รักจรดใจ

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 8.3 เจ้าสาวตัวจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    24 มิ.ย. 61

เป็นเวลาสองชั่วโมงที่พลอยโพยมยืนรอหมอปฏิรพ หญิงสาวยิ้มเมื่อเขาเดินมาหา

          “กลับกันเถอะ ผมบอกให้คนของผมจอดรถรออยู่ด้านหน้าโรงพยาบาล”

          “ขอบคุณค่ะ”

          “ขอบคุณเรื่องอะไร”

          “ขอบคุณที่คุณหมอช่วยปิดเรื่องของฉันเป็นความลับ” การที่เขาพาเธอกลับโดยหลบเลี่ยงสายตาคนอื่น นั่นก็แสดงว่าเขาตกลงที่จะไม่บอกให้ใครรู้ว่าเธอเคยเข้าไปยุ่มย่ามที่โรงพยาบาลเอื้อใจ

          “ไปกันเถอะ” เขารุนหลังคนตัวเล็กเพียงเบาๆ ผลักให้เธอเดินนำไปก่อน

          “ทำไมคุณหมอไม่ไปก่อนล่ะคะ ให้ฉันไปก่อนแล้วจะรู้เหรอว่ารถคันไหน”

          “งั้นก็เดินไปด้วยกัน”

          “ไม่ต้องค่ะ! ฉันไปก่อนก็ได้” พลอยโพยมเดินก้าวเท้าเร็วๆ ขืนไปด้วยกันความก็แตกสิ คนแรกที่จะจับผิดเธอคงไม่พ้นพีรดาเป็นแน่ รายนั้นยิ่งอยากรู้เรื่องของคนอื่นไปทั่ว

 

ด้วยความเคยชินที่ต้องนั่งรถตู้บ่อยๆ และลุงชื่นมักจะคอยปลุกเสมอเมื่อเธอหลับบนรถ หญิงสาวก็เลยเผลอหลับไป กระทั่งถูกปลุกในเวลาต่อมา ดวงตาหวานปรือขึ้นอย่างช้าก่อนจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อพบกับภาพเบื้องหน้า

          “นี่มันบ้านคุณนี่คะ”

          “ใช่ บ้านหลังใหญ่แต่อยู่กันแค่ไม่กี่คน”

          พลอยโพยมจับกระแสแห่งความโศกเศร้านั้นได้

          “คนน้อยก็ดีค่ะ คนเยอะวุ่นวาย ไม่ลองมองหาสาวๆ สวยๆ มาอยู่ด้วยสักคนล่ะคะ”

          “บางทีเวลาก็ไม่สามารถทำให้เราลืมความรักที่ดีที่สุดได้” เขาลงจากรถจึงทำให้คนตัวเล็กก้าวตามลงไปด้วย

          เข็มนาฬิกา แม้จะเดินกลับมาที่เดิม แต่มันกลับไม่ใช่เวลาเดิม หากความรักสามารถเปลี่ยนได้เช่นเดียวกับเวลา ความรวดร้าวที่มีคงบรรเทาลงไม่น้อย สิ่งเดียวที่กลืนไปกับเวลา มีเพียงความสุขอันน้อยนิด ที่ไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของพิษรัก ที่ค่อยๆ ซึมแซะหัวใจจนกร่อนแหลก

          เพียงแค่ก้าวข้ามประตูเข้ามาด้านใน พลอยโพยมกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความรัก ตอนมาที่นี่ครั้งแรก เธอไม่ค่อยมีเวลาสำรวจ แต่วันนี้ ไม่ว่าจะเป็นผ้าม่าน ข้าวของเครื่องประดับตบแต่ง ของทุกชิ้นล้วนมีกลิ่นอายความรักทั้งสิ้น ทำไมเธอจึงได้รู้สึกเช่นนั้นนะเหรอ นั่นเป็นเพราะปฏิรพหยุดตรงหน้ารูปภาพใบหนึ่งเนิ่นนาน

          อาจเป็นเพราะสายตาคู่นั้นกระมั่ง สายตาที่ลึกซึ้งเกินประมาณได้ สายตาเช่นนี้เคยมีไว้จับจ้องมองใครอยู่หนอ...หญิงสาวคิดในขณะที่พยายามมองดูภาพรูปนั้น

          “นั่น...”

          พลอยโพยมชี้ไปยังรูปภาพใบหนึ่ง หญิงสาวในกรอบรูปสีสันสวยงามนั้นกำลังส่งยิ้มมาให้เธอ รอยยิ้มนั้นหวานซึ่งตรึงใจคนมอง ทว่า...

          “ฮึ้ย...คราวที่แล้วเราไม่ได้มองผิด นี่มันรูปพี่แพรจริงๆ ด้วย รูปถ่ายพรีเว้ดดิ้ง!” แม้จะเป็นรูปเดี่ยวของแพรนภา แต่พลอยโพยมตกใจไม่น้อยที่บังเอิญมารับรู้เรื่องนี้เข้า ผู้หญิงในรูปนั้นเคยเป็นคนรักของพี่ชายเธอเอง แม้ว่าแพรนภาจะตายไปแล้ว แต่เธอก็ยังจดจำใบหน้าหวานตรึงใจนั้นได้ดี

          “รู้จักด้วยเหรอ” ถ้อยคำเอ่ยแปร่งปร่า แต่คนฟังมัวแต่ตะลึงกับเรื่องที่เพิ่งได้รับรู้จึงไม่ทันได้สังเกตว่าสีหน้าคนถามเปลี่ยนไป

          “อย่าบอกนะว่า” ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาแพรนภาคบคนอื่นในขณะที่คบกับพี่ชายเธออยู่ แล้วพี่ชายของเธอรู้เรื่องนี้หรือเปล่า

          “ผมขอขึ้นไปหยิบของก่อน คุณเดินดูบ้านตามสบายเลยนะ หรือถ้าเบื่อจะกลับไปรอที่รถก็ได้”

          พลอยโพยมตามอารมณ์เจ้าของบ้านไม่ทัน แต่ก็ยังพอจะเข้าใจได้ว่าเขาคงสะเทือนใจที่ไม่ได้แต่งงาน เรือนหอหลังนี้ก็เลยกลายเป็นบ้านไป แต่อยู่บ้านหลังใหญ่โตแบบนี้คงจะเหงาไม่น้อยเลยสินะ

 

มีคนลอบเข้ามาในบ้าน ปฏิรพรับรู้ได้ตั้งแต่แรกที่ก้าวเข้ามาด้านในแล้ว โชคดีที่รอบเขตบ้านของเขาถูกผนึกด้วยเขตเวลาของสิปปะ ผู้ที่บุกรุกเข้ามาแม้จะต้องการสิ่งใดในบ้านหลังนี้ก็คงไม่ได้ติดมือกลับไปแน่นอน

          “ฉันว่าจะเก็บรูปของดาราพรรณไว้ให้ แต่เห็นยายตาหวานของนายเข้าเสียก่อนก็เลยเก็บไม่ทัน” น้ำเสียงเอ่ยแทรกขึ้นมากลางความเงียบ

          “ดีแล้วล่ะ ถ้าเธอเห็นกรอบรูปลอยได้รับรองว่าคืนนี้คงนอนผวาทั้งคืนแน่”

          “นายเห็นหน้าคนที่บุกเข้ามาหรือเปล่าไสย์”

          “มันสวมเสื้อคลุมกันฝน น่าจะข้ามเขตมาจากที่ใดที่หนึ่ง”

          “ฉันจะลองค้นหาดูว่าก่อนหน้านี้มีฝนตกเขตไหนบ้าง เราอาจจะได้เบาะแสจากตรงนั้น”

          “ถ้าคนร้ายมาจากทิศใต้ล่ะ คราวนี้คงยุ่ง เพราะฝนตกทั้งวันทั้งคืน” น้ำเสียงคนพูดฟังแล้วคงเหนื่อยใจไม่น้อย

          “แสดงว่านายลองค้นหาดูแล้วใช่ไหม”

          “อือ...แต่มีอีกที่ที่ยังไม่ได้ค้นหา”

          “ที่ไหน”

          “สวนรักใจ” น้ำเสียงลิบหาย เขาเพียงแค่แนะนำ แต่เรื่องราวต่อจากนั้นปฏิรพต้องเป็นคนจัดการเอง เพราะสิปปะมีขอบเขตของตัวเองเหมือนกัน

          ปฏิรพหยิบของใช้จำเป็น แล้วกลับลงไปข้างล่าง พอเขาไปถึงที่นั่นพลอยโพยมก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว มีเพียงรูปภาพซึ่งถูกวางในตำแหน่งใหม่ ปฏิรพหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูแล้วคว่ำหน้าไว้ ราวกับว่ารูปนั้นไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับเขาเลย

 ว่าจะอัพวันเสาร์ แต่ไม่ไหว หมอแกให้ยาวิตามินบำรุงปลายประสาทมา กินแล้วต้องนอนเฮอๆ แถมตื่นขึ้นมาก็โหยหาแต่ของกิน นอนอืดวนไป ช่วงนี้ก็จะกระดึบๆ หน่อยจ้ะ

ส่วนหมดนิยาย คงเปลี่ยนได้อีกที เดือนหน้า เพราะยังตัดใจไม่ได้ว่าจะอัพที่ตรงไหนดี ก็เลยลองมั่ว กว่าจะกลับไปซึ้งกินใจได้ก็เดือน 7  โน่นล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #27 dek-banban (@samnak) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 08:30

    ติดตามค่ะ

    #27
    0