รักจรดใจ

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 13.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    29 ก.ค. 61

กลับกันไปหมดแล้วครับ ดลภพรายงานด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ขณะที่แอบสังเกตสีหน้าเจ้านายเงียบๆ ใบหน้าคมสันแม้จะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เขาซึ่งเป็นคนสนิทย่อมรู้ได้ทันทีว่าเจ้านายมีเรื่องทุกข์ใจอยู่ไม่น้อย

         แล้วจะเอายังไงกับคุณเภาลีนาดีละครับ

         ให้อยู่ที่โรงพยาบาลไปก่อน อีกสักสองสามวันก็ให้ออกไปได้เลย เพราะเรื่องพลอยโพยมไม่น่าจะมีปัญหาแล้ว ที่มีก็น่าจะเป็น...

         คุณโอ่งใช่ไหมครับ ผมลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย คุณโอ่งเขาเป็นคนไม่ค่อยยอมใครเสียด้วยสิ

         แต่ผมว่าเราไว้ใจเภาลีนาได้นะ รายนั้นเขาเกาะติดโอ่งมาตั้งแต่เด็ก เห็นทีจะไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ เหมือนคราวก่อน แล้วล่ะ

         ดลภพอดที่จะขำไม่ได้

         มัวแต่จับคู่ให้คนอื่น คุณปุ่นอย่าลืมจับคู่ให้ตัวเองด้วยนะครับ

         ผมจับไว้แล้วนะ แต่รายนั้นนั่นแหละที่ปล่อยมือผมไปเอง ชายหนุ่มยิ้มขื่น เขาไม่เคยรู้เลยว่าความรักจะทำให้เขาเสียหลักได้มากเท่านี้

 

นับเป็นวันแรกหลังจากที่อาศัยอยู่ในโรงพยาบาลมาเป็นเวลานาน เภาลีนาสอดส่ายสายตาผ่านกระจกใสแจ๋วเพื่อหาใครสักคนที่เธอต้องการพบมากที่สุด

         มายืนขวางอะไรแถวนี้ เสียงทักดังมาจากทางด้านหลัง

         เภาลีนาหันมอง แล้วยิ้มกว้างจนตาหยี

         พี่โอ่ง โหย..ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงค่ะ      

         อยู่โรงพยาบาลหลับสบายดีไหม น้ำเสียงมีแววเยาะเล็กน้อย จากนั้นก็ผลักร่างเล็กให้พ้นจากประตู

         โอ๊ย...เวลาเจอกันก็ช่วยถนอมกันหน่อยได้ไหมพี่โอ่ง เภาเป็นผู้หญิงนะ มีความเป็นสุภาพบุรุษหน่อยสิ ทีกับคนอื่นดูแลดี้ดีหญิงสาวบ่นขณะเดินตามร่างสูงเข้าไปในสำนักงาน

         ก็ผู้หญิงคนอื่นเขาไม่ได้ห้าวอย่างเธอนี่นา คราวนี้มีเรื่องอะไรจะใช้อีกล่ะ พูดมาตามตรงเลยก็ได้นะ ไม่ต้องอ้อมค้อม

         คราวนี้คิดถึงจริงๆ ไม่มีเรื่องให้ทำแน่นอน สาบานได้ แล้วก็อยากมาดูด้วยว่าสินทรัพย์ที่ลงทุนสนับสนุนไปมันยังสภาพดีเหมือนเดิมไหม

         ก็เหมือนเดิมนี่ ออกไปโกยมาดูทีละเม็ดสิ

         อื้อหือ...เรื่องประชดประชันไม่มีใครเกิน เภาไม่ได้อยากสำรวจดินแถวนี้ แต่อยาก...

         เอาไป เพชรเพทายยื่นเงินให้ปึกหนึ่ง ค่าเช่าที่ค้างไว้ เสร็จแล้วจะกลับเลยไหมอยู่นานรู้สึกเกะกะ

         ไม่กลับง่ายๆ หรอก ถ้ากลับก็ถูกลืมสิ อยู่นี่แม้จะเกะกะไปบ้าง แต่ก็ยังมีเรื่องให้พี่โอ่งคิดถึงเภาอยู่บ้าง อย่างน้อยลืมกันไม่ลงแน่นอน

         เฮ้อ...เธอนี่มันเหลือรับจริงๆ เพราะเป็นอย่างนี้แหละผู้ชายถึงได้หนีหมด รู้จักกั๊กความรู้สึกให้ผู้ชายเขาค้นหาบ้างก็ได้นะ ไม่ใช่เปลือยความคิดหมดอย่างนี้

         เภารู้ ว่าผู้ชายส่วนมากชอบผู้หญิงอย่างพี่พรรณ แต่ก็มีหลายคนเจ็บเพราะพี่พรรณไม่ใช่หรือไง

         อย่าเอ่ยถึงพรรณแบบนี้อีก เอ่ยน้ำเสียงเข้ม

         ก็ได้ๆ พี่พรรณตายไปนานแล้วนะ เมื่อไหร่พี่โอ่งจะลืมได้เสียที อย่างน้อยก็น่าจะนึกถึงเอิงบ้าง เภาสงสารเพื่อน

         แววตาของเพชรเพทายวูบไหว แต่ก็เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น

         พี่รู้ว่าตัวเองก็มีส่วนผิด ก็เลยอยากจะชดเชยให้นี่ไงเล่า

         โดยการหาเงินๆ แล้วเงินทุกบาททุกสตางค์ก็เข้าบัญชีเอิงหมดเลย เครียดแทนตัวเองจังเลยว่ะ พี่โอ่งเหลือติดบัญชีไว้ให้เภาใช้ในอนาคตบ้างก็ได้นะ เภาคนนี้ก็ใช้เงินเป็นหญิงสาวเอ่ยทีเล่นทีจริง

         เดี๋ยวเถอะ เป็นผู้หญิงยิงเรือให้ท่าผู้ชายซะราคาตกหมด เพชรเพทายเอ่ยแกมดุ

         โฮ้ย...อายุก็ปานนี้แล้ว จะหยอดมันทุกวันอย่างนี้นี่แหละ ไม่ใจอ่อนบ้างก็ให้มันรู้ไปสิ

         จะอยู่ที่นี่อีกนานไหม

         ก็จนกว่าพี่โอ่งจะเลิกทำงานนั่นแหละ

         ดี งั้นอยู่ไปเลย พี่จะไปทำธุระที่อื่น

         เอ้า พี่โอ่งจะไปไหนล่ะ

         ไม่ใช่เมียเว่ย ทำไมต้องตอบทุกคำถามด้วยวะ

         โอ้โห... เภาลีนาทำเสียงจิ้กจัก คำพูดคำจา เถื่อนดี ช้อบชอบ จะไปไหนเภาไปด้วยนะพี่โอ่ง

         เออ!”

         เภาลีนาเดินตามหลังเขาไป นานมาแล้วตอนยังเล็ก สมัยนั้นเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนประถมกับพลอยโพยม จำได้ว่าเพชรเพทายซึ่งเรียนอยู่อีกโรงเรียนจะมารับน้องสาวพร้อมกับพ่อทุกเย็น

         ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลา และด้วยความที่เขาชอบวางสีหน้าขรึมอยู่เป็นนิตย์ทำให้เธอชอบแหย่เขาเป็นประจำ เธอไม่รู้ว่าซึมซับคำว่ารักมาตั้งแต่ตอนไหน ไม่ว่าจะถามตัวเองสักกี่ครั้งคำตอบก็คือเพชรเพทายเพียงคนเดียวเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

49 ความคิดเห็น