VENUS OF KILLER [Blackpink x bts ]

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    14 ต.ค. 62








ความจริงระหว่างฉันกับนาย

หลังจากขับรถออกมาได้สักพักภายในรถก็เงียบลงไม่มีใครพูดอะไร หลังจากเหตุการณ์เมื่อกี้เจนนี่ก็เอาแต่นั่งเงียบนิ่งๆเหม่อไปข้างนอกเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่    ทำให้ชูก้าต้องเงียบตามทำได้เพียงแค่เหลือบมองคนข้างหลังด้วยหางตาไม่มีการพูดอะไรออกมาทั้งสิ้น    ส่วนลิซ่าเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นกันเพราะเรื่องวันนั้นระหว่างเธอกับเขามันยังคงติดอยู่ในหัวสมองอยู่ตลอดเวลา    ยิ่งเห็นหน้าจองกุกภาพในเรื่องวันนั้นมันก็วนกลับเข้ามาซำ้ๆเหมือนวน
ลูปอยู่ในหัวไปมาอยู่อย่างงั้นทำให้เธอต้องพยายามเงียบและหลบตาคนที่พยายามมองเธอจากกระจกด้านหลังอยู่ โดยที่จองกุกเองก็เอาแต่มองลิซ่าผ่านกระจกมาเพื่อที่จะสบตากับคนตัวเล็กแต่คนตัวเล็กก้เอาแต่หันหน้าหนีและหันไปมองนอกรถตลอด   มันเลยทำให้ภายในรถดูอึดอัดไม่น้อย    เอาจริงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นเขาก้ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั่นกับเธอหรอก แต่เพราะอารมณ์ตอนนั้นมันพาไป และด้วยความคิดถึงมันเลยทำให้เขาอดล้วงเกินทำแบบนั้นกับเธอไม่ได้ ทุกสัมผัสในวันนั่นมันออกมาจากก้นบึ้งลึกของหัวใจของเขาที่เอาแต่โหยหาผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารักและไม่เคยรักใครได้อีก ผู้หญิงที่ทำให้เขาต้องจมปักอยู่กับความระทมและความคิดถึงมาตลอดห้าปี
 ผู้หญิงที่ทำให้เขาไม่สามารถมีใครหน้าไหนได้อีก เรื่องราวในวันนั้นบอกตามตรงมันเป็นอะไรที่เขาก็ไม่คาดคิดว่าเธอจะยอมเพราะด้วยความที่เธอยังจำเขาไม่ได้ แต่ก็แปลกที่เธอกับเลือกที่จะอยู่กับเขาในคืนนั่น แต่พอตื่นเช้ามาเธอก็หนีหายไปโดยที่เขายังไม่ตื่นด้วยซำ้ และไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไรในคืนนั่นเรื่องระหว่างเขากับเธอไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือเมาอะไรก็ตาม แต่สำหรับเขาเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวและเป็นผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นของเขาแล้ว ผู้หญิงที่เขาจะใช้ทั้งชีวิตที่เหลือของเขาปกป้องเธอ เขาจะไม่ยอมให้มือเล็กๆคู่นั้นต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้อีกแล้ว 
ก่อนที่อยู่ๆเจนนี่จะหันกลับมาและมองหน้าลิซ่าเหมือนรู้กันก่อนพูดขึ้น
" ช่วยจอดข้างหน้าด้วย  " เจนนี่ว่าทำให้จองกุกและยุนกิเหลือบมอง
" จอดทำไม " ยุนกิเอ่ยถามขึ้น
" ก็จอดให้พวกฉันลงไง "เจนนี่ตอบนิ่งๆก่อนหันมองทางอื่นอย่างไม่อยากสบตา
" ไม่ " ยุนกิตอบและหันกลับไปมองด้านหน้ารถต่อ
" ทำไม ทำไมถึงไม่จอด ทำไมถึงจอดไม่ได้ อีกอย่าง... "
"  เพราะเธอเจ็บขาอยู่ไม่ใช่รึไง แล้วจะปล่อยให้ฉันทิ้งเธอลงข้างทางและปล่อยให้เธอกลับทั้งที่ยังเจ็บอย่างเงี้ยะนะเหรอ "   ยุนกิพูดตัดขึ้นทำให้เจนนี่ที่กำลังพูดอยู่เงียบลงพร้อมสบตากับสายตาที่หันมามองแววตาที่ไม่ได้โกรธแต่กลับดูเป็นห่วงจนเจนนี่ต้องหันหลบ
" ไม่ต้องห่วงหรอก ยัยเจนไม่เป็นอะไรหรอก มีฉันอยู่ทั้งคนฉันพาเธอกลับได้ ฉันไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรหรอก นายลืมแล้วรึไง "และนั่นทำให้ลิซ่าที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยขึ้น
" แล้วไง ใช่   มีเธออยู่ด้วย เธอสามารถพาเจนนี่กลับได้ แต่ยังไงซะ   เธอก็เป็นผู้หญิง เธอจะให้ฉันปล่อยผู้หญิงสองคนลงกลางทางและปล่อยไปตามยะถากรรมอย่างงั้นเหรอ " ยุนกิว่า
" อืม นายลืมไปแล้วเหรอ ว่าพวกฉันเป็นอะไร พวกฉันไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาอย่างคนทั่วไปนะ เพราะงั้น..   "  
" ใช่ ฉันไม่ลืมหรอก ไม่เคยลืม และไม่มีทางลืมด้วย แต่ ถึงอย่างงั้น เธอก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงและเป็นผู้หญิงของฉะ..... เออ ของ ของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเพศเดียวกับเพศแม่ฉัน เพราะงั้นจะให้ฉันปล่อยเธอลงกลางทางและทำเป็นไม่สนใจคงไม่ได้ "และนั่นทำให้จองกุกที่นั่งฟังอยู่พูดขึ้นก่อนจะหยุดชะงักไปทำให้ลิซ่าเงียบลงและก้มหน้ามุดเมื่อรู้ว่าเขาจะพูดอะไรออกมาก่อนที่เขาจะพูดต่อพร้อมลอบมองเธอจากกระจก
" แล้วอีกอย่าง ชุดที่พวกเธอเออ...ใส่อยู่ตอนนี้มันก็ .... ดู .. เออ..ไม่น่าปลอดภัยด้วย "จองกุกว่าต่อและเหลือบมองหญิงสาวที่อยู่ในชุดที่ดูจะสั้นและโป้นิดหน่อยทำให้ลิซ่าจำต้องใช้มือดึงกระโปรงและเบี่ยงตัวไปอีกข้าง
" แต่ว่าเรา.." เจนนี่กำลังจะเถียงขึ้น
" ไม่มีแต่ เอาเป็นว่าพวกฉันจะไม่ปล่อยเธอให้ลงกลางทางแน่นอนและจนกว่าเธอจะได้ทำแผลที่เท้า แล้วหลังจากนั้น.....มันก็แล้วแต่เธอ พวกฉันจะไม่ห้าม แต่....ขอแค่ตอนนี้ช่วยไปกับพวกฉันก่อน ไว้เสร็จแล้ว..เราจะปล่อยเธอไป " ชูก้าว่าบอกก่อนจะหันหน้ากลับมามองตรงไปยังด้านหน้ารถต่อทำให้เจนนี่ได้แต่ถอนหายใจและไม่ได้เถียงออกไป ทำไมกันนะประโยคเมื่อกี้ มันฟังดูเหมือนกับทั้งเชิงขอร้องและเชิงแบบ บอกไม่ถูกเหมือนกัน
และหลังจากนั้นทั้งสองก็ได้ปล่อยให้ทั้งสองหนุ่มขับรถกันไป จนไม่นานก็มาถึงบ้านหลังหนึ่งทำให้ทั้งสองสาวได้แต่หันหน้ามองกันแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรก่อนที่ไม่นานก็มีคนมาเปิดประตูให้ก่อนที่จองกุกจะขับมันเข้าไปและไปจอดเทียบหน้าบ้านทำให้ทั้งสองได้แต่มองเข้าไปบ้านก่อนจะค่อยๆเปิดประลงรถออกมา ความรู้สึกตอนแรกที่เห็น คุ้น คุ้นมาก ความรู้สสึกเหมือนกับว่าฉันเคยมาที่นี้มาก่อน ไม่ว่าจะมองไปตรงไหนก็คุ้นเอามากๆ แต่ทำไมถึงคิดไม่ออกนะ มันเป้นความรู้สึกที่บอกว่าเธอเคยย่างก้าวมาเหยียบบ้านหลังนี้มาก่อน ก่อนหน้านี้ ก่อนที่เธอจะมายืนอยู่ตอนนี้ ก่อนที่จู้ๆจะเกิดเป็นภาพของชายสองคนที่กำลังอุ้มผู้หญิงสองคนเข้ามาในบ้านโดยที่เธอไม่เห็นหน้าผู้ชายหรือผู้หญิงคนนั้นหรอกเห็นแค่รูปร่างลักษณะเหมือนภาพแฟลชตอนถ่ายรูปที่กระทบตา เหมือนกับอะไรที่วูบในหัว ก่อนที่ชูก้าและจองกุกจะหันกลับมาและเดินมาหาทั้งสองสาวที่ได้แต่ยืนทำหน้าสงสัยและครุ่นคิดเงยหน้ามองบ้านอยู่อย่างงั้นหลังจากที่คุยและสั่งลูกน้องเสร็จ

 แต่แล้ว

" ลิซ่า ลิซ่า " เสียงจองกุกที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างหนาที่เข้ามารับร่างบางไว้ก่อนที่ล้มลงไป 
" ห้องครัว ห้องครัว " ลิซ่าพูดพร้อมเอามือจับหัวตัวเองไปมา
" ห้ะ "
" ห้องครัว พาฉัน ไปห้องครัวที " ลิซ่าว่าบอกแต่ก็ยังเอามือจับหัวอยู่อย่างงั้น
" ปะ ไป ไปทำไมอ่ะ "
" ไปเหอะหน่า ขอร้อง " ลิซ่าพูดแววตาเชิงขอร้องสุดๆ
" เออ ได้ๆๆ ป่ะ เดี๋ยวฉันพาไป " จองกุกว่าก่อนจะประคองพาลิซ่าเดินไปทำให้ยุนกิได้แต่มองตามทั้งสองเดินเข้าบ้านไปก่อนจะหันมามองหญิงสาสอีกคนที่เอาแต่ยืนนิ่งมองบ้านพร้อมสีหน้านึกคิดอะไรบางอย่างอยู่อย่างงั้นทำให้ยุนกิเดินเข้าไปใกล้ๆก่อนจะเรียกขึ้น
" เจนนี่ เจนนี่ เจนนี่ เจนนี่ " และนั้นทำให้หญิงสาวสะดุ้งเหมือนหลุดจากภวังพร้อมสีหน้าที่ตกใจ
" เออ มีอะไรเหรอ " เธอเอ่ยถามพร้อมพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ
" เธออ่ะเป็นอะไร มีอะไรรึเปล่า "
" ปะ ๆ เปล่าๆ ไม่มีอะไร " เจนนี่ตอบพร้อมยิ้มหน่อยๆให้ ทำให้ยุนกิมองหน้านิ่งๆ
" งั้นเข้าบ้านกันเหอะ " ก่อนที่เขาจะพูดต่อและเอื่อมมือไปจับข้อมือเจนนี่และจะประคองเดินเข้าบ้าน
" เออ ไม่ต้องอ่ะ ฉันเดินเองได้ " เจนนี่ว่าและถอยหนีอย่างเร็วทำให้ยุนกิชะงักไปก่อนจะดึงมือกลับและพยักหน้าทำให้เจนนี่ค่อยๆเดินแต่
ฟรึบ 
" อะ "
" เฮ้ยย "
หมับบ  แต่ด้วยเท้าที่ยังคงเจ็บอยู่ทำให้พอเดินเท่านั้นแหละ ความรู้สึกเจ็บปรี้ดที่พุ้งพรวดเข้ามาอีกครั้งจนหญิงสาวแทบล้มไปดีที่ยุนกิจับไว้ทันไม่งั้นเธอคงได้ลงก้มจำ้เบ้าไปกับพื้นแน่ จนกลายเป็นว่าตอนนี้เขากำลังใช้มือประคองตัวเธออยู่ไม่สิ กอดอยู่ก็ว่าได้จนทำให้เจนนี่ตกใจเพราะหน้าของเขาและเธอที่ใกล้กันด้วยความบังเอิญจนเล่นเอาหญิงสาวเกรงไปทั้งตัวไหนจะสายตาที่มองจ้องเธอนิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยในแววตานั่นแววตาที่ออกจะดูคาดโทษหน่อยๆให้กับความดื้อของเธอจนเจนนี่หันหน้าหลบสายตาที่กำลังมองเธออยู่อย่างไปไม่ถูก
" ดื้อ ไหนบอกเดินไหวไง " ยุนกิว่าเสียงเรียบ
"ก็ ก็ เออ ก็...."
" หยุด ไม่ต้องมาเถียงเลยนะ เห็นๆอยู่เนี้ยะ " และนั่นทำให้เจนนี่ที่อ้าปากจะตอบได้แต่เม้มปากแน่นและจำใจต้องเงียบลงเพราะเถียงไม่ออกและหันมองทางอื่นด้วยสีหน้าหงิกงอหน่อยๆก่อนที่จู้ๆ
" ว้ายย นี้นาย ทำอะไรอ่ะ ปล่อยฉันลงนะ "  เสียงของหญิงสาวที่ตกใจสุดๆเมื่อๆร่างของเธอก็ลอยขึ้นในท่าเจ้าสาวเมื่อร่างหนาอุ้มเธอขึ้นอย่างเร็วอย่างไม่ทันบอกกล่าวอะไรเลย 
" ไม่  "
" นี้นาย นี้ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ "
" ก็บอกว่าไม่ปล่อย ทำไมเขินเหรอที่ฉันอุ้มอ่ะ "
" ไม่ได้เขิน  บ้า ใครเขินนาย "
" แล้วหน้าแดงทำไม "
" ก็ ก็ เออ คือ..."
" ช่างเหอะ ไม่อยากฟังล่ะ ขี้เกียดฟังคำโกหก " ยุนกิว่าพร้อมยักคิ้วให้อย่างกวนๆจนเจนนี่ได้แต่ถอนหายใจอย่างฟึดฟัดให้กับความทะเล้นของเขา 
" แล้วก็อีกอย่างถ้าไม่ใช่วิธีนี้จะพาเธอเข้าบ้านได้ไง  หืม "
" ก็ ใช่วิธีอื่นก็ได้นิ ประคองไม่ก็เออ......"
" ไม่เอา จะเอาวิธีนี้ แล้วก็เงียบด้วยห้ามขัดขื่นไม่งั้นละก็ฉันจะ..."
" จะอะไร " 
ยุนกิว่าพร้อมยื่นหน้ามาใกล้ๆและยกยิ้มอย่างนึกสนุกก่อนจะเลียริมฝีปากทำให้เจนนี่แม่มปากแน่นและพยายามใช้มือผลักหน้าเขาให้ออกห่าง
"  งะ เงียบ เงียบ เงียบแล้วๆ  " เจนนี่รีบว่าออกไปเมื่อใบหน้าที่ยื่นมาใกล้จนแทบจะติดใบหน้าเธอพร้อมหลับตาปรี้และนั่นทำให้ยุนกิชะงักก่อนจะถอยออกและขำหน่อยๆอย่างนึกตลกให้กับร่างบางก่อนที่เจนนี่จะค่อยๆลืมตามอง
" ขะขำ ขำ อะไร " เจนนี่ถามออกไปอย่างหัวเสียเมื่อเห็นใบหน้าของคนตรงหน้าที่ยิ้มขำอะไรอยู่
" ป้าววว ไม่ได้ขำสักหน่อย " ยุนกิว่าเสียงสูงแต่ก็ยังขำอยู่ทำให้เจนนี่ได้แต่ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนที่ยุนกิจะเดินอุ้มเจนนี่เข้าบ้านมาโดยที่หญิงสาวก็ไม่ขัดขื่นเพราะนั่นแหละ ก่อนที่เขาจะเดินไปที่บันไดและกำลังจะขึ้นบันไดไป
" เดี๋ยว นายจะพาฉันไปไหน " และนั่นทำให้เจนนี่ถามขึ้นทันทีอย่างสงสัยเมื่อเห็นเขากำลังจะอุ้มเธอขึ้นข้างบน
" ก็จะพาไปทำแผลไง " ยุนกิหันมาตอบและเดินขึ้นบันไดต่อ
" ดะเดี๋ยวๆ ทำไมต้องไปทำข้างบน ไปทำที่ห้องนั่นไม่ได้เหรอ " เจนนี่ว่าทำให้ยุนกิชะงักและชี้ไปที่ห้องรับแขกด้านล่างทำให้ยุนกิหันไปมองก่อนจะหันกลับมา
" ไม่ได้ " คำเดียวจบเล่นเอาเจนนี่ได้แต่อ้าปากค้างอย่างไม่เข้าใจ ทำไมว่ะข้างล่างก็ทำได้ทำไมต้องขึ้นมาทำข้างบน แต่แล้วไม่นานยุนกิก็เดินมาถึงชั้นสองก่อนจะเดินมาหยุดนะห้องๆหนึ่งทำให้เจนนี่หันไปมองหน้าอย่างสงสัยพร้อมครุ่นคิดอะไรบ้างอย่างด้วยสีหน้าที่ดูไม่ไหวใจสุดๆและนั่นยุนกิได้หาแคร์ไม่ เขาได้แต่ทำหน้าเฉยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะเปิดประตูเข้าไปและพาเจนนี่ไปนั่งตรงที่ที่นอนสีดำเทาทำให้เจนนี่มองไปรอบๆห้อง แปลกแหะ เหมือนเคยเห็นเลย ทำไมรู้สึกเหมือนเคยมาเลย ความคิดที่พุดขึ้นในหัวของหญิงสาวและนั่นทำให้ยุนกิถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าที่เอาแต่นึกคิดแล้วสงสัยอะไรบางอย่างพร้อมมองรอบๆ
" ทำไม สงสัยอะไร ไม่เคยเห็นห้องผู้ชายเหรอห้ะ " ยุนกิเอ่ยถามพร้อมกอดอกมองผุ้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้า
" ก็เปล่า แต่เออ.... ไม่มีอะไรหรอก " เจนนี่ตอบแต่สายตาก็ยังมองไปรอบๆอยู่อย่างงั้น ใช่ มันคงไม่ม่อะไรหรอก สงสัยคิดไปเอง จะเป็นไปได้ไง ในเมื่อฉันไม่เคยมาที่นี้  และนั่นทำให้ยุนกิส่ายหน้าให้ก่อนจะหมุนตัวกลับและจะเดินออกไปจากห้อง
" เดี๋ยว นายจะไปไหนอ่ะ "เจนนี่เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นร่างหนากำลังเปิดประตู
" ก็ไปเอายามาทาให้เธอไง " ยุนกิตอบทำให้เจนนี่พยักหน้า
" รออยู่ตรงนี้แหละ ห้ามไปไหน เดี๋ยวฉันมา  " เมื่อสั่งเสร็จร่างหนาก็เปิดประตูออกไปทันทีก่อนจะปล่อยให้ร่างบางนั่งอยู่ในห้องคนเดียวและนั้นทำให้สาวเจ้ามองสำรวจไปรอบๆก่อนที่อยู่ๆเธอจะไปสะดุดกับกรอบรูปกรอบหนึ่งที่วางอยู่บนหัวเตียงอีกฝั่ง
" นั้นมัน " ไม่ว่าเปล่าเจนนี่ค่อยพะยุงตัวเองเดินเราะเตียงเพื่อไปยังกรอบรูปนั่นทันทีถ้าหากตาเธอไม่ฟาด รูปนั่นมัน และนั้นทำให้เธอรีบใช้มือหยิบขึ้นมาดูเพื่อความแน่ใจ



นี้มัน อะไรกัน ทำไมฉันกับหมอนี้ ถึงได้ .....ไม่รู้จะพูดยังไง เพราะความตกใจทำให้หญิงสาวได้แต่อึ้งและพูดๆไม่ออกทำไมล่ะ ทำไมถึงมีภาพฉันกับเขาอยู่ด้วยกัน แล้วทำไมฉันถึงไม่เคยรู้ไม่สิ ไม่รู้อะไรเลย แล้วทำไมเขาถึงไม่คิดจะบอกฉันเลยว่าฉันกับเขาเรา รู้จักกัน นี้มันหมายความว่าไง ตอนนี้สมองได้แต่ครุ่นคิดและนั่นทำให้หญิงสาวค่อยๆเอามือลูบไปที่รูปนั่นอย่างสั่นๆภาพรอยยิ้มทั้งฉันและเขาในวันหิมะตก ทำไมเขาถึงมีมันได้ ทำไมกัน สิ่งนี้ก่อให้เกิดคำถามมากมายในหัวเต็มไปหมดก่อนที่อยู่ๆ ภาพบางภาพของใครบางคนของชายหญิงที่เคยอยู่ในห้องนี้ก็ปรากฎขึ้นให้เห็น จนหญิงสาวต้องเอามือขึ้นมาจับหัวจน
ปึก ตุ้บ  กรอบรูปที่หลุดออกจากมือก่อนจะตามด้วยร่างของหญิงสาวที่นั่งทรุดไปกับพื้น 
" อะ อ้าาา "  ก่อนที่อยู่เสียงประตูห้องก็ถูกเปิดพร้อมกับร่างหนาที่เดินเข้ามา
" ฉันมาละ... เจนนี่  " ร่างหนารีบวางกล่องยาและรีบวิ่งมาดูหญิงสาวทันที
" เจนนี่  เจนนี่ เจนนี่ " 
" นะ นาย ยุนกิ " เจนนี่เงยหน้ามามองชายตรงหน้าก่อนที่พูดขึ้นและสลบไปในที่สุด
" เจนนี่ เจนนี่ เจนนี่ " ยุนกิได้แต่เขย่าร่างของหญิงสาวที่สลบไปในอ้อมกอดอย่างตกใจ ก่อนที่จะอุ้มร่างบางขึ้นมานอนในยังที่นอนทันที
" เจนนี่ เจนนี่ " ยุนกิว่าพร้อมค่อยๆเอามือเกลี้ยผมออกด้วยสีหน้าเป็นห่วงก่อนจะหันไปมองที่พื้นและพบกับกรอบรูปที่ตกอยู่และนั้นทำให้เขาเริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่างก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่นอนหลับนิ่งๆอยู่ตรงหน้าและค่อยๆลูบหัวร่างบางอย่างเบามือ
" ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากให้เธอตื่นมาและจำฉันได้นะเจนนี่ " ยุนกิว่าก่อนจะค่อยๆก้มลงไปจูบที่หน้าผากหญิงสาวอย่างแผ่วเบา




ทางด้านลิซ่า

หลังจากที่เขาค่อยๆประคองเธอเดินมาที่ห้องครัวและในที่สุดตอนนี้ทั้งสองก็อยู่ที่ห้องครัวของบ้านแล้ว
" ถึงแล้ว " จองกุกว่าก่อนที่ลิซ่าจะค่อยๆเดินเข้าไปพร้อมมองดูไปทั่วทุกมุมของภาพที่เคยฉายเข้ามาในหัว
" เออนี้ถามจริง ในบ้านหลังนี้นอกจากนายแล้วก็เออ นายคนนั่นแล้วและพวกบอริการ์ดอ่ะมีใครอยู่บ้านหลังนี้อีกหรือเปล่า "ลิซ่าเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยอะไรบางอย่าง
" ก็ นอกจากฉันกับยุนกิฮยองและบอริการ์ดแล้วก็มีพ่อกับแม่แต่ว่าทั้งสองไม่ได้อยู่เท่าไรหรอก เพราะส่วนใหญ่มักจะเดินทางไปต่างประเทศกันก็มีแค่ฉันกับยุนกิฮยองเท่านั้นแหละที่อยู่บ้านหลังนี้ "จองกุกตอบ
" งั้นเหรอ " 
" อืม มีอะไร ถามทำไมเหรอ " จองกุกเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กเหมือนกำลังนึกอะไรบ้างอย่าง
" เออ คือ นอกจากแม่นายแล้ว นายเคยเออมีใครที่เป็นผู้หญิงที่อยู่ในบ้านหลังนี้บ้างป่ะ หรือว่าแบบ นายเคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในบ้านนี้บ้างป่ะ " ลิซ่าถามด้วยแววตาอยากรู้ทำให้จองกุกได้แต่มองคนตัวเล็กนิ่งๆที่กำลังรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ
" เคยสิ " จองกุกตอบเสียงเรียบ
" งั้นเหรอ เออ แล้วนายเคยพาเธอเข้ามาในห้องนี้ใช่ป่ะ " 
" อืม เธอกับฉันเราเคยเข้ามาในนี้กัน " จองกุกตอบแต่หารู้ไม่ว่าคำตอบนั่นกลับไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กคิดเอ้ะใจอะไรเลยทั้งที่เขาอุตส่าห์บอกใบ้ถึงขนาดนั่นเธอกลับเอาทำหน้าครุ่นคิดและยืนพูดอยู่คนเดียว
 " อ่ะห้ะ งั้นแสดงว่าภาพที่เราเห็นก็น่าจะเป็นนายคนนี้กับผู้หญิงคนนั้น แต่เอ้ะ เดี๋ยวแล้วเราจะไปเห็นภาพนั้นทำไม ในเมื่อฉันก็ไม่ใช่คนที่จะพลังวิเศษเห็นอะไรแบบนั่นได้นิ แล้วถ้างั้น..."และนั่นทำให้จองกุกถอนหายใจและส่ายหน้าให้กับตัวเล็กก่อนจะเดินไปที่เคาร์เตอร์ตรงเตาและจัดการจัดแจงเหมือนจะทำอะไรสักอย่างและเอ่ยถามขึ้น
" นี้หิวไหมเดี๋ยวฉันทำมาม่า ให้กิน " จองกุกว่าพร้อมหยิบเอาม่าม่าและหม้อมาวางไว้และหันมาถามทำให้คนตัวเล็กหันไปมอง
" ห้ะ อะ อ้อ ไม่อ่ะ ไม่เป็นไร " 
" ไม่เป็นไรหรอกนะไม่ต้องเกรงใจหรอก นั่งเหอะ แปปหนึ่งเดี๋ยวฉันทำให้ " 
" เออแต่ว่า... "
" เหอะน่ะ ถือซะว่าฉันขอร้องช่วยลองชืมฝืมือรสม่าม่าฉันหน่อยก็แล้วกัน "
" เออ ก็ได้ " และนั้นทำให้ลิซ่าเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้แต่ก็ยังไม่วายมองไปรอบๆอย่างสงสัยทำไม เหมือนเคยมาเลยว่ะ ฮึ่ยคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก จิ แต่แล้ว
" อะ " เสียงที่ดังขึ้นพร้อมกับมีดที่หล่นลงที่พื้นทำให้หญิงสาวหันไปมองก่อนที่เห็นร่างหนาที่ยืนจับนิ้วตัวเองอยู่พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาทำให้หญิงสาวต้องรีบลุกขึ้นและเดินไปดูทันที
" นาย เลือดไหล โดนมีดบาดเหรอ " เธอเอ่ยถามพร้อมมองมีดและนิ้วของร่างหนาสลับไปมา
" อืม ไม่เป็นไรหรอกเธอไปนั่งเหอะ " จองกุกว่าและหันไปล้างมือที่ก็อก
" ไม่เป็นไรได้ไง ดูเลือดออกขนาดนี้ ฉันว่านายไปทำแผลก่อนเหอะ ส่วนไอ้มาม่าเนี้ยะไม่ต้องทำแล้ว ฉันไม่กินก็ได้ " ลิซ่าว่า
" ไม่เป็นไรหรอกนะ อีกอย่างเดี๋ยวเอาพลาสเตอร์แปะก็ไม่เป็นอะไรแล้ว แค่นี้เอง " จองกุกไม่ว่าเปล่าพูดเสร็จก็เดินออกไปจากห้องครัวเพื่อไปเอาพลาสเตอร์ทำให้ลิซ่าได้แต่มองตาม
" จิ เฮ้ย ให้ตายเหอะ แลจะอยากให้ฉันกินจังเลยนะไอ้มาม่าเนี้ย มันจะอะไรขนาดนั่นนะ " ลิซ่าบ่นพร้อมถอนหายใจก่อนจะหันหน้ามองหม้อต้มนำ้ที่กำลังเดือดอยู่ในหม้อพร้อมกับมาม่าที่วางอยู่
" เอาวะ  " ก่อนที่อยู่ๆเธอจะตัดสินใจใส่ผ้ากันเปื้อนและจัดการลงมือทำเองแม่งเลย ก่อนที่ไม่นานคนที่เดินออกไปจะเดินกลับมาและเห็นหญิงสาวกำลังลงมือหันของอยู่ทำให้จองกุกชะงักไปแปปหนึ่งเมื่อนึกถึงภาพในอดีตของเขาและเธอก่อนที่เขาจะทำตัวให้เป็นปกติและเดินเข้าไปยืนข้างๆ
" นี้ทำอะไร " เขาทำเป็นเอ่ยถามออกไปทำให้คนที่กำลังก้มหันผักและหมูอยู่เงยหน้าขึ้นมอง
" ก็ต้มมาม่าไง "
" ทำเป็นด้วยเหรอ " จองกุกแกล้งถามทั้งที่คำตอบก็รู้อยู่แล้วล่ะ 
" เป็นสิ "
" อ่ะห้ะ " 
" เออนี้...." แต่แล้วในขนาดที่ลิซ่ากำลังจะพูดต่อเธอก็ต้องชะงักไปพร้อมกับเหตุการณ์บางอย่าง

“ ยืนบื้ออยู่ได้จะกินก็รีบๆไปหยิบมาม่ามาสิ “
“ งั้นสรุปว่าเธอจะทำให้ฉันกินใช่ม่ะ “
“ ถ้าภายในสามวิ นายยังไม่ไปหยิบมาม่ามาให้ฉัน ฉันจะไม่ทำให้นายกิน “ 

" ลิซ่า ลิซ่า เธอเป็นอะไรรึเปล่า เงียบทำไม "จองกุกเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวที่จะพูดอยู่ๆก็เงียบไปและเอาแต่ยืนทำหน้าตกใจอะไรสักอย่าง
" อ้อ เออ ไม่มีอะไรหรอก " ลิซ่าว่าพร้อมสะบัดหัวไล่ความคิดแต่


“ เปิดแก๊สต้มน้ำแล้วเอามาม่าใส่ลงไป “
“ ที่นี้ก็หลบ ไป ฉันจัดการเอง “
“ นี้เสร็จยังอ่ะ ฉันหิวแล้วนะ “
“ เสร็จล่ะ  “
“ ว้าวว น่ากินแหะ งั้นฉันกินแล้วนะ “


"ลิซ่า ลิซ่า "
" อะ ห้ะ อะไรเหรอ มีอะไร "
" เธอเป็นอะไรรึเปล่าเนี้ยทำไมหน้าซีดอย่างงี้ล่ะ " จองกุกเอ่ยถามพร้อมมองใบหน้าที่เริ่มซีดของหญิงสาวอย่างสงสัย
" อ้อเปล่าๆ ไม่มีอะไร ฉันว่า เดี๋ยวนายไปนั่งรอดีกว่า เนี้ยเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว อีกนิดเดียวเอง " 
" ไม่เป็นไร ฉันบอกว่าฉันจะทำให้เธอกิน แต่นี้อะไรเธอทำเองซะงั้น เธอนั่นแหละไปนั่งเดี๋ยวฉันทำเอง " 
" ไม่เป็นไร ฉันทำให้ดีกว่า "
" ไม่ต้องหรอกฉันทำเอง เอามานี้ "
" แต่ว่า ฉัน  อะ..." และจากที่ยื้อแย่งทัพพีกันไปมาสุดท้ายแรงของจองกุกที่มีมากกว่าทำให้ร่างหนาดึงทัพพีกลับไปแต่ด้วยว่าสาวเจ้าที่พยายามจะจับและดึงทัพพีไว้ทำให้ร่างของหญิงสาวพุ้งไปซบที่อกหนาอย่างแรงก่อนที่ลิซ่าจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของร่างหนาอย่างตกใจ
ตึกตักๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงหัวใจที่เหมือนตายซากกำลังเต้นแรงอีกครั้งใบหน้าที่ใกล้ๆกลิ่นนำ้หอมที่อบอวลไปทั่วจมูกทำให้ร่างบางได้แต่ใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอกก่อนที่หญิงสาวจะรีบตั้งตัวและถอยออกห่างทันที
" เออ งั้น ก้ได้ เดี๋ยวฉันไปนั่งรอแล้วกัน " และนั่นทำให้หญิงสาวเลือกที่จะหนีไปจากตรงนี้และรีบเดินไปนั่งที่โต๊ะทันทีพร้อมเหล่มองจองกุกและหมุดหน้าหนีหลบตาทันที ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้วะ และนั่นทำให้ร่างบางได้แต่มองตามอย่างงงๆก่อนหันกลับมาสนใจที่หม้อมาม่าและอมยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนรู้อะไร 
และไม่นาน มาม่าก็เสร็จ
" เสร็จแล้ว " จองกุกว่าพร้อมยกด้วยมาม่ามาให้หญิงสาวตรงหน้าทำให้ลิซ่าที่หันหน้ามองไปทางอื่นหันมามอง
" น่ากินเหมือนกันแหะ " ลิซ่าว่าพร้อมมองถ้วยมาม่าตรงหน้า
" แน่นอน ระดับฉันแล้ว " จองกุกกล่าวด้วยความภูมิใจ
" แต่ว่า  ใครจะรู้ รสชาติอาจจะแย่ยิ่งกว่านำ้ล้างจานก็ได้ "
" นิ ลองก่อนไหมล่ะ เอ้า " และนั่นทำให้จองกุกยื่นตะเกียบให้เพื่อให้คนตรงหน้าชิมทำให้ลิซ่ารับตะเกียบนั่นมาและลงมือทานทันทีทำให้จองกุกได้ทำหน้าลุ้นก่อนที่คนตรงหน้าจะเงยหน้าขึ้นมามอง
" เป็นไงบ้าง โอเครป่ะ " จองกุกเอ่ยถามทำให้ลิซ่าวางตะเกียบลงและยกนำ้ดื่มตามพร้อมทำหน้านิ่งทำให้จองกุกเริ่มหน้าถอดสีอย่างกังวล
" ก็..."
" ก็อะไร " จองกุกเค้นคำตอบ
" ก็ อร่อยดี " ลิซ่าตอบและยิ้มให้
" เยส " และนั่นทำให้จองกุกดีใจประหนึ่งชนะรางวัลถูกหวยสิบล้านเล่นเอาลิซ่าได้แต่อ้าปากค้างกับท่าทีของคนตรงหน้าที่ยืนเต้นบนเก้าอี้อย่างไม่แคร์ใคร
" เออคือ ฉันว่า นั่ง นั่ง นั่งลงก่อน " ลิซ่าว่าทำให้จองกุกชะงักก่อนจะค่อยๆนั่งลงและยังคงอมยิ้มอยู่ทำให้ลิซ่าได้แต่หัวเราะแห้งๆให้
" นี้ถามจริง มันดีใจขนาดนั่นเลยเหรอแค่บอกว่าอร่อยอ่ะ "
" แน่นอน นี้เธอรู้ไหม ฉันอุตส่าห์ตรากตำไปรำ่เรียนการทำอาหารมาเพื่อเธอเลยนะ เธอไม่รู้หรอกตอนที่เธอ......"
" ตอนที่ฉันงั้นเหรอ " ลิซ่าถามออกไปเมื่อคนตรงหน้าอยู่ๆหยุดพูดอย่างน่าสงสัย
" เออ ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเถอะ ฉันว่ากินกันดีกว่าเดี๋ยวอืดหมด " และนั่นทำให้จองกุกเลือกที่จะไม่ตอบแต่เปลี่ยนเรื่องเป็นอย่างอื่นแทนทำให้ลิซ่าได้แต่มองคนตรงหน้านิ่งๆทำให้จองกุกต้องทำเป็นหันไปสนใจถ้วยมาม่าตรงหน้าและคีบเส้นหวังจะกิน
" บอกฉันมาเถอะ ระหว่างนายกับฉันเราเคยรู้จักกันมาก่อนงั้นเหรอ " และนั่นทำให้จองกุกชะงักไปเมื่อคนตรงหน้าพูดขึ้นด้วยเสียงเรียบนิ่งๆทำให้ค่อยๆวางตะเกียบลงและเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่จ้องมองเขาเชิงต้องการคำตอบอยู่
" ใช่ไหม " ลิซ่าเค้นคำตอบทำให้จองกุกได้แต่ถอนหายใจและนั่งตัวตรงมองคนต้องหน้า
" ระหว่างฉันกับนาย นอกจากคืนนั่นมันมีอะไรมากกว่านี้ใช่ไหม จองกุก " ลิซ่าว่าต่อแต่จองกุกกับไม่ตอบก่อนจะก้มหน้าลงมองตำ่เพราะไม่รู้จะตอบยังไงหากตอบไปเธอจะเชื่อเขารึเปล่าแล้วเธอจะรู้สึกอย่างไร ระหว่างเธอกับเขามันจะเป็นเหมือนเดิมได้รึเปล่า เขากลัว ก็ไม่เข้าใจว่ากลัวอะไรแต่ทำไม หัวใจของเขาถึงได้กลัวขึ้นมาก็ไม่รู้ กลัวไปหมด 
"  ตอบมาสิ ว่าระหว่างเราสองคนมีอะไรที่ฉันไม่รู้รึเปล่า ฉันกับนายเราไม่ใช่แค่คนที่รู้จักกันแค่คืนนั่น แต่เราเคยรู้จักกันมาก่อนใช่ไหม จองกุก บอกมาสิ " ลิซ่าว่าด้วยสีหน้าเชิงขอร้องพร้อมนำ้ตาที่คบออยู่ที่เบ้าส่วนจองกุกเองได้แต่พ้นลมหายใจออกมาและจ้องมองคนตรงหน้าที่มองเขาอยู่ ก่อนที่ทุกอย่างจะเข้าสู่โหมดเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาทั้งสองต่างเอาแต่นั่งมองกันนิ่งๆก่อนที่อยู่ๆจองกุกจะลุกขึ้นยืน
" เอาเป็นว่า เธออย่าเพิ่งรู้เลย ว่าระหว่างฉันกับเธอเราเป็นอะไรกัน รู้เพียงแค่ว่าฉันและเธอเราเคยรู้จักกันและเธอก็สำคัญมากๆกับฉัน แค่นั่นก็พอ " เมื่อพูดเสร็จจองกุกก็เดินออกมาจากห้องทันทีทำให้ลิซ่าได้แต่มองตามแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาก่อนจะหันกลับมามองสิ่งตรงหน้าและได้แต่ถอนหายใจออกมาส่วนคนที่เดินมาข้างนอกเองก็ได้แต่ยืนคิดหนัก และหันกลับเข้าไปมองในห้องครัว ไว้เธอจำฉันได้มากกว่านี้เมื่อไร ฉันจะบอกเธอเอง แต่ตอนนี้ถึงบอกไป มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี เพราะยังไงซะเธอก็ยังจำฉันไม่ได้อยู่ดีและนั่นอาจจะทำให้เธอเริ่มตีตัวออกห่างฉันก็ได้  รอหน่อยนะ ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานหรอก ลิซ่า เธอจะได้รู้ความจริง 






ทางด้านจีซู 

หลังจากที่ที่วีหมดสติไปร่างบางก็พยายามประคองร่างหนาออกมาจากตรงนั่นและพามายังห้องของเธอเพราะไม่รู้จะพาไปไหน
" เฮ่อออ " ร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยพร้อมวางร่างหนาลงที่ที่นอนก่อนจะเดินไปหยิบกะละมังและผ้ามาเพื่อเช็ดใบหน้าและร่างกายที่เปอะเปื้อนไปหมด ก่อนจะเอาผ้ามาทำแผลที่หัวให้ซึ่งไม่นานก็เสร็จ ก่อนที่จะนั่งมองร่างหนาอยู่อย่างงั้นรวมไปถึงสร้อยที่เขาใส่อยู่ที่มันเป็นเหมือนกับของเธอ  ร่างบางได้แต่นั่งมองร่างหนานิ่งๆด้วยสีหน้าที่คิดอะไรเต็มไปหมด
" สรุปแล้วนายเป็นใครกันแน่นะ  ทำไมถึงต้องลงทุนทำแบบนี้ด้วย แล้วทำไม ฉันต้องห่วงนายด้วย " จีซูว่าพร้อมถอนหายใจอย่างไม่เข้าใจ สิ่งที่วนอยู่ในหัวและในหัวใจของเธอเต็มไปหมด ก่อนที่หญิงสาวจะเก็บของและเตรียมจะลุกขึ้น
หมับ แต่อยู่ๆความรู้สึกก็เหมือนกับโดนจับข้อมือทำให้หญิงสาวหันมามองก่อนที่พบเข้ากับร่างหนาที่ค่อยๆลืมตามองร่างบางทำให้ร่างบางตกใจไม่น้อย
" นี้นาย ฟื้นแล้วเหรอ " ร่างบางเอ่ยถามออกไป
" อืม " ร่างหนาตอบทำให้ร่างบางเริ่มกังวลหน่อยๆเพราะเกรงว่าเขาอาจจะได้ยินสิ่งที่เธอพูด
" งั้น นายพักผ่อนต่อเหอะ เดี๋ยวฉันเอาอันนี้ไปเก็บก่อน " จีซูว่าและพยายามแกะมือออก
" อย่าเพิ่ง " แต่ร่างหนาก็พูดขึ้นก่อนทำให้จีซูชะงักไปและเงยหน้ามองเชิงถาม
" เธอ ไม่เป็นอะไรนะ " เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงทำให้หญิงสาวได้แต่มองหน้าร่างหนาด้วยความรู้สึกบางอย่าง
" ห่วงตัวเองก่อนเหอะ  ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันไม่เป็นอะไร " จีซูว่าทำให้วีพยักหน้าก่อนจะค่อยๆปล่อยมือออกทำให้จีซูดึงมือกลับมาไว้ที่ลำตัว
" เออ ที่นี้ คือ..."
" ห้องฉันเอง " จีซูตอบเมื่อเห็นสิ่งที่ร่างหนากำลังจะถามขึ้นทำให้วีพยักหน้ารับรู้และพยามลุกขึ้น
" อะ " แต่พอลุกขึ้นความเจ็บก็วิ่งเข้ามาที่หัวทำให้หญิงสาวต้องรีบวางกล่องยาลงและรีบเข้าไปประคอง
" นี้จะรีบลุกทำไมเนี้ยะ ไม่เห็นรึไงว่าตัวเองเจ็บหัวอยู่อ่ะ ถ้าเป็นอะไรไปอีกจะทำยังไงห้ะ " จีซูพูดดุออกไปอย่างหงุดหงิดโดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เธอพูดออกมากลับทำให้ร่างหนากำลังคิดอะไรในใจและอมยิ้มออกมาและมองหน้าหญิงสาวด้วยรอยยิ้มทำให้จีซูได้แต่ขมวดคิ้วเชิงสงสัย
" ยิ้มอะไร " เธอถามออกไปอย่างอยากรู้ เมื่อเห็นร่างหนาเอาแต่ยิ้ม
" เปล่า ไม่ได้ยิ้มอะไรหรอก " วีตอบแต่ก็ยังยิ้มอยู่อย่างงั้นทำให้จีซูได้แต่คิดในใจว่าหมอนี้บ้ารึเปล่าหรือว่าโดนตจนสมองฟั่นเฟืองไป ก่อนที่เธอจะลุกออกมาและเตรียมจะเดินเก็บของออกจากห้องไป
" เอ้า จะไปไหนอ่ะ "
" เอาของไปเก็บ " ร่างบางว่าตอบ
" อ้อ " และนั่นทำให้ร่างหนาพยักหน้าและทำท่าจะลุกขึ้น
" นี้ เดี๋ยว  จะลุกไปไหน "ร่างบางถามด้วยความสงสัย
" ก็เออ ก็ฉันไม่ได้..."
" ไม่ต้องลุก  นอนไปเลย เดี๋ยวลุกแล้วเกิดเป็นลมขึ้นมาอีกทำไง นอนไปเลยนะ นอนอยู่เฉยๆไปเลย ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาด " 
" แต่ว่า..."
" ไม่มีแต่ นอนลงไปเดี๋ยวนี้ "ร่างบางว่าด้วยสีหน้าจิงจังทำให้ร่างหนาจำใจต้องทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ก่อนจะค่อยๆเอาตัวเองนอนต่อก่อนที่สาวเจ้าจะเดินออกไปทำให้วีเหลือบมองตามและยิ้มออกมาอย่างดีใจ
" ถึงแม้จะจำไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังเป็นห่วงล่ะนะ " วีบ่นกับตัวเองอย่างมีความสุขและมองไปรอบๆห้องหญิงสาวให้ตายเหอะไม่ว่าจะผ่านไปยังไง สไตล์การจัดห้องก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนไปเลยและนั่นทำให้ชายหนุ่มได้แต่ยกยิ้มอย่างมีความสุขอย่างน้อยก็ได้กลับมาอยู่ใกล้กันอีกครั้งต่อให้มันจะเป็นเพียงแค่แปปเดียวก็เหอะ และนั่นทำให้ชายหนุ่มค่อยๆเอามือขึ้นกุ้มสร้อยตัวเองเอาไว้พร้อมนึกคิดอะไรบางอย่างกับสายตาที่มองทอดออกไปนอกระเบียงเผยให้เห็นท้องฟ้าสีดำที่ลอดหายเข้ามาจากกระจกที่ถูกเปิดผ้าม่านเอาไว้
"ไม่ว่าจะต้องรอนานเท่าไร จนกว่าเธอจะจำฉันได้ ฉันก็จะรอนะ จีซู " ใช่ ขนาดห้าปีที่ผ่านมาเขายังเฝ้ารอและอยู่มาได้เลยแล้วทำไมกะอีแค่นี้เขาจะรอไม่ได้จริงไหม 

ทางด้านหญิงสาวเเมื่อเอาของมาเก็บแล้วเธอก็กำลังจะเดินกลับห้องแต่
ติ้ง  เสียงออดหน้าห้องที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวชะงักก่อนจะหันไปมองอย่างสงสัยก่อนจะหันมองหน้าจอมอนิเตอร์ที่เผยให้เห็นใบหน้าของคนภายนอกที่ยืนกดกริ้งอยู่และนั่นทำให้หญิงสาวได้แต่ตาโตด้วยความตกใจพร้อมมือไม้ที่เริ่มสั่นอย่างกังวลก่อนที่จะหันมองประตูห้องตัวเองที่ปิดอยู่อย่างหวั่นๆ
กริ้งงง ก่อนที่เสียงกริ้งจะดังอีกครั้งของคนที่กดยำ้บอกว่าต้องการให้เจ้าของห้องไปเปิดเดี๋ยวนี้ และนั่นทำให้จีซูได้แต่ยืนครุ่นคิดไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก
กริ้ง กริ้ง กริ้งง และก็อีกครั้งที่กริ้งถูกดรัวๆบ่งบอกถึงความต้องการให้เจ้าของห้องเปิดมันออกให้ และนั่นทำให้หญิงสาวได้แต่สูดหายใจเข้าลึกและพยายามทำสีหน้าปกติก่อนที่เดินไปที่ประตูและทำการเปิดมันด้วยสีหน้าที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้คนที่มาสงสัย
" อะ จีซู ทำอะไรอยู่ อปป้ายืนกดตั้งนานทำไมไม่มาเปิด นี้กะจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ " เสียงของคนที่กดกริ้งถามขึ้นทันทีเมื่อประตูถูกเปิดออกและเผยให้เห็นใบหน้าหญิงสาว
" เออ เออ คือ พอดีจีซูเข้าห้องอยู่นะค่ะ  ก็เลย มาเปิดช้าหน่อย  ขอโทษนะคะ " จีซูพูดตอบร่างหนาตรงหน้าและค่อยๆฉีกยิ้มให้ด้วยหัวใจที่กังวลสุดๆ
" งั้นเหรอ " แดซองพยักหน้า
"ค่ะ เออ ขะเข้ามาข้างในก่อนสิคะ ข้างนอกมันหนาว เดี๋ยวจะไม่สบาย " 
" แล้วนี้คนอื่นไปไหนกันหมด ทำไมเงียบจัง ลิซ่า โรเซ่ เจนนี่ล่ะ ไปไหนนอนกันหมดแล้วเหรอ "แดซองเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาในห้องและมองไปรอบๆเมื่อเห็นว่าห้องเงียบผิดปกติ
" อะ เออ อ้อ พอดี เออ พวกเธอออกไปเที่ยวคลับกันนะค่ะ ยังไม่กลับ "ทำให้จีซูที่ยืนมองห้องตัวเองอยู่ด้านหลังสะดุ้งก่อนจะตอบออกไป
" ห้ะ เดี๋ยวนะ พอทำงานเสร็จก็ออกไปผับเลยเนี้ยนะ ไม่เหนื่อยกันบ้างรึไง จะสตรองเกินไปละ" แดซองพูดอย่างติดตลกทำให้จีซุได้แต่ยิ้มหน่อยๆให้ทั้งที่ในใจไม่ได้ยิ้มด้วยเลย
" แล้วนี้เธอไม่ไปกลับพวกนั่นเหรอ "
" ไม่ล่ะค่ะ ฉันขี้เกียดนะ "
" อ้อ " แดซองพยักหน้าและมองไปรอบอีกครั้งและเหมือนจะหันไปที่รองเท้าที่วางอยู่ทำให้จีซูต้องรีบพูดขึ้น
" เออ แล้วอปป้ามาทำไมคะ "
" หืม  อ้อ ก็มาเอาของที่นายสั่งไง  ได้มาใช่ไหม " แดซองหันมามองหญิงสาวก่อนจะเอ่ยตอบ
" อะ อ้อ ค่ะ แปปหนึ่งนะคะ " จีซูพยักหน้าและเดินหยิบของที่วางอยู่ตรงโซฟาและก็ไม่วายเหลือบมองห้องตัวเอง หวังว่าหมอนั่นคงไม่พรวดพราดออกมานะ
" นี้ค่ะ " แดซองยื่นมือไปรีบเมื่อหญิงสาวยื่นมาให้และก้มมองสำรวจไม้เท้านั่น
" แล้วนี้อปป้าจะกลับเลยไหมคะ "และนั่นทำให้จีซูถามขึ้นอีกจนแดซองเงยหน้าขึ้นมอง
" แหม เดี๋ยวนะ คนเพิ่งมาใจคอจะไล่กลับกันเลยรึไง ไม่ให้กินนำ้กินท่านั่งพักก่อนไง "
" เออ ก็เพื่ออปป้ารีบนะค่ะ แบบเพื่อนายสั่งให้รีบกลับ "
" อะๆๆ อปป้ากลับก็ได้  เธอจะได้พักผ่อนเพิ่งทำงานมาเหนื่อยๆ ไม่อยากรบกวน" แดซองตอบทำให้จีซูยิ้มให้ก่อนที่ร่างหนาจะหมุนตัวกลับและเดินไป
" งั้นอปป้าไปนะ "
" ค่ะ " และนั่นทำให้จีซูโล่งอกเมื่อเห็นร่างหนากำลังเดินออกไป แต่
ตึก เคล้งง เสียงที่ดังออกมาจากห้องทำให้จีซูหันขวับไปมองอย่างตกใจเช่นเดียวกับแดซองที่ชะงักและหันไปมองห้องที่มีเสียงดังออกมา
" เสียงอะไรอะ " แดซองถามทำให้จีซูได้แต่กลืนนำ้ลายลงคออย่างลำบาก
" เออคือ.." ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบแดซองก็เดินไปที่ห้องนั่นทันทีด้วยความสงสัย
" เออ อปป้าคะ " จีซูวิ่งเข้าไปหาและเอ่ยเรียกร่างหนาอย่างดังทำให้แดซองชะงักและหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ
" หืม มีอะไร แล้วว่าแต่เสียงเมื่อกี้มันเสียงอะไร ไหนบอกว่าอยู่คนเดียวไง "
" เออคือ... " จีซูไม่รู้จะตอบยังไงและเร็วกว่าแดซองเปิดประตูเข้าไปทันทีทำให้จีซูได้แต่ยืนตัวเกรงหายใจไม่ทั่วท้องไม่กล้ามองเข้าในห้องเพราะสิ่งที่เธอกังวล
" อะ นั่น " แดซองว่าอย่างตกใจพร้อมเดินเข้าไปทำให้จีซูค่อยๆเงยหน้ามองด้วยสีหน้าที่ถอดสี และกำลังจะอ้าปากพูดแต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าคำพูดเหล่านั่นก็ถูกกลืนลงคอพร้อมกับร่างหนาที่ค่อยๆหยิบแจกันขึ้นจากพื้นและหันมามองจีซู
" ทำไมวางของไม่เป็นที่อย่างงี้ห้ะ แล้วดูเปิดประตูไว้อย่างงี้ไม่หนาวรึไง ลมก็พัด ดูสิ ดีนะที่แจกันไม่แตก " แดซองว่าทำให้จีซูได้แต่อ้าปากค้างอย่างตกใจและมองแจกันที่อยู่ในมือของคนที่พูดตามด้วยประตูระเบียงที่เปิดเอาไว้จนลมพัดเข้ามาก่อให้ผ้าม่านปริ้วไหวไปตามลมก่อนจะเหลือบมองไปทั่วๆห้องที่ไม่มีคนใครอยู่ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันมี ก่อนที่จีซูจะตั้งสติได้และปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อคนด้านในกำลังเดินออกมาหาเธอ
" อ้อ พอดี ก็รีบไปเปิดประตูให้อปป้าแหละค่ะ ก็เลยลืมปิด "  จีซูว่าออกไปและอมยิ้มให้แต่แววตาก็ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัยว่าคนในห้องหายไหน 
" ฮึ จริงๆเลยเราเนี้ย อะเอาไป ไอ้เราก็คิดว่าเสียงอะไร คิดว่าพาผู้ชายมาหมกอยู่ในห้องซะอีก " แดซองเอ่ยแซวพร้อมยื่นแจกันคืนให้ทำให้จีซูได้แต่ยิ้มแห้งๆให้และก้มหน้ากลืนนำ้ลายอย่างใจเต้นตุ่มๆ ต้อมๆ ถ้าจะบอกว่าเป็นอย่างที่อปป้าพูดก็อาจจะใช่ ใช่ ฉันพาผู้ชายเข้ามาในนี้จริงๆ ไม่ผิดหรอก แต่แล้วเมื่อหญิงสาสเงยหน้าขึ้นเธอก็ดันเหลือบไปเห็นเงาที่สะท้อนให้เห็นในกระจกของคนที่กำลังยืนอยู่หลังประตูที่เปิดออกด้านข้างเธออยู่และนั่นทำให้หญิงสาวแทบจะหยุดหายใจอีกครั้งเมื่อแดซองกำลังมองไปรอบๆห้อง
" เออ อปป้าคะ!! "
" ห้ะ มีอะไรเรียกซะดังเชียว  "
" หนูว่าอปป้ารีบกลับเถอะนะคะ เดี๋ยว นายจะรอนาน ถ้าเกิดโมโหขึ้นมา หนูว่า..มันคงไม่ดีเท่าไร " จีซูว่าออกไปและเหล่มองช่องประตูของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังมันอย่างกังวลไปมาพร้อมกับลุ้นจนตัวเกรงไปหมด
" อืม ก็ได้ แล้วก็อย่าลืมปิดประตูล่ะ ลมเข้าเดี๋ยวจะไม่สบาย " แดซองทำให้จีซูพยักหน้าก่อนจะเดินออกมาและเดินตรงไปที่ประตู
" ไปล่ะนะ " แดซองหันมาบอกทำให้จีซูยิ้มไปให้ก่อนที่ร่างหนาจะเปิดประตูออกไปทำให้ร่างบางได้แต่ถอนหายใจเช่นเดียวกับวีเมื่อเสียงประตูปิดลงเขาก็ค่อยๆเดินออกมาจากหลังประตูและชะเง้อมองทำให้จีซูหันไปมองจนวีได้แต่ยิ้มแห้งๆ
" เกือบไปแล้วไหมล่ะ  "จีซูว่าและเดินเอาแจกันไปวางพร้อมกับปิดประตูและหันมาประจันหน้าคนที่ยืนอยู่ด้วยสายตาที่คาดโทษ
" ก็ เออ.."
" ฉันบอกให้นายนอนอยู่เฉยๆไม่ใช่เหรอ แล้วลุกขึ้นมาทำไมไม่ทราบ "จีซูว่าพร้อมกอดอกเอียงคอถามคนที่ยืนอยู่ที่ประตูอย่างเอาเรื่อง คือถ้าบอกไปว่าลุกขึ้นมาแอบส่องของใช้ของเธอแบบเอาง่ายๆอยากรู้อยากเห็นอ่ะ คือถ้าบอกความจริงไปอย่างงั้นจะโดนยัยจีซูจับฟาดลงระเบียงไหม 
" เออ คือ อะ  เออ ..." วีไปไม่ถูกเพราะไม่รู้จะตอบยังไง
" ยังไงสรุปจะตอบได้ยัง " ยัง ยังคิดไม่ออกจะแก้ตัวยังไงดีว่ะ ให้ตายเหอะไอ้วี เมิงจะมาตกม้าตายยังงี้ไม่ได้นะโว้ย 
" เฮ่อ ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ ลุกได้ยังงี้แสดงว่าหายดีแล้ว งั้นก็กลับไปได้ล่ะ ไป " จีซูว่าพร้อมเดินดันวีให้ออกจากห้อง
" อะเดี๋ยวๆ ใครว่าฉันหายดีฉันยังเออ ยัง....ปวดหัวอยู่เลยนะ อะ อะ โอ้ยยย " วีว่า พร้อมทำท่าเจ็บปวดอย่างเสแสร้งทำให้จีซูหยุดดันและมองคนตรงหน้าอย่างรำคาญ
" เลิกเล่นเหอะ แล้วรีบกลับๆไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน "
" แต่ว่า ฉันยังเจ็บหัวอยู่จริงๆ นะ ไม่ได้โกหก แล้วอีกอย่างถ้าเกิดฉันกลับได้แล้วระหว่างทางฉันเกิดไปเป็นลมล้มหัวกระแทกขึ้นมาอีกจะทำไงล่ะ จากแผลที่เจ็บอยู่แล้วมันอาจจะอัก...  "
" เฮ่ออ แล้วนายจะเอายังไง  "จีซูขัดขึ้นอย่างรำคาญกับคำแก้ตัวของคนตรงหน้า
" ก็..........................."

นอนที่ห้อง แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ใจอ่อนให้นอนที่ห้องหรอกนะ แต่ให้นอนที่โซฟาตรงที่ดูโทรทัศน์ต่างหาก
" จะนอนก็รีบนอน จะได้รีบตื่นและออกไปจากห้องฉันสักที " 
" โห้ย อะไรวะ ใจคอนี้กะจะไล่ฉันให้ไปอย่างเดียวเลยรึไง คนเขาอุตส่าห์ไปช่วยจนได้แผลเนี้ย ขอบคุณสักคำก็ไม่มี "
" แล้วใครขอให้ช่วยล่ะ อยากช่วยเอง ช่วยไม่ได้ " หญิงสาวตอบและหมุนตัวเดินเข้าห้องไป
"ชิ "ทำให้ร่างหนาได้แต่ทำหน้ามุ่ยก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟา 
แกร็ก แต่อยู่เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับบุคคลที่เดินถือบางอย่างออกมาจากห้อง
" อ่ะ เอาไป " ร่างบางว่าและยัดผ้าห่มใส่มือร่างหนาเล่นเอาแทบหงายหลังก่อนที่เธอจะพูดต่อโดยหันไปมองอีกทาง
" อากาศมันหนาว ฉันไม่อยากให้ใครมานอนแข็งตายในห้องฉัน " และนั่นทำให้วีมองผ้าห่มในมือก่อนจะฉีกยิ้มออกมา บ้าก็แค่เอาผ้าห่มมาให้ทำให้กูต้องดีใจขนาดนี้ด้วยวะ ให้ตายเหอะ หยุดยิ้มไม่ได้เลย
" ขอบคุณนะ "ร่างบางไม่ได้ตอบอะไรแต่หันหลังเดินกลับเข้าห้องทำให้วีได้แต่มองตามและยิ้มกว้างกว่าเดิมก่อนจะก้มลงมองผ้าห่มในมือและอมยิ้มมองประตูห้องที่ปิดลง และเอนตัวลงนอนที่โซฟาพร้อมกับผ้าห่มที่เอามาคุมตัวไว้อย่างมีความสุขแต่ก็ยังไม่วายเหลือบมองประตูห้องนั่นและอมยิ้มออกมาก่อนจะหลับตาลง




ทางด้านโรเซ่ 


" โรเซ่ โรเซ่ "
" อะแฮ่กๆๆๆ " เสียงนำ้ที่กระเด็นออกจากปากของร่างบางที่หลังจากที่กินนำ้ลงไปเกือบเต็มกระเพราะ

ตูมม 
สองร่างที่หล่นตกนำ้ลงมาอย่างแรงจนนำ้กระเด็นจนเกิดเสียงดังและด้วยนำ้ที่ดูจะลึกพอสมควรทำให้แรงดันยิ่งมีเยอะทำให้ร่างบางดูท่าจะไม่ไหว เพราะเธอว่ายนำ้ไม่ค่อยเก่งและนั่นทำให้เธอเหมือนจะพยายามขึ้นไปข้างบนเพื่อหาอากาศหายใจแต่จีมินก็พยายามดึงลงเอาไว้เพราะเสียงปืนและกระสุนที่เฉียวไปมาทำให้โรเซ่ได้แต่พยายามบอกใบ้ด้วยสีหน้าว่าเธอกลั้นหายใจไม่ไหวและพยายามจะสลัดมือไม่งั้นเธอได้กินนำ้เข้าไปเต็มปอดแน่ และนั่นทำให้จีมินต้องดึงตัวหญิงสาวให้มาพอดีกับตัวเองก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับหน้าหญิงสาวและใช้ปากของเขาเป่าอากาศเข้าปากหญิงสาวเพื่อให้พอที่จะหายใจ และกลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งสองกำลังจูบกันใต้นำ้ก็เป็นได้และด้วยความตกใจทำให้โรเซ่ได้แต่สตั้นนิ่งไปสายนำ้ที่เยือกเย็นค่อยพัดทั้งสองให้ลอยออกห่างจากตรงนั่นก่อนที่นานพอสมควรจีมินจะถอนจูบเมื่อเห้นคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะได้สติกำลังพยายามผลักเขาออกเป้นเหตุให้เขาต้องจำใจผละออกจึงทำให้ทั้งสองจะมองหน้ากันนิ่งๆอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จีมินจะจับมือโรเซ่และดึงให้ว่ายตามไปเพื่อจะขึ้นเหนือนำ้

" อะแห่กๆๆ " เสียงสำลักนำ้ของคนร่างเล็กหลังจากขึ้นจากฝั่งด้วยความเหนื่อยในสถาพเปียกป้อนไปหมด
" เป็นไง โอเครไหม " จีมินเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงทำให้โรเซ่หันไปมองก่อนจะรีบหันหนี
" อืม โอเคร " เธอว่าและหันไปทางอื่นทำให้ค่อยโล่งอก
" เออ ขอโทษนะ เมื่อกี้ที่ฉันเออ..."
" ไม่ต้องหรอก ช่างมันเถอะ " โรเซ่รีบตอบก่อนที่จีมินจะพูดขึ้นทำให้เขาพยักหน้าเข้าใจ
" เออ แล้วนายล่ะ เป็นไรรึเปล่า " 
" ไม่หรอก ฉันไม่เป็นไร " จีมินตอบและอมยิ้มหน่อยทำให้ร่างบางเหลือบมองด้วยหางตาก่อนที่ทำท่าจะลุกขึ้นยืน
" อะ ค่อยๆเดี๋ยวฉันช่วย "
" ไม่ต้อง ฉันยืนเองได้ " โรเซ่ว่าทำให้จีมินค่อยๆดึงมือกลับและปล่อยให้ร่างบางลุกขึ้นเองก่อนที่เขาจะลุกตาม
" งั้น กลับกันเถอะ " โรเซ่เอ่ยและหมุนตัวเตรียมเดินออกมาทันที
" อะเดี๋ยวสิ เธอจะกลับทั้งที่ตัวเปียกยังงี้เหรอ "
" แล้วนายมีเสื้อผ้าให้ฉันเปลี่ยนไหมล่ะ "
" เออ ไม่อ่ะ แฮร่ๆๆ " จีมินว่าพร้อมเกาหัวแก้เก้อ และนั่นทำให้โรเซ่จะหันไปเดินไปต่อ 
" เออเดี๋ยว "
" อะไรอีก " โรเซ่ถามกลับอย่างรำคาญ
" คือ ขอบคุณนะ ที่ เชื่อใจฉันอ่ะ  "
" เออ ก็ ก็ นายก็เชื่อใจฉันนิ ฉันก็เชื่อใจนายกลับไม่เห็นจะแปลก " ใช่แปลกตรงไหน แต่ทำไมคำพูดมันแลแปลกๆนะ หรือไม่แปลก  ช่างมันเถอะ
" งั้นเหรอ " 
" อืม " โรเซ่สะงักไปนิดหนึ่งกับสายตาที่ดูผิดหวังก่อนจะพยักหน้าตอบไป
" แต่ว่า ยังไงก็ขอบคุณนะ ขอบคุณมาก  " จีมินถอนหายใจก่อนจะพูดและอมยิ้มให้แต่โรเซ่กลับไม่ได้ตอบกลับและเสหน้ามองทางอื่นแทนทำเป็นเหมือนไม่ได้ใส่ใจแต่ กลับพยักหน้าให้ ทำให้จีมินยิ่งอมยิ้ม แหมทำเป็นหน้านิ่ง
" เออ นี้ อีกอย่าง "
" อะไร " 
" เลิกเรียกฉันว่า นายตำรวจได้แล้ว ฉันก็มีชื่อนะ เรียกแต่นายตำรวจอยู่ได้ " จีมินด้วยท่าทีเง้างอนหน่อยๆ
" แล้วจะให้ฉันเรียกนายว่าอะไร ก็ในเมื่อนายเป็น.."
" ฉันชื่อจีมิน ปาร์ค จีมิน ไม่ได้ชื่อนายตำรวจ " จีมินแทรกขึ้นเมื่อโรเซ่กำลังพูด
" จิ เออๆ ไว้จะเรียกแล้วกัน "
" ดี แล้วก็ห้ามลืมล่ะ ห้ามเด็ดขาดห้ามลืมชื่อฉัน ต่อให้เธอจะลืมอะไรก็แล้วแต่ แต่ชื่อฉันเธอห้ามลืมเข้าใจไหม " 
" อืม ไม่ลืมหรอก นาย จีมิน " โรเซ่ตอบทำให้จีมินค่อยๆฉีกยิ้มอีกครั้งอะไรจะดีใจขนาดนั่นแค่เรียกชื่อเอง สายตาดีใจแบบนั่นอีกทำให้โรเซ่ต้องรีบหันหนี
" ที่นี้ไปได้ยัง "
" ก็ไปดิ " จีมินตอบพร้อมไหวไหล่ทำให้โรเซ่เดินออกมาทันที
" อย่างน้อย ก็เรียกชื่อได้แล้วก็แล้วกัน "จีมินพูดกับตัวเองก่อนจะเดินตามร่างบางออกมาเมื่อเดินมาได้สักพักร่างบางก็ต้องหันหลังเพราะรู้สึกได้ถึงคนที่เดินตามแต่พอหันไปเขาก็ทำเป็นหยุดทำให้ร่างบางต้องหันมาและเดินต่อไปก่อนที่ร่างหนาจะเดินตามต่อ และก็อีกครั้งซึ่งก็เหมือนเดิม จนร่างบางหมดความอดทน
" นี้ "
" อะไร ฉันไม่ได้เดินตามเธอ ฉันก็กลับบ้านฉันเหมือนกัน " จีมินตอบและเดินเลยร่างบางออกไปอย่างอมยิ้มที่แกล้งโรเซ่ได้อย่างสนุกทำให้โรเซ่ได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเดินไปต่อ
แต่อยู่จีมินก็ชะงักหยุดเดินทำให้โรเซ่ต้องหยุดเดินไปด้วยก่อนที่จีมินจะหันมาทำให้โรเซ่ขมวดคิ้วเชิงถามก่อนที่ร่างหนาจะถอดเสื้อสูทเขาออกและบิดสบัดให้แห้งและเดินเอามาคลุมร่างบางเอาไว้
" คลุมไว้ มันจะได้ปลอดภัยจากเออ..." จีมินเอ่ยและมองร่างหญิงสาวที่อยู่ในชุดล้อแหลมพร้อมกลืนนำ้ลายก็นะ เขาก็ผู้ชายไหมล่ะ แถมสภาพเปียกแบบนี้มันก็ดูเซ็กซี่ไม่น้อยนะเอาจริง  และนั่นทำให้ร่างบางมองตามและดูเหมือนจะเข้าใจทำให้เธอเงยหน้าขึ้นจะพูดบอกไม่เป็นไรแต่ด้วยใบหน้าที่ใกล้กันทำให้ร่างบางต้องชะงักไปเพราะในการที่เขาเอาเสื้อคลุมมาคลุมให้เธอเขาเพียงแค่เอื่อมมือไปด้านหลังเท่านั้น ตัวเขายังอยู่ด้านหน้าทำให้ใบหน้าของเธอและเขาห่างกันไม่มากจนแทบจะชนกันอยู่แล้วก็ว่าได้และดูเหมือนจีมินจะรู้เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวที่เริ่มขึ้นสีและเสมองทางอื่นทำให้เขาต้องรีบถอยออกและเก้าหัวแก้เก้อส่วนโรเซ่เองก็ได้แต่ทำเป้นกระชับเสื้อคลุมแน่น
" เออ งั้นเดินต่อเหอะ " จีมินว่าทำให้โรเซ่พยักหน้าก่อนที่ร่างหนาจะรีบหันหลังอย่างเขินๆและเดินต่อตามด้วยโรเซ่ที่ก็หน้าร้อนไปหมดอย่างไปไม่ถูก
 และไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงหน้าถนนที่รถวิ่งผ่านไปมา สุดท้ายก็เดินมาด้วยหันอยู่ดี 
เอี้ยดด เสียงรถแท็กซี่ที่จอดลงจากการกวัดมือของร่างเล็กก่อนที่เธอจะเดินตรงไปเพื่อไปขึ้นทำให้จีมินได้แต่มองตามก่อนที่อยู่ๆร่างบางจะหยุดชะงักลงก่อนเมื่อคิดอะไรได้ในจังหวะที่กำลังจะเปิดประตู โรเซ่สูดลมหายใจเข้าและหันกลับไปมองคนที่กำลังยืนมองเธออยู่ทำให้จีมินขมวดคิ้วเชิงสงสัยว่ามีอะไร
" เออ ฉันกลับแล้วนะ " โรเซ่ว่าทำให้จีมินพยักหน้า (ไรท์ เอิ่มโอ้ยย จีมินหนูอย่านิ่งสิลูก หนูไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ รู้สึกหน่อยไหม แบบแปลกหน่อยไหม ไม่ใช่แค่พยักหน้า)
" อืม บายๆ " จีมินว่าและยกมือบายๆแต่โรเซ่ก็ไม่ยักกะเปิดประตูสักที
" เออ นายก็ กลับ ดีๆล่ะ  "
" อืม " (ยัง แก ยังไม่รู้อีก อีบ้าา )
" งั้นไปนะ บาย ฝันดี " ว่าเสร็จโรเซ่ก็เปิดประตูเข้าไปทำให้จีมินได้แต่ยกมือบายๆพร้อมกับรถที่ขับออกไปทำให้ชายหนุ่มมองตามและอมยิ้ม แต่อยู่ๆเขาก็ต้องหุบยิ้มเมื่อคิดอะไรได้ เดี๋ยว ท่าทางเมื่อกี้ไอ้ท่าทีเขินๆ กับคำพูดแบบนั้น เฮ้ย โรเซ่ บอกให้เรากลับบ้านดีๆ เดี๋ยวนะ โรเซ่ เป็นห่วงเราเหรอ ใช่ม่ะ โรเซ่ เป็นห่วง  ห้ะ โรเซ่เป็นห่วง อ้ากกกกกก แถมยังบอกฝันดีอีก ไอ้จีมินไอ้คนโง่ เมิงคือโง่แท้(ไม่ทันแล้วโว้ยยย เขาไปนู่นล่ะจะมาครวญครางอะไรตอนนี้) และนั่นทำให้ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองตามรถที่ขับไป 
" ฝันดีเช่นกัน " จีมินพูดและยิ้มเขินไปมาอยู่คนเดียว โดยหารู้ไหมว่าคนในรถที่ขับออกมาเองก็กำลังยิ้มอยู่เช่นกัน 
" ไอ้ นายจีมิน ไอ้นายตำรวจบ้าเอ่ย "




.........................................................................
มาอัพแล้วค่ะ มาแล้ว รีด กลับมาเดี๋ยวนี้นะ บอกให้กลับมา จะกลับไม่กลับห้ะ ไม่กลับเหรอ งอลนะ  เป้นไงบ้างค่ะ ใครเพิ่งผ่านช่าวงสอบมหาโหดมาอย่างไรท์บ้าง เหนื่อยมาก  อดหลับอดนอน เฮ่ออออ เอาล่ะ ใครกลับมาแล้วไหนมาหลายตัวหน่อย 
จะกลับไม่กลับ ไม่กลับ ฉันจะร่ายมนต์กฤษณะกาลีใส่นะ  คงต้องร้ายแบบพี่กิ้กสุวัจจนี 














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

448 ความคิดเห็น

  1. #137 Kanyanat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 22:14
    สู้ๆค่ะไรท์ ชอบมากเลยๆค่ะ✌✌
    #137
    0
  2. #136 Warrtrr (@Warrtrr) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 16:47
    รอค่าาา
    #136
    0
  3. #135 peejun234 (@peejun234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 13:24
    รออ่านค่ะอัพเลยค่ะพลีส
    #135
    0
  4. #134 bamsn1412 (@bamsn1412) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 09:34
    ดีใจขั้นสุดไรท์มาอัพแล้วววว สู้ๆนะคะ
    #134
    1
    • #134-1 pilot 96 (@pim1098765432) (จากตอนที่ 11)
      10 มีนาคม 2561 / 18:41
      คร่าา ขอบคุณนะ นึกว่าหายไปแล้ว
      #134-1
  5. #133 pummarin2544 (@pummarin2544) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 09:18
    เย้ ไรท์กลับมาแล้ว รีดยังรอเสมอจ้าา
    ทำไมจีมดูอึน ดูซึนขนาดนี้เนี่ย อ้ากก ความรู้สึกเจ้าช้าไปนะเจ้าคะ ฮรืออได้เห็นโมเม้นต์ จีมแชงแล้ว ถึงจะนิดนึงแต่ก็ทำให้เราฟินได้ แถมมีแลกเปลี่ยนอากาศกันด้วย ข้าเขินยิ่งนัก (>///<)
    .
    .
    ในส่วนของจีซูนั้นลุ้นจ้า กลัวแดซองจะจับได้มว้ากกกก แต่ก็รอดแถมวียังได้นอนห้องนางด้วย เขิน
    .
    .
    ไรท์มาต่ออีกนะ คือแบบอยากอ่ายต่อแล้วอ่ะ ยังรอไรท์ที่ท่าน้ำนะเจ้าคะ &#128514;&#128514;&#128514;
    #133
    1
    • #133-1 pilot 96 (@pim1098765432) (จากตอนที่ 11)
      10 มีนาคม 2561 / 18:40
      ออเจ้าชอบข้าก็ดีใจ โปรด ติดตามข้าต่อไปนะ
      #133-1
  6. #132 lkljlh4 (@lkljlh4) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 08:51
    อุ้ยเขิน555+
    #132
    0
  7. #130 Warrtrr (@Warrtrr) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 00:11
    รอค่าาา
    #130
    0
  8. #129 chayanuchphewpan (@chayanuchphewpan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 07:25
    ต่อนะค่ะ รออยู่สนุกมากๆๆๆ
    #129
    0
  9. #128 Aern5555 (@Aern5555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 14:01
    อยากอ่านวีซูแล้ววว
    #128
    0
  10. #127 Proudiiz_preaw (@Proudiiz_preaw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 09:40
    มาต่อไวๆน้าาาา
    #127
    0
  11. #126 jutatipaom (@jutatipaom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 00:10
    รอนะค่ะไรท์
    #126
    0
  12. #125 Maemlaunglard (@Maemlaunglard) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 23:04
    มาต่อเร็วๆนะค่ะไรท์ จีชูจะเป็นไงนะ สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้
    #125
    0
  13. #124 bamsn1412 (@bamsn1412) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 20:53
    ขอให้จำได้กันเร็วๆนะ
    #124
    0
  14. #123 lkljlh4 (@lkljlh4) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 19:43
    ชั้นเฝ้ารอนิยายเรื่องนี้ทุกวันเลย~
    #123
    1
    • #123-1 pilot 96 (@pim1098765432) (จากตอนที่ 11)
      1 มีนาคม 2561 / 19:45
      ขอบคุณค่ะ เราจำเธอได้ ขอบคุณนะ
      #123-1