รักจรดใจ

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 16.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    31 ก.ค. 61

“กลับอัมพวากันค่ะ” คนตัวเล็กเยี่ยมหน้าเข้ามาในห้องทำงานของปฏิรพ พอเธอตื่นก็มองหาเขาไม่เจอแล้ว คนอะไรจะขยันปานนั้น

         “ยังต้องค้างที่นี่อีกคืน ผมยังทำงานไม่เสร็จเลย”

         “งานอะไรคะทำไมต้องทำที่นี่ด้วย เอากลับไปทำที่อัมพวาต่อก็ได้นี่คะ”

         “ต้องทำที่นี่” เขาขยับแว่นตาขณะเงยหน้ามองคนตัวเล็ก

         พลอยโพยมเพิ่งรู้ว่าเขาสายตาสั้น หญิงสาวถือโอกาสนั้นเข้ามาในห้องทำงานของเขา และสำรวจรอบๆ

         “ฉันอยากกินซีฟู้ด อยากกินยำปลาหมึก”

         “เดี๋ยวสักพักแม่บ้านก็คงมา ผมให้เขาเตรียมอาหารทะเลให้แล้ว ถ้าไม่หิวมาก นั่งรอสักหนึ่งชั่วโมงก็จะได้กินซีฟู้ดอย่างที่อยากกิน”

         พลอยโพยมยิ้มละไม

         “คุณปุ่นเหมือนพ่อมดเลยค่ะ เสกทุกอย่างได้ทันใจ ใจเราตรงกันเนอะ”

         ปฏิรพเก็บเอกสารงานวิจัยเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าไว้ แล้วถอดแว่นตาออก ก็ทำไมจะไม่รู้ล่ะ เมื่อคืนยายตาหวานฝันเห็นแต่ หมึกย่าง หอยย่าง กุ้งเผาน้ำจิ้มรสเด็ด ทำเอาเขาหิวตามทั้งคืน

         “คุณปุ่นไม่ได้สายตาสั้นเหรอคะ” หญิงสาวถามขณะที่เดินมาหยุดใกล้กับโต๊ะทำงานของเขา แต่เว้นระยะห่างไว้ เพราะอย่างน้อยปฏิรพก็อายุมากกว่าเธอหลายปี

         “ผมแพ้แสง แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่ จะใส่เฉพาะตอนที่ใช้สายตาเยอะ แล้วก็ตอนที่นอนไม่พอ” เขาอธิบายในขณะที่พลอยโพยมเริ่มสนใจกองเอกสารงานวิจัย ปฏิรพปล่อยให้คนตัวเล็กอ่านเอกสารที่อยากอ่าน แล้วตัวเองก็ใช้เวลานั้นพักผ่อนสายตาเงียบๆ

 

“ว้าว คิดถึงพี่โอ่งกับเภาจังเลย รู้ได้ยังไงว่าฉันอยากกินปู” คนตัวเล็กเอ่ยขณะมองอาหารบนโต๊ะ “แล้วจะกินยังไงละเนี่ย คุณปุ่น...”

         ปฏิรพส่ายหน้าทันที “มันเป็นงานอย่างเดียวที่ผมไม่ถนัด แล้ว” คิ้วของเขาเริ่มขมวด เขากำชับแม่บ้านไว้เป็นอย่างดีแล้วว่าไม่ให้เอาปูขึ้นโต๊ะ

         “อ้าว แต่ปกติผู้ชายแกะปูเก่งนี่นา”

         “งานทุกอย่างยกเว้นแกะปู อย่ากินเลย มันกินยาก” เขาพูดพร้อมกับยกจานปูหนีคนตัวเล็ก

         “เดี๋ยวๆ ค่ะ มันมีบางตัวที่แกะแล้วนี่นา ฉันเห็นๆ” หญิงสาวตาโต คนแกะน่าจะแกะไม่หมดเพราะรีบเอามาส่งก็ได้ แต่ก็ยังดี พลอยโพยมยิ้มดีใจ

         ปฏิรพนั่งมองคนตัวเล็กที่มีความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะกินปู แล้วหยิบตัวที่กะเทาะเปลือกแล้วตัดหน้าคนตัวเล็ก

         “อ้าว งี้ก็ได้เหรอ เอาไปกินคนเดียวหมดเลย แล้วฉันจะกินยังไง”

         “ก็ไม่ต้องกิน มันไม่อร่อยหรอก กุ้ง ปลาหมึก ปลาเผาก็มีกินแค่นั้นแหละ”

         “ได้ไงล่ะ ฉันก็อยากกินปูเหมือนกัน”

         “อย่ากินเลย กินอย่างอื่นดีกว่า” เขาเลื่อนจานปลาให้กับเธอ

         “ไม่เอาหรอก จะกินปู ถ้าไม่ได้กินปูก็ไม่กินอะไรทั้งนั้นแหละ”

         ปฏิรพมองคนตัวเล็กอย่างชั่งใจ

         “งั้นรอก่อน” เขาลุกออกไป แล้วกลับมาพร้อมกับกล่องยา

         “เอามาทำไมคะ”

         “ถ้าจะกินปูก็ต้องกินยาก่อน” เขายื่นยาให้กับเธอ

         “ยาแก้แพ้” หญิงสาวจับดูแล้วงงว่าทำไมเขาต้องเอาให้เธอกินด้วย “ฉันไม่ได้แพ้อะไรสักหน่อย ไม่เห็นต้องกิน”

         “เตือนแล้วนะ” เขาเอ่ยแล้วขอยาคืน แล้วคืนปูตัวที่กะเทาะเปลือกแล้วให้พลอยโพยมกิน

         “เตือนว่าถ้าไม่กินปูวันนี้แล้วจะเสียใจดีกว่าค่ะ” หญิงสาวไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้ผ่านไปง่ายๆ แน่

         ปฏิรพขมวดคิ้วมุ่น แล้วปล่อยให้พลอยโพยมกินอย่างสบายใจ เริ่มปวดหัวตุบๆ ที่รู้ดีกว่าเจ้าตัว แต่ห้ามไม่ได้ คงต้องปล่อยให้อร่อยไปก่อน อย่างน้อยก็นอนที่นี่อีกสักคืน

 

“ทำไมถึงได้คันอย่างนี้นะ” พลอยโพยมบ่นพลางเดินตามหาปฏิรพทั่วบ้าน เพราะคิดว่าเขาต้องช่วยเธอได้แน่ๆ “หายไปไหนของเขานะ”

         “หาผมอยู่หรือเปล่า” เขาพูดโดยไม่หันมามองก็รู้ว่าเป็นพลอยโพยม เพราะทั้งบ้านมีกันอยู่แค่สองคน ร่างสูงยืนอิงประตูเชยชมทะเลยามบ่ายในท่าทีผ่อนคลาย

         “ค่ะ ฉันเป็นอะไรไม่รู้ค่ะ คันคะเยอไปทั้งตัวแล้ว”

         เขาหันมาดูแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวมาคุยกับเธอดีๆ

         “มาในฐานะคนไข้หรือหมอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

         จึงพลอยทำให้พลอยโพยมคิด แหม...ถ้าคนไข้ไม่ติดคุณหมอคนนี้พลอยโพยมให้ตีเลยเชียว

         “คนไข้ค่ะ น่าจะแพ้อะไรสักอย่าง แต่นึกไม่ออกค่ะ”

         ปฏิรพส่ายหน้า “ตอนกินไม่นึก” เขาเดินผ่านคนตัวเล็กไป พลอยโพยมจึงต้องรีบเดินตามไปด้วย

         “คุณปุ่นจะบอกว่าฉันแพ้ปูเหรอคะ”

         “อืม”

         “รู้ได้ไง กินไปตั้งหลายอย่าง หมึก กุ้ง ปู ปลา” เธอสาธยายจนคนเดินนำต้องชะงักเท่ากะทันหัน

         “อุ้ย” จะหยุดก็ไม่เตือนกันก่อน

         “ก็เตือนแล้วว่าไม่ให้กินปู” เขาเท้าสะเอวท่าทางจะเอาเรื่องเต็มที่

         “โกรธอะไรเบอร์นั้นคะ ฉันป่วยแท้ๆ ยังไม่ขึ้นถึงคุณปุ่นเลย” คนตัวเล็กทำหน้าขยาด แล้วก็เริ่มเกาทุกที่ที่คัน

         “หยุดเกาได้แล้ว เดี๋ยวผิวก็เป็นรอย” เขาปรับน้ำเสียงให้เป็นโทนปกติ “แพ้ปูน่ะแหละผมรู้ก็แล้วกัน อย่าเถียงได้ไหมหมอรู้ หมอเรียนมา”

         “ค่ะ แล้วเมื่อไหร่จะให้กินยาคะ คันจะแย่แล้ว”

         “ก็ถ้าไม่มัวแต่ชวนคุย ป่านนี้ก็ได้กินยาแล้ว” เขาพูดใส่หน้าเธอแล้วทิ้งให้พลอยโพยมยืนอึ้งเพียงลำพัง

         “เออแฮะ ระดับหัวกะทินี่ เวลาคุย เขาจำเป็นต้องเข้มขนาดนี้เลยเนอะ” หญิงสาวพึมพำ แต่ก็เดินเตร่ไปเตร่มา รอให้เขาเอายามาให้เสียที คันจะแย่แล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

49 ความคิดเห็น