รักจรดใจ

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 8 เจ้าสาวตัวจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61

“มีการเคลื่อนไหวของคุณคามภีร์ครับ” ดลภพเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล ต่างจากชายหนุ่มอีกคนที่ฟังด้วยสีหน้าเรียบ ราวกับว่าเรื่องนั้นเป็นเพียงเรื่องทั่วไปเท่านั้น

         “คงไม่ได้ไปก่อเรื่องไว้อีกนะ” ชายหนุ่มเอ่ยขณะที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่แฟ้มประวัติคนไข้

         “อาจจะฟังแล้วหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ก่อเรื่องไว้พอสมควรครับ”

         “ถ้าไม่ได้ไปก่อเรื่องไว้สิแปลก” เขาวางมือจากงานตรงหน้า

         “แต่เรื่องนี้อาจจะแย่กว่าทุกเรื่องที่ผ่านมา”

         “เรื่องอะไร”

         “ตอนนี้คุณคามภีร์กำลังคบกับรุ้งร่วงครับ”

         รายงานเรื่องนี้ทำให้ปฏิรพเงยหน้ามองคนของตัวเอง แม้เขาจะวางสีหน้าเรียบเฉยราวกับว่าเรื่องที่ได้ยินนั้นไม่ได้สลักสำคัญอะไร แต่ภายในใจกลับหงุดหงิดมากกว่าทุกครั้ง

         “รุ้งร่วงเหมือนไฟ แต่ช่างเถอะ ไฟมันมีไว้ล่อแมลง”

         “แล้วเรื่องที่ผมให้คุณภพไปจัดการ ตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว”

         “คุณท่านต้องการให้สานต่อโครงการกู้ใจต่อไปครับ ท่านบอกว่าผู้ป่วยทางใจมีเพิ่มขึ้นทุกวัน ถ้าจะยกเลิกไปเลยก็คงไม่ได้”

         ปฏิรพรู้ดีว่าพ่อของเขาหัวรั้นแค่ไหน การจะหักด้ามพร้าด้วยเข่าตอนนี้คงทำไม่ได้ ที่ทำได้ก็แค่เพียง

         “กันยายตาหวาน อ่า...พลอยโพยมออกมาจากโครงการ” ใบหน้าเขาเจือสีเข้มนิดๆ ตอนที่เผลอเรียกพลอยโพยมตามใจ

         “แต่คุณท่านบอกว่าหมอเอิงเหมาะกับงานนี้กว่าใคร”

         ปฏิรพกุมขมับ บิดาเขาขึ้นชื่อเรื่องก่อเรื่องพอๆ กับหลานท่านนั่นแหละ คามภีร์ไม่ได้เลือดพ่อแม่มาสักกระผีก ได้พ่อเขามาเต็มๆ

         “ยกเลิกโครงการกู้ใจ กับยกเลิกศูนย์เอื้อใจอันไหนง่ายกว่ากัน”

         “อ่า...ยกเลิกโครงการกู้ใจดีกว่าครับ” เวลาพ่อลูกเขาลองเชิงกัน คนอย่างดลภพควรหลีกเลี่ยง แต่เขาทำอย่างนั้นไม่ได้ และจำเป็นต้องเลือกข้างเสียด้วย

         “พรุ่งนี้มีราววอร์ดกี่โมง”

         “เดี๋ยวผมไปเช็คตารางให้ครับ” ดลภพไม่ได้ไปเช็คตารางตามที่บอกเจ้านายไว้หรอก เขารู้ดีว่าคำถามนั้นคือการไล่ตัวเขากรายๆ ปฏิรพมักชอบคิดอะไรคนเดียว เขามักปลีกตัวอยู่คนเดียวเสมอ มาคิดๆ ดูแล้วความรักทำให้โลกของคนคนหนึ่งกว้างใหญ่ขึ้น แต่ในทางกลับกัน เมื่อขาดความรักโลกใบนี้กลับแคบลงไปทันที

 

“แผนกู้ใจถูกยกเลิกแล้วนะคะหมอเอิง พี่นิดีใจด้วยจริงๆ ค่ะ” พยาบาลสาวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส ราวกับว่าวันนี้เป็นวันโชคดีของพลอยโพยม หล่อนทำงานอยู่ที่ศูนย์เอื้อใจมานานแล้ว และค่อนข้างสนิทกับพลอยโพยมเป็นพิเศษ เพราะชื่นชอบความเป็นกันเองของคุณหมอสาว

         แต่วันนี้พลอยโพยมรู้สึกเหมือนตัวเองโดนเหวี่ยงใส่ด้วยของหนัก ทั้งที่เธอเพิ่งจะหลับสนิทได้ไม่กี่คืน ทว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นอีกแล้วอย่างนั้นหรือ ช่วงนี้ยิ่งมีเหตุการณ์พลิกผันเกิดขึ้นบ่อยๆ อยู่ด้วย หญิงสาวคิดพลางกัดเล็บตัวเอง

         “หมอเอิงไม่ดีใจหรือคะ” อรนิดาสังเกตท่าทางคุณหมอ เวลาที่พลอยโพยมเครียดหากไม่จับผมตัวเองก็จะกัดเล็บตัวเองจนอรนิดาต้องคอยเตือนอยู่บ่อยๆ

         “รู้สึกงงๆ มากกว่าค่ะ”

         “อย่าเพิ่งงงค่ะ วันนี้มีอย่างอื่นที่ต้องทำเพียบเลยค่ะ แล้วก็...เล็บเริ่มยาวแล้วนะคะ” อรนิดาเอ่ยพลางควานหากรรไกรตัดเล็บในกระเป๋าของตัวเอง

         “นี่ค่ะ พี่นินึกว่าหมอเอิงจะเลิกกัดเล็บแล้วซะอีก”

         “ขอบคุณค่ะ มันลืมตัว” หญิงสาวใส่กรรไกรตัดเล็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ “ว่าแต่วันนี้มีเรื่องอะไรให้ทำหรือคะ”

         “วันนี้เจ้าของศูนย์เอื้อใจจะมาที่นี่” คำอธิบายนี้มาจากสัจจะ “ทำไมจู่ๆ นึกอยากจะมาก็ไม่รู้ แต่ไม่ต้องห่วงนะ งานนี้เอิงไม่มีสิทธิ์เสนอหน้าแน่นอน”

         “ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่คะ”

         สัจจะเป็นจิตแพทย์ที่ฮอตที่สุดของที่นี่ เหตุที่พลอยโพยมคิดเช่นนี้คงเป็นเพราะผู้ป่วยสาวๆ มักชื่นชอบเขาเป็นพิเศษนั่นเอง

         “น่าเสียดายจังเลยนะคะ พี่นิได้ยินมาว่าเขาหล้อหล่อ” อรนิดาทำหน้าเคลิ้ม

         “เอิงว่าก็ดีเหมือนกันนะคะ เอิงไม่ชอบงานที่เป็นพิธีรีตองเท่าไหร่ แล้วจะมากันกี่โมงคะพี่หมอ จะได้หลบมุมถูก”

         “คงบ่ายๆ โน่นละมั้ง พี่ขอตัวไปดูคนไข้ก่อนนะ วันนี้มีเคสพิเศษ

         “ค่ะ”

         “อีกหนึ่งชั่วโมงมีตรวจคนไข้นะคะ” อรนิดาแจ้งตารางตรวจคนไข้ให้ฟัง

         “ค่ะ ถ้าอย่างนั้น เอิงขอไปเตรียมตัวก่อนก็แล้วกัน”

         ระหว่างทางพลอยโพยมเห็นความวุ่นวายตรงแผนกต้อนรับ หญิงสาวยิ้มน้อยๆ วันนี้ศูนย์เอื้อใจคึกคักเป็นพิเศษ ต่างจากวันที่เธอมาที่นี่วันแรกลิบลับเลยทีเดียว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #25 LAM1 (@lamyai1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 08:47

    ชอบค่ะ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้คนแต่งค่ะ

    #25
    0