รักจรดใจ

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 7.2 เมียหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61


                                   à¹ƒà¸™à¸ à¸²à¸žà¸­à¸²à¸ˆà¸ˆà¸°à¸¡à¸µ 1 คน, กำลังนั่ง


เมื่อพลอยโพยมลับสายตาไปแล้วร่างสูงจึงค่อยขยับตัว เมื่อครู่นี้เขตเวลาเปิดรับพลอยโพยมอีกแล้ว ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไป สิ่งที่ถูกซ่อนไว้ในผนึกเวลาคงถูกค้นพบเข้าจนได้ เขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี ปฏิรพหาทางติดต่อสิปปะด้วยกระแสจิตอีกครั้ง

         “เกิดอะไรขึ้นกับเขตเวลา มีทางไหนพอจะกันพลอยโพยมออกจากเขตเวลาไหมไสย์”

         “ไม่มี” คำตอบแสนสั้น พร้อมกับภาพเบื้องหน้าค่อยๆ เปลี่ยนไปราวกับถูกซ้อนทับด้วยกระจกใสหลายบานจนไม่เหลือแม้แต่ซากปรักหักพังที่ถูกซ่อนไว้

         “วิ่งชนประตูอย่างนั้นคืนนี้คงไม่ต้องนอนกันล่ะ” แทนที่จะกังวลเรื่องของเขตเวลาสิปปะกลับห่วงเรื่องอื่นมากกว่า

         “ตอนนี้นายอยู่ไหน”

         “มิติของเวลา ช่วงนี้หลวงตาให้กลบดานสักพัก ท่านบอกว่ากระแสจิตของฉันแรงเกินไป ถ้าปล่อยให้เป็นอย่างนี้สักวันขุนเวทย์ต้องตามรอยเจอแน่ๆ”

         “ฉันอยากเจอนาย แต่คงไม่ได้สินะ”

         “ฉันอยู่ในใจนายเสมอแหละ” คำเอ่ยล้อเลียนแล้วหายไปทันที

         “ไอ้เพื่อนเวร”

         พอไม่ได้คุยกับสิปปะแล้วเขาก็กลับมาครุ่นคิดเรื่องเดิมอีก อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้เขาสูญเสียหลายอย่าง แม้แต่คนรัก ทุกอย่างล้วนแต่เกี่ยวข้องกับเวทิศทั้งนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเวทิศแฝงตัวอยู่ที่ใด การจะจัดการกับเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การปะทะกันครั้งแรกระหว่างสิปปะกับเวทิศทำให้สิปปะถึงกับต้องหลีกหนีเข้าสู่ผนึกแห่งเวลา นับแต่นั้นเขาก็ไม่เคยได้พบหน้าเพื่อนรักอีกเลย

 

“ไหนๆ นายแกก็มาอยู่ใกล้ๆ แล้วนี่ งั้นแกก็กลับไปอยู่กับเจ้าของแกซะนะเจ้าหมูอ้วน” พลอยโพยมพึมพำ แล้วกวาดตามองหาเจ้าของบ้าน

         “เข้ามาข้างในก่อนสิครับคุณหมอ”

         “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่เอาแมวมาคืน” พลอยโพยมยื่นแมวให้กับคนสวน ทว่าเจ้าสีเขรอะดิ้นหนีไม่ยอมไปแต่โดยดี จนเธอต้องอุ้มมันเข้ามาในบ้าน พอนำทางเธอเสร็จ คนสวนก็หายตัวไปทันที

         บ้านหลังนี้ก็ดูน่าอยู่ดี แต่ทำไมรู้ถึงได้ขนลุกนะ มันรู้สึกหนาวเหน็บยังไงพิกล หญิงสาวเอ่ยขณะวางแมวลงกับพื้น แล้วเริ่มสำรวจรอบๆ ทันที

         “บ้านพอจะอยู่ได้ไหม”

         คนตัวเล็กหันควับ!

         “ที่ว่าอยู่ได้ไหม...ฉันได้ยินผิดไปหรือเปล่า” หญิงสาวเอ่ยไม่ค่อยมั่นใจนัก

         “ผมถามจริงๆ” เขายิ้ม แล้วผายมือให้คนตัวเล็กนั่งลง

         “หา...” คนตัวเล็กไม่ค่อยอยากรับมุกเท่าไหร่ “ถ้าถามว่าบ้านน่าอยู่ไหม ก็พอจะตอบได้ว่าน่าอยู่ค่ะ” ถามอย่างกับว่าจะชวนให้มาอยู่อย่างนี้เธอตอบไม่ได้หรอก

       เดี๋ยวจะมาต่อให้อีกตอนบ่ายนะจ๊ะ

มุกหมอปุ่นแรงมาก ทำเอายายเอิงตาหวานงง อ่านนิยายกันจ้ะ  อย่าลืม กดแอดแฟน เม้น ให้กำลังใจ กนบ้างนะจ๊ะ ^__^

         “ประวัติบ้านหลังนี้ ที่จริงเคยเกือบจะกลายเป็นเรือนหอ”

         พลอยโพยมเริ่มสนใจฟังเจ้าของบ้านเล่า

         “แต่เจ้าสาว...”

         มาอิหรอบนี้ ไม่มีชู้ก็ตายชัวร์ พลอยโพยมคิดในใจ

         “หาย”

         “คะ หาย...” เธอทวนคำพูดของเขาอย่างไม่แน่ใจ

         “ผมพูดถึงประวัติของบ้านหลังนี้ อย่าบอกนะว่าคุณกำลังคิดว่าคนในเรื่องเล่าคือ...” เขาเอามือชี้ที่อก

         “แหม...สีหน้าตอนคุณเล่าเหมือนกับว่ากำลังเล่าเรื่องของตัวเองเลยนี่คะ”

         “แล้วถ้าคนในเรื่องเล่าเป็นผมจริงๆ ขึ้นมาล่ะ”

         “ก็...ไม่น่าหายเนอะ คุณก็ออกจะหล้อหล่อ ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า เสียอย่างเดียว...อายุเยอะไปนิ้ดนึง อุ้ย!” หญิงสาวเอ่ยทีเล่นทีจริง แต่พอเห็นตาเขียวปัดของเขาแล้วก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

         “คุณอย่ามาอำหน่อยเลยค่ะ ฉันไม่ใช่เด็ก แล้วที่ฉันมาวันนี้ก็เพราะจะเอาหมูอ้วนมาคืน” หญิงสาวเอ่ยแล้วมองหาแมวเหมียว แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่ามันอยู่ไหนแล้ว “ไปไหนแล้วไม่รู้ค่ะ”

         “คงอยู่แถวนี้แหละ ขอบใจเธอมากที่เอามาส่ง แมวตัวนี้มันติดคนยาก ถ้าไม่ชอบจริงๆ ก็ไม่ตามหรอก” เขาเอ่ยขณะสบตาคู่หวาน

         ไม่รู้เพราะเหตุใด พลอยโพยมรู้สึกสะท้านกับแววตาสีนิลคู่นั้น

         “ค่ะ แต่แมวน่ารักอย่างนี้ ไปบ้านไหนก็ไม่อดตายค่ะ เขาคงไม่ใจร้ายให้อดข้าว หมดธุระแล้วฉันขอตัวกลับนะคะ” คนตัวเล็กลุกขึ้น ในขณะที่เจ้าของบ้านยังคงนั่งสังเกตคนตัวเล็กเงียบๆ

         “ถ้าเกิดว่าเจ้าของเก่าไม่ได้ทำเจ้าสาวหาย แต่เป็นเมียล่ะ”

         “คะ” คนตัวเล็กจำต้องหยุดเท้าที่จะก้าวไว้ “แหม ถ้าไม่ติดว่าคุณหมอเพิ่งมาอยู่ใหม่ ฉันคงคิดว่าหมอทำเมียหายแน่ๆ” หญิงสาวยิ้มรับมุก “กลับแล้วนะคะ”

         พลอยโพยมโคลงศีรษะ เธอว่าจะไม่คิดถึงมุกของปฏิรพอยู่แล้วเชียว แต่มันก็น่าคิดไม่ใช่น้อย หรือว่าเจ้าของบ้านจะทำเมียหายจริงๆ ก็เลยขายบ้านต่อให้ปฏิรพ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #24 LAM1 (@lamyai1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 13:35

    รออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะ

    #24
    0