รักจรดใจ

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2.2 ผู้ดูแลลับๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

ใครกันที่นอนหลับใหลในโลงแก้ว ใครคนนั้นช่างน่าสงสาร ความเย็นยะเยียบกรีดเข้าไปหัวใจทันทีที่มองภาพคล้ายฝันเลือนราง แต่ก็ฝันนั่นแหละ พลอยโพยมบอกตัวเองอย่างนั้น เธอสงสัยใคร่รู้เกินกว่าจะหวาดกลัว โลงแก้วประดับประดาเต็มไปด้วยดอกโรสแมรี่สีม่วง ความโศกเศร้าที่สัมผัสได้นั้นช่างมหาศาลนัก

          “เธอเป็นใคร แล้วมานอนอยู่ในโลงนี้ได้ยังไง” หญิงสาวเอ่ย หลังจากเพราะไม่สามารถเดินต่อไปได้ เธอเหมือนถูกกั้นด้วยกำแพง หรืออะไรสักอย่าง คล้ายกับว่ามีอะไรแข็งๆ ค่อยๆ บีบรัดจนเริ่มหายใจไม่ออก ฝัน ฝัน ฝัน!

          กรี้ด! สติเฮือกสุดท้ายทำให้พลอยโพยมลืมตาขึ้น แวบแรกที่ตื่นเธอมองเห็นดวงแก้วสีนิลลอยเด่นอยู่ตรงหน้า แต่พอมองอีกทีภาพกลับขยายใหญ่ขึ้น

          “นี่มัน ว้าย! ขอโทษนะคะ” ร่างเล็กยันตัวลุกขึ้นทันที เมื่อพบว่าไอ้ลูกแก้วสีดำที่เธอเห็นเมื่อครู่นี้มันคือดวงตาของคนนั่นเอง และที่ร้ายไปกว่านั้นก็คือ “อย่าบอกนะว่าฉัน...หลับ”

          “เธอหลับในบ้านของคนอื่น หลับแบบไม่กลัวสักนิด โชคดีที่เป็นผม” เขาเอ่ยสั้นๆ

          แต่พลอยโพยมกลับค้านในใจว่า โชคดีบ้าอะไรกัน ถึงเธอจะเพิ่งตื่น แต่เธอก็รู้นะว่าเขาเอามือแตะผมเธอ แล้วอาจจะแตะนานแล้วด้วย

          “ตื่นแล้วก็กลับเถอะ เดี๋ยวให้คนไปส่ง” เขาลุกขึ้น ท่าทางเกือบคล้ายกำลังยืดเส้นยืดสาย ราวกับว่าอยู่ท่านั้นมานาน

          “ฉันกลับเองได้ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยหน้าตาตื่น

          “ไม่ได้หรอก อย่างไรเสียเราก็รู้จักกันจนคุณมานอนหลับที่นี่เกือบค่อนวันแล้ว ถ้าไม่ไปส่งก็คงน่าเกลียดเกินไป”

          คำเอ่ยของเขาไม่เสียเปล่าเลยแม้แต่น้อย เพราะสักพักพลอยโพยมก็เห็นผู้ชายคนที่เธอเห็นเป็นคนแรกเดินเข้ามา

          “รถพร้อมแล้วครับ เชิญทางนี้”

          พลอยโพยมจำเป็นต้องรีบเดินตามเขาออกไป ขืนอยู่ที่นี่ต่อเธอคงต้องใจละลายเพราะสายตาของคนที่นอนหนุนตักอยู่เมื่อครู่นี้แน่ๆ

 

คำที่เขาว่ามานอนบ้านคนอื่นเกือบค่อนวันนั้นเป็นเรื่องจริงที่สุด พลอยโพยมยิ้มให้คนขับรถที่แอบคิดว่าเขาเป็นเจ้าของบ้านในตอนแรก แล้วรู้สึกละอายใจเล็กน้อย ที่เป็นผู้หญิงยิงเรือแท้ๆ กลับนอนบ้านผู้ชายได้อย่างหน้าตาเฉย

          “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” หญิงสาวเอ่ยแล้วโบกมือลาเขา ขณะที่รถค่อยๆ แล่นออกไปอย่างช้าๆ ทว่า! บริเวณที่รถเคยจอดให้เธอลงนั้น ตอนนี้มีตัวสีเขรอะเข้ามาแทนที่ “หมูอ้วน! เอ้าแล้วจะทำไงดีล่ะทีนี้”

          เธอไม่รู้หรอกว่าแมวเหมียวตามมาด้วยตอนไหน แต่เธอก็รีบคว้าเอาตัวแมว แล้ววิ่งตามรถไปทันที พลางตะโกนเรียกเจ้าของแมวลั่นสวน

          “เดี๋ยวก่อนค่ะ แมวมันคงแอบตามขึ้นรถมาด้วย มาเอามันไปด้วย” หญิงสาววิ่งเรียกเขาไปได้สักพักหนึ่งก็เริ่มหมดแรงวิ่งต่อ “แกคงต้องอยู่ที่นี่ก่อน ฉันคงไม่มีเวลาไปส่งแก หมูอ้วนเอ๊ย แกนี่มันขี้เกลือจริงเลย มีบ้านหลังใหญ่ให้อยู่ไม่ยอมอยู่ ดั้นจะมาอยู่บ้านหลังเล็กๆ แค่นี้” พึมพำแล้วเดินกลับบ้านอย่างคนหมดแรง

          เหมี้ยว!....

          “ไม่ต้องร้องเลย แกทำให้ฉันมีภาระเพิ่มขึ้น ตอนนอนอย่ามากวนกันนะ ฉันยิ่งเป็นคนนอนหลับยากอยู่”

          เหมี้ยว...

          “แน่ะ เข้าใจที่ฉันพูดด้วยเหรอ อย่างนี้ค่อยอยู่กันได้หน่อย” อันที่จริงพลอยโพยมก็ชอบแมวสีเขรอะตัวนี้ มันตัวขาวๆ มีสีทองเป็นจุดๆ น่ารักดีออก

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

49 ความคิดเห็น

  1. #19 Rich99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 12:59

    ต้องกลับไปหาเค้าสิ

    #19
    0