รักจรดใจ

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 ก.ค. 61

เมื่อพลอยโพยมมาถึง ประตูบ้านก็เปิดอ้ารออยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวเดินผ่านเข้าไปอย่างไม่ลังเล เพราะมาที่นี่แล้วหลายหน ทว่าวันนี่บ้านค่อนข้างเงียบเชียบ หรือบางทีเจ้าของบ้านอาจจะยังไม่ตื่นก็ได้ เพราะเมื่อคืนกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ดึกดื่นเที่ยงคืน

         เมื่อเดินลัดสนามเข้ามาถึงตัวบ้าน หญิงสาวก็ผลักประตูเข้าไปด้านใน ตั้งใจจะวางอาหารไว้แล้วรีบกลับ แต่แล้วก็เปลี่ยนความคิดเมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากมุมที่คนสวนเคยหายเข้าไป ซึ่งตรงนั้นน่าจะเป็นห้องครัว

         “เปิดน้ำทิ้งไว้อย่างนี้เปลืองแย่เลย” พลอยโพยมปิดก๊อกน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เลยถือโอกาสสำรวจรอบๆ ห้องครัว หายไปไหนกันหมดนะพลอยโพยมคิดขณะเดินออกจากห้องครัว แต่เดินพ้นมาได้ไม่ไกลนัก ก็จำต้องหยุดเดิน

         เมื่อครู่นี้เหมือนเธอดินชนอะไรสักอย่าง ทั้งที่ไม่มีอะไรตั้งขวางทางสักหน่อย หญิงสาวลองก้าวเท้าดูอีกครั้ง ทว่า!

         “โอ๊ย!” มีอะไรที่มองไม่เห็นขวางทางอยู่แน่ๆ หญิงสาวใช้มือลูบคลำกลางอากาศ รู้สึกใจเบาหวิว เพราะคิดว่าตัวเองนั้นเจอของดีในบ้านหลังนี้เล่นงานเข้าให้แล้ว “เจ้าพระคู้ณ ลูกช้างแค่เอาข้าวมาส่งเท่านั้นเองค่ะ อย่ามารบกวนกันเลย ท่านก็อยู่ส่วนท่าน เอิงก็อยู่ส่วนเอิง ไม่เกี่ยวข้องกันนะคะ” ทว่าเจ้าที่ที่นี่ช่างแรงยิ่งนัก ขนาดไหว้ขอทางแล้วยังไม่ยอมเปิดทางให้อีก

         หญิงสาวลูบมือไปจนสุดแนวตามความรู้สึก สิ่งที่ขวางอยู่นั้นยาวเป็นแนวเดียวกันเหมือนรั้ว พลอยโพยมหันกลับหลัง เธอชักสงสัยแล้วว่าหากออกจากบ้านหลังนี้ไม่ได้ แล้วเธอสามารถไปที่ไหนได้อีกบ้าง เร็วดั่งใจคิดเท้าเล็กค่อยๆ ก้าว ผ่านสู่ห้องโถง จนมาถึงบันได ครู่แรกเธอลังเลว่าจะขึ้นไปดีหรือเปล่า แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็มีมากเกินกว่าจะถอยกลับไปได้ ซึ่งหากถอย เธอก็ไม่สามารถออกจากบ้านหลังนี้ได้อยู่ดีนั่นแหละ จึงตัดสินใจพิสูจน์ดูสักครั้ง

         เมื่อเท้าก้าวขึ้นบนพื้นชั้นบน พลอยโพยมรู้สึกถึงแรงเหวี่ยงจนร่างเซ ทว่ามือไวคว้าราวบันไดไว้ได้ทัน จึงหยุดตั้งสติก่อน จากนั้นค่อยเดินต่อไป แม้จะรู้สึกใจหวิวๆ เป็นระยะ แต่เหมือนมีอำนาจบางอย่างกระซิบเรียกให้เธอรีบไปค้นหา ตรงมุมทางเลี้ยวปีกซ้ายของบ้าน พลอยโพยมตั้งใจจะไปที่นั่น ทว่าเงาดำวูบ แกว่งไปแกว่งมาเบื้องหน้าทำให้เธอเข่าอ่อนเกินกว่าจะก้าวต่อไปได้อีก

         “นี่มันอะไรกัน” ภาพคนถูกแขวนคอห้อยต่องแต่งผุดขึ้นมาในหัว มือเธอสั่นไปหมด พลอยโพยมภาวนาในใจว่าขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเลย ศพคนตายถูกทางตำรวจนำไปพิสูจน์หลักฐานแล้ว ศพไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ หญิงสาวกลั้นใจเข้าไปดูให้เห็นกับตา

         “คุณพระ!” ภาพนี้ไม่ผิดแน่ ดวงตาของศพเบิกกว้าง ลูกตาอีกข้างถลนออกมา “กรี้ด!” พลอยโพยมหวีดร้องสุดเสียง ร่างล่วงผล็อยลงสู่พื้นโดยไม่รู้ตัวเลยสักนิด

         ปฏิรพเข้ามารับร่างเล็กไว้ก่อนที่ศีรษะเธอจะกระแทกกับพื้น สิ่งที่ตระหนักอยู่ตอนนี้คือเป็นห่วงคนในอ้อมแขน เขาพาร่างไร้สติมาวางลงบนเตียงนอน พลอยโพยมคงไปเห็นภาพบางอย่างเข้าแน่ๆ แต่จะเห็นมากแค่ไหนนั้นเขาไม่อยากเดา

         “แต่ฉันว่านายเดาถูกนะปุ่น ยายตาหวานเห็นศพผู้หญิงคนนั้นแล้ว” เสียงแทรกขึ้นกลางอากาศ

         “นั้นไม่ใช่ศพ แต่เป็นภาพความทรงจำของเอิงต่างหาก นายก็รู้นี่นาว่าศพถูกนำไปทำพิธีเรียบร้อยแล้ว”

         “ฉันรู้ แต่พลอยโพยมไม่รู้นี่นา”

         “ทำไมเขตเวลาถึงเปิดอีกแล้ว”

         “ดวงจิตแข็งแกร่งขึ้นเยอะ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะนายดูแลกระแสจิตของพลอยโพยมเป็นอย่างดี เขตเวลาของฉันสร้างขึ้นมาเพื่อเก็บความทรงจำของพลอยโพยม คนที่เป็นเจ้าของมีสิทธิ์ในเขตเวลาแห่งนี้อยู่แล้ว”

         “ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่ควรให้เอิงมาที่นี่อีก”

         “ฉันว่าย้ายเขตเวลาน่าจะง่ายกว่า พลอยโพยมมีนิสัยอยากรู้อยากเห็น นายคิดหรือว่าเธอจะไม่แอบเข้ามาที่นี่อีก” สิปปะให้คำแนะนะ

         “เราย้ายเขตเวลาไม่ได้ เพราะมันมีผลกระทบกับเอิงโดยตรง”

         “งั้นมีทางเดียวคือนายต้องเฝ้าบ้านไว้ให้ดีๆ”

         “นั่นแหละปัญหาใหญ่เชียวล่ะ”

         ฉันจะเพิ่มกำแพงผนึกขึ้นอีกชั้น แต่นายรู้ใช่ไหมว่าหากปิดผนึกเพิ่ม พลอยโพยมก็จะห่างเหินกับนายมากขึ้นไปอีก ฉันบอกไม่ได้ว่ามีส่วนไหนบ้างที่ห่าง...คอยดูเอา”

         “ทุกวันนี้มันก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง” กระแสเสียงมีรอยหงุดหงิดเล็กน้อย

         เสียงหัวเราะแทรกขึ้นก่อนจะหายไป สิปปะพอใจในน้ำเสียงที่ได้ยินมาก นานแล้วที่ปฏิรพไม่เคยแสดงอารมณ์ร้ายๆ ให้เขาเห็น บางทีการเฝ้าดูเพื่อนรักนั่งโศกเศร้าโศกาก็เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างหนึ่ง

 

พลอยโพยมรู้สึกตัวพลางสะดุ้ง เธอมานั่งหลับอยู่ห้องรับแขกได้อย่างไร ในเมื่อจำได้ว่าเดินขึ้นไปชั้นบน แล้วก็เจอศพห้อยต่องแต่งอยู่บนนั้น หรือว่าทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความฝัน! ทว่าในใจกลับค้านอย่างหนัก ว่าไม่จริงๆ เป็นไปไม่ได้ ทำไมฝันช่างเหมือนจริงยิ่งนัก

         แต่บรรยากาศในบ้านก็ชวนให้รู้สึกว่าตัวเองเพ้อเจอเสียจริง จะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ได้อย่างไร คิดไปเองทั้งนั้น ร่างเล็กลุกขึ้นอย่างเร็ว หญิงสาวเดินไปแตะอากาศ เธอลองเอื้อมมือไปสุดแขน พร้อมกับก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ

         ผ่านได้อย่างสบายเลยแฮะ เมื่อทางโล่ง พลอยโพยมก็รีบออกจากบ้านปฏิรพทันที หญิงสาวจากไป พร้อมกับความรู้สึกสับสน และรู้สึกโล่งใจหน่อยว่าโชคดีที่เจ้าของบ้านไม่ตื่นมาเจอเธอเข้า ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้จะปั้นหน้าอย่างไรดี

         เมื่อพลอยโพยมกลับมาถึงบ้านก็รีบตรงขึ้นห้องทันที หญิงสาวต้องการใครสักคนที่สามารถเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังได้ สถานที่แห่งเดียวที่เธอนึกถึง นั่นก็คือสวนรักใจนั่นเอง หญิงสาวเปิดโน้ตบุคส์ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็สามารถเข้าใช้งานได้ เธอเข้าไปที่เวบส์สวนรักใจ แล้วก็ลงทะเบียนอย่างรวดเร็ว ในใจนึกภาวนาว่าขอให้ลงทะเบียนสำเร็จทีเถอะ

         สำเร็จ!” หญิงสาวกระโดดโลดเต้น ดีใจที่ความโชคดีเข้าข้างเธออีกแล้ว แต่ทำไมได้คิวเวลาเท่าเดิมเลย แต่ก็ช่างเถอะความบังเอิญก็มีให้เห็นตั้งหลายเรื่องนี่นา

         เอิง มีอะไรหรือเปล่าลูก ร้องซะเสียงดังเชียว

         ไม่มีจ้ะแม่ เอิงหิวมากเท่านั้นเอง

         จ้ะ

         พลอยโพยมรีบแต่งตัว แล้วลงมากินข้าวเป็นเพื่อนมารดา นางโฉมฉายเห็นการแต่งตัวของบุตรสาวแล้วก็อดที่จะถามไม่ได้

         วันนี้จะไปไหนเหรอ แต่งตัวซะสวยเชียวลูก

         ไปพบคนรู้จักจ้ะแม่

         ที่ไหนจ๊ะ แล้วจะกลับกี่โมง

         ที่กรุงเทพฯ จ้ะ น่าจะกลับช่วงบ่าย แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ

         ถ้าอย่างนั้นแวะไปหาพี่โอ่งแล้วลากตัวกลับมาบ้านให้หน่อยนะ

         พลอยโพยมรวบช้อนวางไว้ แต่ก่อนเพชรเพทายสนิทกับแม่มาก แต่พองานรัดตัวก็ไม่ค่อยสนิทกันเหมือนเก่า จะมีก็เพียงความคิดถึง และความรักเท่านั้นที่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

49 ความคิดเห็น