รักจรดใจ

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 3.1 มนต์ใต้เตียง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

วันนี้เป็นวันแรกที่เธอไม่อยากมาทำงานที่สุด พลอยโพยมสูดหายใจเอาอากาศสดชื่นยามเช้าเข้าปอด เพราะรู้ดีว่าความสุขของเธอจะหายไปทันทีเมื่อเธอได้พบกับพีรดา เธอไม่ได้กลัวอีกฝ่าย แต่อดรำคาญไม่ได้มากกว่า เพราะพีรดามักจะหาเรื่องตำหนิเธอได้ทุกเรื่อง

          “มายืนทำอะไรตรงนี้ ตามฉันมาสิ” พอเจอหน้าพีรดาทักทายด้วยน้ำเสียงเข้ม แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งสะเทือนหรอก

          “ค่ะ” พลอยโพยมเดินตามไปจนถึงห้องของพีรดา

          “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ให้ถือซะว่าไม่เกี่ยวข้องกับศูนย์เอื้อใจ รูดซิปปากของเธอให้สนิท อย่าได้บอกใครเชียวล่ะว่า เธอไปทำอะไรที่นั่น”

          “แล้วถ้าตำรวจเรียกตัวเพื่อสอบปากคำละคะ”

          “ตอบอย่างไรก็ได้ แต่อย่าให้เราเสื่อมเสียชื่อเสียง”

          “แล้วเอิงล่ะคะ”

          “หมอตัวเล็กๆ อย่างเธอ ไม่มีใครให้ความสำคัญหรอก ตกเป็นข่าวเดี๋ยวเดียวคนก็ลืมไปเอง”

          “แต่มันมีผลต่อชื่อเสียงของเอิง”

          “ชื่อเสียงของศูนย์เอื้อใจสำคัญกว่า” พีรดายืนยันเสียงแข็ง

          “คิดจะลอยแพกันหรือไงคะ ถ้าเป็นอย่างนี้ เอิงขอลาออกดีกว่าค่ะ”

          “ถึงไปที่อื่นอนาคตก็ไม่สดใสเท่าไหร่หรอก อำนาจที่เรามีสามารถทำให้อาชีพของหมอจบได้เหมือนกัน” พีรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา สีหน้าของหล่อนมีแววสะใจเล็กน้อย

          “ให้ตายสิ” พลอยโพยมเกลียดการคุกคามทุกรูปแบบ และการขู่คือฟางเส้นสุดท้ายสำหรับเธอเสียด้วย

          “ความยุติธรรม ความเท่าเทียม เสรีภาพเบื้องต้น ถ้าไม่ได้สามอย่างนี้ เราก็แค่จบไปด้วยกันค่ะ โปรดรู้ไว้ด้วยว่าเอิงไม่ใช่คนจนตรอก” เป็นเรื่องยากมากที่จะบังคับเสียงไม่ให้สั่น

          “ใจเย็นๆ พี่ก็แค่พูดไปตามที่เบื้องบนสั่งมา”

          “งั้นก็ฝากไปบอกเบื้องบนด้วยก็แล้วกันค่ะ ว่าให้ปรับทัศนคติหน่อย อย่าเห็นแก่ตัวให้มากนัก ขอตัวนะคะ” จบการสนทนาแบบไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ พลอยโพยมรู้สึกปวดหัวจี้ด เมื่อคืนไม่ได้หลับนอนทั้งคืน เพราะภาพที่เห็นเมื่อวาน แทนที่วันนี้จะมีคนปลอบใจบ้าง แต่กลายเป็นโดนว่าซ้ำทั้งที่เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของผู้หญิงคนนั้นเลย บางทีเธอก็สงสัยเหมือนกันว่า เพราะเหตุใดพีรดาจึงได้เกลียดหน้าเธอนัก

 

“พี่โอ่ง! วางตะกร้าไว้ตรงนั้นเลยค่ะ” น้ำเสียงนั้นทำให้เพชรเพทายสะดุ้งเฮือก และพอหันมองก็ยิ่งตกใจ เมื่อเห็นน้องสาวยืนหน้าเคร่ง คนตัวเล็กเดินก้าวฉับๆ ขึ้นไปข้างบน แล้วลงมาพร้อมกับอุปกรณ์รีดผ้า ชายหนุ่มถึงกับครางฮือในใจว่า เวรแล้ว!

          “วันนี้พี่มัวแต่ยุ่งอยู่ก็เลยเอาเสื้อผ้าไปร้านรีดไม่ทัน แต่เดี๋ยวกำลังจะไปตอนนี้แหละจ้ะ” เขาเอ่ยเร็วไม่มีสะดุด

          “ไม่เป็นไร เอิงจะรีดเอง” สีหน้าจริงจังจนคนฟังใจหายแวบ

          “แต่เราจ่ายค่ารีดไปแล้วนะจ๊ะ”

          “แล้วไงคะ” เอ่ยน้ำเสียงเย็น ตาจับอยู่ที่ผ้ารองรีด ขณะปรับความร้อนซึ่งเป็นระดับที่เพชรเพทายเห็นแล้วสะดุ้งเฮือกอีกหน

          “เอิงไปหงุดหงิดอะไรมาจ๊ะ”

          “หลายเรื่องค่ะ ขี้เกียจเล่า วางตะกร้าลง แล้วจะไปรีแลกซ์ที่ไหนก็ไปค่ะ ห้ามรบกวนเอิงเด็ดขาด”

          เพชรเพทายวางตะกร้าลงด้วยสีหน้าขยาด ต้องมีใครทำให้น้องสาวเขาสติแตกแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่ลงหนักขนาดนี้ พลอยโพยมเคยเป็นอย่างนี้ตอนที่อกหักครั้งแรก ซึ่งเป็นการอกหักครั้งเดียวตลอดชีวิต วันนั้นน้องสาวเขาแทบจะล้างบ้านหลังนี้เลยเชียว เว้นอยู่อย่าง ยังไม่ถึงขั้นลงมือทาสีบ้านใหม่ด้วยตัวเองเท่านั้น

          “แก้วกาแฟที่ชั้นวางก็ห้ามใช้ค่ะ เอิงว่าจะล้างใหม่”

          เขาชะงักมือค้างในทันที แล้วกลับมานั่งเปิดทีวี

          “ห้ามเปิดช่องสารคดีค่ะ วันนี้ไม่เอาสาระ มันเปลืองสมอง”

          “จ้ะๆ” เขารีบเปลี่ยนช่อง แล้วตัดสินใจปิดมันไว้ “แหม...คุณลุงท่านนายกกำลังคืนความสุขอยู่พอดี น่าจะดูสักหน่อย” เขาพึมพำอย่างเบาที่สุด แล้วเดินคอตกออกไปยืนมองความมืดมิดนอกบ้านแทน

 

“ว้าว...ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง” เพชรเพทายไล้ปลายนิ้วลงที่กลีบเรียบกริบ เสื้อผ้าแต่ละชุดจัดเรียงตามสี ประเภทที่ควรใส่ในแต่ละวัน ก่อนจะตาเหลือกถลนเมื่อเปิดลิ้นชักแล้วพบว่าบางอย่างที่ควรอยู่อันตรธานหายไปหมด

          “ฉิบหายแล้ว กางเกงใน! อย่าบอกนะว่า...เอิง!” เขาวิ่งอย่างรวดเร็วไปที่เครื่องซักผ้า “โอ พ่อแก้วแม่แก้ว นี่แหละที่แม่ย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าให้น้องเครียด” เขาอุตส่าห์ซ่อนมันไว้ในกางเกงชุดชั้นใน เพราะน่าจะปลอดภัยจากสายตาน้องสาว

          “มันทำให้ของอย่างอื่นแปดเปื้อน” นิ้วเล็กๆ ชี้ไปที่เครื่อง

          “ลูกน้องมันฝากซื้อ” เขาเอ่ยน้ำตาเจียนไหลริน เปิดเครื่องซักผ้า แล้วหยิบกางเกงชั้นในออกมา แล้วสลัดถุงยางอนามัยกลิ่นสตอร์เบอรี่ทิ้งอย่างรังเกียจเดียดฉัน

          “งานอะไรคะ ทำไมต้องใช้ถุงยางอนามัยด้วย”

          “เตรียมไว้พรุ่งนี้ คดีค้าประเวณี เผื่อได้ใช้”

          “ต้องให้สมจริงขนาดนั้นเลยหรือคะ”

          “พกไปพอเป็นพิธี ไปเที่ยวไม่พกถุงยาง เขาจะเชื่อเหรอว่ามาเที่ยว ต้องกลับไปซื้อใหม่สินะ” เขาพึมพำอย่างสิ้นหวัง

          “งั้นก็ไปซื้อเอาใหม่สิคะ”

          “สำหรับพวกเที่ยวกลางคืน ซื้อถุงยางอนามัยมันก็ง่ายอยู่หรอก”

          “พี่โอ่ง อย่าบอกนะว่าพี่ไม่เคยเสียตัวเลย”

          “ถามงี้...พี่เป็นคนหัวโบราณ” เขามองน้องสาวด้วยสายตาดุๆ

          “พี่โอ่งน่ะ เอิงหิวข้าว หาอะไรให้กินหน่อยนะ นะจ๊ะๆ”

          “ทำผิดแล้วเปลี่ยนเรื่อง หายหงุดหงิดแล้วละสิ” เขายีผมน้องสาวจนยุ่งเหยิง

          “พอได้แกล้งพี่โอ่งก็หายเลยล่ะ”

          “อ้าวเฮ้ย...โกรธคนนอกบ้าน แล้วมาลงกับคนที่บ้าน อย่าให้รู้นะว่ามันเป็นใคร พ่อจะบี้ๆ ด้วยบาทา แล้วก็ตบบ้องหูมันสักที”

          พลอยโพยมยิ้มหวาน เธอเริ่มหิวและเพลีย อุตส่าห์ทำงานให้หนักเพื่อจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน แต่กลับสลัดเรื่องราวทั้งหมดออกไปจากหัวไม่ได้ และความรู้สึกทดท้อหดหู่เช่นนี้คงเกาะกินหัวใจเธอไปอีกนานแสนนาน

กด Favorites คอมเม้น กดแชร์ ให้กำลังข่อยแนเด้อ ขอบคุณจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #21 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 13:11

    ให้กำลังใจนะคะ ไรท์

    #21
    0
  2. #7 LAM1 (@lamyai1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 10:51
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-01.png พระเอกเราออกบ้างหรือยังนี่...หรืออ่านตกหล่นไปตอนไหน
    #7
    0