รักจรดใจ

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 4 ภาพที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

ตรงมุมหนังสือน่ารู้ มีแผ่นพับเกี่ยวกับธรรมชาติหลายเรื่อง มีหนังสือเกี่ยวกับการเพาะพันธุ์ดอกไม้หลายชนิด แต่ที่พลอยโพยมสนใจมากที่สุดก็วิธีการปลูกโรสแมรี่ สงสัยเธอจะติดชากลิ่นนี้เสียแล้วกระมัง

          หญิงสาวใช้เวลาอ่านหนังสือนานพอสมควร ความเงียบที่เกือบจะวังเวงทำให้การอ่านหนังสือไม่ค่อยน่าสนุกเท่าไหร่ แถมชั้นนี้ก็วีไอพีไร้ผู้รบกวนเกินไป นั่งอ่านหนังสืออยู่นานแล้ว ไม่เห็นมีพยาบาลเดินผ่านเลยสักคน ที่นี่ไม่น่าอยู่เท่าศูนย์เอื้อใจเลยสักนิด

 

          เสียงขลุ่ยครวญหวนมากับลม

        พี่สะอื้นฝืนระทม ค่ำคืนฝืนข่มใจเหงา

        ขลุ่ยครางครวญ พี่หวนคะนึงถึงเจ้า

        ฟังเสียงหริ่งหรีดเร้า พี่ยิ่งเศร้าไม่วาย [1]

         

          ร่างเล็กสะดุ้งโหยงทันทีเมื่อได้ยินเสียงขลุ่ย

          “ใครเป่าขลุ่ย จะมาโศกเศร้าโศกาอะไรตอนนี้เนี่ย ดูสิขนลุกไปหมดแล้ว” แม้จะกลัวแต่ความอยากรู้อยากเห็นก็มีอยู่มาก เสียงเพลงดังแว่วๆ แล้วเลือนหาย และแว่วขึ้นมาอีก คล้ายจงใจเรียก

          “โอ๊ยนึกว่าใครที่ไหน” ขาที่ฝืนเดินมาสั่นจนเกือบทรุดลงกับพื้น แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่เป็นคุณหมอประจำตัวของเภาลีนา เพลงที่เธอได้ยินเมื่อครู่นี้ดังมาจากเครื่องเล่นเอ็มพีสาม พลอยโพยมเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ยาวตัวเดียวกับคุณหมอหนุ่ม หญิงสาวเว้นระยะห่างเพื่อไม่ให้รบกวนเขาที่กำลังดื่มด่ำกับบทเพลงรักแสนเศร้า

          “รบกวนคุณหรือเปล่า” เจ้าของเครื่องเล่นเพลงเอ่ยทัก สีหน้าเขาเหมือนจะยิ้ม แต่ก็ยิ้มไม่เต็มที่นัก

          “เปล่าค่ะ” พูดด้วยความเกรงใจ ที่จริงแล้วเป็นเพราะหมอนั่นแหละที่ทำเธอเกือบหัวใจวายตาย “หน้าตาไม่น่าชอบฟังดนตรีไทยเลยสักนิด” ถ้อยคำพึมพำกับตัวเอง และมองเลยไปยังล็อกเก็ตที่อยู่ในมือของชายหนุ่ม เขามองมันไม่วางตาเลยทีเดียว คงเป็นรูปคนรัก หรือไม่ก็ใครที่สำคัญมาก แน่ๆ

          “ดึกแล้วทำไมถึงไม่นอน” เขาถาม และสังเกตคนตัวเล็กเงียบๆ

          “นอนไม่หลับค่ะ คุณเป็นหมอเวรคืนนี้เหรอคะ” เอ่ยขณะที่สายตายังจับอยู่ที่เดิม

          “เปล่า มานั่งใกล้ๆ สิ” เขาเอ่ยชวนอย่างสนิทสนม

          พลอยโพยมกล้าๆ กลัวๆ กับท่าทางเป็นกันเองของเขา

          “ชอบเหรอ เห็นมองนานแล้ว” เขาเอ่ยและยื่นล็อกเก็ตให้หญิงสาวดูอย่างไม่ปิดบัง

          พลอยโพยมยิ้มเรี่ยเมื่อถูกเขาจับได้

          “ภาพวาดธรรมดา วาดยังไม่เสร็จเลยนี่คะ ทำไมภาพชิงช้า...หายไป” พูดไปแล้วก็อยากตบปากตัวเองนัก ที่เผลอไปวิจารณ์สมบัติส่วนตัวของคนอื่นเข้า แต่มันก็น่าแปลกที่เขาเอาภาพวิวมาเก็บไว้ในล็อกเก็ต ดวงตาคู่สวยมองราวกับจะให้ทะลุไปยังอีกด้าน เพื่อหาส่วนที่หายไปของภาพ

          “เจออะไรบ้างไหม” น้ำเสียงเอ่ยถามอ่อนโยนจนคนฟังเผลอสบตาคนถามเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ

          “คะ...” เธอกำลังถูกตรึงไว้ด้วยดวงตาสีนิลคู่นั้น หญิงสาวพยายามละสายตาตัวเอง ด้วยการนึกหาคำมาสนทนากับเขา “คุณหมอฟังเพลงเศร้าจังเลยนะคะ”

          ในที่สุดหญิงสาวก็หลบสายตาเขาได้เสียที ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเลย เธอรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในเครื่องซีทีแสกนทุกครั้งที่เขามองมา และความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว จู่ๆ ก็รู้สึกผิดอาจเป็นเพราะว่าเธอเข้ามาทำลายความสงบของเขาก็เป็นได้

          “ฉันถามอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ”

          “เปล่าหรอก คุณควรกลับห้องได้แล้วนะ อย่ามาเตรดเตร่ในที่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง” ถ้อยคำเอ่ยเรียบ ผสมกับสีหน้าที่อ่านค่อนข้างยาก ว่าคิดอะไรอยู่

          พลอยโพยมแอบคิดนิดหน่อย ว่าเขาจะรู้หรือเปล่าว่าเธอเป็นหมอประจำอยู่ที่ศูนย์เอื้อใจ แต่คิดไปมันก็เป็นเรื่องยากมากที่เขาจะรู้ เพราะเธอไม่เคยแสดงตัวเลยว่าเป็นหมอ อีกอย่างหมอที่ศูนย์กับที่นี่ต่างแบ่งเขตกันอย่างชัดเจน หมอที่นี่ดูใช้ชีวิตหรูหรา มีหน้ามีตาในสังคม ส่วนหมอที่ศูนย์นะหรือ เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่ถูกลืม...

กดแอดแฟน คอมเม้นต์ แชร์ ให้กำลังใจเค้าด้วยเด้อ อ่านนิยายแก้เหงากัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #9 LAM1 (@lamyai1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 10:57

    ตามลุ้นอยู่ค่ะ

    #9
    0
  2. #1 rawee007 (@rawee007) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 22:09
    อ่านอยู่จ้า สู้ๆนะไรท์
    #1
    0