VENUS OF KILLER [Blackpink x bts ]

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    13 ต.ค. 62



ตอนที่ 6


ไม่เข้าใจ ทำไม  ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่....









ตึกๆๆๆ เสียงรองเท้าที่วิ่งกระทบพื้นปูนที่เจิงนองไปด้วยนำ้ภายใต้ความมืดและเงียบสนิทเข้ามายังที่ไม่ค่อยมีใครเข้ามาเอาง่ายๆแทบจะเป็นที่รกร้างเลยก็ว่าได้ พื้นที่ที่เต็มไปด้วยตู้คอนเทนเก่าๆที่วางเต็มไปหมดโดยที่รอบๆถูกล้อมด้วยป่า     เสียงเท้านั่นยังคงวิ่งต่อไปอย่างไม่ลดละพร้อมหันซ้ายหันขวามองไปมาอย่างระแวงก่อนที่เขาจะวิ่งมาหยุดยังตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่ง และไม่รอช้าเขาวิ่งเดินมันและเข้าไปข้างในทันที 
ภายในตู้คอนเทนเนอร์ที่ถูกทำให้สว่างด้วยหลอดไฟเก่าที่แขวนอยู่หนึ่งดวงที่ที่ถูกจัดให้เป็นห้องที่มีโต๊ะไม้และเศษอาหารของซากกล่องข้าวเต็มไปหมดจากการกินของใครบางคน ใครบางคนที่ชายคนนี้กำลังมองหา ก่อนที่เขาจะเดินไปยังประตูห้องหนึ่งที่ถูกปิดไว้ไม่รอช้าเขารีบเคาะมันทันที และไม่นานประตูนั้นก็เปิดแง่มออกเล็กน้อยเพื่อรอดูสถานการณ์บางอย่าง
" ฉันเอง " เสียงของชายที่ยืนอยู่พูดบอกก่อนที่ประตูนั่นจะเปิดกว้างทำให้ชายผู้นั่นค่อยๆเข้าไปข้างในทันทีทำให้คนที่เปิดประตูให้เมื่อกี้เดินไปนอนยังเตียงภายในห้องที่ยับยู่ยี้ไปมหดก่อนที่หยิบหนังสือที่เปิดค้างไว้ขึ้นมาอ่านต่อพร้อมกับอมยิ้มที่วางอยู่ขึ้นมาอม
" ไง คิดถึงฉันเหรอ ถึงได้มาหาอ่ะ " ชายคนที่นอนอยู่ที่เตียงถามขึ้นทำให้ชายที่เพิ่งจะเดินนำถุงอาหารจากซุปเปอร์มาเก็ตที่เขาเพิ่งจะนำไปวางที่โต๊ะหันมามอง
" ป่าว แค่มาดูว่าตายยัง  แล้วนี้อาหารฉันซื้อมาให้ " ชายคนนั่นตอบก่อนที่จะหยิบเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียง
" แหม ไอ้เราก็คิดว่าคิดถึงเราซะอีก " ชายที่นอนอยู่หันมาแซว
" ยังปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะแก "  ทำให้ชายที่นั่งเท้าเก้าอี้อยู่แขวะขึ้น
" มันแน่นอน อยู่แล้ว "
" ฮึ "
" แล้วนี้มีอะไร ถึงมาหาฉันได้เนี้ย อีกอย่างไม่กลัวใครจะรู้เข้าหรือไง "
" ถ้าฉันกลัว ฉันคงไม่กล้าทำอย่างงั้น เมื่อ ห้าปี ก่อนหรอก "
" ก็ไม่แน่ แกอาจจะทำไปเพราะอารมณ์ชั่วหวูบก็ได้ "
" ฮึ ขี้เกียจเถียงกลับแกแหละ "
" หึ เพราะแกเถียงไม่เคยชนะฉันไง "
" เพราะฉันไม่อยากต่อปากต่อขำกับแกมากกว่า "
" ฮึ งั้นเหรอ "
" อืม "
" เออนี้ แล้ว สี่คนนั้นเป็นยังไงบ้าง "
" ก็สบายดี ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง "
" แล้วพวกนั่นแครงใจอะไรบ้างไหม "
" ยังอ่ะ ยังไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร "
" ก็ดี ยังไงก็ฝากด้วยนะล่ะกัน "
" ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันรับปากว่าฉันจะทำก็คือจะทำ ถ้าไม่ก็คือไม่ "
" เออนี้ แล้ว..."
" สบายดี ไม่ต้องห่วงหรอก แต่ฉันว่าเธอยังคงคิดถึงนายอยู่นะ "
" งั้นเหรอ "
" เออจริงด้วย อันที่จริงที่ฉันมาวันเนี้ยะ ฉันอยากจะถามอะไรแกหน่อย "
" ถามอะไร "
" เรื่องที่แกบอกฉันเมื่อตอนนั่นอ่ะ แล้วฉันก็ทำตามแล้วนะ แต่ว่า... ฉันไม่แน่ใจเลยว่ะ ว่าคนพวกนั่นจะช่วยพวกเธอได้จริงดิ "
" ไม่ต้องห่วงหรอก เชื่อฉันเหอะ ว่าคนพวกนั่นต้องช่วยสี่คนนั่นได้ แต่ว่า มันอาจจะต้องใช้เวลาหน่อยก็แค่นั่นเอง "
" ฉันรู้สึกผิด ผิดมากด้วย ที่ตอนนั่น  ฉันทำแบบนั่นลงไป ฉันไม่น่า... "
" ถ้าแกรู้สึกผิด  แล้วฉันล่ะ ฉันทำในสิ่งที่ฉันไม่ควรทำยิ่งกว่าแกอีก ฉันควรรู้สึกยังไงว่ะ "
" เฮ่อออ ทำไมว่ะ ทำไมเรื่องบ้าๆแบบนี้ต้องเกิดขึ้นด้วย ทำไมเราต้องเกิดมา อยู่ ในสายสัมพันธ์บ้าๆแบบนี้ด้วยว่ะ "
" โทดตัวเองไปก็เท่านั้นแหละ ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ตอนนี้เท่าที่ทำได้ คือ แค่รอเวลา เวลาเท่านั่นที่จะเยียวยาทุกสิ่ง "
" แล้วกูต้องรอไปอีกนานเท่าไรว่ะ ต้องเห็นคนตายไปอีกกี่ศพกัน เมื่อไรเรื่องนี้มันจะจบสักที กูไม่อยากเห็นทั้งสี่คนนั่นต้องมือเปื้อนเลือดไปมากกว่าเนี้ยะ "
" เมิงเชื่อกูสิ อีกไม่นานหรอก รอมาห้าปีเรายังรอได้ ทำไมแค่รออีกหน่อย เราจะรอไม่ได้ "
" แล้วเราจะมั่นใจได้ไงว่ะ ว่าคนพวกนั่นจะช่วยเหลือพวกเธอตามที่เมิงบอกจริงๆ "
" เมิงเคยรักใครไหมล่ะ นั่นแหละ ถ้าเมิงลองรักใครสักคน เมิงจะยอมทำเพื่อเขาไม่ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม เมิงก็จะทำ เพื่อคนที่เมิงรัก "






ณ สวนบริเวณแม่นำ้ฮัน 
" เฮ่อออ" เสียงถอนหายใจที่ดังออกมาของหญิงสาวในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวสีดำที่ถูกสวมเอาไว้เพื่อปิดบังเสื้อเอวลอยสีขาวภายในกับหมวกสีดำ BALENCIAGA และกางเกงยีนทรงบอยพร้อมกับรองเท้าคอนเวิร์ทสีดำคู่ใจ และไม่รู้ว่ารอบที่เท่าไรที่เธอถอนหายใจออกมาอย่างนี้ พร้อมกับสายตาที่มองทอดยาวออกไปในช่วงเวลาที่เงียบสงัดภายใต้ความมืดแบบนี้ช่วงเวลาที่คนส่วนใหญ่มักจะเข้านอนแต่มันกับไม่ใช่กับใครบางคนที่ยังคงยืนมองสายนำ้ตรงหน้าอยู่อย่างนั้น และนั้นทำให้หญิงสาวเรือนผมสีนำ้ตาลเข้มใส่ชุดเสื้อกันหนาวไหมพรมสีเขียวเข้มที่ถูกสวบทับด้วยโค้ทตัวโกงสีดำพร้อมกับกางเกงยีนสีดำที่เข้ารูปกับขาเรียวสวยของเธอตัดกับรองเท้าผ้าใบสีขาวอีกคนที่นอนฟังเพลงอยู่ที่เก้าอี้ทรงยาวข้างหลังเธอเงยหน้าขึ้นมามองยังเพื่อนของเธอ ที่ยืนเกาะขอบรัวกั้นแม่นำ้แห่งนี้ในขนาดที่กำลังหันหลังให้เธออยู่ 
" เป็นอะไรเหรอเจนนี่ ฉันเห็นเธอถอนหายใจหลายรอบแล้ว มีเรื่องไม่สบายใจเหรอ " เธอถามออกไปพร้อมลุกขึ้นนั่งแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าหันมามองเธอเลย สายตาของเธอยังคงมองไกลไปอย่างนั่นด้วยความคิดที่พุดขึ้นในหัวเต็มไปหมด เรื่องบางเรื่องที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอ ภาพใบหน้าของใครบางคนที่จนกระทั้งแม้จะผ่านมาสามวันแล้วเธอก็ยังลืมไม่ได้ มันเหมือนภาพติดตาที่ไม่สามารถลบเลือนไปได้ ไม่เลยสักนิด
" อืม ใช่ มีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อยน่ะ "เธอพูดตอบกลับ
" เรื่องอะไรเหรอ บอกฉันได้ไหม " หญิงสาวคนนั้นถามกลับอย่างสงสัย
" ฉันก็อยากบอกนะ แต่ว่า ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่า เรื่องที่มันวนอยู่ในอยู่หัวฉันมันคือเรื่องอะไรกันแน่ ฉันยังตอบตัวเองไม่ได้เลย " ใช่ เธอไม่สามารถพูดได้เลยว่าเรื่องที่เข้ามามีอิทธิพลในหัวเธอ มันคือเรื่องอะไร เพราะว่ามันหลายเรื่องมากจนเธอตอบไม่ถูก 
" งั้นเหรอ เรื่องที่วนเวียนในหัวงั้นเหรอ " และนั้นทำให้หญิงสาวทวนคำพูดของเพื่อนสาวพร้อมครุ่นคิดอะไรบ้างอย่าง
" แล้วว่าแต่แกล่ะ ลิซ่า ฉันเห็นแกเอาแต่นอนฟังเพลง ไหนจะการที่แกชวนฉันกับยัยโรสออกมาที่นี้อีก มีอะไรงั้นเหรอ บอกฉันได้นะ  "   และนั่นทำให้เจนนี่เอ่ยถามกลับทำให้ลิซ่าเงียบนิ่งไป ใช่ เธอก็มีเรื่องที่ไม่สบายใจเช่นกัน ไม่งั้นเธอไม่ชวนเพื่อนเธอทั้งสองคนออกมาที่นี้หรอก เรื่องที่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเอามาคิดไปมาอยู่อย่างงี้ เรื่องของคำพูดและสายตาของใครบางคน คนที่เธอเจอเขาเมื่อสามวันก่อน  สายตาแบบนั้น แววตาที่จ้องเขามาในตาเธอ ไหนจะคำพูดทิ้งท้ายของเขาอีก ทำไมกันนะ ทำไมถึงได้มีความรู้สึกผูกพันจัง
" ฉันก็คงเหมือนแกอ่ะ บอกไม่ถูกเหมือนกัน แค่เพียงรู้ว่ามันมีบางสิ่งที่วนอยู่ในหัวฉัน เรื่องบางเรื่องที่ฉันก็ยังบอกและตอบคำถามให้กับตัวเองไม่ได้เหมือนกัน " ลิซ่าตอบไปทำให้เจนนี่พยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสองจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน โดยมีลิซ่าที่นอนลงไปยังที่เดิมและจ้องมองบนท้องฟ้าไม่มีดาวอยู่อย่างนั่น ท้องฟ้าที่มืดๆ ไม่มีแสงใดๆมีเพียงแสงไฟที่เปิดไว้ของเสาไฟที่ห่างไม่ไกลจากนี้ที่พอจะทำให้เห็นความงดงามในคำ่คืนของมัน ก่อนที่เธอจะหลับตาลงเพื่อบรรเทาความคิดที่อยู่ภายในพร้อมกับเสียงเพลงที่ดังอยู่ที่หูทั้งสองข้าง เช่นเดียวกับเจนนี่ที่กำลังหลับตารับลมเย็นๆที่พัดผ่านใบหน้า ซึ่งมันทำให้รู้สึกดีหน่อยๆแต่ถึงอย่างงั้นมันก็ไมไ่ด้ทำให้เธอสามารถลืมสิ่งที่วนอยู่หัวตอนนี้ได้เลยแม้แต่นิด 
ก่อนที่จู้ๆ 
ตึกๆๆๆ เสียงบอลที่กลิ้งกระทบพื้นและกลิ้งมาชนรั้วจนเกิดเสียงดัง ก่อนที่มันจะหยุดและเด้งอยู่อย่างงั้นไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่เจนนี่ยืนทำให้ลิซ่าพงกหัวขึ้นและหันไปมองเช่นเดียวกับเจนนี่ที่ค่อยๆเดินไปหยิบลูกบอลนั้นขึ้นมาถือในไว้มือ
" แห่กๆๆๆ เออ โทดทีครับผมขอลูกบะ...." แต่จู้ๆก็มีเสียงวิ่งของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่เขาจะหยุดวิ่งและหยุดหอบออกมาจากด้านหลังของทั้งสองคนพร้อมพูดขึ้นแล้วค่อยหยุดลงด้วยความตกใจเมื่อเธอหันไปมอง และไม่ต่างกันเจนนี่ก็ตกใจกับบุคคลตรงหน้าที่เธอเห็น ภาพใบหน้าบุคคลของคนที่วนอยู่ในหัวเธอเมือ่กี้ ตอนนี้ได้มายืนอยู่ตรงหน้าเธอโดยห่างออกไปเพียงสิบกว่าเก้าและเขาเองก็กำลังยืนมองเธอนิ่งๆอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเช่นกันโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
" ฮยอง ทำไมช้าจังแค่มาให้เก็บลูกบอลพวกเราระ..."  ก่อนที่ตามด้วยเสียงของใครอีกคนที่วิ่งตามมาทำให้ลิซ่าที่นั่งอยู่หันไปมองก่อนที่เธอจะต้องตาโตตกใจกับบุคคลที่เธอเห็นซึ่งเขาเองก็เช่นกันในขนาดที่กำลังเอ่ยถามผู้เป็นพี่ และนั้นทำให้เขาชะงักไป
" ลิซ่า "
" นาย " 
ทั้งสี่ไม่มีใครพูดอะไรได้เพียงแค่จ้องมองกันนิ่งๆหากเป็นภาพก็คงเป็นภาพที่หยุดเวลาเอาไว้อยู่อย่างงั้น หรือไม่ก็คงจะเป็นตอนจบของซีรีย์ในตอนนี้ที่ต้องรอฉากต่อไปในตอนหน้า
" เฮ้ย ฮยอง จองกุก ทำอะไรกันวะ พวกกูรอนานแล้วนะ วะ โว้ย " ก่อนที่ตามเสียงของชายอีกคนที่วิ่งตามมาก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นและค่อยๆหยุดลงอย่างตกใจกับสองคนด้านหน้าเขา
" แห่กๆๆ มีอะไรเหรอฮยอง แล้วนะ...." เสียงของบุคคลที่สี่ที่วิ่งตามมาก่อนจะหยุดหอบอยู่ข้างๆผู้เป็นพี่ที่ยืนอึ้งอยู่ทำให้เขาเอ่ยถามขึ้นก่อนจะหันไปมองตามสายตาของผู้เป็นพี่และนั่นถึงกับทำให้เขาอุทานออกมา
" เจนนี่ ลิซ่า " 
และตามด้วยเสียงของผู้มาใหม่ที่กำลังเดินถือของเต็มสองมือที่หลังจากได้ออกไปซื้อมาเพื่อที่จะนำมาทานกับเพื่อนสาวอีกสองคนพร้อมก้มมองของในมือไปมาอย่างอารมณ์ดีโดยไม่ได้สังเกตด้านหน้าแต่อย่างใด
" นี้ฉันได้ไก่ กับต๊อกบกกี้มาด้วยแหละ ลิซ่า จะ.....เจนนี่ " เสียงของหญิงสาวในชุดเสื้อโค้ทสีดำที่มีเสื้อด้านในยืดสีดำใส่เอาไว้เผยให้เห็นอักษรสีเหลืองที่ติดอยู่ที่เสื้อตัดกับกางเดฟยีนขาดเข่าเธอเอ่ยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้านหน้าและนั่นก็ทำให้เธอชะงักไปเมื่อเห็นกลุ่มบุคคลข้างหน้า ทำให้ทุกคนหันไปมองด้านข้าง เสียงที่ถูกเปล่งออกมาอย่างสดใสก่อนจะกลืนหายไปด้วยความตกใจเช่นเดียวกับชายคนที่วิ่งตามหลังมาเมื่อกี้ที่เขามีสีหน้าอึ้งๆไปเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าจะเจอเธอคนนี้ ตอนนี้ ที่นี้ เวลานี้ 
" นาย นายตำรวจ " โรเซ่อุทานออกมาพร้อมปล่อยให้ของล้วงตกมือด้วยแววตาที่หล่อกแหล่กอย่างหวั่นๆก่อนที่เธอจะค่อยๆถอยหลังและกำลังจะวิ่งออกมา
" เดี๋ยว อย่าเพิ่ง อย่าเพิ่งไป " และนั่นทำให้จีมินรีบวิ่งมาคว้าแขนเธอไว้ก่อน ก่อนจะพูดขึ้นทำให้โรเซ่หันมามองด้วยสีหน้ากังวลและครุ่นคิดไปมา แต่ถึงอย่างงั้นเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ขัดขื่นเขาและวิ่งออกไป ทั้งที่เธอก็ทำได้ แต่เธอกลับยอมหยุดนิ่งอยู่ซะดื้อๆๆ ขาสองข้างของเธอมันไม่ฟังตามสมองที่สั่งเลย ทำไมกัน ยิ่งสายตาแบบนี้ที่มองเธอ มันวิ่งทำให้รู้สึกอบอุ่นราวกับว่าเธอสามารถมั่นใจได้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ 
" อย่าเข้ามานะ " เสียงที่ดังบอกห้ามของเจนนี่ดังขึ้นทำให้ทั้งจีมินและโรเซ่หันไปมองร่างหญิงสาวที่ยืนชูมือสั่นๆอยู่บอกกับใครตรงหน้าเธอที่กำลังจะเดินเข้าไปหาทำให้เขาหยุดชะงักไป สายตาของเธอตอนนี้มันได้สับสนไปหมด ยิ่งได้เห็นหน้าเขาคนนี้ ความรู้สึกที่เหมือนกับตอนนั้นมันก็ยิ่งกลับมา ความรู้สึกในใจบางอย่างที่ทำให้เธอจำต้องบอกให้เขาอย่าเดินเข้ามา แต่นั่นกลับทำให้ ชายตรงหน้าหาได้ฟังไม่ เขากับเดินเข้าไปเรื่อยๆซะอย่างงั้น
" ก็บอกอย่าเข้ามาไง !!!! " เจนนี่ตวาดลั่นและถอยหลังอย่างกลัวๆใช่ตอนนี้เธอกลัว กลัวบางอย่างที่เธอก็บอกไม่ได้
" ฮยอง / เจนนี่ " เจโฮป จีมิน โรเซ่ 
" ก็บอกว่าอย่าเข้ามา!!! " และอีกครั้งที่เธอตะโกนออกมาพร้อมนำ้ตาที่เริ่มไหลรินอย่างไม่เข้าใจเมื่อชายตรงหน้ากำลังเดินเข้าไปพร้อมมองเธอนิ่งๆ และจังหวะเดียวกัน
" เจนนี่ " ลิซ่าที่กำลังจะเข้าไปหาเพื่อนเธอที่เห็นแบบนั่น
" อย่าเข้าไป " จองกุกก็เข้าไปจับแขนไว้และส่ายหน้าบอกเชิงเป็นนัยๆทันที
" อย่ามายุ่ง ปล่อยฉัน ฉันจะเข้าไปหาเพื่อน  ปล่อย"ลิซ่าไม่ฟังพร้อมสลัดมือออกอย่างแรงและจะเข้าไปทำให้จองกุกต้องดึงตัวเธอมากอดไว้แน่น จนกลายเป็นว่าตอนนี้เขากำลังกอดเธอจากด้านหลังอยู่โดยที่ลิซ่ายังคงดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างงั้น
" นี้ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง ปล่อย " 
" นี้!! ขอร้องล่ะอย่างเพิ่งเข้าไปเลย ฉันขอร้อง " เสียงที่ดังขึ้นก่อนจะค่อยๆอ่อนลงของจองกุกทำให้ลิซ่านิ่งไปเสียงแหบๆที่กระซิบข้างหูเสียงแบบนี้มันคืออะไร เสียงที่เหมือนเคยได้ยินที่ไหน และนั่นทำให้ภาพของใครบางคนที่กอดเธอจากด้านหลังแบบนี้และชอบกระซิบที่ข้างๆหูพร้อมรอบยิ้มของใครบางคน ก็ปรากฎเข้ามาและนั่นทำให้หญิงสาวได้แต่หยุดนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยสีหน้าแววตาที่นึกคิดอะไรบ้างอย่างไปมา ส่วนจองกุกเองก็ทำได้เพียงแค่กอดเธออยู่อย่างงั้น กลิ่นผม กลิ่นกาย และสัมผัสจากหลังของคนๆนี้ที่เขามักจะทำมันตลอดและตอนนี้เขากำลังได้ทำมันอีกครั้ง อีกครั้งในรอบห้าปีที่ผ่านมา ห้าปีที่เขาไม่เคยได้รับไออุ่นแบบนี้จากใคร จนเขาแทบจะไม่อยากปล่อยเธอไป ใช่เขาจะไม่ปล่อยเธอไป เขาจะไม่ให้เธอจากเขาไปอีกแล้ว 
" ขอร้องล่ะ อย่าเข้ามา " เจนนี่พูดบอกบุคคลตรงหน้าอย่างเว้าวอนด้วยเสียงที่อ่อนลงพร้อมนำ้ตาที่ไหลอาบแก้มตอนนี้ทำไมเธอถึงร้องไห้อย่างงี้เธอไม่ใช่คนที่จะร้องไห้ง่ายขนาดนี้ ทำไมกันทำไม เสียงภายในใจมันถึงอยากร้องไห้ออกมาแบบนี้ ยิ่งแววตาของบุคคลตรงหน้าที่จ้องมองเธออยู่ตอนนี้ มันยิ่งทำให้เธอเหมือนรู้สึกเจ็บแปลบๆที่ใจ แล้วทำไมเธอถึงไม่วิ่งหนีหรือจัดการเขาไปให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ทำไมเธอต้องกลายเป็นคนอ่อนแอแบบนี้เจนนี่ ทำไมล่ะ แต่ถึงอย่างงั้นบุคคลตรงหน้ากลับไม่ฟังเธอเลยยังคงเดินเข้าไปหาเธออยู่อย่างงั้น จนกระทั้ง

ปัง!!!!!! 

" ออกมาให้ห่างจากน้องฉันเดี๋ยวนี้ "
" พี่จีซู !!! /จีซู !! "
.
.
.
.


" เฮ้ย ไอ้วีเราหนีออกมาหาอะไรกินแบบนี้ พวกนั้นจะไม่ว่าเอาหรือวะ "ชายที่มีศักเป็นพี่ถามขึ้นในขณะที่ผู้เป็นน้องกำลังลากได้เขาเดินไปจากหน้า
" ไม่หรอกฮยอง พวกนั้นกำลังสนุกกับการเล่นบอลไม่สนเราหรอก " วีหันไปมาตอบก่อนจะลากผู้เป็นพี่ให้เดินตามไปอีกครั้ง
" แต่ว่า เอาจริง เรารอให้พวกมันเล่นเสร็จแล้วค่อยมากินด้วยกันก็ได้นี้หว่า "ชายผู้เป็นพี่ยังคงพูดเถียงอยู่อย่างงั้นใช่เราควรจะมาพร้อมกันสิไม่ใช่ออกมากันสองคนแบบนี้
" โห้ยย ฮยอง ผมรอไม่ไหวหรอก กว่าพวกนั้นจะเล่นกันเสร็จผมได้หิวตายพอดี แถม จะให้ผมทนนั่งดูพวกนั้นเล่นบอลอยู่เฉยๆอย่างงั้นเหรอ ฮยองไม่เบื่อบ้างไง "
" ก็ เบื่ออ่ะ " แรปม่อนถอนหายใจเล็กน้อยก่ออนจะตอบออกไป 
" เห็นมะ เนี้ย ก็ถือซะว่า หาอะไรทำแก้เบื่อไปพลางๆรอพวกนั้นก่อนละหัน " วีว่าทำให้แรปม่อนชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้า
" แล้วไหน ร้านที่เมิงบอกมาพากูมา " 
" นู้น ข้างหน้านู่น " วีเพยิดหน้าบอกไปด้านหน้าที่มีเต็นร้านโอเด้งตั้งอยู่ทำให้แรปม่อนชะเงอมองตาม
"  นั้นนะเหรอ "
"อ่ะห้ะ ไปเหอะ " ไม่รอช้าวีรีบลากแรปม่อนเดินมายังร้านที่เขาว่าทันทีก่อนจะเดินเข้ามาภายในเต็นและมองดูโอเด้งบนถาดด้านหน้าอย่างน่ากินจนต้องแอบกลืนนำ้ลาย หน้าตาของโอเด้งที่กำลังมีควันลอยออกมามันช่างยั่วนำ้ลายของผู้พบเห็นอย่างมากเช่นเดียวกับแรปม่อนที่ก็มีสีหน้าที่ดูถ้าอยากเจริญอาหารไม่แพ้กับน้องสาวควันสีขาวที่เกิดจากความร้อนลอยอบอวลไปทั่วเต้นไหนจะกลิ่นที่หอมชานหน้ากินนี้อีกเล่นเอาสองพี่แทบอยากจะเหมาว่ากินให้หมดทั้งร้าน 
" โอ้ะ มีต๊อกบกกี ด้วย " วีที่มองดูไปเรื่อยๆก่อนจะชี้ไปยังถาดชี้แดงและพูดขึ้นอย่างกับเด็กที่เพิ่งจะได้เห็นดิสนีแลนในสวนสนุกประมาณนั้นทำให้แรปม่อนต้องหันมองตามพร้อมกลืนนำ้ลาย 
" ว่าไงจ้ะ พ่อหนุ่มจะรับอะไรดี " เสียงป้าคนขายถามขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ตอนรับสุดไทำให้ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะส่งยิ้มกลับให้
" เออ ผมเอาต๊อกหนึ่งถ้วยแล้วก็โอเด้งห้าไม้ครับ " วีเอ่ยบอกทำให้คนขายพยักหน้าก่อนจะหันไปถามอีกคน
" แล้วพ่อหนุ่มละจ้ะ "
" เอาเหมือนกันครับ "แรปม่อนพูดบอกทำให้คนขายพยักหน้าและจัดการตักอาหารตามที่เขาทั้งสองคนบอกทันที ก่อนจะนั่งลงยังเก้าอี้ด้านหน้าและตั้งหน้าตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ พร้อมมองอะไรปเรื่อยๆรอบภายในเต็นร้านนี้ ก่อนที่อยู่ๆสายตาอันซุกซนของวีจะหยุดยังบุคคลคนหนึ่ง ที่ยืนอยู่ภายในเต้นนี้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้กำลังยืนกินโอเด้งอยู่ โดยที่เขาไม่ทันได้สังเกต ร่างหนามองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ แปลก นั้นคือสิ่งที่เขาคิด ก็จะไม่แปลกได้ไง คนบ้าอะไรยืนกางร่มในเต็นไปด้วยกินโอเด้งไปด้วย บ้าเปล่าว่ะ นั้นคือสิ่งที่พุดขึ้นมาในสมองเขา ก่อนจะเขายื่นหน้ามามองนอกเต็นพร้อมมองไปยังบนท้องฟ้า หิมะก็ไม่ตก ยิ่งฝนนิยิ่งไม่ใช่ แล้วจะกางร่มทำเพื่อ นั้นคือสิ่งที่วีเอ่ยกลับตัวเองในใจก่อนจะถอยหน้ากลับเขาไปในเต็นตามเดิมพร้อมมองคนข้างๆที่ยืนไกลไปจากเขาประมาณสี่ก้าวได้เขามองเธอตั้งแต่เท้าจรดปลายร่มใช่ปลายร่มพูดไม่ผิด เพราะเขาไม่เห็นหน้าเธอ หรอก เพราะร่มมันบังอยู่ แล้วแบบจะว่าบ้าก็ไม่ใช่เพราะเสื้อผ้าที่ปกปิดร่างกายอยู่ก็ออกจะดูดี เสื้อโค้ทสีขาวตัวยาวที่ถูกสวมทับปกปิดชุดกระโปรงยาวสีดำเอาไว้พร้อมกับรองเท้าหนังสีดำและนั่นทำให้วีได้แต่นั่งมองคนตรงหน้าที่กำลังยืนหยิบโอเด้งในถาดอยู่กินอย่างไม่สนใจ ด้วยความสงสัยว่าเธอจะกางร่มทำไม  คือมันอยู่ในเต็นป่ะ และนั่นทำให้วีค่อยก้มลงมองยังใต้ร่มอย่างช้าๆด้วยความอยากเห็นว่าใคร  เรื่อยๆ และช้าๆ แต่แล้ว
" เฮ้ย!!!  ไอ้วี !! " 
" เชี้ย!! แม่มึง"
"  โฮ้ยยฮยองตกใจหมด " วีหันไปค้อนผู้เป็นพี่พร้อมเอามือทาบอกเอาความตกใจ
" เมิงมองอะไรวะ " แรปม่อนถามอย่างสงสัยพร้อมมองตาม
" อะ อ้อเปล่าๆไม่มีอะไร " วีตอบปัดๆไปเพราะไม่อยากบอกกลัวจะหาว่า เสือก ยุ่งอะไรกับเขาเรื่องเขาไหมล่ะ และนั่นทำให้แรปม่อนพยักหน้าแต่ก็ยังอดสงสัยไม่หายแต่แล้วความสงสัยก็หายไปเช่นเดียวกับวีเมื่อสิ่งที่เขาสั่งไปเมื่อกี้มาวางอยู่ตรงหน้า และนั่นทำให้พวกเขาหันมาสนใจกับสิ่งตรงหน้าและลงมือทานทันทีอย่างหิวโหย 
.
.
" อ้าาาา อิ่มจัง " เมื่อทานเสร็จเขาพูดออกมาพร้อมจับท้องตัวเอง พร้อมมองอาหารตรงหน้าที่ตอนแรกมันมีแค่ชุดเดียวแต่พอกินไปๆไงมีเพิ่มอีกชุด และนั่นทำให้เขาได้ลูบท้องไปมาอย่างอิ่มๆ
" หึ ไปตายอดตายยากมาจากไหนห้ะเมิงอ่ะ "
" แหม ฮยอง นานๆจะได้ออกมากินทีก็ต้องเอาให้คุ้มดิ " วีตอบกลับ ทำให้แรปม่อนได้แต่เค้นหัวเราะในลำคอก่อนที่จะจัดการจ่ายตังและออกมาทันที
" เออ ฮยอง ผมว่าเราไปเดินย่อยก่อนกลับไปหาพวกนั้นกัน อีกอย่างผมอยากกินไอติมอ่ะ " วีเอ่ยชวนผู้เป็นพี่
" ก็ไม่เลวนะ กูก็อยากกินพอดี " และนั่นทำให้วียกยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปหาร้านมินิมาร์ทแถวๆนั้นเพื่อจะหาซื้อไอติมมากินและเมื่อซื้อเสร็จทั้งสองก็พากันเดินกินและเล่นดูอะไรต่อมิอะไรแถวๆนั่นมาเรื่อยๆและในขณะเดียวกันก็มีหญิงสาวที่ยืนกางร่มอยู่ในเต็นเมื่อกี้นี้กำลังยืนกดโทรศัพท์เพื่อส่งข้อความหาใครบางคนอยู่ก่อนที่จะเธอจะเก็บมันเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ทตัวยาวและเตรียมจะเดินไปแต่จังหวะเดียวกันที่วีกำลังก้มกินไอติมอย่างเอร็ดอร่อยและไม่ทันมองทำให้เกิดเดินชนเธอคนนั้นเขาจนทำให้โทรศัพท์ที่กำลังจะใส่กระเป๋าล้วงลงพื้นไปพร้อมกับไอติมในมือของเขา
" โอ้ะ " วีร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมมองไอติมที่หล่นอยู่ที่พื้นก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่กำลังก้มโค้งให้เพื่อเป็นการขอโทษแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาทำให้วีต้องพยายามถอยหน้าหนีร่มที่เหวี้ยงขึ้นลงนั่นอย่างทุลักทุกเล ก่อนที่เธอจะเดินไป
" อ้าว เฮ้ย อะไรของเขาวะ " วีมองตามร่างของคนถือร่มนั่นที่เดินไปอย่างงงๆ
" หื้ม นั้นมัน " แต่แล้วเสียงของแรปม่อนก็เรียกให้เขาหันกลับมามองพร้อมมองคนที่กำลังก้มเก็บโทรศัพท์ไอโฟนที่หล่นอยู่ที่พื้นขึ้นมาก่อนที่ทั้งสองจะหันมามองหน้ากันอย่างไม่มีใครนัดหมายแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากเรียกอยู่ๆไฟหน้าจอก็ติดขึ้นเมื่ออยู่มีข้อความเข้าและนั่นทำให้วีและแรปม่อนก้มลงไปมอง ก่อนที่ทั้งสองจะต้องตกใจตาโต ไม่ใช่ข้อความที่ส่งมาหรอกนะแต่มันคือรูปภาพบนหน้าจอต่างหากเมื่อแสงไฟติดขึ้นมันก็เผยให้เห็นรูปภาพที่หน้าจอไอโฟนทำให้วีรีบแย่งโทรศัพท์แรปม่อนขึ้นมาดูเพื่อความแน่ใจ ภาพใบหน้า ของใครบางคน ใครบางคนที่เขาเพิ่งจะเจอเมื่อสามวันก่อน ไม่รอช้ารีบวีรีบหันหลังมองบุคคลที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้ บุคคลที่อยู่ที่ร้านโอ้เด้งเมื่อกี้ บุคคลที่เดินชนเข้าเมื่อกี้ บุคคลที่เขาคิดว่า แปลก ประหลาด บุคคลที่เดินกางร่มผ่านเขาไปเมื่อกี้ แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่แล้ว  ใช่ เขาไม่เห็นเธอแล้ว สองตาพยายามมองหาไปทั่วๆแต่ก็ไม่ยักกะมี จนทำให้เขาได้แต่ยืนหงุดหงิดหัวเสียไปมาอย่างร้อนรน เกือบแล้วเชียวเขาเกือบจะได้เจอเธอแล้วเชียว ทำไมนะ ทำไมเขาถึงไม่ผิดสังเกตหรือเอะใจอะไรบ้างถ้าตอนนั้นเขาก้มลงไปมองเธอก็คงดี
" ฮึ่ย " เขาได้แต่สบถไปมาอย่างหงุดหงิด ใช่หงุดหงิดตัวเอง แต่แล้วอยู่ๆสายตาก็ดันเลื่อนลงมาดูที่หน้าจอที่มีข้อความที่ส่งมาเมื่อกี้ปรากฏอยู่ 
 รีบมานะพี่จีซู เนี้ย ยัยเจนมันได้แต่เกาะรั้วจนจะล่วงไปลอยอืดอยู่ ในแม่นำ้ฮันอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆๆ   .....ลิซ่า  
วีอ่านข้อความที่อยู่ในมือก่อนจะทำหน้าครุ่นคิด รั้ว แม่นำ้ฮันงั้นเหรอ งั้นแสดงว่าพวกเธอก็อาจจะต้องอยู่แถวๆนี้ดิ ไม่รอช้าสองขา รีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที 
" เอ้า เฮ้ย ไอ้วีจะไปไหน เฮ้ย รอด้วย " และนั่นทำให้แรปม่อนต้องได้แต่วิ่งตามมาโดยที่ไม่รู้หรอกว่าน้องชายตัวเองจะวิ่งไปไหน


กลับมายังปัจจุบัน 
ปังงงงง
 เสียงปืนที่ดังขึ้นทำเอาหลายๆคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นสะดุ้งไปตามกันด้วยความตกใจก่อนจะค่อยๆหันไปมองทางต้นเสียงนั่น

" ออกมาให้ห่างจากน้องฉันเดี๋ยวนี้ " เสียงของหญิงสาวที่พูดพร้อมค่อยๆเลื่อนปืนไปจ่อคนตรงหน้าหลังจากที่ยิงขึ้นฟ้าไปเมื่อกี้ด้วยแววตาดุดันและเรียบนิ่งไม่มีการสั่นไหวใดๆพร้อมเดินเข้ามาใกล้ๆ
" พี่จีซู !!! /จีซู !! "
" จีซู " ยุนกิตกใจไม่น้อยเมื่อมีผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าจากไหนกำลังยื่นปลายกระบองปืนจ่อมาทางเข้าพร้อมเดินเข้าไปอยู่ด้านหน้าเจนนี่ 
" พี่จีซู !!! " เจนนี่เอ่ยชื่อของคนตรงหน้าอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าเธอจะมาอยู่ที่นี้ ในเมื่อก่อนหน้านี้ บุคคลตรงหน้าไม่ได้มากับเธอด้วย แถมยังบอกจะนอนอยู่ที่หอ อีกต่างหาก
" ถอยไป ถอยออกไปให้ห่างจากน้องฉัน " จีซูพูดบอกด้วยใบหน้านิ่งๆทำให้ยุนกิต้องจำใจถอยออกไปอย่างที่เธอว่าเพราะเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาวตรงหน้า และนั่นทำให้เจนนี่ได้มองอย่างหวั่นๆนิดหน่อย 
" และก็นาย ปล่อยน้องฉันได้ล้ะ " ก่อนที่จะหันปลายกระบองปืนไปทางลิซ่ากับจองกุกที่โดนกอดรัดอยู่ ทำให้ลิซ่าที่อยู่เหมือนจะได้สติ สบัดจองกุกจนหลุดและวิ่งไปอยู่ข้างหลังจีซูทันทีอย่างเร็วทำให้จองกุกคว้าไว้ไม่ทันและก็ยังเหล่มองจองกุกอย่างกระอักกระอวนใจก่อนจะหันหน้าหนี
" ปล่อย "
" ลิซ่า " 
และนั่นทำให้โรเซ่ที่ถูกจีมินจับแขนไว้อยู่รีบสลัดมือออกและวิ่งไปรวมตัวกับอีกสามคนทันที
" อะ โรเซ่ " 
และตอนนี้กลายเป็นว่าทั้งสามคนกำลังยืนอยู่หลังจีซู 
" ที่นี้ก็ถอยออกไปให้หมด ไม่งั้นฉันยิงจริงๆด้วย " จีซูขู่พร้อมมองปืนไปที่ทุกคนด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าเธอเอาจริง และนั่นทำให้ยุนกิมองจีซูนิ่งๆ ก่อนจะตวัดสายมองเจนนี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังทำให้เธอรีบหลบสายตาทันทีก่อนที่จะตวัดสายตามามองจีซู
" พูดไม่ได้ยินเหรอไง บอกให้ถอยไป ไม่งั้นฉันยิงจริงๆ " จีซูเอ่ยด้วยนำ้เสียงเยือกเย็นพร้อมจองมองใบหน้าแต่ละคนด้วยแววตาที่ดุดันซึ่งไม่เคยปรากฎมาก่อนบนใบหน้าสวนหวานเมื่อห้าปีก่อน แต่ถึงงั้นใครจะฟัง คนอย่างยุนกิเหรอยิงไม่ฟังเขาเดินกลับเขาไป
" ฮยอง" เสียงเจโฮปที่เรียกบอกผู้เป็นพี่ด้วยความเป็นห่วง
" นี้ !!!พูดไม่ได้ยินเหรอ !!!คิดว่าฉันไม่กล้าหรือไง!!! " และนั่นทำให้จีซูเริ่มจะโมโหเมื่อคนตรงหน้าไม่เกรงกลัวและไม่ฟังเธอเลย แถมยังเดินเข้ามาอีก
" ได้ อยากตายฉันก็จัดให้ " ไม่ว่าเปล่าสองมือปลอล๊อคปืนและเตรียมเหนี่ยวไกล 
แต่ 
ฟรึบบ หมับ 
" อย่านะ !!" เสียงที่ถูกเปล่งดังออกมาจากด้านหน้าจีซูทำเอาเธอตกใจไม่น้อย ที่อยู่ๆ เขาคนนี้ก็วิ่งมาจากไหนไม่รู้พร้อมวิ่งมากั้นปลายกระบอกปืนที่กำลังจะเหนี่ยวไกลชายคนเมื่อกี้ พร้อมจับข้อมือเธอไว้และมองด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าอย่า ปนขอร้อง 
" ไอ้วี!! / ฮยอง !! " และนั่นทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงนั่นต่างพากันตกใจเมื่ออยู่เขาก็วิ่งมาขวางทางปืนไว้เช่นเดียวกับสาวๆ และรวมไปถึงจีซูเองที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอเขาคนนี้อีก ในตอนนี้ และที่นี้ รวมไปถึงตรงหน้าเธอ ณ เวลานี้ 
" แห่กๆๆๆ ไอ้วี " ก่อนที่ตามด้วยเสียงของคนที่วิ่งตามมา หอบอยู่ไม่ไกล 
" ไอ้ม่อน "
" ไอ้โฮป แห่กๆๆ เกิดอะไรวะ "  เจโฮปไม่ตอบเพียงแค่หันไปมองสถานการณ์ด้านหน้าต่อ
" ปล่อย "
" ไม่ปล่อย "และนั่นทำให้จีซูกับวีได้แต่ยื้อแย่งโดยที่จีซูพยายามแกะมือวีออกไปโดยที่เขาเองไม่ยอมปล่อย
" อยากตายมากเหรอไง ฉันบอกนายแล้วใช่ไหม ว่าครั้งหน้าถ้าเจอนายอีกฉันจะไม่ปล่อยนายไป " จีซูว่าพร้อมพยายามชักยื้อแย่งข้อมือที่ถูกจับอยู่ให้หลุดออก
" ใช่ เธอบอกฉัน แต่แล้วไง คิดว่าฉันกลัวเหรอ ถ้าอยากฆ่ากันมากก็ฆ่าเลย แต่อย่าทำคนอื่น " วีพูดบอกทำให้จีซูได้จิ้ ปากด้วยความโมโหพร้อมพยายามแกะมือที่แน่นยิ่งกว่าปลาหมึกนั่นออก
" ฮึ่ย ได้ ถ้าอยากตายมากฉันก็จะสนอง " และไม่ว่าเปล่าจีซูใช้แรงกระชากมือออกและเล่งปืนไปที่อกวีที่ยืนตรงหน้าทันทีทำให้วีมองปืนนั่นๆนิ่งๆก่อนจะเงยหน้ามองจีซูด้วยใบหน้าที่นิ่งๆเช่นกัน เขามองใบหน้าหวานนั่นและไม่พูดอะไรออกมา
" เอาสิ จะยิงก็ยิง เอาเลย  " วีพูดบอกพร้อมไหวไหล่อย่างไม่แคร์และไม่เกรงกลัว ใช่ตอนนี้เขาไม่เกรงกลัวอะไรอีกต่อไป ถ้านี้มันจะทำให้หญิงสาวตรงหน้าไม่ทำผิดและไม่ทำร้ายคนอื่น เขายอม
" ไม่ต้องมาท้า ฉันยิงแน่ " เธอพูดบอกออกไป แต่ถึงอย่างงั้นเธอกลับได้แต่หวาดหวั่นแปลกๆ จนเธอสั่นไปหมดทั้งตัวในจะโกรธและรวมไปถึงใบหน้าของคนตรงหน้าอีกทำให้หญิงได้แต่เลียลิ้มฝีปากที่แห้งพากไปมาหลายครั้ง ด้วยสายตาสั่นระริกหลุบตำ่ไปมา ที่บ่งบอกถึงความลังเล ใช่ตอนนี้เธอกำลังลังเล และคิดหนัก ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ถึงอย่างงั้น เธอก็ยังเลือกที่จะเล่งปืนไปที่เขาก่อนที่เธอจะใช้มืออีกมือมาจับมันทั้งสองมือเหมือนเห็นมือที่สั่นอยู่ 
" เอ้า รออะไรอยู่ล่ะ ยิงดิ อยากยิงไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ยิงสักทีล่ะ " วีเอียงคอเอ่ยถามออกไปเมื่อเห็นสีหน้าคนตรงหน้าที่กำลังเหมือนคิดอะไรบางอย่างที่บ่งบอกว่าเธอกำลังไม่กล้าที่จะยิงเขา ใช่เขาเห็นใยแววตานั่นที่กำลังบอกว่า เธอลังเลอยู่ และนั่นทำให้จีซูเงยหน้าขึ้นพร้อมกระชับปืนและเตรียมจะยิงแต่แล้วจู้ๆแสงสะท้อนจากสร้อยที่เขาใส่อยู่ก็สะท้อนกระทบเขาตาเธอทำให้เธอหลี่ตามองมันก่อนที่อยู่ ๆ ก๋เหมือนรู้สึกปวดหัวขึ้นมา
" อะ อ้าาก" จีซูร้องออกมาพร้อมเอามือมาจับหัวตัวเอง ก่อนจะค่อยงอตัวลงเพราะความปวดที่แล่นจี้ดเข้ามาอย่างบอกไม่ถูก อยู่ๆ มันก็เหมือนภาพที่วิ่งตีกันไปมาอย่างเร็วในหัว จนทำให้เหมือนหัวจะระเบิด
ตุ้บบ
" อะ อะ อ้าาก " เธอปล่อยปืนให้หลุดมือพร้อมเอามือจับหัวไว้ทั้งสองข้าง
" เฮ้ย จีซู!!! / พี่จีซู !!! " และนั่นทำให้วีต้องรีบเข้าไปประคองทันทีอย่างเป็นห่วงจนทุกคนพากันตกใจเมื่อเธอค่อยๆล้มลง
" นะนาย อึก อะ เฮือก อะ ยะ อย่า อย่ามายุ่งกับฉัน!!! " และนั่นทำให้จีซูเงยหน้ามองก่อนจะต้องออกแรงผลักวีออกไปจนเธอและเขาหลุดออกจากกันและนั่นทำให้เธอเซถอยหลังไปแต่ดีที่ลิซ่าและเจนนี่ประคองไว้ทันจนวีได้แต่มองด้วยเป็นห่วง
" พี่จีซู!! /จีซู!! " 
" อะ พาพี่กลับห้องที อะ อ้าาก "
" พี่จีซู ๆๆ เจนนี่รีบพาจีซูกลับห้องเหอะ "
" อืม " ลิซ่าว่าก่อนที่ทั้งสองจะค่อยๆพยุงร่างบางลุกขึ้นและกำลังจะเดินไป
" เออเดี๋ยว.." เสียงยุนกิจะเอ่ยขึ้น
" ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งยุ่งกับเราเลย " เจนนี่พูดขึ้นแต่ไม่ได้หันมามองทำให้ยุนกิได้แต่ถอนหายใจก่อนที่เจนนี่จะเดินไปกับพร้อมลิซ่าที่ปลายตามองจองกุกด้วยหางตาซึ่งในจังหวะนั่นเขาก็มองเธออยู่เช่นกันก่อนที่เธอจะเดินไปและทำเป็นไม่สนใจ
และนั่นทำให้โรเซ่ที่ยืนอยู่ได้แต่เลิกลั่กก่อนจะรีบวิ่งเก็บของและตามทั้งสามไป โดยที่ผ่านจีมินซึ่งเขาก็มองเธออย่างไม่วางตาทำให้โรเซ่เลิกสนใจก่อนจะรีบวิ่งตามสามคนไป 
" เฮ่อออ เกือบไปแล้ว " เจโฮปที่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันทีก่อนจะหันหน้ามองแรปม่อนที่หันไปมองทุกคนที่ตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไรออกมาและยืนอยู่นิ่งๆอย่างงั้นมองร่างของสี่สาวเดินออกไป ก่อนที่ยุนกิจะสบถอย่างหัวเสียออกมาพร้อมเงยหน้าพ่นลมหายใจออกมาอย่างโมโหและหมุนตัวเดินออกมาจากตรงนั่นทันที ก่อนจะตามด้วยจีมินที่เดินตามออกไป และก็จองกุก ที่เดินตามมาติดๆทำให้แรปม่อนและเจโฮปได้แต่มองตามก่อนจะหันกลับมามองวีที่ยังคงยืนอยู่นิ่งๆไม่ไหวติง ก่อนอยู่ๆเขาจะเตะไปกงรั้วนั่นอย่างแรงพร้อมทึ้งหัวตัวเองอย่างโมโหจนเกิดเสียงดังทำให้ทุกคนที่ยืนดูอยู่ตกใจออกมาก่อนที่เขาสะบัดตัวเดินออกไปอย่างหงุดหงิด 
เคล้งงงงง
" เชี้ย ตกใจหมด  " เจโฮป
" นั่นดิ แม่งน่ากลัวว่ะ " แรปม่อน "
" กูว่า เรารีบไปเหอะ "
"อืม ๆ "




......................................................................................
อัพครบแล้วว งื้อ จีซูทำไมหนูโหดแท้
ส่วนแทแกอารมณ์ร้อนไปนะ 
แล้วก็ ยังไงก็เม้นให้กำลังใจกันบ้างนะ อิอิ ไรท์ขาดกำลังใจ อีกอย่างใกล้ช่วงสองแล้ว อาจจะไม่ค่อยมาอัพบ่อยนะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

448 ความคิดเห็น

  1. #60 jung_kookkei (@jung_kookkei) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 02:06
    อ๊ากกกกก ค้างอะไรท์มาต่อเร็วๆน้ะ
    #60
    0
  2. #59 kim-vjisoov (@kim-vjisoov) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 01:15
    อิอิ ไม่กล้ายิงผัว สินะ
    #59
    1
    • #59-1 pilot 96 (@pim1098765432) (จากตอนที่ 6)
      8 มกราคม 2561 / 01:24
      เอาแค่คนรักก็พอมั้งค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ ผัวเลยเหรอ
      #59-1
  3. #58 MLAP (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 00:27
    มีความค้าง ต่อเถอะไรท์
    #58
    0
  4. #57 Aern5555 (@Aern5555) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 15:14
    จีซูโหดแท้
    #57
    0
  5. #56 ploypou (@ploypou) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 09:28
    จีซูโหดดดดดด
    #56
    0
  6. #55 Oumamu229930 (@Oumamu229930) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 20:54
    ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #55
    0
  7. #54 memie-haha (@memie-haha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 20:06
    ...60%... ค้างเวอร์
    #54
    0
  8. #53 ploypou (@ploypou) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 19:39
    ปัง ใครโดนปืนใช่มั้ยย
    #53
    0
  9. #52 Tuckkanittha (@Tuckkanittha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 19:05
    อะจะอะ
    #52
    0
  10. #51 คริส (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 18:24
    เสียงปังงง นี้เสียงอะไรอ่ะ เสีียงปืนหรอ ใครโดนอ่ะไรค์มาต่อเถอะค้างคาใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #51
    0
  11. #50 Proudiiz_preaw (@Proudiiz_preaw) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 09:30
    ต่อค่าา
    #50
    0
  12. #49 pummarin2544 (@pummarin2544) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 01:15
    สัญญาณขาดหายไปชั่วขณะหนึ่ง
    .
    .
    .
    .
    .
    ค้างงงงงงงงงงงงงงง. ค้างมากกกกกกก
    มาต่อเถอะนะ เหมือนบินๆอยู่แล้วตกลงมาเลยอ่ะ ค้างมากเว่อร์
    จีมเซ่เจอกันแล้ว สงสารหนุ่มๆที่สาวๆจำกันไม่ได้ เจ็บปวดแทน.
    มาต่อนะไรท์ อยากอ่านต่อ เสียงปังในตอนสุดท้ายนี่ปืนช่ะ ใครโดนยิง หวังว่าจะไม่ใช่พวกหนุ่มๆนะ ไม่เอาอ่ะ เพิ่งเจอกันเอง
    #49
    0
  13. #48 Pinny_rak (@Pinny_rak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 22:18
    เจิมมมมมมมมมมมมมม
    #48
    0
  14. #47 ploypou (@ploypou) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 21:18
    ...ะจิ.......
    #47
    0
  15. #46 MLAP (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 20:03
    _________________
    #46
    0
  16. #45 คนขี้ชป (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 19:41
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมว้อย
    #45
    0