รักจรดใจ

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 7 ความลับในเขตเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61

ในภาพอาจจะมี 1 คน, ข้อความ และ ภาพระยะใกล้

Cr Sundae


ตู้ม!

          พลอยโพยมมาถึงป้าใจในเวลาอันรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันจะได้ผลักประตูรั้วเข้าไป เธอได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นในระยะใกล้ ทิศทางนั้นมาจากบ้านหลังถัดไปไม่ผิดแน่ คิดดังนั้นหญิงสาวจึงเดินไปดูเพื่อให้แน่ใจ หากว่ามีเหตุร้ายเกิดขึ้นจะได้ช่วยเหลือเพื่อนบ้านได้ทัน แล้วสิ่งที่เธอหวาดกลัวก็ได้เกิดขึ้นจริงๆ แล้ว

          “ไฟไหม้...” เสียงครางแผ่ว เวลานี้พลอยโพยมควรร้องขอความช่วยเหลือออกมาดังๆ แต่เธอกลับพูดอะไรไม่ออก คำถามพรั่งพรูเพียงในใจเท่านั้น ไฟไหม้นานแค่ไหนแล้ว นานแค่ไหนแล้ว? เธอเฝ้าถามตัวเองอย่างนั้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมบ้านทั้งหลังจึงเหลือแต่ซากปรักหักพัง

          ตู้ม! กว่าเธอจะได้สติก็มีเสียงดังตู้มขึ้นอีกครั้ง ร่างเล็กวิ่งถลาเข้าไปที่นั่น ภาพตรงหน้าทำให้เธอวิ่งโดยไม่กลัวว่าจะชนสิ่งใดทั้งนั้น ทว่า! ร่างทั้งร่างกลับชนเข้ากับของแข็งอย่างแรงจนล้มลงไปจุกอยู่กับพื้น ไฟยังคงลุกลามน่าหวาดกลัว

          “ไฟไหม้! ใครก็ได้ช่วยที” หญิงสาวพยามก้าวผ่านด้านซึ่งเป็นประตูเข้าไปอีกหน แต่ก็ล้มสิ้นท่าเช่นเคย ทว่าพลอยโพยมไม่หมดความพยายามแค่นั้น หญิงสาวตั้งใจลองใหม่ ร่างเล็กพุ่งเข้าไป!

          “โอ้ย...” คราวนี้เธอเจ็บน้อยกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

          “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ ถึงมาวิ่งชนประตูบ้านคนอื่นอย่างเอาเป็นเอาตายอย่างนี้”

          ดวงตาหวานเบิกกว้างแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง

          “คุณ! ทำไม...มาทำอะไรที่นี่ แล้ว...” ดวงตาคู่หวานจ้องภาพเบื้องหน้าซึ่งไม่เป็นอย่างที่เห็น บ้านยังคงตั้งตระหง่านในความมืด แล้วสิ่งที่เธอเห็นเมื่อครู่นี้มันคืออะไรกัน

          “นี่มันบ้านของผม วิ่งชนขนาดนี้เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า” เขาจับร่างเล็กที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวหมุนไปมา เพื่อสำรวจหาบาดแผล

          “เจ็บค่ะ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงระเบิด แล้วไฟก็...” แต่ภาพเบื้องหน้าช่างสวนทางกับเรื่องที่เธอเห็นเมื่อครู่นี้ยิ่งนัก “พอดีว่าที่บ้านโดนตัดน้ำค่ะ ก็เลยว่าจะมาขอใช้น้ำบ้านป้าใจหน่อย แต่ทางมันมืดก็เลยจำผิดหลัง” เธอเอ่ยเลี่ยงไปอีกทาง เพราะหากพูดไปเขาก็คงไม่เข้าใจที่เธอพูดหรอก ดีไม่ดีจะคิดว่าเธอบ้าเสียอีก

          “ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอยู่นะ” ชายหนุ่มเอ่ย แต่สายตากวาดทั่วร่างเล็ก หญิงสาวรู้ตัวว่าถูกมองเช่นกัน

          พลอยโพยมกระชับผ้าเช็ดตัวให้แน่นหนา แล้วถอยห่างจากเขาทั้งที่รู้สึกระบมที่สะโพกแปลบ

          “เปิดประตูรั้วได้ค่ะ หน้าบ้านมีก๊อกน้ำใช้อาบได้ ขอตัวนะคะ” หญิงสาวรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับนัยน์ตาสีนิลคู่นั้น

          “แต่อาบน้ำโล่งๆ อย่างนั้นมันไม่ปลอดภัยนะ” เขาหมายถึงไม่ปลอดภัยจากสายตาผู้อื่น ถึงที่นี่จะไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครเดินผ่านเลย

          “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันลากสายยางไปอาบตรงพุ่มไม้ก็ได้”

          “ถ้างั้นเดี๋ยวผมเฝ้ายามตรงหน้าบ้านให้ดีกว่า ยังไงก็ดีกว่าปล่อยให้คุณอาบน้ำคนเดียว”

          หญิงสาวคิดว่าอาบคนเดียวน่าจะปลอดภัยกว่ามีเขามาคอยเฝ้า

          “ผมไม่ใช่คนอย่างที่คุณคิด แล้วอีกอย่างระหว่างเราถ้าจะแรงดึงดูดระหว่างกัน ผมว่ามันน่าจะเป็นไปได้ยาก” เขาออกตัวด้วยท่าทางสุภาพ แต่น้ำเสียงแฝงความเย่อหยิ่งจนคนฟังรู้สึกหมั่นไส้

          พลอยโพยมส่ายหน้า แล้วเดินหนีโดยไม่พูดต่อปากต่อคำกับเขาอีก เขาช่างมั่นใจอะไรอย่างนั้น คนอย่างเธอนะหรือจะตกหลุมรักเขาง่ายๆ ผู้ชายที่ทั้งหล่อ ฉลาด มองมุมไหนก็ดูดีไปหมดอย่างเขา...ไม่ดีแน่! ที่เธอคิดแต่ละอย่างล้วนแต่ชวนให้หลงรักในตัวผู้ชายคนนี้ทุกข้อเลย

คนเราพบกันเพราะวาสนา

คนเราจากกันเพราะโชคชะตาเนอะ วันนี้วันหวยออกนะ อย่าลืม 18 เค้าไม่ได้ใบ้หวยนะ แค่จะบอกว่า 18+ รอไปก่อน 555 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #23 aunya22 (@poonim22) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 10:15
    ลุ้นค่ะ😀
    #23
    0