รักจรดใจ

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 11 คนดื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 ก.ค. 61

ใครช่างกล้าเข้าไปล่วงล้ำที่ตรงนั้น พลอยโพยมพยายามมองฝ่าหมอกหนาไปที่ชิงช้า หญิงสาวผู้นั้นมองแค่แผ่นหลังยังให้ความรู้สึกน่าทะนุถนอม ใครกัน...หญิงสาวเดินเข้าไปแอบดูใกล้ๆ แต่ก็มองไม่ค่อยถนัดนัก กระทั่งเรือนผมเหยียดตรงสวยงามปลิวสยายตามแรงลมแล้วจึงแลเห็นได้ชัดกว่าเดิม

          “พี่แพร!

          “อ้าวเอิง เข้ามาสิจ๊ะ” ถ้อยคำเอ่ยละมุนหู แพรนภายิ้มแย้มให้กับคนตัวเล็ก

          พลอยโพยมตัวสั่น แพรนภามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เธอตายไปแล้วนี่นา หรือว่าจะยังไม่ตาย

          “โอ๊ย! สับสน” พลอยโพยมสั่นศีรษะแย้งตัวเองว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แต่ในส่วนลึกของดวงจิตนั้นกลับดีใจเหลือเกินที่แพรนภายังมีชีวิตอยู่

          “เอิงนั่งตรงนี้ไหม” แพรนภาหยุดโล้ชิงช้า ขณะชักชวนคนตัวเล็กให้ไปนั่งด้วยกัน

          “ไม่ดีกว่าค่ะ” เธอยังจำคำของปฏิรพได้ดี เขาหวงชิงช้าตัวนี้เหลือเกิน

          “ทำไมละจ๊ะ สนุกนะ”

          “พี่แพรมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ ในเมื่อ...” พลอยโพยมสับสนกับความจริงตรงหน้า คนตายที่ไหนจะมานั่งโล้ชิงช้าอยู่ที่นี่ แถมหน้าตาก็สดใสเหมือนคนเป็น หญิงสาวอยากรู้ให้แน่ชัดจึงได้เอื้อมมือออกไปเพื่อสัมผัสผิวของอีกฝ่าย ทว่า...

          “เอ๊ะ...” ยามที่เอื้อมมือออกไปนั้นกลับเจ็บปวดเหมือนไปกระแทกกับของแข็งเข้า ทั้งที่ไม่มีอะไรขวางกั้นเลยนอกจากอากาศ

          “เกิดอะไรขึ้นเหรอเอิง”

          “ไม่มีอะไรค่ะ” พลอยโพยมไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ก็เลยพูดโกหก

          “ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่มาใกล้ๆ พี่ละจ๊ะ มาสิ”

          “ไม่ดีกว่าค่ะ เอิงยืนอยู่ตรงนี้ดีกว่า อีกอย่าง เอิงไม่อยากนั่งชิงช้าด้วย”

          “เอิงไม่ดีใจเหรอที่เจอพี่” สีหน้าแพรนภามีรอยเศร้าสร้อย

          “เปล่าค่ะ เอิงดีใจมากต่างหากล่ะ”

          “แล้วทำไมถึงไม่มาหาพี่ใกล้ๆ ล่ะ หรือว่าเอิงรังเกียจพี่”

          “ไม่ค่ะ เอิงจะรังเกียจพี่แพรได้ยังไง พี่แพรทั้งสวย ทั้งใจดีออกอย่างนี้” พลอยโพยมรู้สึกลำบากใจ หญิงสาวลองเอื้อมมือดูอีกครั้ง “ไม่ได้ ทำไมเหมือนมีอะไรกั้นอยู่” พึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ

          “เอิงรังเกียจพี่” เธอถอยหนีอย่างเสียใจ

          “ไม่ค่ะ เอิงไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น” พลอยโพยมก้าวเท้าตามทันที ทว่าร่างของเธอกระเด็นราวกับถูกผลักอย่างแรง “เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

          “เอิงยังโกรธพี่อยู่ใช่ไหม”

          “ไม่ค่ะ แต่เอิงออกไปไม่ได้” พลอยโพยมทุบมือกลางอากาศ แต่ไม่สามารถหลุดพ้นจากกรอบที่มองไม่เห็นนี้ได้ “เอิงไม่เคยโกรธเลย ไม่ว่าพี่แพรจะรักพี่โอ่งหรือผู้ชายคนนั้น เอิงไม่โกรธเลย เอิงแค่สงสัยเท่านั้นเอง”

          “พี่ไม่เชื่อ” เธอเอ่ยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “พี่ไม่ควรอยู่ตรงนี้ พี่ควรไปได้แล้ว”

          “พี่แพรจะไปไหนคะ รอเอิงก่อนค่ะ”

          ร่างของแพรนภาค่อยๆ เลือนหายไปกับสายหมอก พลอยโพยมช็อกกับภาพที่เห็น ทุกอย่างรอบตัวล้วนหายไปง่ายดายเหลือเกิน ไปที่ไหน จะกลับมาอีกไหม นั่นคือคำถามที่ดังก้องอยู่ในใจ การพรากจากเจ็บปวดอย่างนี้นี่เอง เธอไม่อยากเจ็บปวดเหมือนตอนนี้ ไม่อยากอีกแล้ว...

 

ปฏิรพค่อยๆ ใช้มือซับน้ำตาที่ไหลเป็นสายบนใบหน้าพิสุทธิ์ กว่าจะผ่านค่ำคืนนี้มาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ดวงจิตของพลอยโพยมอ่อนไหวเกินกว่าจะทำให้หยุดนิ่งได้ง่ายๆ เบื้องลึกในกระแสจิตนี้มีทั้งความหวาดกลัว แล้วก็ความอยากรู้อยากเห็น ง่ายต่อการชักจูงเป็นที่สุด

          “เด็กดื้อ...” ถ้อยคำเอ่ยหายไปแค่นั้น

          “เอิงไม่ได้ดื้อ” พลอยโพยมงัวเงียตื่นขึ้นมา ในขณะที่ใครอีกคนหลับสนิทไปแล้ว “คุณ” พลอยโพยมคว้าร่างที่หลับไม่ให้โงกหงายหลัง แต่กลายเป็นว่าตัวเองต้องเป็นที่พักแอบอิงให้กับเขาแทน

          “คุณ...” หญิงสาวปลุกเขาให้ตื่น ทว่าเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ได้ผล จึงค่อยๆ ถอยร่างบนที่นอนให้มีพื้นที่พอสำหรับคนตัวสูง “ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนเนี่ย แล้วทำไมต้องมานั่งตรงนี้ด้วย”

          “เพิ่งจะอดนอนเมื่อคืนนี้แหละครับ” ผู้ที่ตอบคือดลภพ เขาเข้ามาในห้องพร้อมกับเข็มฉีดยา

          “คุณภพเอาเข็มฉีดยามาทำไมคะ”

          “มันเป็นยาบำรุงน่ะครับ”

          “แล้วเขาไปทำอะไรมาหรือคะ ทำไมต้องฉีดยาบำรุงด้วย ออกจะเป็นคนแข็งแรงด้วยซ้ำ”

          “ครับ เป็นคนแข็งแรง แต่ถ้าใช้แรงมาก ก็อ่อนเพลียได้เหมือนกัน” ดลภพหลีกเลี่ยงที่จะอธิบายความจริง ในขณะที่พลอยโพยมคิดไปอีกทาง

          “เมื่อคืนตอนที่เอิงหลับ คงไม่ได้...”

          “ไม่หรอกครับ คุณปุ่นเพิ่งเข้ามาเมื่อเช้านี้เอง สงสัยเมื่อคืนทำงานจนดึก พอมาดูคุณก็คงเผลอหลับไปเท่านั้นเองครับ”

          “อ๋อ...ค่อยโล่งใจหน่อยค่ะ เอิงช่วยฉีดไหมคะ”

          “ก็ดีครับ ผมไม่ค่อยถนัดงานนี้เท่าไหร่”

          “คุณปุ่นต้องฉีดยาบ่อยหรือคะ” พลอยโพยมพลอยเรียกชื่อเล่นเขาตามดพลภพไปด้วย

          “ครับ” ในส่วนของร่างกาย ยามใดที่เจ้านายเขาใช้พลังจิตเยอะ ยามนั้นก็ต้องใช้ยาบำรุงเนื่องจากร่างกายของปฏิรพจะอ่อนแอมาก ส่วนของจิตใจนั้นภายในสามารถฟื้นฟูได้เองตอนที่ได้หลับพักผ่อนอย่างเพียงพอ แต่เรื่องนี้เขาไม่ได้อธิบายให้พลอยโพยมรู้หรอก

          “เสร็จแล้วค่ะ เอิงขอตัวไปทำธุระส่วนตัวก่อนนะคะ”

          “ครับ”

          “เอ่อ...คุณภพคะ นอกจากห้องน้ำในห้องนี้แล้ว มีห้องไหนที่เอิงพอจะใช้ได้บ้างคะ”

          “ถัดไปอีกห้องครับ ถ้าหาไม่เจอคุณเอิงหมุนลูกบิดดูได้เลย ถ้าไม่ได้ล็อกก็เข้าไปได้เลยครับ”

          “ค่ะ” หญิงสาวปล่อยให้ดลภพดูแลเจ้านายต่อไป จะว่าไปแล้วเจ้านายกับลูกน้องคู่นี้เขาดูแลกันดีมาก อย่างนี้สินะที่เขาเรียกว่าญาติอุปถัมภ์ ไม่ใช่ญาติก็เหมือนเป็นญาตินั่นเอง

 ตอบเม้นท์คุณ banidin จ้ะ

จ้า ไว้ถ้าเข็นไม่ขึ้น ไม่มีใครสนใจ จะลองทำมือดูจ้ะ แต่ทำมือฐานต้องแน่น นักเกขียนต้องคุณภาพจริงๆ อันตัวเค้านั้น ยังถือว่าอยู่หางแถวจ้ะ รอดูก่อนโน๊ะ  แต่ตอนนี้เค้ายังกระดึบๆ อยู่เลย แต่เค้ารู้สึกดีนะที่ตัวชอบนิยายเค้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #36 LAM1 (@lamyai1) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 10:40

    เข้้ามาให้กำลังใจคนแต่งค่ะ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ

    #36
    0