รักจรดใจ

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 13.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    24 ก.ค. 61

ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้ว พลอยโพยมรู้สึกตัวเบาโหวง สิ้นแรงต้านทานความง่วงที่มี หญิงสาวหลับตาดำดิ่งเข้าสู่การหลับใหลอย่างรวดเร็ว ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองฟุบลงสู่อ้อมกอดอุ่นๆ ตั้งแต่เมื่อใด

         ปฏิรพช้อนร่างเล็กขึ้นมานอนบนเตียง ในขณะที่ตะวันทอแสงขึ้นรับเช้าวันใหม่ที่แสนอบอุ่น ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอน และแต่งตัวเงียบๆ ปล่อยให้คนตัวเล็กหลับโดยไม่เข้าไปรบกวน

         อาหารเช้าพร้อมแล้วครับ คุณปุ่นจะทานเลยไหม

         ก็ดี รู้สึกเพลียๆ ทำต้มยำไข่ไว้เผื่อพลอยโพยมด้วยก็แล้วกัน รายนั้นตื่นขึ้นมาคงหิวหน้าดูเลยทีเดียว

         คุณปุ่นลืมอีกเมนูนึงนะครับ

         อ๋อ...ทำกุ้งเหยียดด้วยก็แล้วกันจะได้ตัดเผ็ดตัดเค็มหน่อย

         หลังจากฟังคำสั่งของเจ้านายแล้วดลภพก็ยิ้มหน้าบานเพียงลำพัง ตั้งแต่ดาราพรรณเสียชีวิตไป เขาก็ไม่เคยเห็นเจ้านายสั่งให้ทำอีกเลย กระทั่งพลอยโพยมกลับมาที่นี่อีกครั้ง

 

พลอยโพยมตื่นนอนตอนเที่ยง เพราะรู้สึกหิว หญิงสาวยิ้มเมื่อพบว่ามีเมนูอร่อยวางอยู่บนโต๊ะ แล้วเจ้าของบ้านก็มีสีหน้าแช่มชื่นมากกว่าทุกวันด้วย

         ฉันกินได้เลยใช่ไหมคะ

         กินช้าๆ เขาเตือนเมื่อเห็นคนตัวเล็กกินเร็ว

         ไม่ยักรู้ว่าที่นี่ก็ทำต้มยำไข่เป็นด้วย รสชาติเหมือนทำบ่อยเลยนะคะพูดไปกินไป

         แล้วอร่อยไหม

         อร่อยมากค่ะ

         แค่อร่อยก็พอแล้ว ทำไมต้องถามซอกแซก

         แคกๆ พลอยโพยมสำลักน้ำต้มยำ ไม่คิดว่าเขาจะโพล่งสวนมาตรงๆ อย่างนี้

         ค่ะ ซ่อนหน้าไม่ให้เขาเห็นว่าเธอทำหน้าขยาดในคำพูดคำจาของเขาแค่ไหน

         ถ้ากินอิ่มแล้ว

         กลับบ้านได้เลยใช่ไหมคะเธอขัดขึ้นกลางป้อง

         ผมยังพูดไม่จบ เขาเอ่ยโทนเสียงต่ำกว่าปกติ

         พลอยโพยมวางสีหน้าไม่ถูก ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา รู้สึกว่าอารมณ์เจ้าของบ้านจะเข้มเป็นพิเศษ ตอนนี้เธอไม่กล้าแหย่อะไรเขาเลย เพราะกลัวว่าจะไม่ถูกใจเขาเข้า

         เดี๋ยวพี่ชายของคุณมารับ

         คะ มาได้ยังไง แล้วรู้จักกันได้ยังไงคะพลอยโพยมถามเป็นชุด ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าสองคนจะมาเจอหน้ากันได้ ในเมื่อ...มีเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับแพรนภา

         ก่อนกลับ อยากเข้าไปดูเรือนไม้หอมสักครั้งไหม

         ได้เหรอคะ พลอยโพยมวางมือจากช้อน เพราะเริ่มอิ่มแล้ว

         อืม เขาตอบแค่นั้น แล้วก็เงียบไป

         พลอยโพยมไม่กล้าถามต่อ เพราะกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ เธออยากเข้าไปที่เรือนไม้หอมตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาแล้ว แต่เห็นว่าเขาห้ามไว้ก็เลยไม่กล้าขอเข้าไปดู

 

เรือนไม้หอมเป็นเรือนไม้ขนาดเล็ก ตั้งอยู่หลังตึกใหญ่ บริเวณโดยรอบร่มรื่นราวกับหลุดเข้ามาอีกโลกหนึ่ง ที่สำคัญที่นี่หอมมาก แต่หอมกลิ่นอะไรนั้นไม่อาจเดาได้เลย

         กลิ่นอะไรหรือคะ

         กลิ่นดอกกระถินณรงค์

         หือ...หอมฟุ้งมากค่ะ ที่นี่ก็น่าอยู่มาก แต่น่าอยู่แบบแปลกๆ มีกลิ่นอายของความโบราณมากๆ ถ้าเดินๆ ไปแล้วเจอผู้หญิงใส่ชุดไทยนี่เชื่อเลยนะคะว่ากำลังข้ามภพอยู่หญิงสาวเอ่ยเสียใส

         ที่นี่ไม่มีผู้หญิงใส่ชุดไทยหรอก มีแต่เด็กผู้ชาย ผมจะพาคุณไปรู้จักเจ้าศรี

         ชื่อโบราณจัง เด็กที่ไหนเหรอคุณ หรือว่าลูก...

         “ผมยังไม่มีลูก”

         พูดเหมือนคนแต่งงานมีเมียแล้ว แต่ยังไม่มีลูกเพราะหากจะบอกว่ายังไม่ได้แต่งงานก็ได้

         “แล้วที่เรือนไม้หอมอยู่กันกี่คนคะ”

         ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองแหละ

         “พูดถึงเจ้าศรีของคุณปุ่น ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เห็นเจ้าแมวหมูอ้วนหลายวันแล้วนะคะ”

         ปฏิรพไม่เอ่ยอะไรต่อ เขาเดินนำทางไปเงียบๆ

         พลอยโพยมเดินตามเขาเข้าไปด้านใน ผ่านพุ่มต้นดอกเข็มซึ่งเรียงรายทอดไปสู่บันไดซึ่งเชื่อมไปสู่ตัวบ้านอีกทอดหนึ่ง

         มากันแล้วหรือจ๊ะ เสียงทักมาจากบนเรือน

         ครับ ปฏิรพเอ่ยเมื่อขึ้นไปถึงพื้นกระดานบ้านแล้ว เขาหลบเพื่อให้คนตัวเล็กขึ้นบ้านได้สะดวก แล้วจึงแนะนำผู้ที่นั่งอยู่บนเรือนให้พลอยโพยมรู้จัก นี่เจ้าศรี

         เจ้าศรีเป็นเด็กรูปร่างผอม ผิวขาวนวลราวกับสีของพระจันทร์ ใบหน้านั้นก็ช่างละม้ายคนตัวสูงที่เดินเข้าไปนั่งใกล้กับที่หนูน้อยนั่งอยู่ พลอยโพยมเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปนั่งข้างปฏิรพ เพียงแต่นั่งไม่เสมอเท่าที่เขานั่งอยู่เท่านั้นเอง

         นี่เหรอคะเด็กศรี หน้าก็คล้ายๆหญิงสาวเอ่ยแล้วเหล่ตามาทางเขา

         “หยุดความคิดของเธอไว้แค่นั้นแหละ คิดผิด” เขาเอ่ยดักคอราวกับทายใจเธอได้

         “แหม...ก็น่าคิด” หญิงสาวบ่นอุบอิบ แล้วหันไปทักเด็กน้อยบ้าง “ดีจ้ะหนูศรี”

         ไหว้พระเถอะจ้ะ หนูน้อยเอ่ย คำพูดคำจาราวกับพลอยโพยมเป็นเด็กเล็กๆ จากนั้นจึงหันไปยิ้มกับปฏิรพ สีหน้าเหมือนมีความสุขกว่าแต่ก่อนมาก หนูเห็นแล้วก็ดีใจเหลือเกิน

         ครับ

         คิ้วพลอยโพยมเริ่มขมวดมุ่น เพราะคำรับของปฏิรพ ท่าทางเขาเหมือนคุยกับคนโตมากกว่าเด็กเสียอีก

         แล้วจะอยู่ที่นี่อีกนานไหมจ๊ะ

         พามาเจอแล้วคงกลับเลยครับ พี่ชายเขามารับ

         ไม่ได้เจอพ่อโอ่งนานแล้วเหมือนกัน

         นี่ก็อีก ถ้อยคำโบราณซะ”

         พลอยโพยมนั่งฟัง แล้วเรียบเรียงเรื่องราวจากคำพูดของหนูน้อย จึงพอจะทราบได้บ้างว่าเพชรเพทายเคยมาที่นี่ แล้ว และอาจจะรู้จักกับปฏิรพด้วย ทว่าเรื่องนี้ทำไมเธอจึงไม่เคยรู้เรื่องมาก่อนเลย หญิงสาวฟังเงียบๆ กระทั่งปฏิรพลากลับจึงโบกมือลาเด็กน้อยอีกครั้ง เธอรู้เพียงแต่ว่าเด็กคนนี้อยู่ที่เรือนไม้หอม แต่รายละเอียดนอกจากนั้นก็ไม่ทราบอีกเลย เนื่องจากทั้งสองคนคุยกันเรื่องอื่นเป็นส่วนใหญ่

บางครั้งอารมณ์ในการปั่นมันก็สะดุดเฮอๆ แม้จะพักแล้วไปปั่นเรื่องอื่น แต่พอกลับมามันก็สะดุด บอกความรู้สึกไม่ถูก อารมณ์ตีสรบกวน ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันงือ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #38 banidin (@banidin) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 19:36
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ มาบ่อยๆน๊า คิดถึงค่ะ
    #38
    0