รักจรดใจ

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 7.1 ตกหลุมรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61

                                    à¹ƒà¸™à¸ à¸²à¸žà¸­à¸²à¸ˆà¸ˆà¸°à¸¡à¸µ 1 คน, สถานที่กลางแจ้ง, ภาพระยะใกล้ และ ธรรมชาติ


เมื่ออาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวเสร็จแล้ว พลอยโพยมก็พบว่าเขายืนเฝ้ายามให้จริงๆ หญิงสาวเผลอมองแผ่นหลังของเขาด้วยความหลงใหลอย่างไม่รู้ตัว

         “อันตรายมาก ดูก็รู้ว่าต้องสู้รบปรบมือกับสาวๆ หลายคนแน่ๆ” หญิงสาวขยับปมผ้าถุงชั้นบนให้แน่นขึ้น เขามายืนคุมอยู่อย่างนี้ใครจะกล้าผัดผ้าถุงผืนใหม่ พลอยโพยมทำได้ก็แค่สวมผืนที่แห้งทับผืนที่เปียกเพื่ออำพรางสายตาของเขาเท่านั้น ส่วนผ้าเช็ดตัวนอกจากจะใช้คลุมไหล่แล้ว ความยาวของมันยังสามารถช่วยคลุมศีรษะได้ด้วย

         “เสร็จแล้วค่ะ คุณหมอกลับเลยก็ได้ค่ะ ขอบคุณ” เสียงเอ่ยขัดเขินเล็กน้อย

         “รอให้คุณกลับไปก่อนดีกว่าครับ” เขาหันกลับมาคุยด้วย

         “จะบ้าเหรอคุณ สภาพอย่างนี้คนอื่นจะได้คิดเลยเถิดเอานะสิ คุณกลับไปก่อน อย่างน้อยเขาก็แค่คิดว่าคุณมาผิดบ้าน”

         “คุณคิดมากไปหรือเปล่า”

         “คิดน้อยไปต่างหากละคะ”

         “ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ต่อให้เรามีภาพล่อแหลมกว่านี้คนเขาก็ไม่เข้าใจผิดหรอก”

         พลอยโพยมกลอกตาขึ้นฟ้า

         “หมอคะ ในฐานะที่คุณเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ฉันจะบอกอะไรให้สักอย่างหนึ่งนะ คนแถวนี้เขาอยากได้ฉันเป็นลูกสะใภ้ทั้งนั้นแหละ คุณประเมินฉันต่ำไปหรือเปล่า” หญิงสาวทำเสียงจิจ๊ะในลำคอ

         อ๋อ...อย่างนี้นี่เองท่าทางตอนที่เขาพูดก็ธรรมดาไม่หวือหวา แต่น้ำเสียงที่ใช้ทำเอาคนฟังรู้สึกหมั่นไส้ได้เหมือนกัน

         “คำพูดคำจาของคุณก็ชวนให้คิดไปอย่างนั้น แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณหมอไม่ใช่แบบที่ฉันชอบแน่นอน”

         “แล้วแบบไหนล่ะที่คุณชอบ” ถ้อยคำเอ่ยห้วนสั้น

         พลอยโพยมถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน ที่เมื่อครู่นี้เขาทำเสียงเหมือนดุเธอ

         “ถ้าฉันทำให้คุณหมอไม่พอใจก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ขอตัวก่อนก็แล้วกัน” การทะเลาะกับผู้ชายในสภาพที่ไม่พร้อมเช่นนี้ ย่อมมีแต่เสียเปรียบเท่านั้น

         “แล้วจะมีวันนั้นไหม” เขาสบตาเธอ กระแสที่มองมาราวกับคาดคั้น แต่สำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกันคงคิดว่าเขาเริ่มหงุดหงิด

         “วันอะไรคะ” หญิงสาวเริ่มประหม่า เพราะคุณหมอของเภาลีนาพูดมากกว่าเคย แถมหางเสียงยังมีแววประชดประชันนิดหน่อยด้วย

         “ก็วันที่คุณจะตกหลุมรักผมก่อน”

         “แล้วจะมีวันนั้นไหมคะ วันที่คุณหมอจะตกหลุมรักฉันก่อน” เธอสวนกลับราวกับว่ามันเป็นประเด็นสำคัญของชีวิตไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนสองคนที่ไม่สนิทกันเลยจะมาพูดเรื่องทำนองนี้ด้วยกันได้

         “ยังไงเราก็ต้องเจอกันอีก ระหว่างเราจนกว่าจะตายจากกัน ผมจะไม่มีวันรักคุณก่อน” ถ้อยคำนั้นหนักแน่น ราวกับประกาศิต

         นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นช่างแรงกล้ายิ่งนัก พลอยโพยมเหมือนถูกกระแสแห่งความขมขื่นบีบรัด ความรู้สึกนั้นค่อยๆ แน่นขึ้นจนกลายเป็นความอึดอัด ถ้อยคำของเขาทำให้เธอสะเทือนใจโดยไม่มีเหตุผล

         “ก็ดีค่ะ ชัดเจนดี” พลอยโพยมก้าวออกมา แล้วเดินผ่านเขาไป ในขณะที่เธอก้าวจากมานั้นกลับรู้สึกว่าตัวเองได้กระชากสายใยบางๆ ที่มองไม่เห็นให้ขาดผึงออกจากกัน ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนตั้งเงื่อนไข แต่ทำไมเธอจึงได้รู้สึกผิด ผู้ชายคนนั้นแท้จริงแล้วเป็นคนเช่นไรกันแน่

เห็นเขาพูดกันอย่างนี้ แต่จริงๆ แล้วเค้าร้ากกัลๆ 

 ใครเล่นหวยบ้าง ไม่ต้องเสียใจไป เค้ามาปลอบใจแล้วจ้า  

กดแอดแฟน คอมเม้นต์คุยกันบ้างน้า 

ขอบคุณเม้นต์ให้กำลังใจนะคะ มีแรงปั่นต่อปาย แล้วก็ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาแอดแฟนด้วยจ้ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

49 ความคิดเห็น