รักจรดใจ

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 6.1 หมอกล่อมเด็ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    15 มิ.ย. 61

“เป็นอะไรเอิง กับข้าวไม่อร่อยเหรอลูก กินไปถอนหายใจไป

         “อร่อยจ้ะแม่” พลอยโพยมปรับสีหน้าให้แจ่มใสขึ้น

         “หรือไม่พอใจที่หนูเภาเขาแอบกลับกรุงเทพฯ ก่อน”

         “ก็นิดนึง” อันที่จริงพลอยโพยมไม่ได้ติดใจเรื่องที่เภาลีนากลับก่อน แต่ก็พยักหน้ารับ เพราะไม่อยากเล่าว่าวันนี้เธอเผลอหลับที่บ้านคนอื่น เธอมานึกๆ ดูแล้ว มันค่อนข้างน่าอายทีเดียวที่ไปหลับในบ้านคนอื่นอยู่เรื่อย

         “เห็นว่าดาราที่ชื่อรุ้งร่วงเรียกตัวเภากลับ แม่ว่าอย่าไปน้อยใจเพื่อนเลยนะ”

         “จ้ะแม่” พลอยโพยมปิดการสนทนาด้วยการตักกับข้าวตรงหน้าอย่างละนิดอย่างละหน่อย พอมารดาเห็นว่าสีหน้าลูกสาวดีขึ้นจึงเลิกซักถามอีก

         หลังจากกินข้าวเย็นอิ่มพลอยโพยมก็หยิบหนังสือมาอ่านตรงมุมใกล้ๆ หน้าต่าง มุมนี้เป็นมุมโปรดของเธอมาตั้งแต่เด็กแล้ว ส่วนห้องนี้พ่อของเธอตบแต่งหลายรอบ กว่าจะกลายมาเป็นห้องที่เหมาะสำหรับผู้หญิง จริงๆ ก็เหนื่อยตบแต่งไปหลายครั้งเหมือนกัน

         “เอิง แม่ว่าจะไปดูป้าใจหน่อย หมู่นี้แกบ่นแน่นหน้าอก หนูอยู่คนเดียวได้ใช่ไหมลูก”

         “ได้จ้ะ บ้านป้าใจอยู่แค่นี้เอง ถ้าเกิดอะไรขึ้นเอิงจะตะโกนดังๆ ให้ไปถึงโน่นเลย” พูดไปอย่างนั้นเอง ที่นี่อยู่กันอย่างสงบปลอดภัยจากโจรผู้ร้าย

         “โทร.ไปก็ได้จ้ะ แม่เอามือถือไปด้วย”

         “ถ้ากลับดึกเดี๋ยวเอิงไปรับแม่เองจ้ะ” เธอพูดเผื่อไว้ เพราะเวลาแม่กับป้าใจอยู่ด้วยกันทีไรก็มีเรื่องคุยยาวจนดึกดื่นตลอด

         “ทำอย่างกับว่าไกลกันมาก เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว แม่ไปดีกว่า”

         “จ้ะ”

         พลอยโพยมนั่งอ่านหนังสือเพลินจนรู้สึกตาปรือ หญิงสาวมองดูเวลาที่ล่วงเข้าสู่สามทุ่มแล้วตัดสินใจถือผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้แม่เธอจะรู้สึกอุ่นใจอย่างมาก และนอนหลับฝันดีทุกคืนด้วย ดังนั้นเธอจึงไม่พลาดที่จะเข้านอนแต่หัววัน

         หญิงสาวชอบอาบน้ำเย็นมากกว่าน้ำอุ่น ไม่เหมือนมารดาที่ต้องอาบน้ำอุ่นเป็นประจำ ท่านบอกว่าหลังจากที่คลอดเธอกับพี่ชายร่างกายท่านก็ไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนเดิม เจอความเย็นเมื่อไหร่เป็นได้หนาวเข้ากระดูกทุกทีไป

         ขณะที่อาบน้ำหญิงสาวก็ใช้เวลานั้นจัดข้าวของในห้องน้ำไปด้วย ข้าวของทุกชิ้น ไม่ว่าจะเป็นน้ำยาสระผม ครีมอาบน้ำ หรือแม้แต่สบู่จะถูกเธอจับวางเป็นแนวเดียวกันอย่างระเบียบ เมื่อเสร็จแล้วจึงหยิบขวดยาสระผมมาเทลงบนฝ่ามือ จากนั้นขยี้เบาๆ ลงบนที่ศีรษะ

         “ทำไมน้ำไหลช้าลง อ้าวเฮ้ย!” พลอยโพยมตกใจที่จู่ๆ น้ำก็หยุดไหล สิ่งแรกที่เธอนึกขึ้นได้ก็คือ แม่! หญิงสาวออกมาหยิบโทรศัพท์ แล้วกดโทร.หามารดาทันที

         “แม่จ๋า น้ำไม่ไหลจ้ะ บ้านป้าใจไหลไหม”

         “ตายจริง! แม่ลืมสนิทเลยว่าต้องจ่ายค่าน้ำ”

         “เอิงว่าแล้ว...งั้นเอิงไปหาแม่ที่นั่นดีกว่า จะได้อาศัยล้างหัวล้างตัวที่บ้านป้าใจเสียเลย”

         “แต่แม่ไม่ได้อยู่บ้านป้าใจจ้ะ”

         พลอยโพยมรู้สึกไม่ค่อยดีอย่างไรไม่รู้ เมื่อได้ยินเสียงคล้ายกับรู้สึกผิดของมารดามาตามสาย

         “แล้วตอนนี้แม่อยู่ไหน”

         “ตอนนี้แม่อยู่โรงพยาบาลกับป้าใจ ป้าใจแกแน่นหน้าอกมาก กว่าลูกสาวแกจะมาถึงนี่ก็คงอีกสองสามชั่วโมงโน่นแหละ”

         พลอยโพยมเข้าใจว่าที่ลูกสาวป้าใจมาช้า อาจเป็นเพราะกรุงเทพฯ มีรถติดมาก

         “แล้วป้าใจจะเป็นอะไรมากไหมจ๊ะ” พอรู้ข่าวป้าใจแล้วพลอยโพยมก็เลยลืมเรื่องตัวเองไปเลย

         “ยังไม่รู้ลูก ตอนนี้ต้องรอหมอก่อน”

         “งั้นฝากบอกป้าด้วยนะจ๊ะว่าเอิงเป็นห่วง”

         “แต่เอิงไปล้างตัวที่บ้านป้าใจได้เลยนะจ๊ะ ตอนออกมาแม่รีบมากก็เลยไม่ได้ล็อกประตูรั้วไว้ หน้าบ้านป้าใจมีก็อกน้ำอยู่พลอยเปิดใช้ได้เลยลูก” นางโฉมฉายตัดสินใจเอง เพราะคุ้นเคยกับป้าใจมาตั้งแต่ยังเด็กจนต่างคนต่างเติบโต แยกย้ายไปมีครอบครัวกันหมด

         “จ้ะแม่” พลอยโพยมเอ่ยก่อนวางสาย หญิงสาวกระโจมอก แล้วใช้ผ้าเช็ดตัวคลุมไหล่นวลเนียนไว้ จากนั้นรีบวิ่งไปที่บ้านป้าใจทันที โชคดีนะที่ที่ทางแถวนี้ค่อนข้างสงบและเป็นส่วนตัว เธอจึงไม่ต้องคอยกังวลกับสายตาใคร

 มันมีอะไรในเขตเวลา แล้วพี่ปุ่นกับยายเอิงตาหวานเชื่อมโยงกันยังไง ติดตามตอนหน้านะจ๊ะ ปั่นกระดึ๊บๆ ได้ทีละนิดๆ โชคดีที่เจ้านายแกตัดหางปล่อยวัด ก็เลยมีเวลาปั่นนิดๆ หน่อยๆ เก็บแต้มไปเรื่อยๆ สู้ๆ นะทั้งคนอ่านทั้งคนเขียน

อย่าลืมกดแอดแฟน คอมเม้นต์มาคุยกันบ้าง ให้ใจบ้างไรบ้างตามความกรุณณานักเขียนตัวน้อยๆ ที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนนะคะ ที่เราไม่อ้วน เพราะเราไส้แห้งนั่นเองเชิ้บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

49 ความคิดเห็น