รักจรดใจ

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 5 แมวว่ายน้ำเป็นไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

ในที่สุดวันที่พลอยโพยมรอคอยก็มาถึงจนได้ หญิงสาวเก็บกระเป๋าขึ้นรถด้วยใจที่เบิกบาน แอบมีความหวังเล็กๆ ว่าพี่ชายสุดที่รักจะกลับบ้านพร้อมกัน แต่เพชรเพทายไม่กลับมานอนบ้านสองคืนแล้ว ดังนั้นหญิงสาวจึงต้องกลับบ้านเพียงลำพัง

          “เอิง! เภาไปด้วย” เภาลีนลดกระจกลง แล้วตะโกนทักเพื่อนสุดเสียง

          “เอ้าเภา ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วเหรอ”

          “เข้าๆ ออกๆ ไปบ้านเอิงก็เหมือนอยู่โรงพยาบาลนั่นแหละ ถอยรถอีกนิดสิ จะเอารถเข้าบ้าน” คนแก้มป่องสั่ง ขณะที่เจ้าของบ้านออกไปขยับรถหลีกทางให้

          “รู้ได้ยังไงว่าเอิงจะกลับบ้าน”

          “มีสาย ฝากรถไว้ที่นี่ก่อน เดี่ยววันนี้เภาขับให้เอง พี่โอ่งบอกว่าไม่อยากให้เอิงขับรถ เขาเป็นห่วง เมื่อไหร่จะห่วงเภาบ้างก็ไม่รู้เนอะ”

          พลอยโพยมช่วยยกกระเป๋าของเภาลีนาเงียบๆ เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเพื่อนแอบรักพี่ชายตัวเองมานานแล้ว แต่เรื่องของความรักควรให้มีใจตรงกันทั้งสองฝ่าย ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งมาก เพราะหากผิดหวัง เภาลีนาเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเจ็บปวดที่สุด

          “ไปกันเลยดีกว่า”

          “เดี๋ยวก่อนๆ” คนตัวเล็กวิ่งปรู๊ดเข้าไปในบ้าน แล้วกลับออกมาพร้อมกับแมวอ้วนเหมือนลูกหมู

          “แมว! โธ่พี่โอ่งแพ้ขนแมว” คนหน้ากลมเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

          “จ้ะ แมว...” คนตัวเล็กหันมายิ้มล้อเลียนที่เพื่อนรักห่วงพี่ชายจนออกนอกหน้า “รีบเถอะ” พลอยโพยมคิดถึงแม่ใจจะขาดอยู่แล้ว อยากไปให้ถึงบ้านเร็วๆ

 

“เอิงว่าขับรถวิ่งเข้าทางด้านหลังน่าจะดีกว่านะเภา นี่ก็ค่ำแล้ว เกิดเรือล่มพลัดตกน้ำจะทำยังไง” พลอยโพยมเอ่ยพลางหอบหิ้วของจำเป็นไปไว้ที่เรือ โดยมีเภาลีนาคอยรับอยู่ข้างล่าง

          “ทัวร์กินไปเรื่อยๆ เชื่อเภาสิ มาอัมพวาไม่ได้นั่งเรือชิลๆ กินขนมอร่อยๆ ถือว่ามาไม่ถึง” เจ้าตัวเอ่ยด้วยความมั่นใจจนเจ้าถิ่นถึงกับส่ายหน้า วันนี้ไม่มีเรือเจ้าประจำมาคอยรับ เพราะพลอยโพยมไม่ได้บอกใครไว้เลยว่าจะกลับวันนี้

          “สรุปเองแล้วนี่ ความเห็นของเอิงคงไม่มีความหมายแล้วล่ะ”

          “เห็นใจเภาเถอะนะ นี่ไดเอทตามยายรุ้งร่วงจนเพลีย ของดีๆ อร่อยๆ ก็ไม่ค่อยได้กิน วันนี้แหละจะฟาดให้เกลี้ยงเลย”

          “ถ้างั้นไปกันเลยดีกว่า เดี๋ยวแม่คอยนาน” คุณหมอสาวที่วันนี้ใส่เสื้อผ้าดูสบายๆ ด้วยเสื้อเชิ้ต กางเกงยีน ก้าวเท้าลงเรือตามเภาลีนาไป

          “น้ำไม่ค่อยเย็นเลย เอิงลองเอามือจุ่มน้ำดูสิ อุ่นดีนะ”

          พลอยโพยมยิ้ม ขณะที่เรือล่องไปเรื่อย และเทียบข้างทางหลายครั้ง เพราะเภาลีนาแวะซื้อของกินตุนไว้มากมาย เภาลีนาเคยบอกว่า มาที่อัมพวาทีไรรู้สึกเหมือนได้กลับมาในที่ที่คุ้นเคยทุกครั้ง ทั้งๆ ที่เธอก็ไม่ใช่คนที่นี่ สงสัยจะได้มาเป็นสะใภ้คนแถวนี้กระมั่ง ตอนนั้นเธอฟังแล้วได้แต่หัวเราะ เรื่องนั้นเห็นทีคงจะยากหน่อย

          “เภาชอบนั่งเรือนะ แต่ไม่อยากผ่านบ้านหลังนั้นเลย เมื่อไหร่จะมีคนมาอยู่ก็ไม่รู้เนอะ” กินไปคุยไปอย่างมีความสุข เภาลีนาเห็นว่าบ้านหลังนั้นรกร้างไร้คนอยู่อาศัยมานาน มองเข้าไปทีไรก็น่ากลัวทุกที

          “น่าจะมีคนย้ายเข้ามาอยู่แล้วแหละ เห็นว่าตอนนี้เริ่มต่อเติมแล้วนะ” พลอยโพยมเริ่มกังวล หากต้องเดินทางผ่านจุดนี้ทีไร เธอจะรู้สึกถึงแรงฉุดที่มองไม่เห็นทุกครั้ง หญิงสาวนั่งตัวตรง จับเรือไว้แน่น

          “รู้จักเจ้าของบ้านไหมเอิง อยู่ห่างกันแค่สองหลังเองนี่นา”

          “ไม่จ้ะ”

          “ใกล้ถึงบ้านหลังนั้นแล้ว ไหนขอดูหน่อยสิว่าจะสร้างได้น่าอยู่แค่ไหน” เภาลีนามองตามแสงไฟริบหรี่เข้าไปข้างใน ขณะนั้นเธอรู้สึกได้ว่าเรือเริ่มโคลงเคลงมากขึ้น หญิงสาวสังหรณ์ใจไม่ดีก็เลยจะเตือนคนตัวเล็ก แต่คงช้าไป!

          เมื่อคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว คลื่นลูกนั้นเกิดจากแรงขับเคลื่อนของเรือยนต์อีกคัน ซึ่งแล่นเข้าใกล้ด้วยความเร็วสูง ในระยะจนเกือบจะชนกัน จะว่าโชคดีก็ได้ที่เจ้าของเรือยนต์ลำนั้นเบรกได้ทันเวลาจึงหยุดการปะทะกันได้ ทว่าความโชคร้ายก็ซ้อนทับทันทีเมื่อคนตัวเล็กพลัดตกน้ำจมหายไปในสายธาร

          “เอิง!” เภาลีนาไม่สามารถคว้าตัวเพื่อนไว้ได้ เนื่องจากตกใจ จนไม่กล้าปล่อยมือที่จับกาบเรือไว้แน่น แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกระโจนลงน้ำตามไป

          พลอยโพยมรู้สึกถึงแรงดึงดูดจากใต้ธารลึกสุด เธอตะกายถีบเท้าอย่างร้อนรนเพื่อหาทางขึ้นมาเหนือผิวน้ำ แต่ก็ไม่สำเร็จ กระทั้งสติใกล้ดับวูบเต็มที มือที่ตะกุยน้ำเย็นเฉียบ กระแสน้ำกลับอุ่นขึ้น

          “ยายหมอ! ทำไมไม่ว่ายน้ำ” เภาลีนาตกใจเมื่อดึงร่างเพื่อนรักขึ้นไปเกยอยู่บนพื้นกระดานเทียบเรือหน้าบ้านร้าง

          “เอิงว่ายน้ำไม่เป็น”        

“ว่ายไม่เป็น! เธอเป็นอันดับหนึ่งของที่นี่เลยนะ แถวนี้ว่ายมาตั้งแต่เด็กนี่นา ไหนดูสิหัวไปโขกกับอะไรเข้าหรือเปล่า ทำไมสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย”

          พลอยโพยมสับสน เมื่อกี้เธอลืมวิธีว่ายน้ำได้ยังไงกัน แล้ว...หญิงสาวจับมือตัวเอง รอยอุ่นยังกระจายอยู่ทั่วฝ่ามือ

          “มือเป็นอะไร หรือว่าเจ็บตรงไหนอีก ขอเภาดูหน่อยสิ”

          “ไม่ได้เจ็บตรงไหนหรอก เพียงแต่...ตอนที่เภาจับมือเอิง มันรู้สึกแปลกๆ”

          “จับอะไรยะ เภายังไม่ได้จับมือเอิงสักครั้งเลยนะ พอหาเจอก็คว้าคอเอาไว้ก่อนเลย ไปจับตอนไหนกัน ไม่เค้ย...” เพื่อนรักปฏิเสธเสียงแข็ง

          พลอยโพยมได้ฟังดังนั้นก็ยิ่งครุ่นคิด แล้วเมื่อกี้ใครกันที่จับมือเธอไว้

          “ว่าแต่ แมวหายไปไหน”

          “ตายจริง!” เธอลืมหมูอ้วนไปเลย “เภาช่วยหาหน่อย แมวว่ายน้ำเป็นรึเปล่าไม่รู้”

          “นั่นๆ เจอแล้ว” เภาลีนาชี้ไปที่กาบเรือ เจ้าแมวเกาะไว้จนสุดชีวิตเลยละมั้ง มันร้องครางเหมียวๆ คล้ายจะบ่น ลูกตาของมันเหมือนจะค้อนได้ด้วยล่ะ

 ยังไม่มีเวลาเกลานะคะ กลัวค้างกัน ฝนตกทั้งวัน ถ้าไม่ได้ไปไหนก็อ่านนิยายเป็นเพื่อนกันนะคะ  อย่าลืมกดแอดแฟน คอมเม้นคุยกัน แชร์ให้นักอ่านคนอื่นได้อ่านบ้าง ให้ใจอะไรบ้างตามความกรุณาที่มีให้นักเขียนตัวน้อยๆ คนนี้เนอะ จะได้มีแรงปั่นต่อ ขอบคุณจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #11 LAM1 (@lamyai1) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 09:20

    ลุ้นมากเลยค่ะต้อนนี้ กลับมาอัต่อเร็วๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะ

    #11
    0