รักจรดใจ

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    29 มิ.ย. 61

กลิ่นหอมอ่อนๆ ปนขม พลอยโพยมคิดว่ากลิ่นคงมาจากใครสักคนที่เพิ่งเดินผ่านเธอไปเมื่อครู่นี้ หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ ภายในร้านกาแฟ ขณะที่มือเกลี่ยไอน้ำจากแก้วน้ำดื่มเย็นจัดเล่นเพลินๆ

          “ทรมานจริงๆ” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางสูดเอากลิ่นกาแฟเข้าไปเต็มปอด จากนั้นก็ถอนหายใจยืดยาว มันเป็นเรื่องยากสำหรับคนที่ชื่นชอบกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ แต่เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งดมกลิ่นของมัน กระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่เมนูประจำร้าน ลาเต้ปั่น ชาเขียวปั่น

          “ชานม ชาชัก กินไม่ได้ แต่ชากังลาวเจ้านี้อร่อย” เสียงเจื้อยแจ้วหายไปเมื่อหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งนั่งลงเรียบร้อยแล้ว

          “คราวหน้าอย่าให้เอิงมารอที่ร้านกาแฟอีก”

          คนตัวเล็กหอบชากังลาวที่เพื่อนเอามาฝากไว้ในอ้อมกอด ในขณะที่สายตายังไม่ละจากเมนูแนะนำ จนคนมาใหม่ต้องเอื้อมมือไปจับหน้าเพื่อนสาวให้หันกลับมาสนใจตัวเธอเอง

          “ก็สงสารไง ถึงจะกินไม่ได้ ดมเอาแค่กลิ่นก็ยังดี ช่วงนี้นอนหลับดีรึยังจ๊ะ”

          “ไม่หลับดีเลย แต่ช่างเถอะ ทำไมวันนี้ว่างล่ะ”

          “วันนี้หนีงาน เบื่ออยากจะลาออกทุกเวลา แต่เวลาเห็นเงินแล้วมันก็หายเบื่อ”

          “บ้านออกจะรวย ไม่เห็นต้องห่วงเรื่องนี้”

          “รวยก็เงินพ่อกับแม่ใช่เงินเภาที่ไหน ชากังลาวน่ะ ฝากให้พี่โอมกินด้วยนะ อย่ากินคนเดียวหมดล่ะ” คนซื้อมาฝากยิ้มบางๆ เหมือนอาย แต่คนตัวเล็กรู้ทัน

          “มัวแต่ทอดสะพานอยู่นั่นแหละ ชอบพี่โอมทำไมไม่บอกไปตรงๆ เอิงเป็นแม่สื่อมาหลายปีแล้วนะ อยากปลดประจำการเสียที”

          “จะรีบปลดไปไหนยะ ก็เห็นๆ อยู่ว่านอกจากงานแล้วพี่ชายเอิงน่ะเอาผู้หญิงเสียที่ไหน ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่เข้าชมรมชายรักชายอย่างที่คิด” คนพูดเอ่ยด้วยสีหน้าปลงตก เรื่องที่ไม่เคยอยู่ในสายตาชายหนุ่มที่ตัวเองหมายปองเสียที

          “งั้นก็อดทนเอาหน่อยแล้วกัน สักวันคงสมหวัง นอกจากชากังลาวแล้ว ยังมีธุระอะไรอีกไหม”

          “มี เอาที่อยู่ของสวนรักใจมาให้ จากที่รักษาคนอื่นมาเยอะแยะ คราวนี้ก็รักษาตัวเองซะ”

          “ไม่ดีมั้ง” คนตัวเล็กเหลือบมองทีอยู่อย่างชั่งใจ ชีวิตของเธอยังไม่ถึงคราววิกฤตขนาดนั้นหรอก

          “ดีเถอะ”

          “ให้หมอจิตไปพบหมอจิตเนี่ยนะ ที่ตัวว่าดี”

          “แล้วมันมีทางไหนที่จะทำให้เอิงหายจาอาการเซกานิกซ์นี่ได้ไหมล่ะ”

          คนตัวเล็กฟังแล้วได้แต่ส่ายหน้า ไม่อยากบอกเลยว่าแม้แต่หนังสือธรรมะก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย ทางเดียวที่พอช่วยได้ก็คือการกินยานอนหลับ แต่เธอต้องพึ่งมันไปอีกนานแค่ไหน กินยานอนหลับมากก็ใช่ว่าจะดีต่อร่างกาย

          “ไว้จะคิดดูอีกที เอ๊ะ...” ถ้อยคำสุดท้ายเอ่ยเบากับตัวเอง กลิ่นหอมอ่อนๆ ปมขม กลิ่นนี้....

          “มีอะไรเหรอเอิง” เพื่อนสาวเรียกเมื่อเห็นคนตัวเล็กจู่ๆ ก็เงียบไป

          “ไม่มีอะไรจ้ะ ขอบใจสำหรับเฉาก๊วยเจ้าอร่อยนะ” พลอยโพยมยิ้มอ่อน กลิ่นเมื่อครู่นี้เหมือนคุ้นเคยในความฝัน สถานที่สักแห่งที่เธอเคยข้ามผ่านยามนิทรา กลิ่นลอยมาถึงโลกของความจริง อาการเซกานิกซ์เกิดบ่อยครั้งจนเธอรู้สึกกังวล มีหลายเรื่องที่เธอไม่สามารถหาคำตอบได้

 

“ทำไมถึงได้หนาวอย่างนี้นะ หิวน้ำก็หิว น้ำค้างที่นี่กินได้ไหมหว่า...” ถ้อยคำแผ่วเบาจากหญิงสาวที่เอาแต่กอดอกเดินกลับไปกลับมาตรงหน้าซุ้มทางเข้า ดวงตาคู่หวานมองไปยังพุ่มดอกเข็มเป็นระยะๆ

          พลอยโพยมถูมือสองข้างไปมาเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย เธอไม่คิดว่าอากาศที่สวนรักใจจะหนาวจัดถึงเพียงนี้ ก็เลยไม่ได้เตรียมตัวสำหรับรับมือกับอากาศที่หนาวเหน็บ

          “ไหนในเนตบอกว่าคิวคนป่วยที่นี่ยาวเป็นหางว่าว หลอกกันชัดๆ ไม่เห็นมีใครสักคน” มีแต่เธอนี่แหละที่เดินทางมารอต่อคิวพบคุณหมอ “เจ็ดโมงเช้าแล้วแต่ไม่เห็นจะมีแดดเลย ไม่มีคนสักคน” ดวงตาหวานกวาดมองฝ่ากระแสสายหมอกอย่างลังเล “อากาศก็วังเวงอย่างกับป่าช้า นี่ตกลงเป็นคลินิกหรือว่าเป็น...”

          “มาพบใครครับ”

          คนทักเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างสูง รอยยิ้มเขาไม่เปิดเผยความรู้สึก ผู้ชายคนนี้อยู่ในระดับที่น่าจะไว้ใจได้ แต่ไม่ควรวางใจมากเกินไป พลอยโพยมได้กลิ่นหอมมาตามทิศทางที่ชายผู้นั้นก้าวออกมา และเผลอสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด

          “คุณครับ เมื่อกี้คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของผมเลย” เขาถามย้ำอีกรอบ เมื่อไม่ได้รับความสนใจจากหญิงสาว

          “เอ่อ...ฉันมาพบคุณหมอค่ะ ฉันเป็นคนป่วยที่ลงทะเบียนทางเนตไว้แล้ว นี่ค่ะเอกสาร” พลอยโพยมยื่นให้ชายผู้นั้นดู เขาอ่านแล้วพยักหน้า     

          “ถ้างั้นเชิญด้านในเลยครับ”

          “ทำไมวันนี้ดูเงียบจังเลยคะ ฉันรู้มาว่าที่นี่มีคนไข้แวะเวียนมารักษาตัวเยอะมากนี่นา”

          “ข่าวลือก็คือข่าวลือ”

          “เอ่อ...ช่วยอธิบายเพิ่มอีกนิดได้ไหม จะได้รู้ว่าเข้าใจตรงกันรึเปล่า”

          “คุณหมอไม่ชอบคนพูดมากครับ ผมยังไม่อยากตกงาน”

          “อ๋อ...ค่ะ” พลอยโพยมยิ้มด้วยความกระดาก ที่ตนเองอยากรู้อยากเห็นเรื่องของที่นี่มากไปหน่อย

          บรรยากาศภายในสวนเย็นเฉียบกว่าตอนอยู่ข้างนอกเสียอีก ที่แห่งนี้สร้างด้วยกระจกรอบทิศ ส่วนจะทอดยาวไกลถึงไหนนั้น สายตาเธอไม่อาจสำรวจได้ รู้แต่ว่าที่นี่เหมือนห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ที่ร่มรื่นไปด้วยพรรณไม้หลายชนิด และที่ชอบที่สุดก็คือกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมากับลม ส่วนจะเป็นกลิ่นของดอกอะไรนั้น...

          “กลิ่นของโรสแมรี่”

          ผู้ที่นำเธอเข้ามาอธิบายราวกับรู้ใจ

          “ที่นี่อากาศเย็นเพราะเราติดแอร์ ส่วนอุณหภูมิห้องปรับองศาเพื่อให้เหมาะสมกับการปลูกโรสแมรี่โดยเฉพาะ”

          “ฉันเคยได้ยินชื่อ แต่ไม่เคยเห็นต้นมันเลยค่ะ” เธอเล่าด้วยน้ำเสียงสดใส ที่แท้กลิ่นหอมๆ ก็มาจากพรรณไม้ชนิดนี้นี่เอง “มันมีดอกไหมคะ”

          “มีครับ ตอนนี้ยังไม่ออกดอก แค่ใบก็มีกลิ่นหอมแล้วครับ ถ้าคุณเข้าไปข้างในจะได้ชิมชาโรสแมรี่ฝีมือคุณหมอด้วย”

          พลอยโพยมคิดไม่ผิดที่มาที่นี่ คนไข้หลายคนที่เดินทางมาก็คงคิดไม่ต่างจากเธอเช่นกัน แต่อาการนอนไม่หลับทำให้เธอหลีกเลี่ยงการดื่มชา อันที่จริงเธอควรเลิกดื่มกาแฟด้วย แต่เลิกไม่ได้เสียที


กรุณากด Favorites  คอมเม้นต์ กดแชร์ กดให้กำลังใจด้วยเด้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #15 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 16:10

    มาให้กำลังใจไรท์ น่าสนใจ แนว ค่า

    #15
    0
  2. #2 LAM1 (@lamyai1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 09:33

    ตามมาจากร้ายเสี่ยงรักค่ะ เรื่องนี้ก็น่าติดตามเหมือนกันค่ะ คนอ่านชอบ

    #2
    0