เจ้าสาวจำเลย (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 13 : 2 หนีเสือปะจระเข้ (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    14 ก.ค. 62

“แค่ปีเดียวใช่ไหม” หล่อนโพล่งออกมาในที่สุด ก่อนจะได้เห็นเขายิ้มอย่างคนเสเพล

“บางทีอาจจะไม่ถึง ถ้าคุณหญิงยอมให้ผมทำการบ้านทุกวัน มันอาจจะแค่เก้า...หรือสิบเดือน” ชายหนุ่มกระซิบ ก่อนแตะมือกอดเอวคอดกิ่วพลางก้มหน้าลงใกล้เป็นความนัยถึงการเริ่มต้น ทว่าหญิงสาวก็รีบรวบรวมพละกำลังดันอกเขาห่างออกไป

“คุณควรจะให้เกียรติฉันจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน!

น้ำเสียงแข็งกระด้างและท่าทางหวงเนื้อหวงตัวนั้นทำให้ชายหนุ่มนึกขำ หล่อนทำราวกับว่าตัวเองมีเกียรติ มีศักดิ์ศรีนักหนา ทั้งที่ความจริงสิ่งเหล่านั้นมันสูญสิ้นไปตั้งแต่สมัยที่หล่อนเรียนอยู่มิลานแล้วด้วยซ้ำ

แต่ถึงหล่อนจะไม่มีสองสิ่งนั้น หล่อนก็ยังมีหน้าตาสวยหวานในแบบที่เขาชอบ มีรูปร่างอันเย้ายวนใจในแบบที่เขาปรารถนา และที่สำคัญหล่อนมีเลือดสีน้ำเงินที่เข้มข้นกว่าเลือดของคุณประกายดาว

“ก็ได้...” เขายิ้มมุมปาก ตาพราวระยับ “เพราะถึงยังไงมันก็คงต้องเกิดขึ้นในเร็ววันนี้”

“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้คุณจะให้ฉันพักอยู่ที่ไหน” อิงจันทร์ไม่อ้อมค้อมอีก ในเมื่อการเจรจาสิ้นสุดลงแล้ว หล่อนก็ควรจะได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองเงียบๆ เสียที

“ตามผมมาสิ” มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนร่างสูงนั้นจะเดินนำขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

เมื่ออิงจันทร์เห็นเขาตรงเข้าไปในห้องที่หล่อนรู้สึกตัวขึ้นมาครั้งแรก หล่อนก็หยุดเท้ารอดูท่าทีเขาอยู่แถวหน้าประตู

“บ้านหลังนี้มีห้องนอนห้องเดียว เห็นแก่ที่คุณเป็นว่าที่เจ้าสาว ผมจะเสียสละไปนอนห้องทำงานที่อยู่ข้างๆ แล้วยกห้องนี้ให้คุณชั่วคราวก็แล้วกัน” ชายหนุ่มหันกลับมาอธิบาย ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า มือหนาหยิบเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาก๊วยกลับออกมาส่งให้

“คุณน่าจะพอใส่นอนได้”

อิงจันทร์ก้มลงมองดูเสื้อผ้าของเขาครู่หนึ่ง อันที่จริงหล่อนไม่ชอบใช้ของร่วมกับใครเพราะแต่ไหนแต่ไรก็ถูกเลี้ยงมาอย่างดี แต่เมื่อคิดว่าหล่อนควรจะได้อาบน้ำเอาชุดที่แสนจะรุ่มร่ามนี้ออก มือบางก็ยื่นไปรับเสื้อผ้ามากอดไว้อย่างระมัดระวังตัว

“ขอบคุณค่ะ”

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นจูบขอบคุณดีกว่าไหมครับ”

รอยยิ้มมุมปากของเขาทำเอาหญิงสาวถอดกรูดไปชิดผนังห้องฝั่งตรงข้าม ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความตกใจระคนตำหนิ แต่นอกจากที่ชายหนุ่มจะไม่สำนึกแล้ว ยังเดินตรงมายกแขนขึ้นกักกันร่างเล็กแบบบางเอาไว้ในพื้นที่แคบๆ จนเนื้อตัวของราชนิกุลสาวสั่นเทิ้ม

“คุณเพิ่งรับปากฉันนะว่าคุณจะรอจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน” แข็งใจเอ่ยออกไปอย่างนั้น เมื่อคิดว่าถ้าเขามีความเป็นลูกผู้ชายพอก็คงไม่กลืนน้ำลายของตัวเองง่ายๆ ถึงแม้ว่ารอยยิ้มและสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพรายจะทำให้หล่อนใจฝ่อไปกว่าครึ่งก็ตาม

“ผมรับปากว่าจะให้เกียรติคุณจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน นั่นหมายถึงว่าผมจะไม่ทำอะไรแบบที่สามีภรรยาเขาทำกันในเวลานี้ แต่ไม่ได้หมายถึงว่าผมจะไม่ทำในสิ่งที่...แฟนกันเขาทำกันได้”



++++++++++++++++


ฝากผลงานในรูปแบบ E-Book ด้วยนะคะ
จิ้มๆ ได้ตรงนี้ค่ะ >> E-book เจ้าสาวจำเลย
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

211 ความคิดเห็น