบก็อมยิ้ม เอามือโยกหัวน้องชายไปทีนึงก่อนเจ้าตัวจะทำปากหงึใส่ผมแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊ก ไปหาเพื่อนๆก่อนจะขึ้นเรียนคลาสต่อไป




ฮะๆ ใช่ครับเขาเป็นแฝดน้องผม ที่ต้องกำชับขนาดนั้นก็ดูใบหน้านั้นสิ ได้หน้าหวานตัวเล็กตาโตกลมแป๋วจากแม่มาเต็มๆ 

ส่วนผมนั้นเหรอ เฮ้อนี้ตาคนรูใส่เหรียญกระปุกออมสินฟะ ..... อ้อ เกือบลืมแหนะ





น้องผมเป็นผู้ชายนะ เป็นผู้ชายที่ผู้ชายด้วยกันต้องการลิ้มลอง ใบหน้าหวานๆของ 'อิมจินยอง' ทำให้ผู้ชายหลายคนเก็บไปทรมานตัวเอง ปากอิ่มสีแดงที่ชุ่มฉ่ำน่าดูดดึงให้มันบวมเจ่อ ตากลมโตที่ใสแจ๋วนั้นน่าจะทำให้หยดน้ำใสๆคลอหน่วยจนล้นออกมามันก็น่าจะสวยกว่านี้ รวมไปถึงคอขาวๆ ที่มันดูโล่งจนน่าขัดใจสมควรจะมีร่องรอยสีแดงๆเป็นจ้ำประดับบนนั้นมากกว่า.... ฮึฮึ







ถ้าถามว่าผมรู้ได้ยังไงนะเหรอฮะ ผม 'อิมแจบอม' คนนี้นี่แหละที่อยากได้น้องชายตัวเองมากกว่าใคร ไม่ใช่ว่าเพราะสายเลือดเดียวกันมันทำไม่ได้หรอก แต่เพราะผมกำลังรออยู่ รอวันที่ผมกำจัดทุกคนที่น้องผมสนใจหรือคนที่สนใจน้องผมออกให้หมดทุกคนก่อน รอวันที่นยองไม่เหลือใคร วันนั้นแหละนยองจะเป็นของผมอย่างเต็มตัว วันที่ต่อให้นยองน้อยของผมจะกรีดร้องร่ำไห้อยากไปจากผมแต่ก็ทำไม่ได้ ต่อให้จะเกลียดฝ่ามือคู่นี้แค่ไหนแต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นมือคู่เดียวที่หลงเหลืออยู่ อีกไม่นานหรอกจินยองอา ไม่นานเกินรอแน่นอน........






ชายหนุ่มทำเพียงคิดในใจระหว่างเดินไปเรียนอีกตึกนึงสายตาก็จ้องมองน้องชายร่างบางขึ้นเรียนจนลับหายไป ชั่วขณะนึงเท่านั้นแววตาหื่นกระหายเหมือนสัตว์ร้ายฉายบนตาคมก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยสายตาของพี่ชายคนดีตามเดิม





35℅






Mark's part



ตอนนี้ผมย้ายตัวเองจากห้องทำงานมานั่งร้อนอยู่ใต้ตึกคณะที่มหาลัยของเจ้าแฝดน้องชายผมทั้งสองคน แต่ตามจริงผมมารอรับน้องชายคนเล็กอย่าง 'อิมจินยอง' เท่านั้นแหละครับ อย่างเจ้า'อิมแจบอม'นั่น รบกวนเอาไปเก็บให้ไกลหูไกลตาน้องเล็กผมสักทีเหอะ  น้องมันเป็นน้องผมกับมันเรามีสิทธิ์ในตัวน้องทั้งคู่ แต่มันกลับทำเหมือนว่านยองเป็นของมันคนเดียว ให้ตายสิ แล้วสายตาเวลามันลอบมองนยองนั่นอีก สายตาของมันใช้คำว่า 'หิว' อธิบายน่าจะดีที่สุด นี่ผมพูดเลยนะถ้าไม่ใช่นยอง เด็ก5ขวบยังรู้เลยว่ามันคิดไม่ซื่อ ปากก็บอกทำมาพูดว่ารอเวลาก่อน ล่าสุดเป็นไง มีเด็กเวรที่ชื่อ 'คิมยูคยอม' มาจีบ ถ้าผมปล่อยไว้นานกว่านี้รอเวลาตามแจบอมบอก คิมยูคยอม หมอนั่นมันต้องเอานยองไปได้แน่ๆ ท่าทางของมันที่ทำเป็นเชื่องกับนยองเหมือนลูกหมา นยองบอกเป็ดเป็นหมาบอกกาเป็นแมวมันก็ทำเป็นเชื่อ ไม่ได้ปกปิดอาการ'อยากได้'จนตัวสั่นของมันสักนิด 


ถ้าแจบอมมันอยากรอ ผมก็จะไม่เร่งเร้ามัน แต่ผมบอกตรงนี้ไว้ก่อน ผมไม่รออะไรแล้ว



รออยู่เกือชั่วโมงเจ้าของใบหน้าหวานซึ่งแตกต่างจากพี่ชายทั้งสองราวกับไม่ได้เกิดมาจากพ่อแม่เดียวกันนั้นเดินหัวเราะร่าลงมาพร้อมกับ คิมยูคยอม ร่างสูงของพี่คนโตตระกูลคิมถึงกับคิ้วกระตุกด้วยความฉุนนิดๆทั้งที่เค้าเคยกำชับนักหนาว่าอย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นมากนักถ้าไม่จำเป็น รู้มั้ยคำตอบของน้องเล็กทำให้ผมอยากจะขย้ำเค้าซะเดี๋ยวนั้น

'ไม่นะฮยอง สำหรับนยอง ยูคยอมไม่ใช่คนอื่น'  ถือเป็นโชคดีของขินยองวันนั้นที่แจบอมมันอยู่ด้วยน้องเล็กเลยรอดจากมือผมแล้วไปหัวเราะเยาะเพราะคิดว่าพี่ใหญ่แกล้งได้


แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม นยองจะต้องยอมให้สิ่งที่นยองปฏิเสธไม่ได้นั่นคือ 

ท๊อฟฟี่เค้กและคาราเมลนมสด (="= สายตารีด//มันเกือบจะโหดล่ะมัค สู้เขานะ) 

เป็นอะไรที่จินยองไม่เคยปฏิเสธ โอเคผมยอมรับว่าไอของกินสองอย่างนั่นมันสำคัญกว่าทั้งผมแล้วก็แจบอม แต่ผมไม่สนแล้วล่ะนะว่าอะไรจะสำคัญกับนยอง แค่นยองสำคัญกับผมก็พอ



'มัคฮยองงงงงงงงงงงงง~' เสียงเจื้อยแจ้วที่กำลังพูดอะไรสักอย่างกับยูคยอมหยุดชะงักทันทีที่ตากลมหันมาเห็นผม ร่างเล็กยิ่มร่างิ่งตะโกนเรียกชื่อผมมาแต่ไกลก่อนจะกระโดดกอดผมแน่น 

'จินยองงี่~ คิดถึงฮยองไหมคับ'

'อื้อๆ~' ้องฉีกยิ้มตาปิดจนหนวดแมวข้างแก้มโผล่ขึ้นพร้อมพยักหน้ารัวๆ 

ผมรวบเอวตัวเล็กที่กระโดดกอดคอผมอยู่แล้วหมุนไปรอบๆ นยองหัวเราะร่าอย่างกับเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจแตกต่างกับเพื่อนตัวสูงที่ทำหน้าเหมือนเด็กที่เพื่อนยืมของเล่นแล้วไม่คืน ผมกดหัวน้องให้แนบอกก่อนจะขยับปากแบบไร้เสียงช้าๆชัดๆให้มันอ่าน 'ของ กู'

 มันสะบัดหน้าหนีพ่นลมหายใจอย่างเคืองๆ

'อ้ะ ฮยอง ผมมีเรื่องขะขออนุญาติฮะ' น้องขืนหัวกลมๆออกจากอกผมก่อนจะพูดเรื่องที่ตัวเองต้องการ 'ผม'   

งั้นเหรอผมเลิกคิ้วขึ้นนิดๆแล้วมองหน้าน้อง 

'ผมขอไปดูหนังกับแบมยูคได้ไหมฮะ'

'มะ......'เกือบแล้วผมเกือบตะคอกน้องแล้ว ไม่ได้นะนยองชอบความอ่อนหวาน ถ้าผมตะคอกไปไก่ตื่นแน่ๆ 


'อ่าา อย่างนั้นเหรอ'ผมหลุบตาลงต่ำ ทำหน้าเสียดาย ตากลมมองหน้าผมสลับเจ้าเพื่อนตัวยักษ์นั่น เม้มปากแบบคนที่ต้องตัดสินใจอะไรสักอย่างก่อนจะพูดขึ้นกับพี่ชาย

'มีอะไรเหรอฮะมัคฮยอง ? จะว่าไปมัคฮยองก็ไม่ได้มารับผมบ่อยๆถ้าไม่ได้มีเรื่องอะไรนี่นา'

บิงโก!! ปลาหน้าหวานกินเขาไม่รอช้าโกหกคำโตเพื่อล่อให้เหยื่อตัวน้อยเต็มใจเข้ามาหาเขาอีก 'นยองจำป้าเยรินที่ทำท้อฟฟี่เค้กกับคาราเมลนมสดให้นยองกินตอนเด็กๆได้ไหม'

ทันทีที่ได้ยินชื่อที่รักทั้งสองตานยองเป็นประกายวาววับทันที พยักหน้ารัวๆจนผมนุ่มปลิวตามแรงสะบัด

'พอดีป้าแกมาเยี่ยมหลานที่โซลนะ แกคิดถึงนยอง เลยทำเค้กกับนมของโปรดมาให้ ตอนนี้ป้าแกยังรอนยองที่บ้านอยู่เลย แต่ถ้านยองจะไปดูหนังก็ได้ พี่ค่อยนัดป้าเยรินวั..'

'งั้นน้องกลับพร้อมฮยองเลยก็ได้ฮะ' ผมยังไม่ทันพูดจบตัวเล็กก็พูดแทรกมาทันที

'ยูคยอมอา~เค้าขอโทษนะะะ ฝากบอกแบมมี่ด้วยน้าว่าวันหลังจะชดใช้ให้  บายยย'

ร่างเล็กดึงมือผมให้ออกเดินพร้อมทั้งตะโกนลาเพื่อนตัวสูงด้วยความเร่งรีบ ผมเองก็หันกลับไปพร้อมกับสายตาของผู้ชนะ 


หึ 


คิดจะแย่งอิมจินยองไปจากตระกูลอิม ขอโทษทีนะ ช้าไป20ปีว่ะไอหนู


ผมคิดพลางมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ในหัวมีแต่เค้กกับนมโดยที่ไม่รู้เลยว่าจริงๆแล้วพี่ใหญ่เปลี่ยนบ้านที่แสนอบอุ่นให้กลายเป็นกับดักของแมวน้อยอิมจินยองเสียแล้ว




80℅







Jinyoung 's part


ตอนนี้ผมรู้สึกแปลกๆ 

ไม่รู้ว่าอาการแปลกที่ว่านี้มันเกิดจากแจบอมฮยองที่เมื่อเช้าเอาแต่พูดจาประหลาดๆทำยังกะผมเป็นเด็กน้อย5ขวบที่จะโดนจับไปเรียกค่าไถ่ หรือจะเป็นเพราะที่ผมเบี้ยวนัดเพื่อนรักทั้งสองคนที่นัดหมายล่วงหน้ากันแล้วตั้ง2อาทิตย์ ว่าจะไปดูหนังเรื่องนี้ด้วยกันสามคน หรือว่าจะเป็นเพราะตอนที่ผมหันไปบอกลายูคยอมแล้วรู้สึกวูบโหวงในช่องท้องราวกับว่าวันไม่ควรจะจากกัน หรือแม้กระทั่งผู้ชายหน้าหล่อที่มีฟันเขี้ยวเสริมความหล่อที่นั่งประจำที่คนขับรถข้างๆกันแน่ที่ทำให้ผมรู้สึกแปลก มันไม่มีอะไรมากมันก็แค่รู้สึกแปลกไปจากเดิมแต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันแปลกยังไง

'จินยองงี่~ เป็นอะไรเหรอทำหน้าหงึมาตั้งแต่ขึ้นรถแล้วอาา' พี่ชายคนโตสุดหล่อของผมพูดขึ้นแต่สายตามองตรงไปยังถนนไม่วางตา ก่อนจะหันหน้ามาทางผมในช่วงติดไฟแดง 

่'ถ้านยองแยากไปดูหนังกับเพื่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฮยองวนกลับไปส่ง' เขาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม แต่นั่นเป็นรอยยิ้มที่สลดเหมือนน้องหมาที่วิ่งไปส่งเจ้าของไปทำงานตอนเช้าๆ 

'เปล่าฮะฮยอง ผมแค่คิดถึงเค้กของป้าเยรินเฉยๆฮะ' ผมโกหกคำโตก่อนจะลอบมองว่าพี่ชายมีรีแอคยังไงกับคำพูดผม ฮยองขมวดคิ้วทำหน้าสงสัยอยู่แวบนึง ก่อนจะเอ่ยปากในสิ่งที่สงสัยออกมา

'คิดถึงเค้กแต่ทำไมหน้าหงึละนยอง มันไม่เมคเซนต์เลยนาา'ว่าขึ้นพลางออกรถทันทีที่ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว

'ผมคิดถึงเพราะผมจำรสชาติที่ผมชอบนักหนาของมันไม่ได้ต่างหากเล่าฮยอง' ผมเอ่ยเหตุผลขึ้น จริงๆมันไม่ใช่เหตุผลหรอกครับผมแค่แถไปอย่างนั้นเอง 

'อืมมม คิดถึงเพราะจำไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?' พี่ชายผมพูดขึ้นมาลอยๆเหมือนกำลังคิดตามคำพูดของผม

'ไม่มีอะไรหรอกฮะฮยอง รีบไปกันเถอะผมอยากกินท็อฟฟี่เค้กป้าเยรินจะแย่อยู่แล้วฮะ' ผมตัดบทก่อนพี่ชายสุดหล่อจะสงสัยอะไรขึ้นมาอีกแล้วผมจะแถไม่ออก  อาาา เหมือนผมจะลืมอะไรสักอย่างไว้ที่มหาลัยเลย ลืมอะไรนะะะะ (คนทั้งคน ลืมได้ไง //แจบอมไม่ได้กล่าว) 




เราสองคนคุยกันเรื่อยเปื่อยจนขับมาถึงบ้าน อ๊าาาาาาา พอเห็นตัวบ้านปุ๊ปความตืื่นเต้นที่จะได้กินของชอบก็ปรี่เข้ามาจนผมรบเร้าพี่ชายขอลงก่อนอย่างอดใจไม่ไหว

'มัคฮยองงงง ขอผมลงไปหาป้าเยรินก่อนนะฮะ นะๆๆๆๆๆ' ผมอ้อนพี่ชายทะนทีที่รถจอดนิ่งสนิทแต่ยังไม่ทันได้ดับเครื่องดีเลย พี่ชายอนุญาติด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไม่ได้มีอาการขุ่นเคืองอะไร 'เอาสิ ก่อนพี่ออกมาป้าเยรินแกบอกจะนั่งรออยู่ในครัว เข้าไปสิ' ผมรีบวิ่งเข้ามาในบ้านก่อนจะตรงดิ่งเข้าไปในครัวก็พบกับ ความว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ในครัวเลยสักคน ผมเดินงงๆไปหน้าตู้เย็นที่ตอนนี้มีโพสอิทแปะอยู่ก่อนจะดึงมันแอกมาอ่านชัดๆ 

'ถึงหนูจินยอง


วันนี้ป้าต้องรีบไปรับหลานที่โรงเรียน

อดเจอกันเลย ไว้วันหลังป้ามาหาใหม่นะจ๊ะ

เค้กกับนมป้าใส่ไว้ในตู้เย็น ทานให้หมดล่ะลูก


..,.....................................................ป้าเยริน'


เนื้อความในโพสอิทบ่งบอกว่าผมรีบกลับมาเสียเที่ยวรู้งี้น่าจะไปดูหนังกับยูคแบมดีกว่า ผมหน้างอทันทีที่อ่านจบ ก่อนจะเปิดตู้เย็นหาเค้กกับนมมากินแก้เซ็ง  ว้าววววววว ท็อฟฟี่เค้กเคียงคู่กับคาราเมลนมสดของโปรดวางเด่นอยู่ในผมรีบหยิบเจ้าคู่หูความอร่อยไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะไปหยิบอาวุธมาจัดการมัน แต่ยังไม่ทันได้หยิบส้อมพี่ชายผมก็มาขัดจังหวะเสียก่อน 'นยองงงงงงงงง หยุดเลยยยยยยยย' ผมหันไปทำหน้าหงึใส่พี่ชาย 'ไหนฮยองบอกว่าป้าเยรินอยู่ไงฮะ ผมเลยอดไปดูหนังกับเพื่อนเลย' ตัดพ้อพี่ชายแบบไม่จริงจังเท่าไหร่นักก่อนจะแปะโพสิทที่ป้าเยรินเขียนไว้ลงบนโต๊ะข้างๆที่ตัวเองยืน อมลมแก้มป่องมองหน้าพี่ชายที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าห้องครัว 'ก็พี่ไม่รู้นี่คะว่าป้าเยรินจะออกไปรับหลาน เห็นป้าแกอยากเจอน้องพี่ก็เลยรีบออกไปรับน้องเลย ถ้าน้องอยากดูหนังพี่ขับกลับไปส่งก็ได้นะคะ' พี่ชายพูดทำหน้าตาหมาหงอยใส่ ผมจะทิ้งพี่ไปหาเพื่อนลงได้ไงละเนี่ย 'ไม่เป็นไรฮะ อย่างน้อยก็มีเจ้าพวกนี้เป็นของปลอบใจ แฮ่ๆ' ผมว่าก่อนจะชี้นิ้วไปทางเจ้าของกินที่ทำตัวยั่วยวนอยู่บนโต๊ะก่อนจะเริ่มหาส้อมไปจัดการมันอีกครั้ง 'นยอง พี่ว่าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหม เรากินเลอะเป็นเด็กเดี๋ยวเค้กก็เปื้อนเสื้อนิสิตลำบากป้าแม่บ้านอีก กางเกงก็เหมือนกัน ใส่ขาเดฟซะแน่นเชียวเดี๋ยวยัดเค้กได้น้อยนะะ' ผมคิดตามที่พี่ชายพูดก่อนจะรีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเร็วทันที รีบจนลืมฉุกคิดไปเลยว่า      เค้ายังไม่ได้ให้พี่ชายอ่านโพสอิทป้าเยริน แล้วพี่ชายรู้ได้ไงว่าป้าเยรินไม่อยู่เพราะไปรับหลานที่โรงเรียน



ไม่กี่นาทีต่อมาผมก็อยู่ในชุดพร้อมรบ(?)กับเค้ก กางเกงบ็อกเซอร์กับเสื้อยืดตัวใหญ่ประมาณ3xlที่ใส่แล้วคลุมบ็อกเซอร์ เสื้อนี่อายุการใช้งานน่าจะเกิน7ปี เพราะมันทั้งบาง ทั้งขาด ทั้งย้วย ขยับแต่ละทีคอเสื้อก็ชอบเลื่อนลงมาที่หัวไหล่ให้ผมคอยจัดใหม่เรื่อยๆ แต่ถ้าถามว่าทำไมเลือกตัวนี้ ก็ชุดอยู่บ้านนี่ฮะ ใส่เอาสบายไว้ก่อน มีแต่คนกันเองทั้งนั้นที่บ้านผม

พี่ชายผมนั่งดูทีวีอยู่ห้องหลับแขกไม่ไกลจากห้องครัวมากนัก แปลกแฮะ ดูข่าวแต่ทำไมถึงได้ยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างนั้น ผมสงสัยเล็กน้อยก่อนจะไปสนใจเค้กที่รอผมอยู่ในครัว เค้กจ๋าาาาพี่มาแล้วจ้าาาา




ตอนนี้ผมกำนั่งลังกินเค้กอยู่ในห้องครัวฮะ มันอร่อยมากๆเข้ากับคาราเมลนมสดเป็นอย่างดีเลย แต่กินไปได้เกือบหมดชิ้นผมก็รู้สึกง่วงๆ เพลียร่างเหมือนเด็กที่เล่นซนจนเหนื่อยแล้วต้องการนอน ผมก็อยากกินต่อให้หมดนะ แต่ตอนนี้ ฮ้าวววววววว ผมง่วงมากเลย ไว้ค่อยตื่นมากินต่อก็ได้  ผมคิดก่อนจะเอาเค้กกับขวดนมไปเก็บเข้าตู้เย็น เดินขยี้เปลือกตาที่เริ่มจะหนักลงเรื่อยๆ อาการเหมือนตอนที่ผมอ่านหนังสือจนดึกแล้วลงมาหาของกินก่อนขึ้นนอนเลยครับแต่เปลี่ยนจากตอนนั้นมันตีสาตีสี่ แต่ตอนนี้มันยังไม่ทันสี่โมงดีเลย 

'อ้าวนยอง เค้กหมดแล้วเหรอ ล่ะนั่นจะเดินไปไหนนั่น' พี่ชายผมละสายตาจากจอทีวีหันมาถามผม 'ยังฮะ เหลืออยู่นิดนึงฮยองกินได้นะฮะ ผมขอไปงีบก่อนไม่ไหวๆสงสัยวันนี้เพลียแดดแน่เลย' พี่ชายผมยกยิ้มเห็นเขี้ยว ปกติมันก็ดูหล่อดีนะ แต่ตอนนี้มันดูเจ้าเล่ห์ชอบกล คิดในใจก่อนจะขึ้นชั้นสองตรงไปยังห้องนอน ร่างเล็กเปิดประตูห้องได้ก็ควานหารีโมทแอร์มาเปิด ปรับอุณภูมิเป็น 20° 

'ขอเถอะ วันนี้ร้อนยังกะซ้อมทัวน์นรก' ผมพูดลอยๆละโยนรีโมทแอร์ไปบนเตียงก่อนจะทิ้งตัวตามเอาหน้าซุกหมอนสองสามทีหามุมสบายก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา


ถ้าอิมจินยองได้ยินเสียงในความคิด เค้าคงไม่กล้าหลับแล้วก็อาจจะกระโดดหน้าต่างไปเลยก็เป็นได้ เพราะฮยองที่นั่งยิ้มอยู่ข้างล่างตอนนี้เอาหูมาแนบประตู มีความคิดยังไงหลังจากได้ยินประโยคสุดท้ายก่อนนอนของเขา










อาาาาาาา เด็กน้อย ทัวร์นรกไม่สิทัวร์สวรรค์ของเรามันกำลังจะเริ่มขึ้นต่างหากล่ะ 





100%


ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

Ps.อ่านทอล์คให้ด้วยนะคะเหล่าเมมเบอร์คนใจบาป 

Ps.2 ลงชื่อรอแล้วไปหาทิชชูกับเลืดสำรองไว้ได้เลยค่ะ หุหุ




หุหุหุ   -.,- เด็กน้อยของเราหลอกง่ายเสียจริงง ดูเป็นเด็กดี กินอิ่มนอนหลับเนอะะะะะ


ตอนหน้ามาลง nc ให้นะคะ 

ช่วยแนะนำเว็บลงncให้หน่อยยย ไรท์พึ่งหัดแต่งไม่รู้จะปาncไปทางไหนดี 55555 เม้นแนะนำกันมาได้นะคะ ถ้ามีคนรอเยอะจะจัด3pถ้ามากันนิดหน่อยก็ยกน้องจินให้พี่ต้วนเค้าไปคนเดียวล่ะกันเนาะ โฮะๆๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #2 Pimfha.haneul (@pimfhaps) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:22
    ตอนนี้กำลังหาที่เอาncไปฝังอยู่ ใครมีพิกัดแหล่มๆชี้เป้ามาเลยค่ะ รับความติดเห็นรัวๆ
    #2
    0
  2. #1 Lee4562 (@Lee4562) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:22
    สนุกแล้วสิ...
    #1
    1
    • #1-1 Pimfha.haneul (@pimfhaps) (จากตอนที่ 1)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:00
      เอาใจช่วยเจบีที่ถูกน้องลืมด้วยนะคะ 5555555
      #1-1