VENUS OF KILLER [Blackpink x bts ]

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    21 เม.ย. 62





" นี้ที่น่ะเหรอ พี่จีซู ที่ที่ มันส่งมาในโทรศัพท์อ่ะ " โรเซ่เอ่ยถามเมื่อทั้งหมดมาถึงยังที่นั้นนัดหมายพร้อมมองไปรอบๆอย่างไมค่อยไว้ใจ
" อืม น่าจะที่นี้แหละ " จีซูพยักหน้าตอบ
" ท่าเรือเนี้ยนะ "
" อะห้ะ " 
" แล้วว่าแต่ มันตรงไหนอ่ะ " โรเซ่เอ่ยถามต่อทำให้จีซูก้มมองข้อความในโทรศัพท์ทำให้เจนนี่และโรเซ่ก้มมามองตาม
" ในนี้บอกว่า  เรือนำเที่ยวส่วนตัวชื่อ DETOY " 
" DETOY เหรอ อืม......... " 
เมื่อได้ยินดังนั้นทั้งสามก็พากันมองหาก่อนที่โรเซ่จะเหลือบไปเห็นอักษรที่สกรีนอยู่บนเรือลำหนึ่ง
" ใช่อันนั้นป้ะ "  และนั้นทำให้หญิงสาวชี้บอกก่อนที่ทุกคนจะหันไปมองตาม
 " ไหน " เสียงเจนนี่เอ่ยถามพร้อมมองตามที่เพื่อนสาวชี้ไปก่อนที่จีซูจะพูดบอก
" ใช่ "
" งั้นป่ะ " ไม่รอช้าเจนนี่ที่จะพุ่งเดินไป แต่ก็โดนโรเซ่ห้ามไว้ก่อน ทำ
" เดี๋ยว "
" อะไร มีอะไรยัยโรส " ร่างบางหันมาถามอย่างไม่เข้าใจเช่นเดียวกับจีซูที่ก็เลิกคิ้วเชิงถามเช่นกัน
" แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงว่า ไอ้คนที่ส่งมามันจะไม่เล่นอะไรตุกติก " เมื่อได้ยินดังนั้นทั้งเจนนี่และจีซูจึงหันมองหน้าก่อนจะหันกลับมามองคนถามและเป็นจีซูที่พูดตอบไป
" ไม่ต้องห่วง เรื่องนั้นพี่คิดไว้แล้ว " และนั้นทำให้โรเซ่ได้แต่ทำหน้างง
" เจนนี่ "
" อืม เข้าใจแล้ว " เจนนี่พยักหน้าอย่างเข้าใจเมื่อคนเป็นพี่พูดบอกและเร็วกว่าเจนนี่ใช้จังหวะที่โรเซ่เผลอจับแขนเธอไปข้างหลังก่อนจะใช้ที่ล๊อคมือที่เธอเตรียมมาล๊อคแขนหญิงสาวเอาไว้กับเสาจอดเรือทำให้โรเซ่ที่ไม่ทันระวังตัวได้แต่อึ้งงงอย่างไม่เข้าใจพร้อมพยายามพูดให้ทั้งสองปล่อย 
" เฮ้ย พวกพี่จะทำอะไรอ่ะ ปล่อยหนูนะ ไม่เอาดิ ไม่เอาแบบนี้ พี่จีซุ เจนนี่ " โรเซ่ว่าพร้อมพยายามดึงให้ที่ล็อคมันหลุดแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเลย
" ขอโทษนะโรเซ่ แต่ เผื่อมีอะไรผิดพลาดอ่ะ " เจนนี่ว่าอย่างรู้สึกผิดที่ต้องทำแบนนี้แต่ช่วยไม่ได้ เผื่อมีอะไรไม่ชอบมาพากลขึ้นมาอย่างน้อยแกก็ต้องรอดไปให้ได้ ฉันเชื่อแบบนั้น 
" เฮ้ย ไม่เอา ไม่เอาแบบนี้ เจนนี่ปล่อยเลย พี่จีซู " โรเซ่โวยวายอย่างไม่ยอมก่อนจะหันไปมองจีซูเชิงขอร้อง 
" เอาเป็นว่า ถ้าภายในสี่สิบนาที พี่ไม่ออกมา รีบหนีไปจากที่นี้ซะ " แทนที่จะสงสารแต่กลับกลายเป็นว่าเธอพูดบอกสิ่งต้องการแทน ทำให้หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าปฎิเสธรัวๆ อย่างไม่ยอม
"  เฮ้ย ไม่เอา ไม่หนูไม่เอาแบบนี้ เจนนี่ปล่อย "
" ขอโทษ " ถึงจะอยากปล่อยแต่หญิงสาวก็ทำไม่ได้ เลยได้แต่ก้มหน้าขอโทษออกไปอย่างรู้สึกผิดและหันหนีแทน
" เฮ้ย ไม่ได้นะ พี่จะมาจับหนูไว้อย่างนี้ไม่ได้ เรามาด้วยกันนะ พี่จะทิ้งหนูเหรอ "
" ไม่ได้ทิ้ง แค่กันเผื่อไว้ อย่างน้อย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พี่ก็เชื่อว่าเราเอาตัวรอดได้ " 
" พี่จีซู "  และดูเหมือนว่าคนที่ฟังจะไม่เข้าใจเอาซะเลยทำให้เจนนี่ที่เห็นแบบนั้นทันไม่ได้กำลังจะหันไปพูดกับจีซูใหม่
" เออ พี่จีซู ฉันว่า..."
" ไปเถอะเจนนี่ " แต่เหมือนหญิงสาวจะรู้ทำให้เลือกที่จะใจแข็งและหันหลังเดินหนีไปทำให้เจนนี่ได้แต่มองตาม
" พี่จีซู ไม่เอาแบบนี้ พี่จีซู   " และนั้นทำให้โรเซ่ได้แต่ร้องตามอย่างรับไม่ได้ก่อนจะหันกลับมามองคนที่ยังยืนอยู่ด้วยแววตาเชิงขอร้อง
" เจนนี่ " จึงแม้อีกใจจะอยากช่วยแต่อีกใจก็กลัวจะขัดพี่จีซูไม่ได้อีก  ทำให้หญิงสาวได้แต่สบถออกมา
" โอ้ย ไม่รู้แล้วโว้ย ขอโทษแล้วกัน " เธอว่าก่อนจะตัดใจสินใจเดินถามจีซูไปทำให้โรเซ่แต่มองตามอย่างหงุดหงิดพร้อมมองที่ข้อมือที่ดูเหมือนมันจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่แกะมันออก
" จิ ฮึ่ย "  เธอไดเแต่ยืนสบถพร้อมพยายามองหน้าตัวช่วยก่อนที่สมองจะคิดอะไรได้ 
" จริงด้วย ยัยลิส " ไม่รอช้าเมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้โดนล็อคล้วงเขาไปที่กางเกางก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร
ตืดๆ 
" ใครโทรมาอ่ะ " ทางด้านหญิงสาวที่กำลังนั่งปอกผลไม้ให้ร่างหนาในห้องเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นทำให้ร่างหนาที่ได้ยินท้วงคืน และเมื่อเห็นปลายสายที่โทรมาทำให้หญิงสาวนิ่งเงียบไป เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนจะพูดบอกไป
" อ้อ โรเซ่น่ะ ฉันขอคุยโทรศัพท์แปปหนึ่งนะ " และนั้นทำให้เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเดินออกมาจากห้องเพื่อไม่อยากให้ร่างหนาได้ยินทำให้จองกุกได้แต่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไปคุยไกลๆด้วย แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ สะบัดหัวไล่ความคิดอย่างไม่ใสใจ
" ว่าไงยัยโรส มีอะไร" ลิซ่ากดรับพร้อมพูดกรอกต้นสายไป โดยที่สายตาก็ยังมองเข้าไปในห้อง 
( แกช่วยฉันด้วย ) เสียงที่พูดตอบมาทำให้ร่างบางต้องขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
" ช่วย ช่วยอะไร แล้วแกเป็นอะไรทำไม ต้องให้ฉันช่วย แล้วพี่จีซุกับเจนนี่ล่ะ " ใช่ แล้วคนอื่นๆไปไหน ทำไมต้องให้ฉันช่วย เป็นอะไร 
( ก็พี่จีซูอะดิ สั่งให้เจนนี่จับฉันล๊อคเอาไว้กับเสาเนี้ย แล้วก็พากัน เข้าไปในเรือกันสองคน "
" เรือ???? หรือว่า..." และเหมือนจะคิดออกกับคำพูดของเพื่อนทำให้เธอตาโตขึ้นมาทันที
( ก็ที่ที่คนในข้อความส่งมานั้นแหละ )
เมื่อได้ยินแบบนั้นเล่นเอาหญิงสาวยิ่งกังวลไปใหญ่ด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ไม่วายเหลือบไปมองคนในห้องเพราะกลัวว่าจะได้ยิน
"  แล้วตอนนี้แกอยู่ไหน "
( อยู่ที่....)
 เมื่อวางสายเสร็จ ร่างบางก็ได้ทำหน้าครุ่นคิดอย่างเครียดๆ พร้อมมองคนในห้อง ก่อนจะถอนหายใจและตัดสินใจเดินไป

" ทำไมไปนานจัง "  จองกุกที่เห็นว่าหญิงสาวออกไปคุญโทรศัพท์นานก็แต่นั่งบนไปมาอยู่บนเตียงอย่างเซงๆ และไม่นานเสียงประตูก็ถูกเปิดออก
แอ้ด
" ลิซ่าคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วเหรอ ทำไมไปนานจัง  นี้หิวมากเลยอยากกิน ..."
" เออ ฉันไม่ใช่คุยลิซ่าหรอกค่ะ " แต่ยังไม่ทันได้พูดจบเสียงที่แทรกขึ้นทำให้ร่างหนาชะงักไป ก่อนจะเอ่ยถามกลับ
" แล้วคุณเป็นใครครับ " จองกุกเอ่ยถามด้วยความสงสัย 
" ฉันคือ พยาบาล ที่คุณลิซ่าไปบอกให้มาดูแลคุณแทนเธอนะคะ "
" ดูแลแทน ???  ทำไมต้องดูแลแทน แล้วเธอไปไหนครับ " .ใช่ ไปไหน แล้วทำไมต้องมาดูแลแทนด้วย เกิดอะไรขึ้น 
" พอดี เธอบอกว่าเธอปวดหัวนิดหน่อย เลยจะไปพักที่ห้องสักแปป เลยให้ฉันมาดูแลคุณแทนในขนาดที่เธอไม่อยู่นะคะ " ถึงแม้จะสงสัยและรู้สึกแปลกๆนิดหน่อย แต่ร่างหนาก็ได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจไปให้
" งั้นเหรอครับ "
" ค่ะ "
" แล้วเธอ  เป็นอะไรมากรึเปล่าครับ " 
" เห็นเธอบอกว่าปวดหัวมากๆ ฉันเลยให้ยาเธอไปทาน แต่ยังไม่ทันได้ถาม เธอก็เดินกลับเข้าห้องไปเลย ตอนนี้ก็น่าจะนอนพักอยู่มั้งคะ " ปวดหัวขนาดนั้นเลยเหรอ สงสัยจะปวดมาก ช่างเหอะ ให้นอนพักผ่อนก็แล้วกัน วันนี้ก็มาอยู่กับเราตั้งแต่เช้าแล้วนิ 
" ขอบคุณครับ "
" ไม่เป็นไรค่ะ "


เมื่อเข้ามาในเรือท่องเที่ยวขนาดใหญ่แล้ว ทั้งเจนนี่และจีซูก็พากันเดินอย่างระแวงมองไปรอบๆด้วยความระวังท่ามกลางความเงียบและเสียงเรือที่โครงเครงไปตามแรงคลื่นก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องเก็บของใต้ท้องเรือ ที่เต็มไปด้วยถังนำ้มันและข้าวของต่างๆเกี่ยวกับเรือ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเดินไปยัง ตรงที่โล่งที่มีเก้าอี้โยก โยกไปมาอยู่
และนั้นทำให้ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะมองไปยังม้านั่งของใครคนหนึ่งที่นั่งหันหลังให้ทั้งสองอยู่
" เออ พวกเรามาแล้ว " เสียงที่เหมือนกับคำบ่งบอกเป็นสัญญาณเพื่อให้คนที่นั่งอยู่รู้ตัวก่อนที่เก้าอี้นั้นจะหยุดลงทำให้เจนนี่ค่อยๆเอามือจับไปที่ปืนด้านหลังที่เน็บไว้กับกางเกงด้วยความไม่ไว้ใจเช่นเดียวกับจีซูที่พยายามทำใจนิ่งสู้เสือเข้าไว้ ก่อนที่ไม่นานคนที่ค่อยๆลุกขึ้นจะหันมาพร้อมยกยิ้มให้
" ด๊อกซึง " ทั้งสองพากันตกใจอย่างไม่คาดคิดเมื่อเห็นใบหน้าของคนตรงหน้าที่ยืนยิ้มมาให้พวกเธออยู่
" ท..ทำไม คุณถึงมาอยู่ที่นี้ คุณไม่ได้ติดคุกหรอกเหรอ " เจนนี่เอ่ยถามออกไปอย่างไม่เข้าใจด้วยความงงไปหมด ซึงรีไม่ได้ตอบเพียงอมยิ้มให้ก่อนจะเหลือบไปมองมุมมืดมุมหนึ่งก่อนจะเผยให้เห็นใครที่เดินออกมา
" คุณยู " หญิงสาวได้แต่อึ้งและงงไปหมดอย่างไม่เข้าก่อนที่ผู้เรียกชื่อจะก้มโค้งให้อย่างทักทายและยืดหลังตรงอมยิ้มออกมา
" นี้มันอะไรกันคะ ฉันงงไปหมดแล้ว "
" นั้นสิ ทำไมพวกคุณถึงอยู่ที่นี้หรือว่า ..."" เจนนี่เสริมก่อนจะหันไปมองหน้ากับจีซูอย่างเหมือนจะนึกออก
" พวกคุณคือคนที่ส่งข้อความไปหาพวกเรางั้นเหรอ "
" พวกคุณทำแบบนี้ทำไม ต้องการอะไร ฉันไม่เข้าใจ พวกคุณมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ " จีซูเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าต้องการคำตอบเช่นเดียวกับเจนนี่ที่ก็จ้องอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน
" ก็สะสางเรื่องทุกอย่างให้จบไง "
" จบยังไงอ่ะ มีอะไรต้องสะสางอีกงั้นเหรอ " จีซูย้อนถามซึงรีกลับ ร่างหนาไม่ได้ตอบเพียงหยิบซองเอกสารในมือที่ถืออยู่ขึ้นก่อนยื่นให้คนตรงหน้า และนั้นทำให้สองมองหน้ากันอย่างครุ่นคิดพร้อมมองเอกสารนั้น
" นี้ไง สิ่งที่ฉันสมควรจะทำ "


ทางด้านโรเซ่
" ยัยโรส แกอยู่ตรงไหน " ลิซ่าที่มาถึงยังท่าเรือเอ่ยถามปลายสายพร้อมมองไปรอบๆ
" ฉันอยู่ตรงเสาเรือต้นแรกอ่ะ ตรงด้านหน้าเลย " และนั้นทำให้หญิงสาวหันมองตามที่ได้ยินก่อนจะพบเข้ากับหญิงสาวที่ยืนอยู่
" เห็นแล้ว " ไม่รอช้าหญิงสาวรีบวิ่งไปยังจุดที่เพื่อนยืนอยู่ทันที
" ยัยลิส " 
" แปปนะ " เมื่อเห็นข้อมือที่ถูกล็อคเอาไว้ทำให้ร่างบางมองไปรอบๆเพื่อจะท่าอะไรมาแกะออกก่อนที่สมองจะเหมือนคิดได้ทำให้ใช้มือจับไปที่บนหัวก่อนจะหยิบกิฟดำออกมาและนำไปสะเดาะกุญแจทันที
แก็ก
และมันก็ได้ผลจริง กุญแจถูกถอดออกมาก่อนจะหล่นลงพื้นไป
" แล้วพี่จีซูกับเจนนี่ล่ะ " ไม่รอช้าหญิงสาวเอ่ยถามออกไปทันทีทำให้โรเซ่หันพร้อมชี้ไปที่เรือ
" อยู่ในเรือลำนั้น "
" งั้นเข้าไปกันเถอะ "
" อืม "
ไม่รอช้าทั้งสองรีบแอบเข้าไปในเรือทันทีอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้ใครจับได้ก่อนจะพากันไปยังใต้ท้องเรือตามที่ข้อความบอกเอาไว้
" นั้นไง " โรเซ่ที่เห็นกลุ่มคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่อุทานขึ้นทำให้ลิซ่าต้องรีบเอามือปิดไว้
" ชู่วว อย่างเสียงดัง "  
" โทษๆ " 
โรเซ่ได้แต่ทำหน้าเจื่อนให้อย่างลืมตัวทำให้ลิซ่าจะส่ายหน้าให้ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันย่องเข้าไปแอบตรงถังนำ้มันเพื่อไม่ให้ใครรู้


ทางด้านจีซู
" หมายความว่าไง ในนั้นมันมีอะไรงั้นเหรอ " จีซูเอ่ยถามออกไปทำให้ซึงรียื่นชูเพื่อบ่งบอกให้เธอเข้ามาเอามันอีกครั้ง
" ลองเอาไปดูสิ แล้วเธอจะรู้ " และนั้นทำให้ทั้งสองชั่งใจอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะเป็นเจนนี่ที่เป็นคนเดินเข้าไปหยิบก่อนจะหันมาและเปิดมันออก
" นี้มัน " เมื่อเปิดออกพร้อมดึงเอสารพวกนั้นออกมาทั้งสองก็พากันตกใจเมื่อเห็นกระดาษพวกนั้น 
" ต่อไปนี้ พวกเธอจะมีตัวตนแล้วนะ ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ต่อไปนี้พวกเธอคือ เจนนี่ จีซู โรเซ่ และลิซ่า คนใหม่ ที่มีชีวิต ไม่ใช่ เจนนี่ จีซู  ลิซ่า และโรเซ่ คนเก่าที่ตายไปแล้ว " ซึงรีทำให้ทั้งสองที่ยังอึ้งอยู่พูดไม่ออกเมื่อเห็นเอกสารทะเบียนราษของพวกเธอที่เป็นเหมือนกับใบเกิด บัตรประชาชนหรืออะไรสักอย่างที่บ่งบอกว่าพวกเธอมีตัวตนในประเทศแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงคนที่ไร้สัญชาตไร้เชื่อชาติ เหมือนที่ผ่านมา 
" แล้วคุณไปเอาเอกสารพวกนี้มาจากไหน คุณทำมันเองงั้นเหรอ " เจนนี่เอ่ยถามออกไปเมื่อตั้งสติได้ด้วยความอยากรู้
" มันก็ไม่ได้ยากสำหรับฉันนิ   อีกอย่าง ก็แค่แปลมแปลงเอกสารการตายของพวกเธอ เอารูปคนอื่นใส่ในทะเบียน จากนั้นทำเรื่องย้ายเปลี่ยนมันใหม่แค่นั้น  หรือเอาง่ายๆ แค่ลบประวัติและทำมันขึ้นมาใหม่ ในฐานะ ประชากรของประเทศนี้แค่นั้นเอง ไม่ให้เห็นจะยากเลย  "
" งั้นแสดงว่า..."
" ใช่ก็อยากที่ฉันบอก จีซู โรเซ่ เจนนี่ ลิซ่า คนเก่าตายไปแล้ว ตอนนี้เธอแค่ เป็นเจนนี่ จีซู โรเซ่  ลิซ่า คนใหม่ จากบ้านเด็กกำพร้าสักทีหนึ่ง ในประเทศนี้ก็เท่านั้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเรื่องที่ผ่านมา พวกเธอเป็นเพียงแค่คนบริสุทธิ์ทั่วๆ ไป ที่ใช้ชีวิต เหมือนกับคนอื่นๆ " เมื่อพดจบทั้งสองก็ได้แต่นำ้ตาคลอออกมาจากคนที่ตายไปแล้วไร้ตัวตน ไร้ครอบครัวหรือแม้กระทั้งชื่อในประเทศแห่งนี้ตอนนี้เธอมีตัวตนแล้วอย่างงั้นเหรอ เช่นเดียวกับลิซ่าและโรเซ่ที่นั่งฟังอยู่ที่ยังคงอึ้งเมื่อได้ยินสิ่งที่ซึงรีพูด 
" นี้ ฮึก เรื่องจริงงั้นเหรอ " โรเซ่ว่าพร้อมนำ้ตาที่คลอออกมาก่อนจะค่อยๆยิ้มถึงแม้เธอจะยังไม่เห็นเอกสารนั้นก็ตาม
" ฮึ  ถือซะว่าเป็น ของขวัญสำหรับแทนคำขอโทษในเรื่องที่ผ่านมาก็แล้วกัน " ซึงรีพูดต่อทำให้ทั้งจีซูและเจนนี่มองหน้าก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ 
" หวังว่าเธอจะชอบนะ ลิซ่า โรเซ่ "  แต่แล้วร่างหนาก็พูดต่อพร้อมมองไปข้างหลังตรงถังนำ้มันทำให้เจนนี่และจีซูมองตามก่อนที่ทั้งโรเซ่และลิซ่าจะตัดสินใจค่อยๆเดินออกมา
" ยัยลิส ยัยโรส "
" เอาล่ะ ฉันว่าคงถึงเวลาแล้ว พวกเธอรีบออกจากที่นี้ดีกว่าก่อนที่ตำรวจจะมา " เมื่อได้ยินแบบนั้นทั้งสี่ก็พากันถึงก่อนที่จีซูที่กำลังจะเอ่ยถามไปเมื่อคิดเข้าใจถึงคำพูดเมื่อกี้
" นี้คุณ ..."
" การหนีคุกนี้มันก็เป็นอะไรที่ตื่นเต้นดีเหมือนกันเนาะ " ซึงรีว่าพร้อมยกยิ้มออกมาผิดกับสาวๆที่มีสีหน้ากังวลและเป็นห่วงมาให้
" ไปได้แล้ว ต่อไปนี้ก็ขอให้ความสุขกับชีวิตใหม่นะ อย่าจมปักอยู่กับอดีต เดินหน้าใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองชอบและอยากเป็น   ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น จงยิ้มไปกับมัน แล้วทุกอย่างจะดีเอง "
" ด๊อกซึง "
" เด็กๆ ของด๊อกเก่งอยู่แล้ว สู้ๆ อย่าทำให้สิ่งที่ทำมาสูญเปล่าล่ะ "
" ด๊อกคะ " ลิซ่าว่าสีหน้าเศร้าๆให้กับร่างหนาที่กำลังยิ้มให้พวกเธออยู่
วี้ว้อๆๆๆ 
" มากันแล้วสินะ " 
" ไปกันได้แล้ว เร็วสิ  " 
" แต่ว่า " เจนนี่ที่เหมือนจะท้วงขึ้นอย่างไม่เห็นด้วยแต่ก็โดนซึงรีพูดตัดขึ้นก่อน
" ไป แล้วก็ลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้หมด เมื่อออกจากเรือลำนี้ไป ทุกสิ่งทุกอย่างให้ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น   แล้วเดินหน้าใช้ชีวิตใหม่ให้เต็มที " ถึงแม้ว่าจะบอกอย่างงั้นแต่ทั้งสี่กับไม่มีใครคิดจะขยับเลย จนซึงรีต้องตวาดออกไป
" ไปสิ ยืนไรอยู่ล่ะ เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก "
" ขอบคุณนะคะ ด๊อก " และนั้นทำให้จีซูได้แต่ถอนหายใจอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนจะพยักหน้าพูดออกไป
" ไปได้แล้ว " 
" พี่จีซู เจนนี่ " ลิซ่ากับโรเซ่ที่เดินออกไปก่อนหันกลับมาเรียกผู้เป็นพี่และเพื่อนสาวก่อนจะทั้งสองจะจำใจเดินตามออกไป จนกระทั้งออกจากเรือไปในที่สุดๆ
" ขอให้มีความสุขมากๆนะเด็กๆ " ร่างหนาได้แต่พูดไล่หลังทั้งสี่และยกยิ้มออกมาก่อนจะหันไปพูดกับคนที่ยังยืนอยู่
" เธอก็เหมือนกัน   ไปได้แล้ว ขอบคุณมากสำหรับทุกอย่าง " ซึงรีพูดบอกร่างเล็กที่ยังคงยืนนิ่งๆไม่ไปไหน ก่อนที่ยูจะเป็นฝ่ายถามกลับ
" คิดดีแล้วใช่ไหม ที่จะทำแบบนี้ "
" อืม    ดีแล้ว    ขอโทษนะ   ที่รักษาคำสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้ " ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บแต่หญิงสาวก็ขัดไม่ได้ ก่อนจะตัดสินใจทำตาม
" งั้นก็ตามใจ ห้ามไม่ได้อยู่แล้วนิ " และนั้นทำให้หญิงสาวหันหลังจะเดินออกมา
" ยู " แต่แล้วเสียงที่เรียกจากด้านหลังทำให้เธอชะงักหยุดแต่ก็ไม่ได้หันไป
" มีความสุขมากๆนะ หวังว่าเธอจะเจอคนที่ดีกว่าฉัน  ลาก่อน " ร่างบางกำหมัดแน่นอย่างข่มอารมณ์เอาไว้และแข็งใจเดินออกมาอย่างไม่ได้หันไปมอง 
" เอาล่ะ ถึงเวลาแล้วสินะ "
แค่นี้ก็หมดเรื่องสักที ถึงเวลาที่ฉันต้องชดใช้ให้กับมันแล้วจริงๆ รอยยิ้มที่ยังคงยิ้มอยู่แบบนั้นของคนที่เดินนั่งที่เก้าอี้โยก ก่อนจะหลับตาลด้วยรอยยิ้มสบายใจ

ตูม !!!!
" ด๊อก " เสียงระเบิดที่ดังขึ้นพร้อมเรือที่ค่อยมีไฟไหม้จนลุกไปทั่วลำทำให้คนที่วิ่งออกมาจำต้องหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองอย่างตกใจกับภาพเรือที่เห็น และตามมาด้วยเสียงร้องโวกเวกโวยวายของคนเหล่าคน พร้อมความชุลมุนที่ตามมา
" ว้ายยย ไฟไหม้ ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย "
ทั้งสี่ได้แต่ยืนอึ้งอย่างไม่คาดคิดอย่างทำอะไรไม่ถูก และนั้นทำให้ยูที่เดินตามมาพูดบอก
" หนีไป "
" แต่ว่า " จีซูที่เหมือนจะขัดออกไปแต่ก็โดนยูตวากกลับด้วยสีหน้าจิงจัง
" เร็ว!!! "  
เมื่อเห็นดังนั้นทั้งลิซ่าและเจนนี่ที่เหมือนจะได้สติรีบพากันดึงร่างหญิงสาวให้เดินตามไป
" ไปก่อนเหอะ " ลิซ่าว่าพร้อมดึงจีซูได้เดินตามมาก่อนที่หญิงสาวจะจำใจหันหลังให้และวิ่งหนีตามไป


ทางด้านอีกฝั่งหนึ่ง

ตืดๆ 
" มีอะไรไอ้โฮบ " ร่างหนาในชุดอยู่บ้านตอบรับปลายสายก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาที่มี จีมิน และวี นั่งเล่นอยู่
( ฮยอง ผมให้ทีมผมช่วยจัดการเรื่องข้อความที่ส่งมาให้เราแล้วนะ )
" แล้วไง " ชูก้าถามออกไปด้วยความอยากรู้ก่อนจะเปิดลำโพงเพื่อให้อีกสองฟังด้วย
( คือ ต้นทางที่ส่งมา เป็นเบอร์ที่ไม่ได้ลงทะเบียน แถมตอนนี้สัญญาณขาดหายไป คาดว่าน่าจะโดนหักทิ้ง )
" แค่เนี้ยเหรอ " 
( ไม่ฮยอง มันไม่ใช่แค่นั้น ถึงเราจะไม่รู้ว่า ใครเป็นคนส่งมา แต่ว่า สิ่งที่ผมได้รู้ก็คือ..)
" คืออะไร " ชูก้าเอ่ยถามกลับอย่างสงสัยเช่นเดียวกัยจีมินและวีที่ก็ไม่ต่างกัน
( คือมันไม่ได้มีแค่ข้อความที่ส่งมาหาแค่พวกเราไง แต่มันยังมีข้อความที่ส่งไปหาพวกสาวๆด้วย แถมข้อความพวกนั้นยังแตกต่างจากที่พวกเราได้รับอีกด้วย )
" จริงเหรอ " ทั้งหมดพากันตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เจโฮปพูดก่อนที่ต้นปลายจะพูดต่อ
( อะห้ะ ข้อความของพวกเราน่าจะเป็นตัวหลอก เพราะของฝั่งสาวๆมีข้อความส่งไปที่พวกเธอหลายๆต่อครั้ง แถมยังมีการนัดให้พวกเธอไปเจอด้วย  )
" เมิงจะหมายความว่า  มีข้อความส่งมานัดให้พวกเธอไปเจองั้นเหรอ "
( ใช่ )
" แล้วในข้อความนั้นพวกเธอไปเจอที่ไหน " 
( ที่ท่าเรือ XXX ) 
" เมิงพูดใหม่สิ ที่ไหนนะ "  ร่างหนาเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจพร้อมมองไปที่ทีวีที่ถูกเปิดเอาไว้อยู่
( ท่าเรือ XXX )
เมื่อไม่นานมานี้มีเหตุระเบิดที่ท่าเรือ XXX โดยนักดับเพลิงพยายามช่วยกันดับไฟร่วมเป็นเวลากว่าสองชม ซึ่งตอนนี้สามารถควบคุมไฟได้แล้วโดยความเสียหายนั้นยังไม่สามารถระบุได้และในตอนนี้ยังไม่พบว่ามีผู้บาดเจ็บแต่อย่างใด .....
ชูก้าเอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเองพร้อมมองไปที่ข่าวที่ทีวีกำลังรายงานอยู่เช่นเดียวกับวีและจีมิน ก่อนจะกดวางสายไปและมองไปยังภาพเรือในทีวีที่มีไฟลุกไหม้อยู่ ไม่รอช้าจีมินรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหญิงสาวทันที
" รับสิ " 
แต่ดูเหมือนโรเซ่จะไม่รับเอาซะเลย และนั้นทำให้ชูก้าลุกขึ้นและเดินออกจากบ้านไปอย่างไว
" ฮยอง " 
วีที่เห็นแบบนั้นจึงรีบตามไปก่อนที่ทั้งสองจะตรงไปที่รถของตัวเอง ส่วนทางจีมินที่เห็นโรเซ่ไม่รับโทรศัพท์เขาจึงตัดสายก่อนจะวิ่งตามออกมาและตรงไปที่รถของตัวเองในจังหวะเดียวกันที่ทั้งวีและชูก้าขับออกไปแล้วด้วยความเร็ว 





" เออคุณ พยาบาลครับ คือช่วยพาผมไปที่ห้องลิซ่าได้ไหม คือผมเป็นห่วงเธอนะครับไม่รู้เธอเป็นไงบ้าง  ได้ไหมครับ"จองกุกที่นั่งนอนมานานตัดใจลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยถามพยาบาลที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ออกไป
" จะเอาแบบนั้นเหรอคะ "
" ครับ "  และนั้นทำให้พยาบาลสาวครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าตกลงไป
" ได้ค่ะ " ร่างหนาไม่รอช้าค่อยๆลุกลงจากเตียงก่อนที่พยาบาลจะเข้าไปช่วยพยุง
" ค่อยๆนะคะ "
และเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง พยาบาลจึงพยุงร่างหนาให้เดินก่อนจะประตูเข้าในห้อง
" คุณลิซ่าคะ " พยาบาลเอ่ยถามเหมือนเป็นการขอแสดงความมีมารยาท เช่นเดียวกับจองกุกที่ก็เงียบรอฟังเสียงใสตอบรับ แต่พอเดินไปยังเตียงนั้นก็ทำให้พยาบาลตกใจไม่น้อยเมื่อคนที่กำลังรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดคนไข้หันมาอย่างตกใจก่อนจะทำปากชู่ๆให้เงียบทำให้พยาบาลที่ยังงงอยู่เชิงของร้องและนั้นทำให้พยาบาลสาวมองชุดที่ถูกเปลี่ยนออกมาก็พอจะเข้าใจมาหญิงสาวแอบหนีไปข้างนอกมาก่อนที่เธอจะพยักหน้าและแกล้งโกหกออกไป
" เออ คุณลิซ่าหลับนะค่ะ "
" งั้นเหรอครับ "  จองกุกว่าด้วยสีหน้าเป็นห่วงหน่อยๆ ทำให้ลิซ่าได้แต่รู้สึกผิดและหันไปขอโทษพยาบาลที่ทำหน้าดุเธออยู่
" งั้นช่วยพาผมไปนั่งข้างๆเตียงเธอได้ไหมครับ " 
เมื่อได้ยินดังนั้นพยาบาลจึงหันไปทำหน้าถามลิซ่าว่าเอายังไง หญิงสาวจึงพยักหน้าบอกก่อนที่เธอจะค่อยๆขึ้นไปนอนที่เตียงอย่างเบาๆ  เมื่อเห็นดังนั้นหญิงพยาบาลจึงตอบตกลงออกไป
" ได้ค่ะ " หญิงสาวค่อยๆประคองร่างหนาให้เดินที่เก้าอี้อย่างช้าๆก่อนจะพาให้นั่งลง
" ระวังนะคะ "  
" ขอบคุณครับ "
เมื่อเห็นแบบนั้นลิซ่าจึงเป็นเสียงเพิ่งตื่นนอนโกหกออกไป
" อื้อออ อ้าว คุณพยาบาล  จองกุก เข้ามาตั้งแต่เมื่อไรคะ " ถึงแม้จะไม่พอใจแต่พยาบาลสาวก็ได้แต่เล่นตามบทไปอย่างห้ามไม่ได้
" อ้อ เมื่อกี้นี้เองค่ะ " 
" งั้นเหรอคะ " และนั้นทำให้ลิซ่าได้แต่ทำหน้าเจื่อนพร้อมยกมือขอโทษด้วยความรู้สึกผิดไปให้ทำให้พยาบาลได้แต่ถอนหายใจและส่ายหน้าให้
" ค่ะ งั้นดิฉันไม่กวนดีกว่า  ขอตัวนะคะ " 
" ค่ะ  ขอบคุณนะคะ " ถึงแม้จะเป็นคำที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแต่ก็แฝงไปด้วยคำขอโทษและคำขอบคุณที่ช่วยเธอจากเรื่องเมื่อกี้ และถึงแม้จะโกรธแต่หญิงสาวก็กับเข้าใจพร้อมยกยิ้มอ่อนๆให้
" ไม่เป็นไรค่ะ " 
เมื่อพูดเสร็จหญิงสาวพูดเสร็จเธอก็เดินเปิดประตูออกไปทำให้ลิซ่าได้แต่มองตามและถอนหายใจให้อย่างโล่งอกก่อนจะต้องหันกลับมามองคนที่นั่งที่เก้าอี้ ที่พูดขึ้น
" นี้ฉันรบกวนเธอรึเปล่าเนี้ย " 
" ไม่หรอก ไม่รบกวนเลย  " ลิซ่าตอบพร้อมเอื่อมมือไปจับมือร่างหนาเอาไว้อย่างอ่อนโยนทำให้จองกุกยิ้มออกมา
" แล้วเธอเป็นไงบ้าง เห็นพยาบาลบอกว่าเธอบ่นว่าปวดหัว ดีขึ้นยัง " 
" อืม ดีขึ้นมากแล้วแหละ " ขอโทษนะที่โกหก แต่ฉันจำเป็นจริงๆ หวังว่านายจะไม่โกรธนะ 
" ก็นะ ยิ่งรู้ว่ามีคนเป็นห่วงแบบนี้ ยิ่งหายเป็นปริดทิ้งเลย " ลิซ่าทำเป็นพูดอย่างป้อล้อ ทำให้จองกุกยิ้มขำให้
" หึ ไปหัดปากหวานแบบนี้มาจากใครเนี้ย "
" ก็นายไง จะใครล่ะ " ลิซ่าแซว ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันยิ้มขำออกมาฉันสัญญานะว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย สำหรับที่ฉันจะโกหกนายแบบนี้จองกุก 



กริ้งๆๆๆ กริ้งๆๆๆ กริ้งงๆๆๆ
มือหนาที่กดออดหน้าประตูรัวๆ จนไม่สนใจว่ามันจะพังหรือไม่อย่างไม่มีท่าทีจะหยุดเมื่อประตูตรงหน้าไม่ยอมเปิดสักที
" จิทำไม ไม่เปิดวะ ฮยอง เราพังเข้าไปเลยดีไหม " วีที่ว่าอย่างหัวเสียก่อนที่ทั้งจีมินจะพยักหน้าเห็นด้วย แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสามจะทำ 
แก้ก 
เสียงประตูที่ถูกเปิดออกทำให้ทั้งหมดหันไปมอง ก่อนจะพบเข้ากับร่างหนาในชุดอยู่บ้านที่เปิดประตูยืนอยู่หน้าพวกเขา
" นี้จะกดอะไรนักหนาเนี้ย รอนิดรอหน่อยจะเป็นไรไป เกรงใจกริ้งบ้านคนอื่นมันจะพังบ้างสิ ถ้าพังขึ้นมาจะทำยังไง " เจนนี่ทำเป็นพูดว่าออกไป ทำให้ยุนกิจ้องมองด้วยสีหน้านิ่งๆ จนเจนนี่ได้แต่ยืนเกรงแต่ก็พยายามทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เร็วกว่า วีกับจีมินทีทแทรกตัวเข้าไปอย่างเร็วจนหญิงสาวต้องเบี่ยงหลบให้ ก่อนทีทั้งสองจะเดินเข้าไปด้านในทำให้เจนนี่มองตามก่อนจะหันกลับมามองคนที่ยังคงจ้องมองเธออยู่
" ไม่เข้าหรอ " หญิงสาวทำเป็นถามออกไปและนั้นทำให้ยุนกิ เดินเข้ามาก่อนจะเดินผ่านเธอไป เจนนี่จึงได้แต่กลืนนำ้ลายลงคอพร้อมถอนหายใจและปิดประตูลงก่อนเดินตามมาด้วยสีหน้าปกติ 
วีที่เดินเข้ามามองก่อนจะมองหาไปรอบๆก่อนที่ไม่นานคนที่เข้ามองหาจะเดินออกมาพร้อมมีผ้ากันเปื้อนผูกอยู่เอว
" เจนนี่ คุกกี้นี้ อบเสร็จแล้ว ท......เอ้า วี มาได้ไงอ่ะ  แล้วทำไมหน้าเครียดขนาดนั้น มีอะไรรึเปล่า จะมาไม่เห็นบอกเลย  " จีซูทำเป็นพูดถามไปก่อนจะหันไปมองเจนนีที่ทำเป็นยิ้มอ่อนๆให้และหันกลับมามองวีที่ยืนจ้องเธอนิ่งๆอยู่โดยไม่พูดอะไร  
" โรเซ่อยู่ไหน " ไม่ทันทีจีมินที่เอ่ยถามออกไปเมื่อได้เห็นหญิงสาวทำให้ทั้งจีซูและเจนนี่พากันมองหน้ากัน
" เออคือ..."
" พี่จีซู ยาสระผมในห้องนำ้หมดอ่ะ มียาสระผมที่ซื้อมาเผื่อไว้บ.... ว้ายยย " แต่แล้วเสียงที่ดังออกมาจากห้องนำ้พร้อมหญิงสาวในชุดผ้าขนหนูที่พันร่างกายเอาไว้ ก่อนจะรีบหวีดร้องและวิ่งกลับไปที่ห้องนำ้ทันทีทำให้ทั้งวีชูก้าและจีมินเห็นแบบหนีไปมองทางอื่นอย่างไม่อยากมอง 
" เออ มีสิ เดี๋ยวเอาไปให้ " จีซูทำเป็นพูดตอบก่อนจะเดินไปหยิบแชมพูในล็อกเกอร์ครัวมาให้และเดินไปที่ห้องนำ้
" โรเซ่ " มือบางที่ยื่นมือออกมารับทำให้จีซูมองเข้าไปก่อนจะเห็นโรเซ่ทำเป็นยื่นมือออกมาพร้อมประตูที่ถูกปิดลงก่อนจะเดินกลับมา
" ว่าแต่ พวกนายมีอะไรเหรอ ถึงได้พากันมาอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนี้อ่ะ มีอะไรรึเปล่า " และนั้นทำให้เจนนี่ทำเป็นเอ่ยถามออกไปก่อนที่ชูก้าจะหันไปมองหญิงสาวที่ทำเป็นเอ่ยถามออกมา
" ไม่มีอะไรหรอก แค่ พอดี ผ่านมาน่ะ ก็เลยแวะมาหา " วีที่เห็นแบบนั้นจึงแกล้งตอบไป พร้อมยกยิ้มให้จีซูที่ค่อยๆยิ้มอ่อนมาให้
" อ้อ งั้นเหรอ "  เจนนี่ว่าและหันไปมองชูก้าที่ยังคงมองจ้องเธออยู่ก่อนจะที่เธอจะจำใจหลบสายตา
" พูดความจริงมาดีกว่า "  ร่างหนาที่กอดอกมองร่างบางเอ่ยถามออกไปทำให้เจนนี่ได้แต่ตีเนียนตอบไป
" ความจริงอะไรเหรอ ฉันไม่เข้าใจอ่ะ "
" ความจริงที่ว่า พวกเธอไปที่ท่าเรือก่อนเกิดเหตุระเบิดในวันนี้ใช่ไหม " จีมินพูดตอบแทนทำให้โรเซ่ที่แอบฟังอยู่ในห้องนำ้ได้แต่เลิ่กลั่กอย่างทำอะไรไม่ถูก
" บอกความจริงมาเหอะน่ะ พวกฉันรู้หมดแล้ว รวมไปถึงข้อความที่ส่งมาหาพวกเธอด้วย " ชูก้าพูดต่อ ทำให้ทั้งจีซูและเจนนี่ไปไม่ถูกก่อนที่จะเป็นเจนนี่ที่ตัดสินใจจะพูดออกไป 
" คือว่าที่จริงแล้ว...."
" เดี๋ยวพี่พูดเอง." จีซูเอ่ยขัดทำให้ทุกคนกันไปมองก่อนที่หญิงสาวจะพูดต่อ 
" ใช่ พวกเราไปที่ท่าเรือนั้นจริงๆ แต่ที่เราปิดปังไม่ได้บอกเพราะว่ามันจำเป็น ขอโทษก็แล้วกัน แต่ว่านายไม่ต้องห่วง
เพราะมันจะไม่เกิดขึ้นอีก อีกอย่างคนที่เป็นคนทำเรื่องนี้และนัดพวกเราไปเจอนั้นก็คือ .."



เมื่ออธิบายทุกอย่างเสร็จก็เล่นเอากว่าจะเข้าใจ ทำเอาแทบเหนื่อย และนั้นทำให้จีมินเดินออกมาสูบอากาศอยู่นอกระเบียงปล่อยให้คนอื่นๆนั่งเล่นในห้องนั่งเล่นกันต่อไปอย่างเงียบๆ
" ทำไมมายืนอยู่นอกระเบียงแบบนี้คนเดียวล่ะ " โรเซ่ที่ตัดสินใจเดินตามมาหลังจากที่ไม่เห็นร่างหนาในห้อง และนั้นทำให้คนที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่พูดตอบและไม่ได้หันมามอง
" ไม่มีอะไร พอดีเบื่อๆน่ะ " จีมินว่าก่อนจะสูบมันและพ่นควันออกมาทำให้โรเซ่ได้แต่ก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด และเมื่อหญิงสาวเงียบไป จีมินจึงเอ่ยถามขึ้น
" แล้วนี้เธอออกมาทำไม " ร่างบางเงยหน้าไปมองก่อนจะถอนหายใจและพูดออกไป
" ขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอก " จีมินเงียบไปโดยไม่ได้พูดอะไรทำให้หญิงสาวพูดต่อ
" แต่ว่ามันจำเป็นจริงๆ " และนั้นทำให้จีมินได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ จะโกรธก็ใช่ แต่พอเห็นท่าทางของคนข้างๆที่ทำหน้าหง่อยๆแล้วมันก็โกรธไม่ลง
" เฮ่ออ  ช่างมันเถอะ  เรื่องมันผ่านไปแล้ว กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนิ จริงไหม " จีมินพูดพร้อมอมยิ้มหน่อยๆทำให้
โรเซ่ยิ้มตาม
" เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้ว  "ร่างหนาพูดพร้อมเอามือว่าขยี้ผมร่างเล็กอย่างเอ็นดู ก่อนที่ทั้งสองจะพากันยิ้มออกมา 
" ต่อไปนี้ก็หวังว่าเรื่องมันจะจบสักทีนะ " โรเซ่เอ่ยพร้อมมองไปยังวิวแสงไปของตึกราบ้านเมืองตรงหน้า
" ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น " เมื่อได้ยินดังนั้นหญิงสาวจึงหันมามองคนที่ยังมองไปที่วิวด้านหน้าด้วยแววตาที่เหมือนคิดอะไรอยู่พร้อมรอยยิ้มหน่อยๆ
" แล้วนี้ สูบทำไมเนี้ย ห้ามสูบเข้าใจไหม เดี๋ยวก็เป็นมะเร็งตายหรอก " โรเซ่ทำเป็นว่าทำให้จีมินหันมามองพร้อมมองไปยังมือตัวเองที่กำลังถือบุหรี่อยู่ เมื่อเห็นสีหน้าหญิงสาวกอดอกมองอยู่ทำให้เขาได้แต่อมยิ้มขำๆให้
" คร้าบ ๆไม่สูบก็ได้ คร้าบ  " จีมินว่าก่อนจะทิ้งมันไปที่กระถางต้นไม้และหันมามองคนที่กำลังยกยิ้มให้อยู่
" ดีมากอีหมูจีม " หมูจีม โอ้ยยย ร่างหนาได้แต่หัวเราะขำให้กับฉายาเช่นเดียวกับโรเซ่ที่ก็ตลกเหมือนกันไม่รู้คิดไปได้ไง 
" ฮึ เหรอ คุณโรแชนน " และหลังนั้นทั้งคู่ก็พากันพูดคุยไปมาอย่างเม้ามอยท่ามกลางแสงไฟของตัวเมืองและแสงจากดวงดาวบนฟ้าที่สะท้อนรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทั้งสองได้เป็นอย่างดี  ที่โกรธไม่ใช่ว่าไม่พอใจ แต่แค่เป็นห่วง เพราะผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากต้องเสียเธอไปอีก 





สามเดือนผ่านไป

" ตื่นเต้นไหม " ลิซ่าเอ่ยถามร่างหนาที่นั่งอยู่บนรถเข็นทำให้ได้แต่พยักหน้าบอกด้วยสีหน้าหวั่นๆ
" อืม "
และนั้นทำให้หญิงสาวนั่งลงไปข้างๆก่อนจะจับมือทั้งสองมากุ้มไว้อย่างให้กำลังใจ
" ไม่ต้องกลัวนะ ฉันเชื่อว่ามันจะผ่านไปด้วยดี " ถึงแม้จะไม่เห็นว่าคนตรงหน้าแสดงสีหน้าอย่างไรแต่เขาก็จินตนาการได้ว่าตอนนี้ร่างหนาตรองหน้ากำลัง ยิ้มหวานให้เขาอยู่แน่ๆ และนั้นทำให้เขาฉีกยิ้มกลับ
" อืม "
" ถึงเวลาแล้วครับ คนไข้เชิญครับ " เสียงของคุณหมอใส่ชุดกราวดังพร้อมประตูห้องผ่าตัดที่เปิดออกมาทำให้ลิซ่าค่อยๆลุกขึ้นยืน
" ฉันจะนั่งรอนานอยู่ตรงนี้จนกว่านายจะออกมานะ " หญิงสาวพูดบอกด้วยมือที่ยังคงจับไว้แน่น ทำให้จองกุกพยักหน้าก่อนที่ปล่อยมือออก
" สู้ๆนะเมิง เดี๋ยวก็มองเห็นแล้ว " วีที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งพูดบอก ทำให้จองกุกอมยิ้มให้
" ม่ะ ๆมาให้กำลังใจน้องมันหน่อย " แรปม่อนว่าก่อนทั้งหกจะเข้าไปเป็นล้อมวงกลมและพูดปลุกระดมทำเป็นบูมอย่างส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจและนั้นทำให้ลิซ่าที่เดิรออกมายืนกับอีกสามสาวได้แต่มองและอมยิ้มให้กับความน่ารักของพวกเขาเช่นเดัยวกับจองกุกก็ได้แต่ขำให้กับความบ้าของฮยองของพวกเขา
" ป่ะ ครับ "
และไม่นานรถเข็นก็ถูกเคลื่อนเข้าไปในห้องผ่าตัดพร้อมประตูที่ปิดลง
" ฉันเชื่อว่าการผ่าตัดมันจะผ่านไปได้ด้วยดี  " เจนนี่ที่เห็นลิซ่าเอาแต่มองห้องผ่าตัดด้วยสีหน้ากังวลและเป็นห่วงจึงตบไหล่ปลอบทำให้หญิงสาวหันไปยิ้มให้ 
" ขอบคุณนะแก "
รีบมองเห็นเร็วๆนะ ฉันรอนานอยู่ตรงนี้ จองกุก 

ยี่สิบวันหลังจากการผ่าตัด
" ค่อยๆนะครับ " ร่างหนาในชุดกาวพูดบอกทำให้ร่างหนาที่นั่งอยุ่บนเตียงค่อยๆลืมตารีบแสงครั้งแรก ก่อนจะมองไปรอบๆ
" เป็นไงบ้างครับ รู้สึกแสบหรือเคืองตรงไหนบ้างไหมครับ " คุณหมอเอ่ยถามอย่างอยากรู้ทำให้ร่างหนาค่อยๆกระพริบตาก่อนจะตอบไป
" ไม่ครับ " และนั้นทำให้คุณหมอยกยิ้ม
" โอเครครับ ถือว่า เรียบร้อย " เขาว่าพร้อมหันไปหาพยาบาลเพื่อนำแฟ้มให้ถือไว้ ก่อนจะหันมามองกลุ่มคนที่ยืนรออยู่อย่างลุ้นๆในห้อง
" คนไข้มองเห็นแล้วนะครับ " 
" เย้ !!! " เมื่อพูดเสร็จบรรดาเหล่าฮยองก็พากันตะโกนออกมาอย่างดีใจเช่นเดียวกับพวกสาวๆที่ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเช่นกัน    และไม่รอช้า บรรดาเหล่าฮยองก็พากันเข้าไปเล่นไปคุยกับคนที่นั่งอยู่บนเตียงทันทีประหนึ่งไม่ได้เจอกันมานาน เมื่อเห็นดังนั้นคุณหมอจึงขอตัวออกไปอย่างเงียบๆ  ทำให้ทั้งสี่สาวพากันก้มโค้งขอบคุณท่ามกลางเสียงพูดคุยหัวเราะที่ดังไปทั่งห้อง 
" เดี๋ยวๆเมิง กูว่า ปล่อยให้เขาพูดกับคนสำคัญเขาบ้างดีกว่า " เจโฮปที่เห็นจึงพูดขึ้นทำให้ทั้งหกพากันชะงักไปก่อนจะหันมามองสี่สาวที่ยืนอยู่ ทำให้เจนนี่ใช้ไหล่ดันให้ลิซ่าเดินไปข้างหน้าและเหมือนรู้ความ  บรรดาผู้คนที่ยืนอยู่รอบๆเตียงค่อยๆแหวกทางและถอยออกมาให้ ลิซ่าจึงเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียง ด้วยท่าทีเขินๆก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยถามออกไป
" นาย.."
" มองเห็นแล้วนะ " จองกุกที่เหมือนจะรู้พูดบอกพร้อมรอยยิ้มทำให้ลิซ่าอมยิ้มออกมาพร้อมพยักหน้าให้อย่างเขินๆ 
" อืม " 
และนั้นเล่นเอาทั้งห้องพากันอมยิ้มเขินแทน เมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวและร่างหนาที่เอาแต่มองไปกันมาอย่างไปไม่เป็นพร้อมอมยิ้มจนแก้มปูดไปหมด 
" โห้ย อะไรวะ แค่เนี้ย คนเขาลุ้นกันตั้งนาน พูดแค่เนี้ย " และนั้นทำให้เจโฮปพูดออกไปอย่างขัดใจเล่นเอาลิซ่าและจองกุกพากันหันหน้าหนีไปกันคนละด้วยความเขิน
" นั้นดิ หมดกัน ความฟินกู " จินเสริมพร้อมทำหน้าเซงอย่างไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่คิดไว้ 
แต่ยิ่งพูดก็เหมือนกับยิ่งบิ้วเข้าไปใหญ่ และนั้นทำให้ทั้งคู่พากันไปไม่เป็นด้วยความเขินจนหน้าแดงไปตามๆกัน 
" เมิงก็ไปแซวน้อง มันเขินจนตัวบิดแก้มจะแตกแล้วเห็นไหมน่ะ " ชูก้าที่เห็นแบบนั้นจึงพูดว่าออกไปทำให้จองกุกหันมาเหวใส่
" ฮยอง " จองกุกพูดท่าทีเง้างอลพร้อมเหลือบไปมองร่างบางที่หันหนีไปอีกทาง ก่อนจะหันกลับมา
" เอ้าหรือว่าไม่จริง ดู แก้มแดงหมดแล้ว " ชูก้าว่าล้ออีก และนั้นยิ่งทำให้ทั้งหมดพากันขำ เล่นเอาทั้งสองหน้าแดงเขินเข้าไปใหญ่
" ฮ่าๆๆๆ " 
" โอ้ย แม่งไม่รู้ด้วยแล้ว  " และเมื่อไปไม่ถูก ทำให้จองกุกหยิบผ้าห่มขึ้นมาคุมตัวเองมิดและนอนลงแกล้งทำเป็นไม่สนใจ ด้วยความอาย เล่นเอาทั้งหมดพากันยิ้มขำออกมาให้กับความเขินอายของร่างหนาประหนึ่งเด็กประถมที่โดนขัดใจ 
" เอ้า เฮ้ย เดี๋ยว พอเขินแล้วหนีนอนยังงี้ไม่ได้นะโว้ย เฮ้ย " เมื่อเห็นดังนั้นวีจึงพูดออกไปก่อนที่ทั้งหกจะพากันเข้าไปแกล้งดึงผ้าห่มออก ทำให้ลิซ่าได้แต่ยืนอมยิ้มเขินอย่างตลกให้ เช่นเดียวกับอีกสามสาว ที่อมยิ้มให้กับภาพที่เห็นไม่ต่างกัน 



.....................................................................................................
อัพแล้วเจ้า พอดี ยุ่งมาก แบบมากจริงๆ โคตรยุ่ง เฮ่อ ใกล้จบแล้วก็แบบเนี้ย ขอโทษที่หายไปนาน แต่ยังไง ไรท์ก็ไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่แต่ยังไงต้องขอโทษที่หายไปไม่ได้บอก หวังว่ารีดจะไม่หายกันนะ อยู่กันไปนานๆ อย่าเทไรท์นะ 
รักรีดทุกคน จุ็บม้วกกกกกกก 






 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

448 ความคิดเห็น

  1. #393 ปาริฉัตร (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 12:42

    ฟินอ่ะไรท์ สนุกมากๆๆๆๆ

    #393
    0
  2. #392 lizkook97line127 (@lizkook97line127) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 20:46

    โอ้ยยย!!เขินลิซกุกอ้ะ!!!@("/$$'@("'/'::?&}•&>`~•>&%><

    #392
    0
  3. #391 Proudiiz_preaw (@Proudiiz_preaw) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 22:02

    ต่อค่าา

    #391
    0
  4. #390 Natayat (@Natayat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:23
    ลิซกุก น่ารักกกก
    #390
    0
  5. #389 RattiyaPunya (@RattiyaPunya) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 09:18
    รอคร้าาา
    #389
    0
  6. #388 RattiyaPunya (@RattiyaPunya) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 09:18
    รอคร้าาา
    #388
    0
  7. #387 fahsaiiiiiiiiii (@fahsaiiiiiiiiii) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 10:28
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #387
    0
  8. #384 ปาริฉัตร (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:36

    มาเร็วๆนะ ติดมากกกก

    #384
    0
  9. #383 shishimoru8708 (@shishimoru8708) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 21:56
    อยากให้แต่งตอนมีลูกอะ
    #383
    0
  10. #381 Blink (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 20:12

    กรี๊ดดดดดดด ซักทีไรท์ซักที! ในที่สุด! ตอนจบขอแบบมีเจ้าตัวเล็กได้ป้ะ ขอออออออ

    #381
    0
  11. #380 RattiyaPunya (@RattiyaPunya) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 07:22
    รอค่าาาา
    #380
    0