เจ้าสาวจำเลย (ฉบับรีไรท์)

ตอนที่ 113 : 15 จูบไม่เลี้ยง (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    30 ส.ค. 62

ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ในตอนสาย อิงจันทร์ขี่จักรยานชมวิวภายในไร่รวินทร์ธาราไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน ช่วงอาทิตย์แรกหลังแต่งงานใหม่ๆ สิชลเคยพาหล่อนไปชมสวนดอกไม้ขนาดใหญ่หน้าทางเข้าไร่ และขี่จักรยานน้ำในทะเลสาบตอนพระอาทิตย์ตกดิน ซึ่งหล่อนจำได้ว่าวันนั้นสนุกมากๆ

นอกจากนี้เขายังเคยสอนขับรถเอทีวีสำรวจไร่ด้วย แต่ถึงจะอย่างนั้นก็ยังสำรวจได้ไม่ครบทุกซอกทุกมุม วันนี้หล่อนจึงเห็นเป็นโอกาสอันดีที่จะได้สำรวจไร่รวินทร์ธาราต่อ เพราะหากกลับไปที่บ้าน อาจจะเจอเขาหน้าหงิกรอคิดบัญชีอยู่ก็ได้

            คนบ้า...ชอบแกล้งคนอื่นอย่างตานั่น ปล่อยให้หงุดหงิดไปจนถึงเย็นนั่นแหละค่อยว่ากัน

            อิงจันทร์ไม่กลัวเขาปล้ำหล่อนแล้ว ถ้าหากผ้ายันต์กันเลือดของหล่อนต้านเขาเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ หล่อนก็จะสู้! เพราะขืนมัวแต่หงอแบบคราวก่อนๆ เขาคงได้เห็นหล่อนเป็นนางทาส เอะอะอะไรก็ขู่ๆๆ พอมีปากมีเสียงด้วยหน่อยก็จูบ

            เชอะ! ถ้าจูบคราวนี้ละก็จะกัดลิ้นให้เลือดพุ่งกระฉูดเลย

            หญิงสาวคิดแผนรับมือกับเขาเอาไว้ในใจอย่างมุ่งมั่น ก่อนจะเห็นคนงานสองสามคนยืนตัดหญ้าอยู่ภายในไร่องุ่นข้างๆ ถนน

หล่อนชะลอรถ ตัดสินใจเอ่ยถาม

            “ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าแถวๆ นี้มีที่เที่ยว หรือว่าจุดชมวิวสวยๆ บ้างไหมคะ”

            “อ่อ แถวๆ นี้เหรอ” คนงานชายคนหนึ่งหันไปมองหน้าเพื่อน ก่อนนึกบางอย่างขึ้นได้ แล้วหันมาตอบ “มีสวนผีเสื้อน่ะ”

            “สวนผีเสื้อเหรอคะ ฟังดูน่าสนใจจังเลย แล้ว...มันต้องไปทางไหนเหรอคะ”

            “ก็ขี่จักรยานตรงไปนะ พอเจอทางแยกเล็กๆ ท้ายแปลงองุ่นด้านหน้าแล้วเลี้ยวขวา ขี่เลาะเข้าป่าไปเรื่อยๆ จะเป็นทางลัดไปสวนผีเสื้อ แต่ทางมันจะขรุขระหน่อย หนูต้องระวังๆ ด้วยละ”

            “มันเป็นป่าเหรอคะ แล้วแบบนี้จะอันตรายหรือเปล่า”

“ไม่หรอก ตรงนั้นคนใช้เป็นทางลัดเยอะ เพราะถ้าขี่อ้อมถนนไปนี่นะ กว่าจะถึงหนูคงได้ปั่นจักรยานจนน่องโป่ง ทางลัดที่ผมบอกตรงนั้นมันเป็นป่าโปร่ง ไม่มีพวกสัตว์ร้ายอะไรหรอก แล้วก็มีคนทำทางไว้ให้ด้วย หนูขี่ตรงไปตามทางเรื่อยๆ พอเจอถนนก็เจอสวนผีเสื้อพอดี”

“อ้อ ค่ะ” อิงจันทร์เริ่มอุ่นใจขึ้น เมื่อได้ยินว่าไม่ใช่ป่ารกหรือว่าอันตรายอะไร “ตรงไปเจอทางแยก แล้วเลี้ยวขวาเลาะเข้าป่า จากนั้นก็ไม่ต้องเลี้ยวอะไรแล้วใช่ไหมคะ”

            “ใช่ พอเลี้ยวขวาแล้วตรงไปเรื่อยๆ ประมาณ...สิบห้านาทีก็น่าจะถึง”

            “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวยิ้มกว้าง ก่อนจะขี่จักรยานไปตามทางที่คนงานบอก แต่สิบห้านาทีก็แล้ว ครึ่งชั่วโมงก็แล้ว หล่อนก็ยังไม่เห็นว่าจะมีทางออกไปสู่ถนนหน้าสวนผีเสื้อเลย

            หล่อนก็ว่าตัวเองไม่ได้เลี้ยวไหนนี่นา...

            หญิงสาวเริ่มใจคอไม่ดี ทั้งยังรู้สึกว่าทางขรุขระมากขึ้นด้วย ไหนจะเจอกับแอ่งน้ำขังเป็นระยะๆ จากการที่ฝนตกหนักเมื่อคืนอีก หล่อนพยายามบังคับจักรยานให้หลบแอ่งน้ำเพื่อที่จะได้ไม่มีน้ำกระเด็นมาเลอะเทอะ

            ทันใดนั้นเอง ล้อจักรยานของหล่อนก็แฉลบกับดินลื่นๆ จนเสียหลักพุ่งไถลลงไปข้างทาง

            “กรี๊ด!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

211 ความคิดเห็น

  1. #177 Book2 (@Book2) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 19:43
    นางเอก
    #177
    0