รักจรดใจ

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 8.1 เจ้าสาวตัวจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    22 มิ.ย. 61

ในขณะที่ทุกคนวุ่นอยู่กับการเตรียมต้อนรับเจ้าของศูนย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้ พลอยโพยมซึ่งตรวจคนไข้เสร็จแล้วจึงฉวยหนังสือไปอ่านเล่นที่มุมสุขใจ มุมสุขใจเป็นสวนไม้ประดับสำหรับนั่งเล่น ที่นี่มีการปลูกสมุนไพรไว้สามสี่ชนิด แต่ปลูกเอาไว้เพื่อประดับมากกว่าจะเอาไว้ใช้เป็นเวชภัณฑ์ และที่นี่เหมาะกับการหลบซ่อนตัวที่สุด

         พลอยโพยมใช้เวลาอ่านหนังสือ สลับกับการให้คำปรึกษากับผู้ป่วยจนกระทั่งไม่มีคนไข้แล้วจึงเก็บของกลับบ้าน หญิงสาวเดินเลี่ยงออกทางด้านหลัง เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตได้ง่าย

         “โอ๊ย!” หญิงสาวไม่คิดว่าจะมีคนเดินสวนมา เพราะพากันใช้ทางเดินด้านหน้าตึกมากกว่า จึงเดินชนใครสักคนเข้าอย่างจัง แต่พอเงยหน้าขึ้นมองเท่านั้นแหละ หญิงสาวถึงกับสะดุ้ง “งานเข้า...เขามาทำอะไรที่นี่เนี่ย” หญิงสาวซ่อนหน้าพึมพำ “ทำไมโลกมันกลมอย่างนี้นะ”

         “ครับ งานเข้า” เขาประครองศีรษะเธอไว้ “เจอกันอีกแล้วนะ ไม่รู้เลยว่าคุณ...ทำงานที่นี่ด้วย”

         “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ พอดีว่ารีบกลับบ้านค่ะ” หญิงสาวเลี่ยงที่จะตอบคำถามของเขา พร้อมกับนิ้วเล็กๆ ซึ่งพยายามดึงเส้นผมที่พันกับกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาเข้าโดยบังเอิญ

         “ผมทำเอง” เขาจับปลายนิ้วเธอไว้

         “ไม่เป็นไรค่ะ ใกล้จะหลุดแล้ว”

         “คงไม่หลุดง่ายๆ แน่ ผมว่าปลดกระดุมน่าจะง่ายกว่า”

         “ตัดผมฉันง่ายกว่าค่ะ!” เอ่ยคล้ายแผดเสียง หน้าเธออยู่ใกล้หน้าอกเขาแค่คืบ หากปลดตอนนี้ก็เท่ากับได้เห็นแผงอกกำยำใกล้ๆ ตายจริง เลือดในกายสูบฉีดเร็ว หัวใจเต้นแรงอย่างนี้มีหวังเลือดกำเดาไหลออกมาประจานความหื่นของตัวเองแน่

         “ไม่ได้! เราไม่มีกรรไกร อยู่เฉยๆ เดี๋ยวผมแกะเอง” เขาเผลอดุเสียงเข้ม

         พลอยโพยมหลับตาปี๋ ไม่คิดว่าเขาจะดุเสียงเข้มขนาดนี้           

         “อ้อ! ในกระเป๋าเสื้อมีกรรไกรตัดเล็บค่ะ ใช้ตัดผมได้” หญิงสาวควานหาทันที แม้จะไม่ค่อยสะดวก แต่เพื่อรักษาความปลอดภัยของหัวใจยังไงก็หาได้สบายมาก “นี่ค่ะ” เมื่อหาเจอแล้วจึงยื่นให้เขาเป็นคนตัด ทว่าช้าไป เขาปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนสุดออกแล้ว และค่อยๆ ปลดเส้นผมของเธอออกอย่างช้าๆ

         อยากอธิบายให้คนทั้งโลกฟังว่า ผู้ที่มีภูมิคุ้มกันหัวใจต่ำ ก็มีสิทธิ์เป็นโรคจิตชนิดถ้ำมองได้เหมือนกัน

         “คุณหมออย่าบอกใครนะคะว่าฉันเคยเข้าไปที่โรงพยาบาล ไม่งั้นฉันตายแน่ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเมื่อเป็นอิสระแล้ว

         “คุณก็รู้กฎดีนี่ แล้วทำไมถึงไปที่นั่นล่ะ”

         “แหม...เพื่อนทั้งคนจะไม่เยี่ยมก็ดูจะใจดำเกินไป อีกอย่างถ้าคุณหมอไม่พูด ใครจะรู้ล่ะคะ”

         “แต่วันนี้เจ้าของศูนย์มาที่นี่นะ สักวันก็ต้องรู้อยู่แล้ว”

         “ถ้าเป็นเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ ไม่มีใครเห็นหน้าฉันแน่นอน ฉันถูกตัดจากรายชื่อผู้ต้อนรับค่ะ หมดสิทธิ์เสนอหน้า แต่ก็ดีเหมือนกัน” หญิงสาวยิ้ม

         คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่รับปาก แต่ก็ไม่ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือหญิงสาว

         “ไม่ตอบถือว่าตกลงช่วยนะคะ”

         ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วเอ่ยถามเรื่องอื่นแทน

         “แล้วเวลากลับบ้าน ไปยังไง”

         “นั่งรถไปค่ะ”

         “เรื่องนั้นผมรู้” เขาเริ่มเสียงเข้ม “ผมหมายถึง”

         “กลับรถตู้ค่ะ สะดวกดี” พลอยโพยมรีบตอบ เมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสขุ่นมัว แค่ตอบไม่โดนใจแค่นี้ถึงกับต้องทำหน้าเข้มใส่กันเลยเชียว

         “งั้นวันนี้รอหน่อย กลับด้วยกันก็ได้”

         “อย่าเลยค่ะ เกรงใจคุณหมอเปล่าๆ”

         “บอกให้รอก็รอเถอะ ขืนแม่คุณรู้ว่าผมเจอลูกสาวเขาแล้วไม่เอาติดรถกลับบ้านด้วยกัน มีหวังโดนด่าว่าใจดำแน่ๆ เพื่อนบ้านกันอย่าคิดมากเลย”

         “ค่ะ” คนตัวเล็กยิ้มเรี่ย เธอมีสิทธิ์ตอบเป็นอย่างอื่นได้ด้วยหรือ ในเมื่อคนชวนหน้าเข้มออกอย่างนั้น พลอยโพยมว่าเขาเป็นคนแปลกนิดหน่อย แถมเดานิสัยใจคอยากอีกต่างหาก ดูไม่ออกเลยว่าเขาชอบหรือไม่ชอบเธอกันแน่

อ่านนิยายกันแล้วมีความสุขม้ายจ้า  คนเขียนก็หวังว่าจะอ่านกันอย่างมีความสุขเนอะ เหมือนเดิม อย่าลืมกดแอดแฟน 

ขอบคุณนักอ่านที่มาเม้นต์ให้กำลังใจเค้านะคะ มันช่วยให้มีแรงจริงๆ นะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #26 0818804861 (@0818804861) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 18:01
    มีมากค้ารอๆๆค่ะ
    #26
    0