รักจรดใจ

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 11.1 คนดื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    6 ก.ค. 61

“คุณเอิงจะไปไหนครับ” ดลภพถามเมื่อเห็นพลอยโพยมสะพายกระเป๋าเหมือนจะออกไปข้างนอก

          “ไปทำงานค่ะ ฝากลาเจ้านายคุณภพด้วยนะคะ ” พลอยโพยมตอบขณะมองดูดลภพจัดกระเป๋าเอกสาร หญิงสาวตาไวเห็นตารางตรวจคนไข้แวบๆ แต่ก็มั่นใจว่าดูไม่ผิดแน่นอน

          “ไม่ได้นะครับ” ชายหนุ่มวางมือจากกระเป๋าทันที

          “ทำไมหรือคะ”

          “คุณปุ่นโอนคิวตรวจให้คุณสัจจะไปแล้วครับ วันนี้คุณเอิงก็เลยไม่ต้องไปตรวจคนไข้แล้ว”

          “คะ...นี่คุณภพกำลังล้อเอิงเล่นใช่ไหมคะ คุณปุ่นจะทำอย่างนั้นไปทำไม” พลอยโพยมไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้ ปฏิรพเป็นหมอจากโรงพยาบาลเอื้อใจก็จริง แต่ว่าเขาสามารถสั่งหมอได้ด้วยเหรอ

          “เรื่องจริงครับ คุณปุ่นสั่งไว้ด้วยว่าให้คุณเอิงรอจนกว่าจะตื่น”

          “ทำไมเอิงต้องรอด้วยคะ เอิงมีธุระต้องไปทำเหมือนกันนี่นา อีกอย่างนะคะ คุณปุ่นน่าจะมีคนไข้ด้วย เอิงไม่อยากกวนค่ะ”

          “เรื่องนั้นช่างเถอะ เอาเป็นว่าคุณปุ่นบอกให้รอก็แล้วกันครับ”

          “แล้วทำไมเอิงต้องทำตามด้วยละคะ” หญิงสาวยิ้มเรี่ยเมื่อดลภพทำหน้าผิดหวัง “ก็ได้ค่ะ ถ้าไม่ใช่คุณภพเอิงไม่ยอมนะคะ”

          “คุณเอิงไปยอมคุณปุ่นดีกว่าครับ ผมน่ะยังไงก็ได้”

          “ปกติคุณปุ่นดุมากเลยหรือคะ”

          “ก็ไม่นะครับ ยกเว้นเฉพาะเวลาเจอคนดื้อ”

          พลอยโพยมส่ายหน้า ไม่ใช่เธอแน่นอน หญิงสาวแย้งในใจว่าเธอดื้อแบบคนมีเหตุผลเสมอ

 

เวลาใกล้เที่ยงแล้ว พลอยโพยมชะเง้อมองชั้นบน การอยู่ว่างๆ บ้านคนอื่นทำให้เธอรู้สึกอึดอัด กระสับกระส่ายจนดลภพซึ่งนั่งคล้ายเฝ้าเธออยู่มากกว่าถึงกับเอ่ยขึ้น

          “วันนี้คุณปุ่นหลับนานกว่าทุกครั้งนะครับ หรือว่าจะไม่สบาย” ชักรู้สึกเป็นห่วงกว่าทุกครั้ง

          “ต้องไปดูไหมคะ”

          “คุณเอิงไปดูน่าจะดีกว่าครับ ถึงยังไงก็เป็นหมอ”

          “งั้นหรือคะ” พลอยโพยมมีสีหน้าไม่ต่างกับดลภพนัก ถึงอย่างไรปฏิรพก็มีน้ำใจต่อเธอไม่น้อย ถือว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจของเขาก็แล้วกัน

          หญิงสาวลองเคาะประตูก่อนเผื่อว่าปฏิรพจะตื่นแล้ว และอาจกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่ ทว่าไม่มีเสียงขานรับใดๆ เลยต้องถือวิสาสะเข้าไปข้างใน เขายังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ถึงจะแค่หลับแต่คำพูดของดลภพก็ทำให้หญิงสาวอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงปลุกเขาเบาๆ

          “คุณปุ่นคะ ตื่นได้แล้วค่ะ ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา” หญิงสาวลองวัดอุณหภูมิของเขากับของตัวเองดูก็เห็นว่าปกติดี “คุณปุ่นคะตื่นเถอะค่ะ ฉันอยากไปข้างนอกเต็มทีแล้ว”

          “การอยู่ที่นี่ทำให้คุณไม่มีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ” ถ้อยคำเอ่ยขณะลืมตาขึ้นช้าๆ

          “คะ...” ท่าทางของปฏิรพดูสดใสขึ้นแต่น้ำเสียงของของเขาค่อนข้างแหบพร้าเหมือนคนไม่มีแรง

          “การหลับนานๆ บางทีก็ทำให้เราฝันถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้” เขาพูดในสิ่งที่พลอยโพยมไม่เข้าใจเลย

          “คุณปุ่นป่วยใจหรือคะ” วินิจฉัยทันทีที่ฟังจบ

          “ก็คงใช่”

          “ฝันถึงคนรักหรือคะ”

          “ใช่...”

          “ความคิดถึงมันทรมานอย่างนี้แหละค่ะ คุณปุ่นต้องเข้มแข็งไว้นะคะ ยังไงก็เหลือใจไว้เผื่อคนมาทีหลังนิ้ดนึง” ทำท่าจีบนิ้วน่ารักใส่คนที่นอนอยู่

          “คุณรู้ด้วยเหรอว่าความคิดถึงมันเป็นยังไง”

          “นั่นสิ” หญิงสาวยิ้มหวาน ไม่มีอะไรดีไปกว่าการให้กำลังใจเขา “อยากรู้สึกดีขึ้นไหมคะ”

          “ทำยังไง”

          “ขอโทษนะคะ” หญิงสาวยิ้มน่ารัก ค่อยๆ เอื้อมมือทั้งสองข้างในท่าชี้นิ้วไปชิดมุมปากของเขาแล้วดันขึ้นเล็กน้อย “ยิ้มค่ะ รอยยิ้มจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น”

          “เธอนี่มัน...”

          “น่ารักดีค่ะ ถ้าอารมณ์ดีแล้วก็ตื่นขึ้นมาเถอะนะคะ ฉันอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกเต็มทีแล้วค่ะ อยู่ที่นี่” หญิงสาวหลับตาลงเมื่อพูดคำที่ไม่สมควรพูด “อยู่ที่นี่มันก็ดี แต่ทำไมฉันรู้สึกหายใจยาก ไม่ค่อยสดชื่นด้วยค่ะ บ้านหลังใหญ่โตก็จริง แต่รู้สึกเหมือนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเลย” อดที่จะพูดความจริงไม่ได้

          ปฏิรพมองใบหน้านวลนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ที่นี่ถูกครอบไว้ด้วยม่านแก้วบังตา หากพลอยโพยมจะอึดอัดก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก ดังนั้นเขาจึงต้องตื่นให้เร็วกว่าทุกครั้ง เพื่อพาเธอไปที่อื่นบ้าง เขารู้ว่าร่างกายของเขายังไม่พร้อมเท่าไหร่ แต่มันไม่มีทางอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว

ฝนตกพกร่มกันบ้างเด้อ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

49 ความคิดเห็น