เจ้าสาวจำเลย (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 12 : 2 หนีเสือปะจระเข้ (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    13 ก.ค. 62

“คุณคิดจะทำอะไร” เสียงของหล่อนเริ่มสั่นพอๆ กับหัวใจที่เต้นแรงมากขึ้น

“ทำให้คุณเห็นหน้าผมชัดๆ”

รอยยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ๆ ของเขานั้นทำเอาคนฟังถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

“มองหน้าผมดีๆ สิ ผมคิดว่าตัวเองไม่ได้อัปลักษณ์จนดูไม่ได้ แถมยังร่ำรวยมหาศาล หากคุณไม่ได้ตาบอด... คุณไม่น่าปฏิเสธคำขอแต่งงานของผมนะ”

อิงจันทร์เหลือเชื่อกับทัศนคติอันย่ำแย่ของนักธุรกิจหมื่นล้านคนนี้ นอกจากที่เขาจะหลงรูปตัวเองแล้วยังคิดว่าผู้หญิงคนอื่นๆ จะหลงใหลได้ปลื้มในสิ่งยั่วยวนเหล่านั้นเหมือนกับเขาด้วย

“ฉันไม่เคยคิดจะแต่งงานใช้หนี้ เพราะถ้าฉันคิด ฉันก็คงไม่หนีมาจากเสี่ยมงคล!” ราชนิกุลสาวยืนกรานเจตนาของตนอีกครั้ง และพยายามจะผลักเขาออกไปให้พ้นทาง แต่กลับถูกรวบมือทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยกันอย่างรวดเร็ว

“ปล่อย!

“เสียใจด้วยครับ คุณหญิง” ชายหนุ่มขยับยิ้มมุมปาก “ในเมื่อเราตกลงกันไม่ได้ก็เห็นทีว่าผมคงต้องพาคุณไปส่งที่วังกฤติภรณ์ ถึงตอนนั้นป้าคุณคงเข้มงวดมากขึ้น เพราะกลัวว่าคุณจะหนีไปก่อนได้ส่งคุณให้เป็นเจ้าสาวของเสี่ยมงคล”

“คุณนี่มัน...” อิงจันทร์ยิ่งกว่าผิดหวัง หล่อนไม่น่าหลงคิดว่าเขายังมีความดีอยู่บ้างเลย

ให้ตายเหอะ! คนใจร้ายที่สามารถซ้ำเติมหล่อนได้ลงคอคงไม่ใช่คนงานในไร่รวินทร์ธาราหรอก แต่เป็นตัวเจ้าของไร่อย่างเขามากกว่า

“ช่วยไม่ได้นี่ครับ ในเมื่อคุณถือวิสาสะป่าวประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเราหนีตามกันมา หากป้าของคุณสืบทราบว่าผมเป็นใครแล้วตามมาหาคุณถึงนี่ ผมจะบอกป้าคุณว่ายังไง บอกว่าคุณทิ้งผมไปหาพี่ชายที่ไหนก็ไม่รู้อย่างนั้นเหรอ ไม่ละ ผมไม่อยากสมรู้ร่วมคิดกับคุณมาสร้างศัตรูโดยใช่เหตุ ถึงธุรกิจของผมจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าบ่าวแก่ๆ ของคุณคนนั้น แต่เขาก็จัดได้ว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งของเมืองไทย ผมไม่อยากมีปัญหากับเขา ถ้าสิ่งที่ผมได้ตอบแทนมันไม่คุ้มค่า”

“ไม่มีคนดีๆ ที่ไหนทำดีแล้วหวังผลตอบแทนหรอกนะ”

“ผมไม่คิดว่าการพาเจ้าสาวของคนอื่นหนีแต่งงานคือการทำดีหรอกนะคุณหญิง พรากเมียจากอกผัว...มันบาปจะตาย สู้พาคุณไปส่งคืนให้ป้าของคุณที่วัง และบอกความจริงกับท่านว่าผมไม่รู้เรื่องอะไรด้วยคงดีกว่า”

อิงจันทร์เม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างไร้ข้อโต้แย้ง เหตุผลทั้งหมดที่เขาหยิบยกมาพูดนั้น อันที่จริงมันก็พอฟังขึ้น แต่หล่อนกลับรู้สึกได้ว่าเขาเจตนาฉกฉวยโอกาสจากหล่อนมากกว่า

“แค่ปีเดียวใช่ไหม” หล่อนโพล่งออกมาในที่สุด ก่อนจะได้เห็นเขายิ้มอย่างคนเสเพล

“บางทีอาจจะไม่ถึง ถ้าคุณหญิงยอมให้ผมทำการบ้านทุกวัน มันอาจจะแค่เก้า...หรือสิบเดือน” ชายหนุ่มกระซิบ ก่อนแตะมือกอดเอวคอดกิ่วพลางก้มหน้าลงใกล้เป็นความนัยถึงการเริ่มต้น 


++++++++++++++++


ฝากผลงานในรูปแบบ E-Book ด้วยนะคะ
จิ้มๆ ได้ตรงนี้ค่ะ >> E-book เจ้าสาวจำเลย
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

211 ความคิดเห็น

  1. #102 SiriwanSuthon (@SiriwanSuthon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 14:22
    มาต่อเรื่อยๆเลย
    #102
    0