รักจรดใจ

ตอนที่ 47 : ตอนที่ 19.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

“อันที่จริงผมเป็นลูกคนเดียว แต่พอของผมเขาอุปการะเด็กไว้หลายคน” เขาเอ่ยขณะเดินกลับไปพร้อมกัน

         “แต่เอิงไม่เคยเห็นใครเลยนี่คะ ไม่ว่าจะเป็นบ้านโน้นหรือบ้านนี้” หญิงสาวเอ่ยด้วยความแปลกใจ แต่ก็รู้สึกดีนิดหน่อยที่ตัวเองเคยเดาเอาไว้ว่าเขาน่าจะมีน้องสาวด้วย

         “ทุกคนอยู่ญี่ปุ่น ที่นี่นอกจากผมแล้ว ก็จะมีญาติอีกสองสามคนที่ยังติดต่อไปมาหาสู่กันอยู่”

         “ทำไมไปอยู่ที่โน่นกันหมดเลยละคะ อยู่ที่นี่ก็น่าสบายดีออก” หญิงสาววาดมือขณะพูด ซึ่งก็ทำให้ชายหนุ่มถึงกับยิ้มละไมเลยทีเดียว พลอยโพยมวาบในอกเมื่อเห็นรอยยิ้มของเขาเต็มสองตา

         “พ่อผมเขาไม่ค่อยแข็งแรง อากาศที่โน่นถูกจริตของท่านมากกว่าที่นี่ ก็เลยอยู่นาน”

         “แล้วไม่คิดถึงลูกชายแย่เหรอคะ”

         “คิดถึงสิ แต่ผมบินไปเยี่ยมท่านบ่อย ก็เลยเหมือนว่าไม่ห่างกันมากเท่าไหร่”

         “ดีจังเลยนะคะ อยู่ไกลแต่เหมือนอยู่ใกล้กันเลย”

         “แต่กับคนบางคนอยู่ใกล้ ก็เหมือนอยู่ไกลกันมาก ทรมานใจยิ่งกว่าอีก”

         “คุณปุ่นไปแอบปิ้งสาวคนไหนอยู่หรือเปล่าคะ พูดเหมือนมีความรักเลย”

         “ก็คงมี” เขาเอ่ยแค่นั้น

         ทว่าคนฟังถึงกับใจหายวาบเลยทีเดียว “ใครกันคะ แนะนำให้รู้จักบ้างสิ” หญิงสาวเอ่ยตามหลังคนที่พูดแล้วรีบเดินหนีไปเฉยเลย

         “เอ๊ะ! หมูอ้วนนี่นา โผล่มาได้ไงเนี่ย ไปทำอะไรมาหือ...กลิ่นหอมจัง หอมเหมือนกลิ่น กระถินณรงค์เลย” พลอยโพยมช้อนอุ้มแมวเหมียวไว้ในอ้อมแขน มันร้องครางเหมียวๆ คล้ายตอบที่เธอถาม ช่างน่ารักจริง

 

แม้ว่าพลอยโพยมจะทำตัวเหมือนปกติ แต่เธอก็ยังติดใจเรื่องราวที่ได้พบเห็นในเรือนไม้หอมอยู่ ความรู้สึกนี้เกาะกินความรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวโดยไม่รู้ตัว ภาพที่เธอเห็นล้วนแล้วแต่มีสถานที่เกี่ยวข้องกับตัวเธอ และปฏิรพทั้งนั้น

         “เรามักจะเห็นภาพหลอนแปลกๆ เวลาที่อยู่ใกล้อะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับคุณปุ่น รวมไปถึงความฝันน่ากลัวนั่นด้วย”

         “คิดอะไรอยู่เหรอครับ” ดลภพเข้ามาพร้อมกับขนมซึ่งอบเสร็จใหม่ๆ

         “น่ากินจังเลยค่ะ กินให้อิ่มตอนเดินทางกลับบ้านจะได้ไม่หิว” เอ่ยพลางหยิบขนมขึ้นมากัด แล้วก็ละเลียดชิมไปเรื่อยๆ ขณะที่ใช้ความคิด

         “คุณภพเคยเห็นภาพหลอนไหมคะ”

         “ทำไมถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาละครับ” เขาไม่ยอมตอบแต่โดยดี แต่กลับเป็นฝ่ายถามกลับเสียเอง

         “เอิงมีเหตุผลที่บอกไม่ได้ค่ะ”

         “แล้วคุณเอิงเห็นอะไรละครับ”

         “เอิงเห็นตัวเองนอนไม่ได้สติอยู่ที่...” คนตัวเล็กเล่าต่อไม่ถูก “เอาเป็นว่าเอิงเห็นตัวเองก็แล้วกันค่ะ ตามความเชื่อถ้าเห็นภาพแบบนี้แสดงว่าดวงตกใช่ไหมคะ”

         “ก็ไม่เสมอไปนะครับ แล้วแต่ความเชื่อ”

         “เอิงอยากไปทำบุญจังเลยค่ะ แต่ถ้าได้กลับบ้านตอนนี้เลยก็น่าจะดี”

         ดลภพยิ้มรู้ทัน พลอยโพยมหาเรื่องกลับบ้าน สายใยก็ยังคงเป็นสายใยที่ตัดกันไม่ขาด แม้เรื่องราวจะเปลี่ยนไปแบบนี้แล้ว แต่สำหรับพลอยโพยม ปฏิรพก็ยังคงเป็นพี่ปุ่นที่แสนเข้มงวดไม่เสื่อมคลาย

 

“ทำไมเอิงกลับบ้านไม่ได้ละคะ” ถ้อยคำเอ่ยคล้ายแผดเสียง เมื่อมีเรื่องขัดใจ

         “ผมบอกแม่ของคุณแล้ว ว่าคุณจะค้างที่นี่”

         “คุณปุ่นบอกแบบนั้นได้ยังไงคะ แล้วแม่จะคิดยังไง เอิงเป็นผู้หญิงมีแต่ทางเสียหายนะ ใครจะรับผิดชอบ”

         “ก็กำลังรับผิดชอบอยู่...” ชายหนุ่มเอ่ยราวกับไม่สนใจความเสียหายเชิงลบของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย

         “คุณปุ่นทำอย่างนี้ไม่ถูกต้องนะคะ”

         “แต่ผมก็ทำไปแล้ว และแม่ของคุณก็อนุญาตแล้วด้วย เลือกเอาว่าจะนั่งรับลมเย็นๆ ตรงนี้ หรือว่าจะกลับขึ้นไปอ่านหนังสือข้างบน หรือไม่ก็ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ แต่ต้องเป็นภายในบริเวณบ้านหลังนี้เท่านั้น”

         “เกินไปแล้วนะคะ!

         “ผมทำได้มากกว่านี้นะ ถ้าคุณยังไม่เลิกงอแงใส่กันอย่างนี้”

         “เอิงไม่ได้งอแง”

         “ถ้าไม่งอแง งั้นก็เลือกได้แล้วว่าจะทำอะไรกันดี” ปฏิรพเริ่มเสียงเข้ม

         “อย่างนี้ทุกที”

         “อย่างไหนถึงจะดี” คนตัวสูงลุกขึ้นยืน พลอยโพยมเงยหน้าขึ้นอย่างขัดใจ

         “คุณปุ่นพูดเองนะว่าให้เอิงทำอะไรก็ได้” ใบหน้าพิศุทธิ์เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์

         “อย่าทุบบ้านหลังนี้ทิ้งก็พอ” เขาเอ่ยยิ้มๆ

         “ฮึ่ย...” หญิงสาวเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากตัวบ้าน แล้วไปหาที่เหมาะๆ นั่งเล่น เพื่อนหลบคนชอบออกคำสั่ง ตัวของเราใจของเราแท้ๆ แต่เขาเข้าไปจัดการหมดทุกเรื่อง แล้วก็ไม่เคยคิดที่จะปรึกษากันบ้างเลย แม่ของเธอก็อีกคน ปล่อยให้ลูกสาวมาค้างอ้างแรมบ้านคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย

         “เขาจะคิดว่าแม่หวังขายลูกกินเสียก็ไม่รู้”

         พลอยโพยมหน้าแดงเรื่อเมื่อคิดไร้สาระขึ้นมา ถึงมารดาเธอต้องการขาย ปฏิรพก็คงไม่ซื้อง่ายๆ หรอก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

49 ความคิดเห็น