รักจรดใจ

ตอนที่ 45 : ตอนที่ 18.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

หมอเอิงคะ ตอนบ่ายมีเคสพิเศษนะคะ

         เสียงรายงานที่แสนคุ้นเคยทำให้พลอยโพยมที่นั่งก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่นั้นต้องเงยหน้าขึ้นทันที

         พี่นิ!” หญิงสาวประหลาดใจอย่างมากที่พบอรนิดาที่นี่ มาได้ยังไงคะ ทำไมไม่เห็นบอกกันบ้างเลย แล้ว

         ไม่ต้องถามค่ะ พี่นิยินดีเล่าเอง อรนิดาเข้ามานั่งที่เก้าอี้พลางยิ้มดีใจ พี่นิก็ยังงงไม่หายเลยค่ะ จู่ๆ ก็ถูกเรียกตัวมาที่นี่ ครั้นจะปฏิเสธก็อดคิดถึงหมอเอิงไม่ได้พยาบาลสาวเอ่ยขณะยื่นประวัติคนไข้ให้กับคุณหมอสาว

         ขอบคุณที่มาค่ะ ไม่งั้นเอิงคงเหงาแย่เลย หญิงสาวรับเอกสารไปพลิกดู แล้วเอ่ย คนไข้เคยได้รับการรักษาอาการแพนิคมาก่อน นอกจากเคสนี้ยังมีผู้ป่วยรายอื่นอีกไหมคะ

         ยังไม่มีรายงานมาค่ะ หมอเอิงมีอะไรให้พี่นิช่วยทำไหมคะ

         ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ

         ถ้าอย่างนั้นพี่นิขอตัวก่อนนะคะ

         ค่ะ

         หลังจากที่อรนิดาออกจากห้องไปแล้ว พลอยโพยมก็นั่งศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับผังอาคารของโรงพยาบาลต่อ หญิงสาวนึกอยากเห็นแผนกศัลยกรรมขึ้นมาเลยตั้งใจว่าจะเดินไปสำรวจดูสักหน่อย ใจเธอนึกถึงปฏิรพ อยากรู้เรื่องของเขาให้มากขึ้นกว่าเดิม

 

คุณหมอคะ ใครสักคนเอ่ยเรียกขึ้น พลางวิ่งตุบตับมายังผู้ที่ตนเองเรียก ชุดที่สวมใส่บอกชัดถึงหน้าที่ในโรงพยาบาลนี้

         พลอยโพยมไม่แน่ใจว่าผู้เรียกนั้นเรียกใครก็เลยหันมองซ้ายมองขวา แล้วจึงกลับมามองคนเรียกที่มีสีหน้าซีดเซียว ใบหน้ากลมมีหยาดเหงื่อเกาะพราวเต็มไปหมด

         เรียกหมอหรือคะ

         ค่ะ รบกวนมาทางนี้หน่อยค่ะ พอดีมีผู้ป่วยฉุกเฉินเข้ามารักษาตัวที่นี่ค่ะ

         พลอยโพยมค่อนข้างแน่ใจว่านางพยาบาลรู้จักตนเองดีแน่นอน เพราะสายตาของหล่อนจ้องอยู่ที่ป้ายชื่อของพลอยโพยมไม่วางตาเลย

         มีคนไข้ได้รับบาดเจ็บมาค่ะ แต่ว่ามีอาการก้าวร้าวมาก มีประวัตเคยรักษาตัวทางจิตเวชด้วยค่ะ

         หล่อนรายงานน้ำเสียงรัวเร็ว พลางหอบหายใจเป็นจังหวะ

         ได้ค่ะ พลอยโพยมรีบตามคนร่างท้วมไปที่ห้องรักษา วันนี้ใครเป็นคุณหมอเวรคะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาพลอยโพยมก็เลยถือโอกาสซักถามไปด้วยเลย

         ด็อกเตอร์นายแพทย์ปฏิรพค่ะ หล่อนเอ่ยเสียเต็มยศ ไม่มีท่าทีเหน็ดเหนื่อยเหมือนตอนที่รายงานเรื่องคนไข้เลยแม้แต่น้อย

         อ้าว ก็น่าจะดูอาการได้นี่คะพลอยโพยมไม่อยากยุ่งกับคนป่วย ถ้าเป็นเคทที่รักษาอาการจริงจังเธอก็คงไม่มีสิทธิ์ เพราะเธอไม่ได้จบเฉพาะทางมาจึงลังเลเล็กน้อย

         คุณด็อกเตอร์นายแพทย์...

         เรียกสั้นๆ ดีกว่าค่ะพลอยโพยมแนะนำ เพราะขืนมัวแต่เรียกยศกันอยู่อย่างนี้ผู้ป่วยก็คงตายพอดี

         นั่นแหละค่ะ ท่านยังไม่เข้าเวรเลย ตอนนี้มีหมออีกท่านดูแลแทนอยู่ ตอนนี้ขาดแต่จิตแพทย์เพียงคนเดียวค่ะ

         พลอยโพยมพยักหน้าเข้าใจ ทว่าเธอไม่ใช่จิตแพทย์จริงๆ แต่ก็ต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ เนื่องจากอาการผู้บาดเจ็บน่าเป็นห่วงอย่างมาก

         เมื่อเข้ามาในห้องแล้วนั้น พลอยโพยมจึงเห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ผู้ป่วยเป็นชายหนุ่ม เขานั่งซึมเศร้าอยู่ที่เก้าอี้ ไม่ยอมพูดยอมจา แต่ก็ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ง่ายๆ

          บาดเจ็บที่ข้อมือ เพราะใช้มีดกรีด ดีที่กรีดไม่ลึกเท่าไหร่ คงแค่วัดใจตัวเองดู หมอที่ดูแลอยู่หันมาอธิบายให้คุณหมอสาวฟัง

         “วัดจนได้เรื่อง พลอยโพยมเอ่ยให้บรรยากาศในห้องคลายความตึงเครียดลง แล้วกลับมามองมือผู้บาดเจ็บที่กำไม่ยอมปล่อยเสียที ดวงตาคู่หวานมองเห็นแสงเงินจากมือที่กำอยู่แวบๆ แต่ก็ต้องเลิกมอง เพราะต้องกลับไปฟังพยาบาลเล่าเรื่องราวคราวๆ ก่อน

         กำลังขอข้อมูลค่ะ แต่คงใช้เวลานานหน่อย เพราะโรงพยาบาลที่ผู้ป่วยเคยไปรับการรักษามีขั้นตอนการทำงานที่ซับซ้อนมาก

         หญิงสาวได้ยินอย่างนั้นแล้วก็แอบถอนใจ หากมัวรออยู่อย่างนี้คงไม่ดีแน่ๆ

         มีอะไรที่มือคนไข้คะ พลอยโพยมตาไว และมั่นใจว่าของสำคัญของผู้บาดเจ็บอยู่ในมือที่กำอยู่แน่นอน ไม่ใช่แค่หญิงสาวเท่านั้นที่ลุ้นว่าผู้บาดเจ็บจะฟังที่เธอพูดไหม เพราะทุกคนก็ลุ้นเหมือนกัน

        

ผมไม่เหลือใครอีกแล้ว เขาเอ่ยพลางปล่อยมือที่กำไว้แน่น จึงเผยให้เห็นแหวนเพชรน้ำงามแวววาวราวกับดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า พ่อแม่ของผมเสียไปได้สองปีแล้ว ผมกำลังจะแต่งงาน แต่เธอก็ทิ้งผมไปมีคนอื่น ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว โลกใบนี้ไม่มีที่ให้คนอย่างผมอยู่เลย

         แล้วคุณมีเพื่อนไหมคะ พลอยโพยมเข้าไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าเขา อาศัยจังหวะนั้นทำการห้ามเลือดที่มือผู้ป่วย

         ผมไม่มีเพื่อน แล้วก็ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับผมด้วย เขาเอ่ยขณะสบตากับคุณหมอสาว

         คุณเคยถามพวกเขาเหล่านั้นแล้วเหรอคะ ว่าเขาไม่อยากเป็นเพื่อนกับคุณจริงหรือเปล่าหญิงสาวละมือจากการห้ามเลือด

         ชายหนุ่มไม่ละสายตาไปจากใบหน้าพิศุทธิ์เลย เขามองราวกับต้องการเห็นบางอย่างในดวงตาคู่นั้น

         ช่วงเวลานั้นเองที่พลอยโพยมให้สัญญาณกับคุณหมอ ยาสลบถูกฉีดเข้าร่างชายหนุ่มโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด ในโลกของเขาตอนนี้มีเพียงพลอยโพยมเท่านั้น จึงไม่ยากเลยสักนิดที่จะทำอย่างนั้น

         ผ่านไปหลายนาที ผู้บาดเจ็บเริ่มง่วง ตอนนี้เองที่พลอยโพยมเริ่มถอยร่างออกห่างจากจุดที่นั่งอยู่ ทว่าเธอยังไม่ทันได้ขยับตัวยืนขึ้น ก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันที

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

49 ความคิดเห็น