รักจรดใจ

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 ก.ค. 61

“ทำไมพามาที่นี่ล่ะคะ” พลอยโพยมตกเป็นเป้าสายตาของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล มาที่นี่ทีไรเธอรู้สึกเหมือนถูกเล็งเป้ามาแต่ไกล อดรู้สึกเสียวสันหลังวาบไม่ได้ทุกที หากไม่มีกฎห้ามคนที่ศูนย์เอื้อใจมาที่นี่ เธอคงสบายใจขึ้นเยอะเลย

         “คนไข้ของผมบอกว่าอยากเจอคุณมาก” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้พลอยโพยมเข้าใจได้ทันทีว่าเขาหมายถึงใคร

         เภานี่ก็เหลือเกินจริง หญิงสาวบ่นเพื่อนไม่จริงจังนัก ว่าแต่...ฉันขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมคะ”

         ได้...

         “ทำไมรับเภาเข้าแอดมิดละคะ เภาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

         “เภาลีนามีปัญหาที่ใจ ก็เลยต้องเข้าพบจิตแพทย์ คุณไม่รู้เรื่องนี้เลยเหรอ”

         เมื่อโดนย้อนถามกลับมาอย่างนั้นพลอยโพยมถึงกับใบ้กินเลยทีเดียว ปกติเธอกับเภาลีนาคุยกันได้ทุกเรื่อง แต่ทำไมเรื่องนี้ถึงได้ปิดบังกัน

         “ไม่รู้เลยค่ะ” น้ำเสียงเอ่ยรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ปล่อยปะละเลยเพื่อนรักอย่างนี้

         “มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก เภาลีนาเองก็ไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องนี้ด้วยก็เลยต้องโกหก”

         “อาการของเภาหนักมากไหมคะ”

         “ไม่มากครับ แค่ระวังไม่ให้มีอะไรไปกระทบจิตใจของเธอก็พอ”

         “แต่ทำไมเวลาเจอกันฉันดูไม่ออกละคะ เภาดูสดใสร่าเริงดีนี่นา”

         “ความเครียดมักจะเกิดกับคนที่เข้มแข็งที่สุด เวลาเครียดมักไม่ค่อยรู้ตัวกันหรอก มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ต้องทานยาแก้เครียดนั่นแหละ”

         “ทำไมเภาถึงเครียดได้นะ ฉันกับเภาแทบไม่มีเรื่องต้องปิดบังกัน”

         “เอาไว้ไปถามกันเองก็แล้วกัน ผมขอแยกไปแผนกศัลยกรรมก่อน แล้วก็อีกเรื่อง ผมให้เวลาคุณคุยกับเพื่อนจนถึงบ่ายสามโมงเท่านั้น”

         “ทำไมต้องจำกัดเวลาด้วยละคะ คุณปุ่นก็ทำงานไป ส่วนฉันก็กลับบ้านที่อัมพวา ต่างคนต่างไปดีออกค่ะ”

         “วันนี้คุณยังกลับบ้านที่อัมพวาไม่ได้ คงต้องค้างที่บ้านของผมอีกสักคืนก่อน”

         พลอยโพยมอ้าปากค้าง ปฏิรพจัดการเองทุกอย่างโดยไม่ถามความคิดเห็นของเธอสักคำ

         “แต่ฉันเป็นลูกมีแม่นะคะ ให้นอนค้างอ้างแรมบ้านคนอื่นอย่างนี้มันไม่ค่อยดี”

         “ผมขออนุญาตแม่ของคุณแล้ว ท่านบอกว่าไม่เป็นไร”

         “หา...แม่ของฉันเนี่ยนะคะ เป็นไปไม่ได้ค่ะ ท่านออกจะหวงฉันยิ่งกว่าอะไรเสียอีก”

         “ผมบอกแม่ของคุณว่าคุณต้องพักที่ศูนย์อีกหนึ่งคืน ท่านก็เลยอนุญาต”

         “งั้นก็ไปค้างที่ศูนย์เอื้อใจ ทำไมต้องให้ฉันไปนอนบ้านคุณปุ่นด้วยละคะ ถ้าจะอ้างเรื่องอุบัติเหตุเมื่อวาน ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วด้วย ขอกลับไปนอนบ้านสวนก็แล้วกันค่ะ ใกล้ดี”

         “ไม่ได้!

         “แล้วทำไมต้องดุด้วยละคะ ฉันพูดอะไรผิดหรือยังไง บ้านตัวเองก็มีนอนบ้านคนอื่นเพื่อ...”

         “เพื่อคอยดูแลผม” เขาเอ่ยอย่างไม่เต็มปากนัก “คุณก็เห็นแล้วว่าผมต้องฉีดยาบำรุง ที่มานี่ก็ใช่ว่าจะแข็งแรงหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าเลื่อนนัดคนไข้ไม่ได้ต่างหากล่ะ”

         “ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่นอนที่นี่ละคะ มีหมอเยอะด้วย”

         “ผมไม่ชอบนอนโรงพยาบาล คุณเองก็เป็นหมอจะดูแลสักคืนสองคืนไม่ได้หรือยังไง”

         “หู้ย...พูดซะรู้สึกผิดเลย” หญิงสาวบ่นอุบอิบไม่ให้เขาได้ยินด้วย “เอาเถอะค่ะ คุณปุ่นไปดูแลคนไข้เถอะ เดี๋ยวตอนกลับฉันจะรออยู่แถวๆ นี้แหละ”

         ปฏิรพพยักหน้า เขาอยากตีคนช่างซักสักหนึ่งที จะให้เขาบอกตรงๆ เลยหรือยังไงว่าตอนนี้เธอกำลังถูกหมายหัวจากเวทิศอยู่ ถ้าหากพ้นคืนจันทร์ดับไปได้จึงจะเป็นระยะปลอดภัยของพลอยโพยม ตอนนั้นหากอยากจะไปไหนเขาจะไม่ห้ามสักคำเลย

 

พลอยโพยมกลับบ้านพร้อมกับปฏิรพ หญิงสาวมีเวลาคุยกับเภาลีนาแค่สองชั่วโมง จากนั้นก็โดนชายหนุ่มลากกลับบ้าน ท่าทีเร่งรีบของเขาทำให้เธอต้องรีบตามโดยไม่ปริปากบ่น หรือถามให้เขาเสียเวลาเพิ่มขึ้น แล้วพอกลับมาถึงเธอก็ถูกดลภพจับตามองราวกับเด็กน้อยคนหนึ่ง

         “มีหนังสือให้อ่าน หรือมีกิจกรรมให้ทำบ้างไหมคะ เอิงรู้สึกเบื่อ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งตัวเกร็งอยู่นาน

         “มีกิจกรรมนะครับ ถ้าคุณเอิงอยากทำ”

         “อะไรหรือคะ”

         “จัดห้องครับ”

         “ไม่ไหวมั้งคะ เอิงไม่มีหัวทางด้านนี้ อีกอย่าง...” บ้านหลังนี้เกือบกลายเป็นเรือนหอ ให้เธอมาตบแต่งเล่น มันจะดีเหรอ

         “ไม่เป็นไรหรอกครับ ที่นี่มีแต่ผู้ชาย ปล่อยไว้ก็คงจะโทรมลงเรื่อยๆ คุณเอิงจัดเล่นๆ ไปพลางๆ ฆ่าเวลาดีกว่า อย่างน้อยห้องบางห้องมันจะได้ไม่ดูร้างเสียเปล่า” เขาเอ่ยมีความหมายแฝง

         “จะดีเหรอคะ”

         “ดีสิครับ ของที่ใช่ตบแต่งอยู่ในห้องหมดแล้วครับ เหลือแต่จัดให้เข้าที่เข้าทางเท่านั้นเอง ห้องที่อยู่ปีกซ้าย เดินขึ้นไปแล้วเลี้ยวขวา คุณเอิงเปิดเข้าไปได้เลยครับ ห้องนั้นไม่ได้ล็อก”

         “ก็ได้ค่ะ ดีกว่าอยู่เฉยๆ เนอะ เขายิ่งว่าอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย”

         พลอยโพยมเดินไปตามทางที่ดลภพแนะนำ ห้องที่เขาบอกนั้นเป็นห้องขนาดใหญ่มาก หากพูดว่าเป็นห้องสำหรับคู่แต่งงานใหม่ก็อาจใช่ ข้าวของเครื่องใช้ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว ไม่มีแม้แต่ฝุ่นละอองคลุ้งปลิว แสดงว่าเจ้าของบ้านกำชับเด็กรับใช้ให้เข้ามาดูแลห้องนี้เป็นประจำ และห้องนี้ก็น่าจะมีความสำคัญอย่างมากด้วย

ทุกอย่างที่พลอยโพยมเข้าไปเกี่ยวข้อง ล้วนมีเรื่องราวนะจ๊ะ แอบสปอยด์ เฮอๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #37 banidin (@banidin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 09:56
    หมอปุ่นน่าร๊ากมากกก..เป็นกำลังใจให้เอิงผ่านเรื่องร้ายๆนะจ๊ะ ส่งกำลังใจให้ไรท์คนเก่งด้วยค่ะ สู้ต่อไปจร้า
    #37
    0