รักจรดใจ

ตอนที่ 39 : ตอนที่ 16.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    31 ก.ค. 61

เจ้าของบ้านมัวแต่ทำงานจนลืมแขกไป พลอยโพยมชะเง้อคอมองห้องทำงานจนคอจะเคล็ดอยู่แล้วก็ไม่เห็นเขาออกมาสักที เธอยังไม่มีที่ซุกหัวนอน หากจะนอนตรงนี้มันก็นอนไม่สนิทใจ อยู่กับผู้ชายสองต่อสองด้วย อย่างน้อยตอนนอนก็ควรนอนในที่ที่เป็นส่วนตัวกว่านี้

         หญิงสาวรอกระทั่งประตูห้องทำงานของปฏิรพเปิดออก

         เขาชะงักเท้าทันทีที่สบตาหญิงสาว

         “ง่วงหรือยัง”

         “ไม่ง่วงค่ะ แต่อยากเอนหลัง มันเมื่อย”

         “ที่นี่มีห้องนอนห้องเดียวนะ” เขาไม่ได้พูดเล่น บ้านพักหลังนี้ไม่ได้สร้างไว้เพื่อต้อนรับแขก แต่บ้านพักหลังนี้สร้างไว้เพื่อคู่รักสำหรับจู๋จี๋กัน

         “งั้นฉันนอนในห้อง” คนตัวเล็กสรุปอย่างเป็นธรรมที่สุด

         “นอนนอกห้องนี่แหละ ผมก็จะนอนด้วย”

         “ทำไมละคะ ห้องก็มีนี่นา ไม่เห็นต้องงกที่นอนเลยตัวเองเป็นผู้ชายแท้ๆ”

         “บ่นจริง ถ้าอยากจะนอนก็เชิญ เข้าไปแล้วห้ามออกมานะ”

         “จะอยู่ให้ถึงเช้าเลย” พลอยโพยมยิ้มหวาน แล้วโบกมือลาเข้าห้อง

         ปฏิรพส่ายหัว เดี๋ยวเถอะ สักพักคงได้วิ่งกลับมาหาเขาแน่ เขาคิดพลางนับหนึ่ง! สอง! เขายังนับไม่ถึงสามด้วยซ้ำ

         “คุณปุ่น! ในห้องมันมีตุ๊กแกตั้งสามตัว จิ้งจกอีก เอิงขอนอนที่นี่ คุณปุ่นห้ามเปิดประตูเด็ดขาด ไม่งั้นเราสองคนมีเรื่องกันจริงๆ ด้วย” หญิงสาวเอาเท้ายันประตูไว้แน่น

         “ไงล่ะ พี่บอกแต่แรกแล้วก็เชื่อ” เขาเอ่ยยิ้มๆ

         “เมื่อกี้คุณปุ่นแทนตัวเองว่าพี่เหรอคะ” เธอเอ่ยกับเขาด้วยสีหน้าตระหนก

         “หูฝาดละมั้งคุณ” เขาตีหน้าเข้มกลบเกลื่อน”

         “เมื่อกี้ฉันเหมือนกับอยู่ในหนังจูลาสิกเวิร์ดเลย คุณปุ่นเลี้ยงสัตว์แบบนั้นไว้ในห้องได้ยังไง”

         “ใครจะเลี้ยงมันไว้ พอไม่ค่อยมีคนอยู่มันก็คงมาขออาศัยอยู่ชั่วคราวนะสิ”

         “แล้วจะเอายังไง แต่ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด ฉันนอนห้องทำงานคุณปุ่นได้ไหมคะ”

         “นอนที่โซฟานี่แหละ แบ่งกันก็ได้มีตั้งสองตัว ส่วนเสื้อผ้าที่ไม่ได้เตรียมมาก็ไม่ต้องห่วง ใส่เสื้อผมไปก่อน ในรถมีหลายตัวเลยล่ะ ส่วนชุดชั้นใน ก็มีนะถ้าจะเอา”

         “หา...ล้อฉันเล่นหรือเปล่า”

         “ใครล้อเล่น มีจริงๆ”

         พลอยโพยมส่ายหน้า ที่ดูเขาผิดไป อย่างนี้ใครจะกล้านอนใกล้ๆ ตกกลางคืนลุกขึ้นมาปล้ำเธอจะทำไง

         “ไม่ต้องคิดไปไกลเลย ชุดชั้นในผมซื้อเอาไว้บริจาคคนป่วยที่โรงบาล ของดีๆ มือหนึ่ง สะอาดจะตาย คิดมากอีกแล้วนะเธอนะ”

         “อ้าว ผู้หญิงคนไหนได้ยินแบบที่ฉันได้ยินแล้วไม่คิดสิแปลก”

         “เลิกต่อล้อต่อเถียงแล้วไปเลือกชุดได้แล้ว” เขาเริ่มเสียงเข้ม

         “ว่าแต่...คุณปุ่นจะไม่หน้ามืดปล่ำฉันใช่ไหมคะ”

         ปฏิรพถอนใจเฮือกใหญ่ แล้วหันมาสบตาหญิงสาวตรงๆ “ปล้ำไม่ลง แต่ขืนยังพูดไม่หยุด จะเปิดสวนสัตว์ละนะ”

         “อย่านะ! ไปก็ได้ค่ะ” คนตัวเล็กวิ่งปร๋อออกไปที่รถทันที

 

พลอยโพยมนอนพลิกตัวไปมา ในขณะที่ปฏิรพนั่งนิ่งๆ คล้ายนั่งสมาธิ เขาทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ฟังเสียงคลื่นเสียงลมเพลินใจ ผิดกับเธอที่นอนแปลกที่แปลกทาง ที่ว่านอนหลับยากแล้ว ตอนนี้ยิ่งหลับยากไปอีก

         “ยายตาหวาน” เขาพึมพำออกมา แต่ในระยะใกล้แค่นี้คนตัวเล็กถึงกับหันมาทางเขาพอดี

         “เมื่อกี้คุณปุ่นเรียกใครตาหวานคะ”

         “ไม่มีอะไรหรอก เธอจะนอนพลิกตัวไปมาอีกนานไหม มันกวนสมาธิฉันหมดแล้ว”

         “อ้าว...ก็คนมันนอนไม่หลับนี่นา”

         เขาหันมอง พลอยโพยมกลั้นหายใจไปชั่วขณะ อันที่จริงบุคลิกของปฏิรพนั้นเหมือนคนใจดีอยู่แล้ว ยิ่งมองเธอด้วยสายตาอย่างนี้ก็ยิ่งดูอบอุ่นไปใหญ่ แล้วอย่างนี้จะให้นอนหลับได้ยังไง

         “มานอนนี่มา”

         “คะ” คำชวนนี้แท้ๆ เชียวที่ทำให้คนตัวเล็กถึงกับตาโต “อย่าพูดเล่นนะคุณปุ่น ฉันขนลุกนะเนี่ย”

         “ใครพูดเล่น มานอนตรงนี้ ถ้าฉันจะทำอะไรเธอป่านนี้ไม่เหลือแล้วล่ะ” เขาเอ่ยถ้อยคำเรียบ

         “ไม่เอาหรอก ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่ต้องการให้ใครกล่อมนอน”

         “งั้นก็หยุดพลิกตัวไปมาเสียที” เขาเอ่ยแล้วเอนตัวลงนอนที่โซฟาบ้าง เป็นการบอกกรายๆ ว่าเขาจะนอนแล้วเหมือนกัน

         “เสียงคลื่นเพราะจังเลยนะคะ” เธอชวนเขาคุย

         “เสียงมันดูเศร้าต่างหาก”

         “ทำไมถึงดูเศร้าละคะ เพราะดีออก”

         “พลอยโพยม”

         “รู้จักชื่อจริงของฉันด้วยเหรอคะ”

         “ก็ไม่ได้ค้นประวัติยากเย็นอะไรนี่นา”

         “น่าดีใจหรือเสียใจดีที่มีคนสนใจด้วย”

         “ดีใจเถอะ” เขาเอ่ยแค่นั้น เพราะคงถ้อยคำบางส่วนเอาไว้ ไม่ว่าเป็นเรื่องไหน หากเกี่ยวกับพลอยโพยมล้วนแต่มีความสำคัญสำหรับเขาทั้งนั้น

         “คุณปุ่นมีเรื่องเศร้ากับเขาด้วยเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยมองเขาตาแป๋ว เธอสัมผัสได้จากความรู้สึก คนเรามักมีสิ่งที่ซ้อนเร้านในใจด้วยกันทั้งนั้น ผิดก็แต่ว่าผู้ชายมักแสดงออกยากกว่าผู้หญิงเท่านั้นเอง

         “ก็พอมีบ้าง อยากจะช่วยบำบัดลองดูสักครั้งไหมล่ะ” เขาเอ่ยนัยน์ตาพราวระยับ

         “แหม...ให้รักษาหมอจิต ไม่ดีละมั้งคะ” หญิงสาวยิ้มเรี่ย ละอายใจที่ตัวเองก็แอบไปพบจิตแพทย์อยู่เหมือนกัน

         “งั้นเดี๋ยวผมรักษาให้”

         “ฉันไม่ได้เป็นอะไร ร่างกายแข็งแรงดี ปกติดีทุกอย่าง”

         “งั้นก็ควรจะหลับได้แล้ว” เขาเอ่ย ซึ่งเป็นประโยคสุดท้ายที่พลอยโพยมได้ยิน

            ดวงตาคู่หวานพริ้มหลับในทันทีที่ปฏิรพเข้าสู่สมาธิ นานแค่ไหนที่ไม่ได้หลับไปพร้อมกัน นานแค่ไหนที่หัวใจพลัดหาย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

49 ความคิดเห็น