รักจรดใจ

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

พลอยโพยมเอาเจลปิดตามาแปะตาไว้ เธอถูกสั่งไว้ว่าห้ามหลับ ในขณะที่คนสั่งนั้นหลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว ปกติทุกคืนเธอจะหลับยากสักนิด แต่คืนนี้ทำไมมันถึงได้ง่วงอย่างนี้

         “กรุณานั่งหลังตรงๆ ด้วยครับ” ดลภพที่ผ่านมาดูสะกิดเตือนคนตัวเล็ก ที่เริ่มเอนตัวไปมา

         “ทำไมเอิงต้องมานั่งเฝ้าเจ้านายคุณภพด้วยคะ คนหลับสบายจะตาย เอิงนี่สิจะแย่ แต่แปลกอยู่อย่าง แต่ก่อนเอิงหลับยากจะตาย เดี๋ยวนี้อยากจะหลับอยู่เรื่อย”

         “นั่งเฝ้าไปเถอะครับ ที่คุณปุ่นสั่งก็คงมีเหตุผลนั่นแหละ”

         “แล้วถ้าเกิดเอิงวูบหลับไปล่ะคะ”

         “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจะคอยปลุกเอง”

         “ทำไมต้องทำเรื่องให้มันยุ่งยากด้วยละคะ คุณภพมาเฝ้าเองก็หมดเรื่องแล้ว เอิงจะได้ไปนอน”

         “แต่คุณเอิงเป็นหมอ เกิดอะไรขึ้นน่าจะดูแลกันง่ายกว่านะครับ”

         “แล้วทำไมเอิงต้องนั่งตรงนี้ด้วยล่ะคะ” พลอยโพยมเอาเจลปิดตาออก เธอนั่งอยู่ข้างเตียงนอนที่เขานอนหลับ บอกตรงๆ ว่าแค่เห็นที่นอนเธอก็อยากจะฟุบหน้าลงไปแล้ว

         ก็น่าจะมีเหตุผลที่ให้ทำอย่างนี้นะครับ

         เหตุผล อะไรก็อ้างเหตุผล คอยดูนะถ้าตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่เอิงจะซักให้ขาวเลย หญิงสาวเอ่ยด้วยท่าทางหงุดหงิดแบบคนที่ง่วงนอนแล้วไม่ได้นอนดั่งใจ พอเริ่มมีอารมณ์ความง่วงก็เริ่มหายไปทันที

         หายง่วงแล้วใช่ไหมครับ

         ค่ะ คราวนี้คงตาสว่างไปถึงเช้าแน่ๆ แต่ทำไมคุณปุ่นนอนนิ่งจังเลยคะ เหมือนคนไม่หายใจเลยพลอยโพยมเอ่ยขณะมองอกของเขา

         คุณปุ่นเป็นคนหลับลึก ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเขาฝันหรือเปล่า แต่ไม่ว่าจะเป็นความฝันแบบไหน ผมค่อนข้างแน่ใจว่าเขากำลังเจ็บปวดอยู่ ถ้อยคำเอื้อนเอ่ยราวกับว่าดลภพเองก็เคยเห็น และสัมผัสเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับปฏิรพมาไม่น้อย

         พลอยโพยมคล้อยตามในสิ่งที่ได้ฟัง เธออยากรู้จังว่าหมอปุ่นกำลังฝันถึงอะไร ในฝันนั้นคงเจ็บจนเขาไม่อยากหายใจเลยด้วยซ้ำ นิ้วเล็กๆ ค่อยๆ เอื้อมไปแตะที่มือเขาเพื่อปลอบโยน

 

นายรู้สึกอุ่นมือขึ้นบ้างไหมปุ่น

         เสียงแทรกขึ้นในห้วงที่กระแสจิตของปฏิรพพุ่งไปข้างหน้า

         รู้สึกนิดนึง นายทำอะไรหรือเปล่าไสย์ ปฏิรพยืนอยู่ในเขตแห่งเวลา ที่ซึ่งถูกซ่อนไว้เป็นสถานที่ลับ เพื่อเก็บร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง

         ฉันไม่ได้ทำอะไร ยายตาหวานนั่นต่างหากที่ทำ น้ำเสียงมีแววล้อเลียน เธอเป็นคนเดียวที่สามารถแตะตัวนายได้ โดยที่ไม่มีผลต่อกระแสจิตของนาย เขายังคงเย้าแหย่เพื่อนรักไม่หยุด

         นายกำลังทำให้ฉันหงุดหงิด เมื่อกี้มีรอยร้าวที่ผนึก นายรู้ไหมว่าเกิดจากอะไร

         ความโศกเศร้าในจิตใจของพลอยโพยม

         ถ้อยคำนั้นทำให้ปฏิรพนิ่งงัน นัยน์ตาสีนิลมีรอยหม่นขึ้นทันทีที่นึกถึงใบหน้าสดใสของคนตัวเล็ก เพื่อแพรนภาทุกคนยอมแม้แต่ทำลายดวงใจดวงน้อยที่แสนบริสุทธิ์ พอนึกมาถึงตรงนี้อารมณ์โกรธเกรี้ยวก็พุ่งขึ้นทันที

         นายกำลังหลุดจากสมาธินะปุ่น ระวังอารมณ์ไว้ด้วย คืนนี้นายต้องปกป้องคนที่นายรักเอาไว้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ทำมามันจะเสียเปล่าไป

         ฉันรู้

         เห็นพรรณแล้วฉันนึกถึงสมัยก่อน ยังเสียดายไม่หายที่เธอต้องมาอยู่ในผนึกนี้ เธอเกือบจะกลายเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดอยู่แล้วเชียว

         นั่นสินะ ถ้าไม่เกิดเรื่องร้ายๆ ขึ้นก่อน ป่านนี้เธอก็คงใช้ชีวิตดีๆ เป็นแม่ที่ดีของลูก...คำเอ่ยหายไปแค่นั้น ราวกับว่าเขาไม่ต้องการซึมซับเรื่องราวร้ายๆ ในอดีตอีกต่อไป

         อีกหน่อยนายจะรู้สึกว่าโงนเงนเหมือนคนจะหลับ นายไม่มีอะไรให้พลอยโพยมทำแก้ง่วงบ้างหรือยังไงกัน

         มีนะ แต่ไม่ให้หรอก ถ้อยคำเอ่ยเรียบ

         สิปปะนิ่งอยู่ในความเงียบ ปฏิรพเชื่อมกระแสจิตของตัวเองผูกไว้กับพลอยโพยม แล้วสั่งไว้ไม่ให้หลับ เนื่องจากดวงจิตยามหลับใหลมักจะถูกชักจูงง่าย แต่การทำอย่างนี้ก็เท่ากับว่าเขาต้องรับอารมณ์ และความรู้สึกของพลอยโพยมเข้ามาเต็มๆ

         เฮ้อ...นายเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นตั้งแต่เมื่อไหร่

         ตั้งแต่ตอนที่พวกเราเสียแพรนภากับดาราพรรณไปละมั้ง

         สิปปะรู้ทันว่าปฏิรพพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเอ่ยถึงพลอยโพยม

         กลิ่นดอกพญาสัตบรรณ สิปปะซึ่งคอยดูอยู่นอกผนึกเอ่ยเตือนขึ้น

         ปฏิรพใช้พลังทั้งหมดในการหยุดเวลา ในขณะที่สิปปะทำการเคลื่อนย้ายผนึกอย่างเงียบเชียบ ร่างของดาราพรรณถูกเก็บไว้ที่บ้านสวนของเพชรเพทาย เจ้าของบ้านไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าดาราพรรณเองก็อยู่ใกล้ๆ แค่ปลายจมูกนี่เอง นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมพลอยโพยมถึงนอนไม่ค่อยหลับเป็นบางครั้ง

มีตัวแปรเพิ่มมาอีกหนึ่ง ทุกคนมีความสัมพันธ์กันยังไง แล้วทำไมยายเอิงตาหวานถึงซวยอยู่คนเดียว 


รีริน กับ ลีลินถ้าใครเคย แค่ฟัง’  แต่ไม่ได้เห็นกับตาว่า รีริน กับ ลีลิน นั้นเขียนต่างกัน ก็จะเข้าใจเพียงว่า ผู้หญิงคนนั้นชื่อลีลินเพราะผู้เอ่ยเรียกนั้นเลี่ยงการกระดกลิ้น คล้ายกำลังลวงหลอก ทว่าความจริงแล้ว รีรินเป็นผู้คุมเกมส์ทั้งหมด เธอเหนือกว่าเอวิกา แต่ไม่ยอมอยู่สูงกว่าลีลิน หงส์ไร้รังตัวนี้ ยอมบินอย่างโดดเดี่ยวเพื่อค้ำจุน ภารดา’ ให้คงมั่น เพียงนามที่มองว่าไร้ค่า กลับพลิกชะตาโมกข์ไปชั่วชีวิต

นิยาย เงาสีเพลิง

สามารถโหลดนิยายอ่านได้ที่นี่นะจ๊ะ

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjk2NTAxIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNzc5NzUiO30

                   ฝากคุณโมกข์ กับรีรินไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะจ๊ะ เพิ่งวางขายจ้ะ จัดโปรโมชั่น หลบฝน อ่านนิยายคลายเหงาอยู่นะจ๊ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

49 ความคิดเห็น