VENUS OF KILLER [Blackpink x bts ]

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61







" ขอบคุณค่ะ คร่าวหน้าอย่าลืมมาดูใหม่นะคะ เพราะจะมีของล๊อตใหม่เข้ามา ยังไงวันนี้ทางเราต้องขอโทษจริงๆค่ะ พอดีสิ้นค้ามันหมดจริงๆ เพราะลูกค้าให้ความสนใจและสั่งกันเยอะ ทำให้ผลิตไม่ทันยังไงต้องขอโทษอีกทีค่ะ " หญิงสาวในชุดพนังงานของแบรนดังพูดบอกด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรกับหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกค้าตรงหน้าก็ไม่รู้ว่านี้เป็นประโยคที่เท่าไรแล้วที่เธอต้องพูดแบบนี้เพราะคำว่า ของหมด 
" ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวไว้อาทิตย์ฉันจะเข้ามาดูใหม่นะคะ "
" ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ นี้ค่ะ  "  หญิงสาวยิ้มรับพร้อมก้มโค้งให้ก่อนจะยื่นกระเป๋าที่ถืออยู่ส่งคืนก่อนที่หญิงสาวตรงหน้าจะรับและเดินออกไปทำให้เธอได้แต่มองตามหลังจนพลันเธอเดินออกไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหน้ดเหนื่อย 
" เฮ่ออ " ไม่เหนื่อยก็บ้าวันนี้ทั้งวันแทบจะไม่ได้นั่งแถมยังต้องคอยขอโทษขอโพยสำหรับสิ้นค้าบางรายการที่หมดแบบไม่รู้จะขายดีไปไหนอีก เฮ่ออ เหนื่อยสุดๆ 
" ไง อ้วน  ถึงขั้นถอดหายใจเลยเหรอ " แต่แล้วเสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เธอเงยหน้าขึ้นก่อนจะหันกลับมามองตามเสียงเรียก
" เฮ้ย นาย มาได้ไงเนี้ย " เจนนี่เอ่ยถามออกไปเมื่อเห็นใบหน้าของร่างหนาที่ยืนยิ้มอยู่พร้อมมองไปที่ประตูทางเข้าร้านประหนึ่งสงสัยว่าเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน 
" ก็ขับรถมา " กวนกว่านี้ไม่อีกแหละ มีคนเดียวและแบบนี้ ไม่ผิด แน่ 
" ก็คิดว่านายคงไม่ได้เดินมาหรอก " ใช่เพราะถ้าทำแบบนั้นจริงฉันจะยอมก้มกราบเลยถ้าคนอย่างชูก้ายอมเดินมาหาฉันถึงห้างเนี้ย
" หงุดหงิดๆ สงสัยจะเหนื่อยจริงๆ อะ ซื้อมาให้ " และนั้นทำให้หญิงสาวก้มลงไปมองตามที่มือของร่างหนาที่ยื่นบางอย่างมาตรงหน้า
" อะไรอ่ะ " ถึงจะถามไปอย่างงั้นแต่มือก็ยื่นไปรับมาพร้อมจับพลิกไปมา  (เดี๋ยวๆ มันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอ เจนนี่ )
" ขอบคุณนะ " หญิงสาวที่เอ่ยบอกพร้อมมองแก้วในมืออย่างวิเคราะห์ ( แกจะวิเคราห์อะไรขนาดนั้น แค่ชาไข่มุก ยัยเจน )
" ลูกค้าเยอะเหรอ " ชูก้าที่มองไปรอบๆก่อนจะหันมาเอ่ยถามพร้อมนั่งลงตรงที่นั่งสำหรับให้ลูกค้านั่งรอในร้านทำให้เจนนี่พยักหน้าก่อนจะจะนั่งลงตามพร้อมดูดชาไข่มุกกินอย่างสบายใจ
" ก็เรื่อยๆอ่ะ แต่แค่วันนี้ ของบางอย่างมันหมดลูกค้าบางรายมาเพื่อจะซื้อแล้วไม่ได้ไรงี้ ก็เลยต้องคอยพูดนั้นนี้ไป มันเลยเหนื่อย  " เจนนี่ตอบพร้อมดูดชาไข่มุกอย่างหิวโหยทำให้ชูก้าหันมองคนข้างๆที่กำลังหน้าบานกับชาไข่มุกก่อนจะยกยิ้มและพูดแซวออกไป
" อ้อ   ที่แท้ก็เหนื่อยเพราะพูดเยอะ นี้เอง " เจนนี่ที่ไม่ได้สนใจอะไรพยักหน้าตอบไป อย่างขอไปทีพร้อมหลอดที่เสียบไข่มุกกินอย่างแค้นเครียดที่ดูมันไม่ได้พร้อมหันมามองถามคนข้างๆ 
" ว่าแต่แล้วนี้  ทำไมวันนี้มาเร็วจัง ยังไม่เลิกงานเลย "
" เปล่า ไม่มีอะไร แค่คิดถึงเลยอยากมา " คำตอบที่เล่นเอาคนกินนำ้แทบสำลักไข่มุกแทบจะติดคอก่อนจะหันมาทำหน้าเห้ยเก้ให้
" แหวะ "
" ฮึ " และนั้นทำให้ชุก้าได้แต่ยิ้มขำให้กับสีหน้าของหญิงสาวที่ออกแนวเลี่ยนแต่ก็ยังทะเยือทะยานในการกินไข่มุกต่อ 
" เนี้ย เห็นไหม บอกแล้ว ว่าให้ไปทำที่บริษัทฉัน ไม่เห็นต้องพูดเยอะอย่างงี้เลย แถมไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้ด้วย  " เสียงชูก้าที่เอ่ยขึ้นอีกทำให้เจนนี่หันมามองพร้อมส่ายหน้ารัวๆให้ก่อนจะพูดตอบไป
" ไม่เอาอ่ะ ไปทำกับนายไม่เห็นได้ทำอะไรเลย ให้นั่งอยู่ในห้องกับนายเฉยๆเนี้ยนะ ไม่เอาหรอก สู้ฉันพูดแหกปากขายเครื่องสัมอางแบบนี้ดีกว่า "
" เฮ่อ   ดื้อได้ใครเนี้ย   " ได้ใครล่ะ ดันกอมมั้ง  เจนนี่ไม่ได้ตอบแต่กับทำเพียงแค่เหล่มองด้วยหางตาแทนก่อนจะดูดชาต่อด้วยสีหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทำให้ร่างหนาที่พอจะรู้ได้แต่ส่ายหน้าให้อย่างขำๆ 
"  อันที่จริง   ใครว่าฉันให้เธอนั่งเฉยๆ ฉันไม่ได้ให้เธอนั่งเฉยๆสักหน่อย " ชูก้าที่ทำเป็นพูดต่อพร้อมเหลือบมองอย่างลองเชิงเมื่อเห็นสีหน้าที่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะยกยิ้มและยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆและพูดต่อ
" ฉันให้เธอนั่งให้กำลังใจฉันต่างหาก แค่นี้ก็เหนื่อยแล้ว เพราะฉันต้องการกำลังใจตลอดเวลา "
" อื้อหื้อ พูดไรเนี้ย ชานมนี้ว่าหวานแล้ว เจอแบบนี้เข้าไป เลี่ยนจนกินไม่ลงเลยเนี้ย " เจนนี่ที่รีบพูดขึ้นอย่างรับไม่ได้ พร้อมมองบนรัวๆอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเองจนยุนกิได้แต่อมยิ้มขำให้ 
"ห้ะ  จริงดิ กินไม่ลงเหรอ งั้นเอามา " ไม่ว่าเปล่าร่างหนาที่ดึงแก้วเพื่อจะแย่งมาจากหญิงสาวทำให้เจนนี่ต้องรีบยื้อเอาไว้
" เฮ้ย อะไร ให้แล้วไม่มีสิทธิ์เอาคืน "
" อ่ะ ไหนว่าไม่กิน "
" ยังไม่ได้บอกว่าไม่กิน แค่บอกว่าเลี่ยนกินไม่ลงเฉยๆ " เจนนี่ว่าพร้อมดึงแก้วกลับก่อนจะเอาไว้ไปอีกฝั่งหนึ่งอย่างระแวงประหนึ่งเหมือนเด็กที่กลัวโดนแย่งของ 
" อ้าวเหรอ  ไอ้เราก็นึกว่าไม่กิน อุตส่าห์ไปต่อแถวมาให้  เหนื่อยก็เหนื่อย เมื่อยก็เมื่อย ยืนจนปวดขาไปหมด เฮ่อ  " บกเลยคำพูดแบบนี้สีหน้าแบบนี้ มันต้องมีจุดประสงค์อะไรกับคำพูดแน่ๆ 
" พูดแบบนี้ต้องการอะไร "
" รู้ด้วยเหรอ "  ไม่รู้ก็ไม่ใช่เจนนี่แหละ ไม่ต้องมาตีหน้าเนียนทำเป็นเหนื่อยขนาดนั้นหรอก หึ มันไม่เนียน
 " เหอะ คนอย่าง ยุนกิ ไม่มีทางพูดอะไรแบบนี้หรอก ถ้าไม่ต้องการอะไรบางอย่างเพื่อเป็นการตอบแทน ฉันพูดถูกไหม " บอกเลย ถ้าที่พูดไปไม่ถูกนี้ เอาไม้มาฟาดหน้าฉันได้เลย 
" แหม รู้ใจตลอด " บอกแล้วไง ไม่ต้องมาทำเป็นยิ้มอย่างภูมิใจหรอก ร้ายนักนะเราอ่ะ 
" แล้วสรุปมีอะไร "
" ก็......" 


" นี้นายลากฉันมาแบบนี้ ถ้าฉันโดนไล่ออกจะทำไง อีกตั้งสองชมกว่าจะถึงเวลาเลิกงานนะ  " หญิงสาวที่นั่งดูข้างๆบ่นขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไรพร้อมมองไปที่ร่างหนาที่ขับรถอย่างสบายใจอยู่ จะพอใจได้แต่ อยู่ๆก็ลากฉันออกมาแถมจะพาไปไหนก็ไม่รู้ ถามก็ไม่บอก 
" ไม่เห็นเป็นไรเลย โดนไล่ออกก็ไปทำที่บริษัทฉันไม่เห็นจะแคร์เลย " แหมพูดง่ายเนาะแต่ฉันแคร์นิ 
" ยุนกิ " เอาแต่ใจตลอด 
" หึ ไม่ต้องห่วงหรอกหน่ะ ฉันคุยกับเจ้าของแบรนด์เครื่องสำอางที่เธอทำงานให้เรียบร้อยแล้ว เขาไม่ว่าอะไรหรอก "
" ห้ะ นายคุยกับเจ้าของบริษัทที่ฉันทำงานอยู่เนี้ยนะ  " 
" ใช่ทำไม ตกใจอะไร " ไม่ตกใจได้ไง ใหญ่มาจากไหน อันที่จริงก็ใหญ่อยู่ หมายถึง ตระกูลการงานไรงี้อย่าคิดลึกนะ แต่ ถึงขั้นไปคุยกับเจ้าของแบรนเนี้ยนะ แกบ้าเหรอยุนกิ 
" ไม่ตกใจก็บ้า คิดไรอยู่เนี้ยถึงทำแบบนั้นอ่ะ  ใหญ่มาจากไหนห้ะ " เออนั้นดิ มันชักจะเอาแต่ใจมากไปแหละ 
" ไม่คิดไร แค่อยากทำก็ทำ อีกอย่าง ใหญ่ไม่ใหญ่ไม่รู้แค่เจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ก็เป็นเพื่อนฉันสมัยมัธยมและเป็นหุ้นส่วนของธุรกิจที่ฉันทำอยู่แค่นั้นเอง " หุ้นส่วน อ้อ หุ้นส่วน วอท อะไรวะ ตอนไหนทำไม ฉันไม่รุ้ ให้มันได้อย่างนี้สิ  มีอะไรอีกไหมที่ฉันยังไม่รู้พูดสิ 
" เหอะ นายนี้มัน  " ฉันว่าและทำท่าจะทุบเขาซึ่งไอ้คนข้างๆก็หาได้กลัวไหมได้แต่ไหวไหล่ใส่ เออ ไม่กลัวก็ไม่กลัว ชิ 
" เดี๋ยวก่อนนะ  อย่าบอกนะว่า
ที่เขารับฉันเขาทำงานโดยไม่ได้สัมภาษนี้ก็เพราะ...."
" หึๆๆ ฉันเองแหละ ก็ฉันกลัวเธอไปทำที่อื่นแล้วเขาใช้งานหนักนิ อีกอย่างร่างกายเธอก็ใช่ว่าจะแข็งแรงอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ให้มายืนพูด เดินไปมา ทั้งวัน แล้วถ้าเกิดอาการทรุดมาอีกจะทำยังไง ในเมื่อให้ทำที่บริษัทฉันก็ไม่ทำ " ก็ทำที่บริษัทนายมันไม่ได้ทำนิ นั่งเฉยเป็นหุ่นใครจะอยากทำ อีกอย่าง ก็รู้ว่าเป็นห่วง เพราะร่างกายฉันตอนนี้ต่อให้การบำบัดจะทำให้ดีขึ้นแต่ร่างการฉันก็ยังไม่สามารถทำอะไรหนักๆหรือเครียดมากๆอ่ะ มันมีผลต่อประสาทอาจจะทำให้ฉันอยากมันอีก ถึงแม้จะไม่ค่อยมีแล้วก็เหอะ 
" ก็ฉันไม่อยากทำให้ต้องเป็นห่วงนิ ถ้าฉันทำที่บริษัทแทนที่นายจะได้ทำงาน แต่กับต้องมาคอยดูแลฉัน เหนื่อยกับงานและต้องมาคอยเหนื่อยกับฉันอีก  ฉันก็เลย...." ฉันว่าออกไปตามความจริงพร้อมถอนหายใจและหันหน้าหนีมาอีกทาง
" แล้วฉันเคยบ่นว่าเหนื่อยเหรอ ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันเหนื่อย อีกอย่างฉันเต็มใจทำ สำหรับฉันแล้วต่อให้เหนื่อยกว่านี้ฉันก็ยอม "
" ยุนกิ "
" หกปีที่ผ่านมามันทรมานมากเจนนี่ เพราะงั้นมันเลยทำให้ฉันอยากจะใช้เวลานี้ทดแทนสิ่งที่ผ่านมาก็แค่เท่านั้น " ยิ่งเขาพูดฉันก็ยิ่งรู้สึกแย่ที่ต้องเป็นคนทำให้เขาต้องคิดมาก อันที่จริงไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้แต่ว่า ฉันก็ไม่อยากเห็นเขาต้องมาคอยพะวงหน้าพะวงหลัง ไหนจะงานไหนจะฉันอีก มันเลย ....
" เพราะงั้นอย่าเกรงใจฉันและอย่าคิดว่าฉันจะเหนื่อย ต่อให้ต้องทำมากกว่านี้ แต่เพื่อเธอฉันก็จะทำ " และสุดท้ายฉันก็เถียงเขาไม่ออก ยิ่งเห็นสีหน้าแววตาที่จิงจังที่มองฉันแล้วมันยิ่งทำให้ฉันไม่อยากจะขัดใจ เฮ่ออ 
" เฮ่อ งั้นก็ได้ เอาเป็นว่าวันนี้ ฉันจะยอมตามใจนายหนึ่งวัน ถือซะว่าไถ่โทษที่เมื่อกี้   พูดไม่ดีละกัน "
" แค่หนึ่งวันเอง ทุกวันไม่ได้เหรอ " แหม เปลี่ยนโหมดเร็วจังนะ ไม่ต้องมากระพริบตาทำหน้าตาสงสารหรอก ชิ 
" ได้คืบอย่าเอาซอก "  ฉันว่าออกไปทำให้เขาได้แต่อมยิ้มอย่างดีใจ มันจะดีใจอะไรขนาดนั้น
" อะไร ยิ้มทำไม "
" เอ้า ยิ้มไม่ได้ "
" ไม่ " 


และหลังจากนั่งเถียงกันในรถจนไม่นานรถก็ขับมาถึง

" ลานสเก็ต??? " ฉันได้แต่ยืนมองลานนำ้แข็งตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจหลังจากลงรถและเดินตามคนข้างๆมา
" ใช่ ทำไม คิดว่าสนามฟุตบอลรึไง " ไม่ ฉันคิดว่าสนามกอล์ฟ นี้ถ้าไม่ติดว่าเป็นยุนกินะ แม่จะโดดถีงขาคู่ให้ กวน...มากๆ 
" ล้อเล่นน่าา  แค่นี้ทำเป็นขึ้น " หึ อยากเห็นขึ้นกว่านี้ไหมล่ะ เอาอีกสิ เล่นอีกสิ 
" ก็นาย..."
" อ่ะๆๆ ไม่พูดล่ะ ป้ะ ใส่รองเท้าได้ละ " และยังไม่ทันที่จะได้เถียง หมอนี้ก็ดันให้ฉันไปยังห้องแต่งตัวทันทีทำให้ฉันจำต้องเดินมาตามแรงผลัก
" เออ เดี๋ยวๆๆ แต่ฉันเล่นไม่เป็นนะ"
" เดี๋ยวสอน  " ถึงจะบอกอย่างงั้น แต่แบบ คนเล่นไม่เป็นอ่ะ ถ้าขื่นล้มปากแตกขึ้นมาจะทำไง 
" เออคือ...แต่ว่า "
" ไม่ต้องแต่อะไรทั้งนั้น ป้ะ " ไม่ว่ามือหนาที่ดึงให้คนตัวเล็กตามมาอย่างกระชากลากถูกเพราะหญิงสาวที่ยื้อรั้งเอาไว้แบบสุดชีวิต จนไม่นานก็ถึงห้อง 
" นั่งลง "
" ห้ะ "
"   นั่งลง " เออ นั่งก็ได้ นี้สรุปต้องเล่นจริงๆ ถูกม่ะ 
" อืม " และนั้นทำให้ได้แต่นั่งลงตรงเก้าอี้ในห้องแต่งตัวตามที่เขาบอกก่อนที่จู้ๆเขาจะเดินไปหยิบรองเท้าและเดินมา
" เฮ้ย จะทำอะไร " 
" ก็เปลี่ยนรองเท้าให้ไง " ยุนเงยหน้าตอบพร้อมจับเท้าหญิงสาวไว้ในขนาดที่นั่งยองๆอยู่ข้างล่าง
" เดี๋ยวทำเองก็ได้ นายไปเปลี่ยนของนายเหอะ "
" ไม่เอา ไหนบอกจะตามใจไง "
" แต่ว่า..."  ยังไม่ทันได้พูด เมื่อเห็นหน้าที่จ้องมามันก็ทำให้ฉันได้แต่ถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าบอกไป 
"ก็ได้ๆ "
" ก็แค่เนี้ย "
" ม่ะ " ไม่รอช้าร่างหนาค่อยๆถอดรองเท้าส้นสูงของหญิงสาวออกก่อนจะเอาร้องเท้าสเก็ตใส่ให้และนั้นทำให้หญิงสาวได้แต่มองตามพร้อมอมยิ้มออกมา
" รู้นะว่ายิ้มอยู่อ่ะ " ก็แทบจะหุบยิ้มทันทีแหละนะบอกเลย เมื่อได้ยินสิ่งที่คนข้างล่างพูด แต่ถึงแม้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองก็ตาม
" ใครยิ้ม ไม่ได้ยิ้มสักหน่อย "
" จ้ะ เชื่อจ้ะ เชื่อ " ยุนกิว่าพร้อมเงยหน้าขึ้นหญิงสาวที่ทำสีหน้าปกติไม่มีอะไรอยู่ ก่อนจะจัดระเบียบรองเท้าให้เรียบร้อย
" อ่ะ เสร็จล้ะ " และเมื่อเห็นดังนั้นหญิงสาวจึงได้แต่ยกเตะเท้าไปมากอ่นจะหันไปมอวคนที่นั่งมองเธออยู่
" แล้วนายไม่เปลี่ยนเหรอ "
" เปลี่ยนดิ แปปนะ "
" อืม "  และหลักจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเดินหยิบรองเท้ามาก่อนจะมานั่งลงข้างๆฉันและใส่มันอย่างชำนาญ จนเสร็จ 
" เสร็จล้ะ ป้ะ ไปกันเถอะ " ไม่รอช้าร่างหนาที่ลุกขึ้นพร้อมดึงให้ร่างหนาลุกขึ้นตามแต่ด้วยความไม่เคยทำให้เจนนี่ลื่นจนเกือบล้ม
" อะ " มือหนาที่รีบประคองเอาไว้ทำให้เจนนี่รีบเกาแขนเอาไว้แน่นอย่างกลัวล้ม แบบอย่าล้มนี้ก้นจั้มเบาแน่
" ม่ะ ค่อยๆ  ฉันช่วย " เฮ่ออ คิดได้พาเล่นเนี้ยอารมณ์ไหนถามจริงแล้วแบบจะเดินยากไปไหน นี้ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจไอ้คนข้างๆนะ จะถอดออกแล้วโยนทิ้งแม่งง
" ค่อยๆ  เก้า  " เอาจริงมันไม่ได้ง่ายเลยนะบอกเลย ก้าวได้แต่ละก้าวอ่ะ ไม่งั้นล้ม นี้ก็เกือบล้มไปหลายรอบแล้ว นี้นะ ได้ยุนกิจับไว้ แต่เอ้ะ ที่พามาเล่นเพราะอย่างงี้รึป้ะ จะแอบแตะอั้งเหรอ คือมันโดนไง โดนหน้าอกอ่ะ หลายรอบแล้วนะ ชิ  อย่าให้รู้นะ ร้ายนะเราอ่ะ 
" ถามจริง นี้ไม่เคยเล่นจริงๆดิ " เคยแล้วจะเป็นแบบนี้เหรอ  ไม่ปากแตกก็บุญแล้วเนี้ย 
" ไม่อ่ะ " บอกเลย ชาตินี้ก็ไม่คิดจะเล่นแน่นอน ฮึ่ย โมโห
" งั้นเอางี้  วันนี้ ฉันจะสอนเธอเอง ฉันยุนกิคนนี้จะเป็นครูสอนเธอเล่นสเก็ตเอง "  ครูสอน โอโห้ ลงทุนเว้อ 
" เอาจริงดิ " วิ่งกลับตอนนี้ทันม่ะ แบบ โอ้ย ไม่อยากเล่นแล้ว แค่นึกถาพก็นะ 
" ไม่จริงมั้ง " ฮืออออออออ 
 " ม่ะ จับมือฉันไว้ "
 " เออ ฉันว่า ..." และก็อีกครั้งพอจะปฎิเสธใบหน้านิ่งๆก็มาอีกแหละ เลิกทำซะทีเหอะหน้าแบบนี้อ่ะ เข้าใจแล้วเล่นก็ได้  
" ก็ได้ๆ " เมื่อได้ยินแบบนั้นสีหน้าที่ยกยิ้มเหมือนจะพอใจก็กลับมา เปลี่ยนโหมดเร็วโคตร  และนั้นทำให้ร่างหนาค่อยๆลากและจูงหญิงสาวให้เดินตามไปเรื่อยๆ ทั้งเหวี่ยงไปมา จะล้มบ้าง แบบจะรอดไหมวะเนี้ย 
" อ้ากก ค่อยๆเดินดิ " 
" จ้าแม่ " แม่ เดี๋ยวนี้ประชดใช่ม่ะ 
" ไอ้บ้า ใครแม่นาย "
" เอ้า ไม่ใช่อ้อ  อ่ะๆๆ จำผิด " จำผิด บ้านแกสิ หน้าฉันมันเหมือนแม่ขนาดนั้นเลยเหรอ และเมื่อเห็นสีหน้าฉันที่บ่งบอกว่าไม่ตลก ทำให้เขาได้แต่ขำหัวเราะให้
"  ฮึ ม่ะๆ ไม่พูดละ แค่นี้มาทำหน้างอล เดี๋ยวปัด จับจูบเลย " อะไรนะ ฉันได้แต่ยืนขาแข็งแบบพูดว่าอะไรนะ พูดใหม่สิ 
" ล้อเล่น จะทำหน้ามึนๆ แก้มพ่องลมไม่พอใจทำไมเนี้ย ยิ่งทำหน้าแบบนั้นยิ่งเหมือนเกี๊ยวไม่รู้ไง   " 
"  ไม่รู้ และอีกอย่าง ไม่เหมือนโว้ย  " เหมือนตรงไหนไม่เหมือนสักหน่อย ใครว่าเหมือน 
" เหมือน "
" ไม่เหมือน "
" เหมือน "
" ก็บอกว่าไม่เหมือน "
"  อ่ะๆ ไม่เหมือนก็ไม่เหมือน  แต่มันก็เกี๊ยวชัดๆเลยอ่ะนะไม่เหมือนยังไงเนี้ย "
" อะไรนะ "
" เปล่าไม่มีอะไรสักหน่อย " แต่ฉันได้ยิน ชิชะ  ฝากไว้ก่อนเหอะ 
" ม่ะ เอาใหม่ เดินดีๆ ค่อยๆ " และนั้นทำให้ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ก่อนจะค่อยๆเดินไปตามที่เขาบอกโดยมีเขาจับมือประคองให้เดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ  แต่ว่านะ คนอย่างยุนกิ พูดคำว่าใจเย็นไม่เป็น 
" อ้ากก ค่อยๆดิ " ฉันร้องโวยออกไปที่คนข้างหน้าเล่นดึงฉันอย่างเร็วจนหน้าแทบทิ่ม แบบ อีบ้าาาา 
" ฮ่าๆ " ยังจะมาขำอีก ดีนะ ทรงตัวทันไม่งั้นล้มแน่นอน 
บอกเลยว่ามันไม่ใช่อะไรที่โรแมนติกโคตร ที่มันเป็นอะไรที่โคตรทุลักทุเลแต่ก็สนุกดี มันไม่ได้สนุกตรงที่เล่นหรอกนะ แต่สนุกตรงที่ฉันกับเขาทะเลาะกันไปมาเนี้ยแหละ สอนบ้าบออะไร นี้มันแกล้งกันชัดๆ ทิ้งฉันบ้างล่ะ แกล้งพลักบ้างล่ะ  แถมพอจะวิ่งไล่ ก็ทำไม่ได้ เพราะไอ้คนเล่นเป็นก็วิ่งไปไกลเกิน จนฉันได้แต่ตะโกนด่า จับราวคลานไปอย่างลำบากประหนึ่งคนแก่ บอกเลย ฉันจะไม่มาที่นี้อีก 
ฉากโรแมนติกที่ไม่เคยมีสำหรับฉันและเขา






" ไงจ้ะ ที่รัก เหนื่อยไหม " คำพูดที่เล่นเอาคนกำลังเก็บของอยู่ถึงกับชะงักและหันไปมองใบหน้ายิ้มแป้นที่ยืนยิ้มอย่างภูมิใจกับคำพูดของตัวเอง
" ใครที่รักนาย " จีซูถามพร้อมส่ายหน้าให้ก่อนจะจัดของต่อ
" เอ้า ก็ที่ยืนอยู่นี้ไง ที่รักเขา " ยัง ยังไม่หยุดอีก อายบ้างไหมถามจริง พูดออกมาเนี้ย คิดจะอายบ้างไหม
" ไอ้.."
" หรือไม่จริง " ก็นะ บอกเลย ตั้งแต่มาทำงานที่ร้านกาแฟกับหมอนี้หนึ่งเดือนกว่าๆ เป็นอะไรที่โคตรจะชินแหละ ที่รักๆๆๆๆ เข้าห้องนำ้ เสริฟกาแฟ ล้างของ ทิ้งขยะ แม่งตามไปทุกที่ คิดผิดคิดถูกเนี้ยที่มาทำงานที่นี้ แต่ถึงอย่างงั้นโทษหมอนี้ไม่ได้ ฉันดันไปตกลงเอง ไม่น่าเผลอตัวเลย
" ไปทำงานไป  "
" ทำอะไรละ จะเก็บร้านแล้วเนี้ย จะให้ไปทำอะไร " เออ จริงด้วย  ลืมไป ต้ายตาย เขิน 
" ก็ ก็ไปเก็บร้านไง " เออ ใช่ เก็บร้านก็ไปเก็บร้านสิ จะมายืนทำหหน้าหล่อ อยู่ทำไม นู้น โต๊ะเตอะมีไปยก ไปเช็ดสิจ้ะ 
" คร้าบๆ  " ก็เป็นไปอย่างที่บอก แต่ 
" เอ้าทุกคนเก็บร้านนะ เร็วๆ เดี๋ยว พี่จีซูว่าที่ภรรยาในอนาคตของพี่จะหงุดหงิด " จ้าาา มันดันตะโกรธบอก เด็กๆที่ทำงานในร้านอย่างดัง และนั้นทำให้ เด็กเสริฟหลายๆคนหันมายิ้มขำให้ พร้อมมองมาทางฉันอย่างอมยิ้มเขินแทน แบบจะเขินอะไร แล้วนี้ยังจะหันมายิ้มหน้าบานให้ฉันอีก อยากจะกรี้ดดดด อีวี อีบ้า  ความรู้สึกอยากหายไปจากตรงนี้มันมีอยู่จริงๆนะ 
" นี้.." และนั้นทำให้ฉันหยิบผ้าเช็ดมือฟาดไปที่คนพูดอย่างเร็ว  ทำให้อีตาวี ได้แต่ทำหน้าเจ็บ ด้วยสีหน้าทะเล้นๆขำๆให้ คือแบบสำนึกหน่อยม่ะ 
" ทำบ้าอะไรเนี้ย "ฉันว่าพร้อมทำท่าจะตีอีก แต่นะ ดูนางทำ 
" ฮึๆๆ " ขำ ขำอารายยยยยย  โอ้ยยย อยากจะบ้าตาย ในแต่ละวัน คำว่าอายเนี้ยมีบ้างไหม ถามจริง 
" ฉันไม่น่าลวมตัวตกลงมาทำงานกับนายเลยจริงๆ คิดผิดรึเปล่าเนี้ย "
" คิดไม่ผิดหรอก เธอคิดถูกแล้ว "
" ถูกตรงไหน ผิดชัดๆ "  ใช่ ผิดโคตร ตอนแรกก้ว่าจะดีอยู่หรอก ถ้าหากว่าไอ้คนข้างๆไม่พูดหรือเล่นอะไรบ้าๆ ในแต่ละวัน แบบ  ไม่คิดว่าฉันจะอายบ้างเลย ประกาศบอกรักฉันต่อหน้าลูกค้ายังทำมาแล้ว  หรือแม้แต่กระทั้ง ทำวีดีโอในวันเกิดฉันฉายในร้านทั้งวันยังทำมาแล้ว นี้ ล่าสุด ติดโปสเตอร์หน้าร้านและมีรูปฉันกับเขาอยู่ กาแฟคู่รัก บระเจ้า ช่างกล้า แต่ฉันสิ จะเป็นบ้าตายก่อน รักแบบไม่ต้องเปิดเผยอ่ะ เคยได้ยินม่ะ 
" เอ้า เป็นงั้นไป ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าชอบทำขนมและอยากลองทำร้านกาแฟอ่ะ นี้ไง ที่นี้มีครบ  " 
" อันที่บอกว่าครบมันก็ครบ แต่ อันอื่นไม่ค่อยน่าจะครบเท่าไร " 
" อันอื่น อันไหน " เหอะ รู้ๆกันอยู่ ต้องให้บอกจริงดิ
" อันนี้ " ฉันหันบอกพร้อมชี้ที่หัวของคนตรงหน้าก่อนจะพูดต่อ
" ดูท่าจะไม่ค่อยครบ และไม่ค่อยเต็มเท่าไร " อันหลังท่าจะมากกว่าด้วย 
" แรงงง "  แรงงงงเหรอ นี่น้อยไปนะย้ะ 
" มันคือเรื่องจริง "
" ไม่จริงหรอก คนหล่อ หน้าตาดี อย่างคิมแทฮยองเนี้ยนะ จะไม่เต็มบาท เป็นไปไม่ได้ เปอร์เซ้นน้อยมาก " โอ้ยยย ไม่จริ้ง เถียงขาดใจ คนหล่ออย่างนายเนี้ยแหละ เปอร์เซ้นเป็นไปได้เลยล้านมาก 
" ถามจริง นี้กำลังพูดหลอกตัวเองอยู่ใช่ป่ะ "
" ง้ะ "   เฮ่อ ให้ตายเหอะ นี้ฉันรักคนไม่เต็มบาทแบบนี้ได้ไงมันเกิดการผิดพลาดอะไรแน่ๆ 
" แล้วนี้ สรุป นายจะไปเก็บร้านได้ยัง จะหกโมงแล้วเนี้ยจะไม่ปิดใช่ไหมร้านอ่ะ  " ใช่ หรือจะผิดเที่ยงคืนเอาแบบเซเว่นเลยม่ะ แลไม่กระเตื้อง
" โห้ เดี๋ยวนี้ มีออกคำสั่ง แลดูมีอำนาจนะเราอ่ะ กล้าสั่งคนอย่างคิมแทฮยองเหรอห้ะ  " ไม่กล้าหรอก แต่แค่ยืนจ้องตาเขียวปัดพร้อมเอามือคำ้เอวอย่างเอาเรื่องแค่นั้นเอง เอาสิ 
" ก็ได้ครับ เดี๋ยวจะไปทำเดี๋ยวนี้แหละ "  และนั้นทำให้ร่างหนาได้แต่ยิ้มแห้งๆให้ก่อนจะรีบเดินออกจาเคาเตอร์และตรงไปเก็บร้านอย่างเร็ว ทำให้ร่างบางได้แต่ถอนหายใจและส่ายหน้าให้ ต้องให้ดุตลอด 


" เดี๋ยว   นี้ไม่ใช่ทางกลับบ้านนิ " ฉันเอ่ยถามออกพร้อมมองไปยังทางข้างในขณะนั่งอยู่ในรถหลังจากที่เราออกจากร้านกันมา 
" ก็ไม่ใช่ไง  อีกอย่าง ฉันบอกเหรอจะพาเธอไปส่งบ้านอ่ะ " เอ้า ไม่กลับบ้านแล้วจะไปไหน 
" แล้วนายจะพาฉันไปไหนไม่ทราบ " 
" ไม่บอก รอดูเอาเอง " ร่างหนาพร้อมยกยิ้มด้วยรอยยิ้มนึกสนุกทำให้จีซุได้แต่นั่งครุ่นคิดมองคนข้างๆแต่ก็ไม่ได้ขัดอะไรออกไป จนกระทั้ง ก็ถึงยังที่หมาย

" ร้านเกม พาฉันมาร้านเกมเนี้ยนะ  " ฉันเอ่ยถามออกไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองพร้อมมองร้านเกมส์ตรงหน้าที่คนข้างๆกำลังมองมันด้วยแววตาดูสนุกสุดๆ 
" อ่ะห้ะ  ป้ะ เข้าไปกัน " 
" นี้ถามจริงนะ ว่างมากเหรอ ถึงได้พาฉันมาที่นี้อ่ะ " 
" ก็นิดหน่อย บอกแล้วไงสำหรับเธอแล้ว ฉันมีเวลาให้ตลอด " เฮ่อออ แต่ตอนนี้เริ่มชักไม่อยากได้แหละ 
" ป้ะ "
" ห้ะ "
" มาเร็ว "
และไม่นานเข้ามาลากแันเข้ามาก่อนจะที่เราจะพากันเดินดูเด็กๆ เล่นกันไปกันจนเกือบจะรอบร้านคือ เด็กสมัยนี้เล่นเกมส์เก่งมากๆ แบบโคตรเก่ง จนไม่นานเราทั้งสองก็เดินมายืนยังเกมส์แป้นบาส
" อ่ะ " ตาวีว่าพร้อมยื่นลูกบาสมาให้ทำให้ฉันได้แต่ยืนมองลูกบาสในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นเชิงถาม
" โยนก่อน "
" เพื่อ??? " 
" แข่งกัน ใครแพ้ ต้องเลี้ยง " ห้ะ เลี้ยง แบบถามกันก่อนไหม ใครจะเลี้ยงยังไง  ไม่ใช่คิดได้แล้วทำเลยแบบนี้
" โอ้ย ไม่เอาหรอก  ฉันเล่นไม่เก่ง " นั้นสิ เล่นไปมีหวังก็แพ้ ไม่เอาอ้ะ 
" พูดอย่างกะฉันเล่นเก่ง " ร่างหนาบ่นว่าออกมาเบาๆ อย่างบ่นตัวเอง และนั้นทำให้หญิงสาวที่ได้ยินไม่ชัดหันไปถาม
" ห้ะ " เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ ไม่ได้ยินอ่ะ เสียงเพลงมันดัง
" ไม่รู้แหละ รีบโยนๆเร็วเข้า ไม่งั้น ไม่พากลับบ้านนะ " อะไรวะ ตรรกะนี้อีกแหละ 
"เออ ก็ได้ " และนั้นทำให้หญิงสาวจำใจเดินไปเล่นตามที่บอก แต่
" ไหนบอกเล่นไม่เก่งวะ " วีที่ได้แต่ยืนอึ้งกับคะแนนและการเล่นของหญิงสาวที่ชูดเอาๆ อย่างเมามัน จนไม่นานเวลาก็หมด แบบ เล่นไม่เก่ง ใช่เหรอ 
" ตรานายละ "  จีซูหันมาบอกพร้อมยกยิ้มก่อนที่คนที่ยังคงอ้าปากค้างจะหันมามองพร้อมเอ่ยถาม
" นี้ถามจริง เล่นไม่เก่งจริงดิ "
" ก็นะ " ไม่รู้สิ พอดีมันมืออ่ะ นี้เพิ่งเคยเล่นครั้งแรกจริงๆนะ  และนั้นทำให้วีเดินไปที่แป้นบาสก่อนจะเริ่มเล่นและสุดท้าย
" เย้ ฉันชนะ นายแพ้ เพราะงั้น..." ฮ่าๆๆๆ แพ้ราบคาบ โห้ย ทุเรศมาก เด็กมันยังเล่นได้เยอะกว่าเลย 
" เดี๋ยว " อะไรอีก อย่ามาด้งมาเดี๋ยวนะ ไม่ได้
" อะไรอีก นายแพ้แล้ว อย่ามาเบี้ยวนะ นายพูดเอง ห้ามคืนคำดิ " 
" ไม่ได้จะเบี้ยว เอาเป็นว่าฉันจะสั่งไก่กับโค้กให้เครไหม "
" เคร "
" แต่ว่า..." แต่ว่าอะไรวะ  
" ฉันอยากเล่นอย่างอื่นอีกอ่ะ  " ยังจะเล่นอีกเหีอ 
" เล่นอะไร ?? "
"  เกมส์มวย " มวย เล่นไง 
" เกมส์มวยเนี้ยนะ "
" อ้ะห้ะ " ไม่และรอช้าเขาก็ลากฉันไปยังห้องเครื่องเล่นที่มีอุปกรณ์วางอยู่พร้อมกับจอเกมส์จนาดใหญ่ 
" อ่ะ เอาไป " อีตาวีว่าพร้อมยื่นที่จับสีขาวๆมาให้สองอัน ซึ่งฉันก็ได้แต่ยื่นมือไปรับมาอย่างไม่ได้ขัดอะไร 
" อารมณ์ไหนเนี้ย ถ้าอยากต่อยมวยก็ไปที่ยิมดิ มาเล่นแบบนี้มันจะนุกเหรอ " นั้นดิ นุกเหรอ แบบ แค่ขยับ แล้วต้องดูผู้ต่อสู้ในจอเนี้ยนะ นุกตรงไหน
" นุกดิ นุกมากๆเลยด้วย " 
" นุกอย่างไง???? " 
" เล่นดูก่อนนะ แล้วเธอก็จะรู้ว่ามันนุกยังไง "  ถามจริงมันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอคะ แบบไอ้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้อีก ทำไมรู้สึกใจคอไม่ดีเลยแหะ และจากนั้นเกมส์เริ่มจนผ่านไปสักพัก ฉันดูเหมือนจะชนะ แต่ว่า
" เฮ้ย นั้น "
"เฮ้ยนี้ " ฉันที่หันไปมองตามเสียงที่อยู่จะถูกเขาจับรวบมือเอาไว้ทำให้ฉันขยับตัวจับไม่ได้ ก่อนที่เจ้าตัวจะทำท่าชกไปมาจน
" ฮ่าๆๆๆ ฉันชนะ " แม่วโคตรขี้โกงอ่ะ บอกเลย 
" ขี้โกงอ่ะ  อะไรวะ ไม่เอาหรอก นายขี้โกง เล่นแบบนี้ได้ไง นิสัยไม่ดี " ฉันว่าพร้อมทิ้งที่จับอย่างเซงๆด้วยความไม่สบอารมณ์
" ก็เรียนมาจากเธอไง " เรียนมาจากฉัน ???
" ห้ะ " แต่แทนที่จะได้เข้าใจ อีตานี้กลับเอาแต่มองหน้าฉันและยิ้มออกมาแบบยิ้มอะไรขนาดนั้น ยิ้มอย่างมั่นเขี้ยวเหมือนจะกินฉันเข้าไปทั้งตัวแล้ว
" ยิ้มอะไร แล้ว จ...จะ จะทำอะไร " 
" ก็ทำแบบที่เคยทำไง " เขาตอบในขนาดที่ฉันคอยๆถอยหลังหนีเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ๆด้วยรอยยิ้มมีเลสนัยบางอย่างจนฉันสะดุดนั่งไปยังโซฟาที่ติดกับกำแพง
" ห้ะ ทำอะ อือ..." และยังไม่ได้ถามออกไปใบหน้าหนาก็เอียงหน้าอย่างเร็วก่อนที่ริมฝีปากหนาจะประกบริมฝีปากอย่างเร็ว และด้วยความตกใจทำให้ร่างเล็กได้แต่สติหลุดก่อนที่จะรีบผลักออก
" ทำแบบนี้ไง จำได้ไหม "
" ไอ้บ้า " จำบ้าอะไรล่ะ เล่นอะไรเนี้ย  แล้วนี้หัวใจฉันจะเต้นทำไม 
" จำไม่ได้เหรอ อะเอาใหม่ "
" เฮ้ยอย่า จำได้แล้ว " ฉันรีบยกมือห้ามอย่างแทบจะกราบเลยก็ว่าได้ เมื่อเห็นคนตรงหน้าทำท่าจำทำอีก 
"  ก็นึกว่าจำไม่ได้ " อันที่จริงก็จำได้นานแล้วแหละ แต่ว่า คือก็ไม่คาดคิดไหมล่ะ 
" แหม เล่นแบบนี้ใครจำไม่ได้ก็บ้าแล้ว " ฉันพูดออกไปพร้อมอมยิ้มหน่อยๆ ทำให้เขายิ้มตาม แบบ ถ้าฉันจำไม่ได้นี้ไม่พาไปโรงแรมเลยเหรอ 
" เป็นไง อยากเล่นต่อป้ะ "
" ไม่เล่นแล้วโว้ย " เล่นบ้าอะไรอีก คิดถึงใจฉันบ้าง  มันจะระเบิดแล้วโว้ย
" เอ้า ทำไมอ่ะ "  ก็ไม่เล่นไง ไอ้บ้า อยู่ๆมายืนจูบกันท่ามกลางร้านเกมส์  โอ้ยยย ไม่เคยมีคำว่าอายกับหมอนี้จริงๆ  และนั้นทำให้ได้แต่หันหน้าหนีอย่างอายๆ และก็เหมือนคนถามจะรู้ทำให้เขายกยิ้มให้ก่อนจะทำเป็นพูดแก้ขัด
" อ้อ จะกินไก่ อ่ะ ๆ เข้าใจ " เออ อยากกินไก่ ให้ตายเหอะ หน้าแดงไหมวะ เนี้ย แล้วเมื่อกี้คนเห็นรึเปล่าก็ไม่รู้ อีตาบ้า อ้ากกกกกกกกก ไก่กู ไม่กงไม่กินแล้ว 
" แล้วสรุป จะสั่งได้ยังไก่อ่ะ "
" ก็ได้ เดี๋ยวสั่งให้ แต่รอให้ หายเขินก่อน เดี๋ยวกินไม่อร่อย " อ่ะ มันจะไม่หายก็ตรงนี้แหละ ขยี้เก่ง  กูจะบ้าตาย 
" นี้  ใครเขิน ไม่ได้เขินสักหน่อย "
" ไม่เคยเล้ย หน้าแดง หุบยิ้มไม่ได้แบบนี้ไม่เขินเลย " จะล้อทำไมวะเนี้ย  โอ้ยยย และนี้ก็อมยิ้มไม่หยุดอีก ฉันเนี้ย 
" ใครยิ้ม " แหม ช่างกล้าถามนะ จีซู แก ช่างกล้า อีที่ยิ้มอยู่นี้ ร่างโครนนิ่งมั้ง
" ถามจริง จะถามแบบนี้จริงเหรอ " เออ ไม่ถามก็ได้ โอ้ยย 
" รีบๆสั่งไก่มาได้แล้ว จะได้รีบกินจะได้รีบกลับ ดึกเล่า "
" คร้าบๆๆ คนอะไรเขินแล้วทำเป็นดุตลอด เฮ่ออ คนหล่อเซง  " และก็นะ  เกลียดดดด โอ้ยยจี้จริงๆ  บอกเลย ไม่อยากกินแล้วไก่ อยากได้ปีบมาคุมหัวแทน เขินวุ้ย 
" แต่เอาจริง ฉันว่าไม่ต้องกินไก่หรอก กินฉันแทนดีกว่า ดูน่าอร่อยกว่าเยอะเลย กินม่ะ  " บอกเลย ว่าอีวี เธอขี้อ่อยมาก  แบบเสนอตัว แบบ เออนั้นแหละ ถ้านางถอดเสื้อได้คงถอดอ่ะ 
" ไม่โว้ยย รีบๆไปสั่งมาได้แล้ว เล่นอยู่ได้ ไอ้บ้า "
" เอ้า หยอกแฟนตัวเองหน่อยก็ไม่เหรอ " และดูทำหน้า อยากจะตบซ้ายตบขวาสักฉากสองฉากถ้าไม่ติดว่า อารมณ์ที่ต้องกลั่นขำอยู่อ่ะนะ แบบยิ้มจนแก้มจะแตกแล้วโว้ย
" ขอเหอะ เลิกเล่นได้แล้ว .... ฉันปวดแก้ม " ฉันพูดบอกออกไปทำให้อีตาวีได้แต่หลุดขำออกมาเช่นเดียวกับฉันแบบ ต้องมาอมยิ้มกลั่นขำอะไรแบบนี้ถามจริง 
" ฮ่าๆๆ เลิกก็ได้ สงสาร  ฮ่าๆๆๆ แก้มปูดหมดแล้ว " อีวีว่าพร้อมชี้มาที่แก้มฉันที่กลั่นยิ้มจนปูดเป็นลูกส้มอยู่บนหน้า แบบ จะขำตัวเองหรืออะไรดีที่ต้องมาเขินจนเจออะไรแบบนี้ ถึงแม้ว่ามันจะดูบ้าๆบอไปบ้างแต่ก็รู้สึกดีนะ เวลาได้อยู่กับเขาแบบไม่รู้สิ อย่างน้อยในแต่ละวัน อีตานี้ก็ทำให้ฉันยิ้มและหัวเราะ หรือบางทีก็ปวดหัวได้ในตลอดเวลาแบบ อารมณ์ขึ้นๆลงๆ เหมือนจะบ้าไปพอๆกับนางแหละ และฉันก็ยังแปลกใจที่ฉันยังอยู่กับเขาได้ นี้สรุป ฉันต้องบ้าพอๆกับหมอนี้ใช่ม่ะ ถึงอยู่ด้วยกันได้อ่ะ


ต่อของ จีมโรสและลิสกุกตอนหน้านะจ้ะ 

....................................................................................................................................
อัพแล้วจ้า หายไปนาน อยากบอกว่าต้องขอโทษที่อยู่ก็หายไปไม่ได้บอก แต่มันยุ่งมากกอ่ะ แบบ ทั้งงาน ทั้งโปรเจค ไหนจะที่โคออปอีก วุ่นวายปวดหัว แบบวุ่นไปหมด แต่ยังไง ก็ยังรักและคิดถึงเรื่องนี้เสสมอว่างๆ ก็อาจจะช้าไปบ้าง แต่ก็มาลงให้แล้วน่าา อย่าเพิ่งทิ้งกันล่ะ เอาเป็นว่าจะทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้ เพื่ออยากทวงนิยายหรือคุยกับไรท์ เอ้ ไรท์หายไปไหน มาอัพสิ หรือจะด่า อะไร ก็ เชิญ แต่ไม่จำเป็นอย่าด่านะ ไรท์คนบอบบาง กลัวว

กดมาเลย  จิ้มๆมา  นะจ้ะ รีดจ้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

448 ความคิดเห็น

  1. #400 lizkook97line127 (@lizkook97line127) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:20

    รอ~~ลิซกุก>•<


    #400
    0
  2. #399 Blinkkk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 19:50

    สนุกมากค่ะไรท์อ่านไม่มีเบื่อ ฟินมากกกก5555 โอเคโมเม้นต์แต่ละคนดีสมกับที่รอคอย ขอแบบตอนจบมีเบบี๋น้อยได้มั้ยคะไรท์ ถ้าเป็นไปได้อยากให้มีเรื่องต่อของเหล่าเบบี๋ของแต่ละคนด้วย55555ไม่อยากให้จบเลยอ่ะ สนุกมากกกก สู้ๆนะคะไรท์เป็นกำลังใจให้ ปล.อย่าดองนานนะ555

    #399
    0
  3. #398 Proudiiz_preaw (@Proudiiz_preaw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 14:59

    ต่อค่าาา

    #398
    0