VENUS OF KILLER [Blackpink x bts ]

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    14 ต.ค. 62




ตอนที่ 10
ความแตกต่างที่เป็นไปไม่ได้ 


You still make me smile.
Even if you are the main reason why I'm sad.
เธอยังทำให้ฉันยิ้มได้อยู่นะ
ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเหตุผลหลักๆเลยที่ทำให้ฉันเศร้า



Don’t forget us don’t forget me
Everything about me
แล้วเธอจะยังจำฉันได้ไหมนะ 
ตลอดเวลาที่ผ่าน 
don't forget about me


ผ่านไปสามวัน
ก็อกๆๆ เสียงที่ดังอยู่ตรงประตูก่อนจะตามด้วยเสียงที่บอกอนุญาตให้คนที่เคาะเข้ามา
" เข้ามา " ร่างของชายในชุดสูทสีดำกับรองเท้าหนังเดินเข้ามาก่อนจะก้มหัวในกับผู้เป็นนายที่นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะทำงานก่อนจะพูดขึ้น
" ตอนนี้ทุกคนพร้อมแล้วครับ "  ชายคนนั่นเอ่ยว่าออกไปทำให้ผู้เป็นนายหันเก้าอี้มามอง
" งั้นเหรอ " เขาว่าทำให้ผู้เป็นลูกน้องพยักหน้าก่อนจะเอื่อมไปหยิบนาฬิกาเรือนหรูมาใส่และกระชับสูทราคาแพงให้เข้าที่ก่อนจะลุกเดินออกจากโต๊ะและมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายผู้นั่น
" งั้น ไป " เขาพูดบอกทำให้ชายคนนั้นหลบทางให้ก่อนจะเขาจะเดินออกมาจากประตูที่เผยให้เห็นลูกน้องนับสิบยืนรออยู่ตามด้วยหญิงสาวสี่คนที่ยืนหน้านิ่งรอผู้เป็นนายทำให้จีดีเหล่สายตามองทั้งสี่สาวก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาและอมยิ้มให้ 
"นี้ ยิ้มหน่อยสิ วันนี้ฉันไปงานประมูลการกุศลนะ อุตส่าห์ให้ใส่ชุดสวยๆ ทำหน้าเครียดไปได้ ใช่ไหม เจนนี่ " ประโยคแรกพูดกับจีซูแต่ประโยคหลังหันไปแขวะเจนนี่ที่ยืนอยู่ข้างๆทำให้หญิงสาวหันไปมองและค่อยกลำ่กลืนฟื้นทนยิ้มไปให้
" คะ "เธอว่าทำให้จีดีฉีกยิ้มและหัวเราะในลำคอและชายตามองโรเซ่และลิซ่าที่ยืนอยู่ข้างๆเช่นกันทำให้เธอทั้งสองต้องหลบหน้าและก้มลงมองตำ่ทันที
 " หึ  ไป " เมื่อสิ้นเสียงผู้เป็นนายชายในชุดสูทสิบกว่าคนก็เดินตามผู้เป็นนายไปทันทีตามด้วยทั้งสี่สาวเพื่อไปขึ้นรถที่จอดเตรียมอยู่ห้าหกคันก่อนที่รถทั้งหมดจะถูกขับออกไป

ลิซ่า

โรเซ่


จีซู 



เจนนี่


จีดี 



ณ งานประมูลการกุศลที่มีบรรดาผู้มีเงินและผู้มีอิทธิผลมากหน้าหลายตารวมไปถึงไฮโซระดับเบอท้อปๆที่พากันเดินเข้ามาและพากันทักทายกันอย่างไม่เคยพบเจอกันมานาน และนั่นทำให้ห้องโถ่งขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูจะดับอันดับต้นของเกาหลีต่างเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของแขกใหญ่แขกโตที่พากันโอ้อวดและเมามอยกันสนุก แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มทั้งเจ็ดสนุกไปด้วยเลยแต่กลับได้แต่นั่งทำหน้าเซงๆและเบื่อๆที่สุดโคตรจะเบื่อที่สุดเลยก็ว่าได้ นี้ถ้าพ่อแม่ไม่บังคับให้มาแทนหรือด้วยเพราะธุระกิจส่วนตัวนะพวกเขาแทบจะไม่เหยียบที่นี้เลยก็ว่าได้ หึ งานประมูลหรืองานเลี้ยงรุ่นคนชรากันแน่นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคิด ให้ตายเหอะในงานเนี้ยพวกเขาเด็กสุดแหละ จะมองไปทางไหนก็ป้าและลุงเต็มไปหมด รุ่นตายายยังมีอ่ะคิดดู ให้ตายเหอะเมื่อไรงานมันจะเริ่มและจบลงไปสักที รำคาญโคตร และนั่นทำให้พวกเขาได้แต่นั่งนิ่งๆเล่นโทรศัพท์แก้เบื่อไปพลางๆรองานเริ่ม 




" นี้ ฮยองถามจริง ม้าคิดไงให้เรามางานนี้เนี้ย เฮ่ออ ให้ตายเหอะสู้เอาเวลาไปนั่งขับรถจับคนร้ายเล่นในเมืองยังสนุกกว่าเลย "เสียงจีมินที่พูดบ่นขึ้นอย่างเซงๆพร้อมมองไปรอบๆด้วยความน่าเบื่อทำให้ผู้เป็นพี่หันมามองก่อนจะพูดตอบ
" กูก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ๆตื่นเช้ามาแกก็โผล่มาที่ห้องและสั่งนู้นสั่งนี้ และก็บอกให้มางานนี้แหละ แถมยังขู่อีกว่าถ้าไม่มาจะตัดค่าขนมไปตั้งสามเดือน กูก็เลยต้องลากเมิงมาด้วยนี้ไง " เจโฮปตอบทำให้จีมินได้แต่ถอนหายใจ
" เฮ่ออ จริงๆเลย " 
" เฮ่อออ เอิ่ม เซงงง " และถัดกันไปก็มีเสียงของคนที่ถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญอีกเสียงพร้อมสีหน้าที่อึดอัดใจสุดๆทำให้ผู้เป็นพี่ต้องหันไปถาม
" เซงอะไรของเมิงไอ้วี กูเห็นเมิงถอนหายใจฟึดฟัดมาหลายรอบล่ะ " แรปม่อนเอ่ยถามผู้เป็นน้องอย่างสงสัยทำให้ผู้เป็นน้องหันมาตอบ
" ก็ดูยัยป้ากลุ่มนู้นดิ แม่ง มองอยู่ได้ ผมเข้าใจนะว่าผมหล่อ แต่แบบช่วยดูอายุหน่อยไหมป้า มองจนจะกินผมทั้งตัวล่ะ เนี้ย "วีว่าอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมเพยิดหน้าให้แรปม่อนมองกลุ่มป้าสามสี่คนที่กำลังจับกลุ่มซุบซิบและหันมามองทางเขาด้วยรอยยิ้มแปลกๆที่ทำเจ้าตัวขนลุกไปหมด
" แหม เขาก็อาจจะมองไว้เพื่อแบบให้ลูกหลานเขาไงเมิง เมิงก็คิดบาปไปอีก แก่รุ่นนั่นแล้วกูว่าไม่น่าจะคิดอะไรแบบนั่นหรอก " 
" ใครจะรู้ล่ะ ก็ไม่แน่นิฮยอง   " วีเถียงทำให้แรปม่อนได้แต่ถอนหายใจและส่ายหัวให้
" โว้ะ ความคิดเนาะ " แรปม่อนว่าทำให้วีได้แต่นั่งเท้าคางอย่างเซงๆ
" เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เบื่อ โว้ยยย " และอยู่ๆก็มีเสียงของอีกคนดังขึ้นอีกทำให้ผู้ที่ก้มนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นมองก่อนจะว่าออกไป
" โอ้ยฮยอง เงียบๆดิ หนวกหูจะโวยวายทำไมเนี้ย " จองกุกเอ่ยว่าผู้ที่ได้ชื่อเป็นพี่ใหญ่ด้วยความรำคาญทำให้ผู้เป็นพี่กันมาเอ็ดทันที
" เอ้า ก็กูเบื่ออ่ะ แม่งนั่งลากงอกมาจะเป็นชมโมงล่ะ ไม่มีอะไรให้ทำเลยนอกจากนั่งเล่นโทรศัพท์เนี้ย เมิงจะไม่ให้กูเบื่อได้ไง  "
" แล้วฮยองจะบ่นทำไม บ่นไปสุดท้ายก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี หรือว่าฮยองจะไปทักทายพวกป้า ๆน้าๆ อาๆลุงๆ แถวนี้ห้ะ จะได้ดูมีอะไรทำแก้เบื่อ เอาไหม "
" โอ้ย ไม่เอาหรอกสู้กูนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงนี้ดีกว่า  ถ้าให้กูไปคุยกับคนพวกนั่นนะ กูปวดหัวตาย"จินว่าทำให้จองกุกได้แต่หัวเราะในลำคอไปให้
"งั้นก็เลิกบ่น บ่นเป็นคนแก่ไปได้ ดูฮยองผมนิไม่เห็นจะบ่นอะไรเลย " เขาพูดบอกก่อนจะหันไปมองผู้เป็นพี่ที่นั่งไขว่ห้างด้วยสีหน้านิ่งๆอยู่ข้างๆไม่มีการพูดการจาใดและนั่นทำให้ทุกคนหันมองเช่นกัน
" หึ เมิงรู้ได้ไงว่ามันไม่บ่นมันอาจจะกำลังบ่นอยู่ในใจก็ได้  แหมะ นั่งนิ่งเชียว" จินว่าพร้อมชำเลืองมองผู้ที่ถูกพูดถึง
" แต่ผมว่าไม่ว่ะ ผมว่าหลับในมากกว่านะนิ่งซะขนาดนี้เนี้ย " และนั่นทำให้เจโฮปเสริมขึ้นจนจองกุกต้องใช้มือไปสะกิด
" ฮยอง "
" เงียบ กูได้ยินล่ะ หุบปากไปเลย ไม่ว่าใครหน้าไหนอ่ะ ก่อนที่กูจะเดือด " ชูก้าว่าพร้อมเหลือบมองทำให้ทุกคนพากันเงียบลงใช่ว่าเขาไม่เบื่อแต่เขาโคตรจะเบื่อเลยต่างหาก แต่ทำไงได้ ผู้เป็นพ่อบังเกิดก้าวสั่ง จะให้ขัดก็คงไม่ได้ 
แต่แล้วอยู่ๆเสียงที่ดังจากการพูดคุยก็เปลี่ยนเป็นฮือฮาแทนเมื่อมีชายและลูกน้องสาวสวยในชุดทักสิโด้สีเขียวเดินเข้ามาทำให้คนต่างๆพากันมองว่าชายผู้นี้เป็นใครไยไม่เคยเห็นหน้าแต่ชายและหญิงสาวทั้งสี่กลับสนใจไม่เขากลับเดินไปด้านหน้าอน่างไม่แคร์ทำให้หลายสายจาพากันจับจ้อง เพราะเอาจริงไม่ใช่แค่ชายในชุดทักสิโด้หรอกแต่รวมไปถึงสาวสวยทั้งสี่ที่เดินตามมา ที่ไหนจะชุดและรวมถึงหน้าที่สะสวยหุ่นที่ทำให้พวกคนแก่หื่นกามพากันมองและลอบกลืนนำ้ลายกันเป็นแถวไหนจะวัยป้าที่หันมามองและซุบซิบ ทำให้หลายๆคนพากันคิดว่าทั้งสี่ต้องเป็นเด็กเสียที่อีหนูของคนที่เดินนำหน้าแน่ๆ แต่ถึงอย่างงั้นทั้งสี่ก็ไม่ได้สนใจในเสียงซุบซิบหรือนินทาหรอกเธอยังคงเดินตามผู้เป็นนายอย่างไม่ห่างและนั่นทำให้ชายทั้งเจ็ดทีได้ยินเสียงพูดคุยพากันเงยหน้าและหันมองก่อนที่พวกเขาจะต้องอึ้งเพราะไม่คิดว่าพวกเธอจะมางานนี้ด้วย ไหนจะเสื้อผ้าหน้าผมที่ตอนนี้ทำให้ชายทั้งเจ็ดไม่อาจละสายตาได้ ใบหน้าที่เรียบนิ่งของหญิงสาวทั้งสี่ไม่มีการฉีกยิ้มใดๆออกมา 
ใบหน้าที่แฝงไปด้วยความเลือดเย็นถูกผู้คนพากันมอง อย่างหลงไหล เฉกเช่นเดียวกับอีกเจ็ดคน ก่อนที่จีดีจะหยุดเดินและเลี้ยวไปนั่งในเก้าอี้ด้านหน้าที่ทั้งเจ็ดนั่งอยู่ห่างไปห้าแถวทำให้สาวๆต้องจำใจเดินไปนั่งตามและในจังหวะนั่นเองที่สายตาทั้งแปดคู่หันไปเห็นคนทั้งสี่ ใบหน้าที่เธอยังจำเขาได้มองมาที่เธอนิ่งๆทำให้ทั้งสี่ชะงักไปก่อนจะรีบหันกลับและนั่งลงทันทีเพื่อไม่ให้ผู้เป็นนายสงสัย โดยด้านซ้ายของจีซูคือจีซูและโรเซ่ ด้านขวาคือ เจนนี่และลิซ่า ทั้งสี่ได้แต่นั่งกุ้มมือแน่น เพราะไม่คิดว่าพวกเขาจะมางานนี้เช่นกัน ก่อนที่ไม่นานเสียงพิธีกรบนเวทีจะเริ่มพูดเพื่อเริ่มงานทำให้ทั้งสี่หันไปสนใจตามด้วยผู้คนที่พากันมานั่งประจำที่เพื่อเตรียมตัวแข่งขันประมูลสิ่งที่ตนต้องการหากแต่ไม่ใช่กับชายทั้งเจ็ดที่ ตอนนี้พากันจับจ้องไปข้างหน้าอย่างตาไม่กระพริบ ทั้งหมดได้แต่นั่งมองหลังหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นคนที่เขารักอยู่อย่างงั้น โดยที่พวกเขาทั้งสี่แทบจะไม่ได้ฟังหรือสนใจบนเวทีเลยแม้แต่นิด ซึ่งก็ไม่ต่างกันหญิงสาวทั้งสี่  บ้างก็ได้แต่เม้มปากกังวล  บ้างก็นั่งก้มหน้าบ้างก็นั่งนิ่งๆเหมือนคนไร้ชีวิต   บ้างก็หันมองทางอื่นอย่างรำคาญและอยากจะออกไปจากที่นี้เต็มทน 
" เดี๋ยวนะ วันนี้พวกเธอมางานนี้ งั้นก็หมายความว่าวันนี้ก็อาจจะ..." อยู่ๆแรปม่อนที่พูดขึ้นเมื่อนึกอะไรออกมาได้ทำให้เจโฮปหันไปมอง
" ไม่หรอกว่ะ กูว่า " เจโฮปตอบออกไปเมือ่รู้ว่าเพื่อนตัวเองจะพูดอะไรต่อ
" ทำไมเมิงคิดงั้นว่ะ " 
" ก็ดูดิ ในงานอ่ะ มีทั้งบอริการ์ดทั้งตำรวจนอกเครื่องแบบเต็มไปหมดกูว่าถ้าพวกเธอจะลงมือ มันก็อาจจะเสี่ยงไปหน่อยว่ะ แถมทางออกก็มีแค่ทางเดียวด้วยกูว่าไม่น่าจะ "
" แต่ก็ไม่แน่นะโว้ย เพราะดูท่าพวกเธอเก่งใช่ย่อย ใครจะรู้พวกเธออาจจะวางแผนมาแล้วก็ได้ "
" มันก็จริงของเมิงนะ แต่ ไม่รู้ว่ะ รอดูต่อไปก่อนแล้วกัน "เจโฮปตอบก่อนที่ทั้งสองจะแยกกันและนั่งมองไปข้างหน้าและพยายามวิเคราะห์สถานการณ์และหลังจากนั่นการประมูลก็เริ่มขึ้นผู้คนพากันประมูลของอย่างสนุกกสนานไม่มีใครยอมใครเมื่อเห็นของที่ตัวเองอยากได้ทำให้เกิดเสียงพูดคุยและฮือฮากันดังไปทั่วห้องโถ่งนี้แต่นั้นแต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้ทั้งสี่สาวและหนึ่งหนุ่มที่นั่งอยู่มีปฎิกิริยาใด ไม่มีการยกมือและมีส่วร่วมใดๆเอาแต่นั่งนิ่งปล่อยให้คนรอบๆพากันยกมือขึ้นลงไปมาเช่นเดียวกับอีกเจ็ดคนที่ต่างพากันนั่งนิ่งไม่มีการยกมือใดๆเช่นกัน
" เอาล่ะครับ มาถึงสิ่งของชิ้นสุดท้ายของงานนี้ หรือ ฟินาเล่สำหรับงานประมูลในวันนี้ " เสียงพิธีกรที่ดังขึ้นทำให้ผู้คนพากันตื่เต้นและสนใจกันใหญ่กับสิ่งของที่กำลังพูดถึงรวมไปถึงชายหนุ่มที่นั่งนิ่งมานานก็ค่อยๆช้อนตาขึ้นมองสิ่งของที่กำลังถูกเข็นออกมาเรื่อยๆหน้าเวที สิ่งของที่เป็นจุดประสงค์ของการมาที่นี้ทำให้เขาค่อยยกยิ้มอย่างพอใจ
เช่นเดียวกับหญิงสาวที่พอจะรู้ทำให้ทั้งสี่เงยหน้ามองและนั่นทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลังต้องพลอยมองตามไปด้วยความอยากรู้
" เอาล่ะครับเรามาเริ่มประมูลกันเลยดีกว่าครับราคาเริ่มต้นคือ หนึ่งล้านบาทครับ " เมื่อสิ้นเสียงพิธีกรผู้คนก็ต่างพากันยกป้ายเพื่อที่จะแย่งสิ่งตรงหน้าสิ่งที่ดูเหมือนจะช่วยเพิ่มราศีคู่ควรต่อการได้มาครอบครองของคนมีอำนาจจนเวลาผ่านไปราคาปรพมูลก็เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆจนกระทั้ง
" สิบห้าล้าน ครั้งที่หนึ่ง สิบห้าล้านครั้งที่สอง " ราคาที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครกล้าไปต่อทำให้พิธีกรเริ่มนับถอยหลังและนั่นทำให้ชายหนุ่มที่นั่งดูอยู่ยกยิ้มขึ้นมา
" สิบห้าล้านครั้งที่ ส.."
ฟรึบ
" ห้าสิบล้าน " ป้ายที่ถูกชูกันพร้อมนำ้เสียงเข้มที่ถูกเปร่งออกมาทำให้พิธีกรที่กำลังจะพูดหยุดลงทันทีพร้อมกับผู้คนที่หันมามองเขาและฮือฮากันเพราะราคาที่เสนอไปดูจะสูงพอสมควร
"  โฮ้ว ห้าสิบล้านเลยเหรอว่ะ เชี้ยย " เสียงเจโฮปที่พูดขึ้นด้วยความทึ้ง
" นั่นดิ ลงทุนไปเปล่าว่ะ แค่ไม้เท้า "แรปม่อนเสริมทำให้ทั้งสองหันมองกันก่อนจะหันไปดูข้างหน้าต่อ
" งั้น ห้าสิบล้านครั้งที่หนุ่ง ห้าสิบล้านครั้งที่สอง ห้าสิบล้านครั้งที่..."ใครๆก็พากกันเงียบไม่มีใครกล้ายกหรือต่อรองราคาให้สูงจนร่างหนายกยิ้มอย่างพอใจ แต่
" หกสิบล้าน " เสียงที่ดังขึ้นเยื่องออกไปทำให้ร่างหนาหันไปมองตามด้วยทั้งสี่สาวที่ต่างพากันอยากรู้ว่าใครที่กล้าสู้ก่อนจะพบกับชายชายที่นั่งไขว่ห้างยกป้ายอยู่ทำให้ร่างหนายกยิ้มมอย่างนึกตลก เมื่อเห็นใบหน้าชายคนนั่น หนึ่ง ในสิบสองคนที่เป็นเป้าหมายของหญิงสาว ลีซูมาน ประทานผู้บริหารบริษัทอหังสาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สึดในเกาหลี
" ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็... หึ " ร่างหนายกยิ้มอย่างนึกขำก่อนจะกระชับเสื้อและมองตรงไปที่เวทีต่อ
" เออ งั้น หกสิบล้าน ครั้งที่หนึ่ง หกสิบล้านครั้งที่สอง หกสิบล้าน.."
" เจ็ดสิบล้าน " เสียงที่พูดขึ้นของชายในชุดทักสิโด้สีเขียวทำให้ผู้คนหันกลับมามองอีกครั้งเช่นเดียวกับลีซูมานที่หันมามองทำให้จีดีหันไปยิ้มให้แต่ดูเหมือนว่าคนที่ได้รับนั่นจะไม่ค่อยประสงค์ตอบรับเท่าไรก่อนที่เขาจะหันกลับมาและมีสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์สุดๆ 
" อะ เออ งั้นเอาใหม่นะครับ เจ็ดสิบล้านครั้งที่หนึ่ง "
" โฮ้ว อีเชี้ยเจ็ดสิบล้าน ซื้อรถได้เป็นคันเลยนะโว้ย แม่งกูโคตรอยากรู้เลยว่าไอ้ไม้เท้านั่นจะน่าอยากได้อะไรขนาดนั่น " แรปม่อนที่เอ่ยขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นสถาณการณ์ตรงหน้า
" นั่นดิ " เจโฮปเสริม
" เจ็ดสิบล้านครั้งที่สอง " และนั่นทำให้ลีซูมานได้แต่นั่งทำหน้าเครียดเพราะราคาที่สูงเพราะหากเขาสู้อีกราคาก็ต้องสูงขึ้นกว่านี้จนจีดีได้แต่ยกยิ้มอย่างผู้ชนะแต่ว่า
" เจ็ดสิบล้านครั้งที่.."
" แปดสิบล้าน " ไม่ใช่เสียงจีดีหรือลีซูมานแต่ว่า
" ฮยอง !!! " เสียงของหนึ่งในเจ็ดของชายที่นั่งอยู่ดังขึ้นทำให้อีกหกคนหันไปมองอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดหรือต่อราคาออกไป
" ฮยอง ฮยองทำไรเนี้ย " เจโฮปที่เอ่ยถามผู้เป็นพี่อย่างไม่เข้าใจแต่กลับไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมาเขายังคงนั่งทำหน้านิ่งอยู่อย่างงั้นทำให้ทั้งหกพากันงงว่าเกิดอะไรขึ้น และนั่นทำให้จีดีและลีซูมานหันมองด้วยความไม่พอใจนักที่มีคนกล้าต่อราคาจนทั้งสี่สาวต้องหันมองจามเช่นกัน รวมไปถึงเจนนี่ที่หันไปมองและได้แต่ทำหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังทำทำให้ยุนกิเหลือบมองคนที่นั่งทำหน้าไม่เข้าใจอยู่ก่อนที่เธอจะหันกลับมาและมองคนข้างๆด้วยความกังวลเมื่อเห็นสีหน้าที่นั่งๆที่บ่งบอกว่าตอนนี้กำลังไม่พอใจอยู่ 
" อะ เออ คือ เออ แปดสิบล้านครั้งที่หนึ่ง แปดสิบล้านครั้งที่สอง "
" ร้อยล้าน " เสียงที่ดังขึ้นจากด้านหน้าทำให้จีดีมองตรงไปทันทีเมื่อบุคคลที่เขาเพิ่งจะต่อสู้ราคาไปยกป้ายขึ้นพร้อมเสนอราคาด้วยสีหน้าที่เริ่มจะโมโหไม่น้อยเช่นเดียวกับเขา ทำให้ทั้งสี่สาวเหลือบมองผู้เป็นนายที่เริ่มมีสีหน้าเดือดหน่อยๆและนั่นทำให้พวกเธอรับรู้ว่า อีกไม่นานจะเกิดอะไรต่อไป 
"  ร้อยห้าสิบล้าน  " ยังไม่ทันที่พิธีกรจะได้นับจีดีก็ยกป้ายขึ้นทันทีทำให้ลีซูมานหันมามองอย่างโมโห และนั่นทำให้ผู้คนต่างพากันฮือฮากับราคาที่ดูจะส่งขึ้นเรื่อยๆ
" เออคือ เออ "
" สองร้อยล้าน " และก็ยังไม่ทันนับลีซูมานก็หันกลับไปมองเวทีก่อนจะพูดออกไปทำให้ผู้คนพากันอึ้งกับราคาที่โคตรจะสูง ก่อนจะหันมามองจีดีที่ยืนทำหน้านิ่งๆให้เขาอยู่ก่อนที่จีดีจะค่อยๆยกยิ้มออกมาแต่มันกลับเป็นยิ้มที่แฝงไปด้วยคราบของปีศาจที่กำลังเดือดอยู่ภายในก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นยิ้มที่สดใส และนั่นทำให้พิธีกรเริ่มนับอีกครั้ง
" หึ อยากได้ก็เอาไปสิ แต่เก็บรักษามันให้ได้ละกัน " จีดีพูดพร้อมยกยิ้มร้ายและนั่นทำให้ทั้งสี่สาวรู้ตัวว่าตอนนี้ไปกำลังจะเกิดอะไรต่อไป และนั่นทำให้ลิซ่าล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาใครบางคน และหลังจากที่เธอวางโทรศัพท์ได้ไม่นาน
ตู้ม ตู้ม ตู้ม !!!!! เสียงระเบิดที่ดังจากด้านนอก จนสนั่นได้ยินเข้ามาด้านในทำให้ผู้คนพากันแตกตื่นอย่างตกใจก่อนจะตามด้วยเสียงของปืนตามมาเล่นเอาผู้คนพากันโวยวายว่าเกิดอะไรขึ้นเป็นเหตุให้ตำรวจที่อยู่นอกเครื่องแบบต่างพากันวิ่งออกไปดูรวมไปถึงเจโฮป และเหล่าบริการ์ดก็ต่างพากันปกป้องผู้เป็นนายคนเกิดความอลหม่านวุนวายชุลมุนกันไปหมด
" หึ ในเมื่อประมูลดีๆไม่ได้งั้นก็คงต้องแย่งกันหน่อย จัดการซะ แล้วเอาของมาฉันจะกลับไปรอที่บ้าน อย่าให้มันมีหน้าโผล่ออกไปจากที่นี้ได้อีก " จีดีว่าและลุกขึ้นเดินออกไปทันทีโดยอาศัยจังหวะที่ชุลมุนปลีกตัวออกมาจากห้องและตรงไปด้านหลังโรงแรมที่มีรถจอดรออยู่ทำให้ทั้งสี่สาวได้แต่นั่งนิ่งอยู่อย่างงั้นก่อนที่พวกเธอจะลุกขึ้นและมองไปยังของประมูลที่กำลังถูกเข็นกลับไปด้านหลังและ ลีซูมานที่ถูกลูกน้องกำลังพาออกไป และด้วยความชุลมุนทำให้หนุ่มได้แต่มองตามว่าพวกเธอจะทำอะไร ก่อนที่เจนนี่กับลิซ่าจะเดินตามลีซูมานออกมาด้านนอกทำให้ชูก้าและจองกุกต้องรีบวิ่งตามออกไปแต่ด้วยความวุ่นวายทำให้เป็นเรื่องยากที่จะตามให้ทัน ส่วนจีซูและโรเซ่เองพอลิซ่าและเจนนี่เดินออกไปทั้งสองก็พากันเดินไปที่เวทีเพื่อตรงดิ่งไปยังด้านหลังทันทีทำให้จีมินและวีมองหน้ากันก่อนจะเดินตามออกไป 
เมื่อเดินมาถึงยังที่จอดรถผู้เป็นลูกน้องก็พากันวิ่งไปเอารถทันทีเพื่อที่จะขับมารับผู้เป็นนายที่ยืนรออยู่กับลูกน้องอีสามสี่คนก่อนที่ไม่นานรถคันนั่นจะขับมาจอดทำให้ลีซูมานรีบขึ้นไปทันทีก่อนที่รถมันจะออกไปตัวไปแต่
เอี้ยดดดด แต่อยู่ๆ ก็มีหญิงสาวชุดดำเดินมาขว้างหน้ารถเอาไว้ทำให้รถคันทั้งสองคันต้องถูกเบรคอย่างกะทันหันทำให้คนในรถพากันหน้าทิ่มด้วยแรงเบรค
" เชี้ย อะไรว่ะเนี้ย จะมายืนขวางทำไมหลบไป ปี้นๆๆๆๆๆ " ผู้เป็นลูกน้องที่เป็นคนขับว่าขึ้นอย่างหัวเสียพร้อมบีบแตรไล่ทำให้ผู้เป็นนายได้แต่มองตามและนั่งทำหน้าหน้าหงุดหงิด แต่ก็ไม่ทีท่าว่าหญิงสาวและเดินหนีไป
" แม่งอยากตายหรือไงว่ะ หลบไป ปี้นๆๆๆๆ " และนั่นทำให้ผู้เป็นนายโมโหไม่น้อยจนผู้เป็นลูกน้องที่นั่งหน้าอยู่สองคนเริ่มกังวลก่อนที่คนขับจะบอกให้ คนที่นั่งอยู่ข้างๆพูดบอกไอ้รถคันข้างหน้าให้ออกไปจัดการทำให้คนข้างๆที่นั่งอยู่คันข้างหน้าต้องจำใจออกไปดู
" นี้คุณครับ กรุณาหลบทางด้วยครับ พวกเรากำลังรีบ " ชายผู้นั่นว่าพร้อมเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวทำให้เธอยกยิ้มให้ก่อนที่จะ
 ฉึก  มีดสั่นที่ถูกเสียบออกไปตรงขั่วหัวใจอย่างเลือดเย็นไร้ความปรานีใดๆทำให้คนที่ยืนอยู่หยุดหายใจแต่ก็ยังคงยืนอยู่อย่างงั้นทำให้คนขับเริ่มสงสัยว่าทำไมนาน
" เฮ้ย เสร็จยังว่ะ ทำเหี้ยไรอยู่เร็วๆดิเมิง เดี๋ยวนายก็ว่าเอาหรอก " เขาตะโกนบอกแต่ก็ไร้เสียงตอบรับจากผู้เป็นเพื่อนทำให้ชายผู้นั่นต้องจำใจเดินออกไปดู แต่อยู่ๆร่างนั่นก็ล่วงไปกับพื้นทำให้ชายผู้นั่นตกใจไม่น้อยและกำลังจะยกปืนขึ้นยิงแต่ด้วยความไวหญิงสาวเบี้ยงตัวหลบก่อนจะใช้มือทุ้งไปที่ข้อมือที่ถือปืนจนปืนล้วงลงไปก่อนจะเตะไปที่ท้องและตามด้วยท่าจรเข้ฟาดหางจนชายคนนั้นล้มไปก่อนที่หญิงสาวจะเดินหยิบปืนและยิงออกไปจนชายคนนอนอยู่หยุดหายใจจมกองเลือดอยู่ข้างรถ
 ปังง เสียงปืนที่ดังขึ้นในตอนแรกทำให้คนในรถพากันตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
" เกิดอะไรขึ้น " เสียงผู้เป็นนายเอ่ยถามอย่างตกใจ
" ไม่ทราบครับ "
" ก็ลงไปดูดิวะ นั่งบื้ออยู่ได้ " ผู้นายว่าทำให้ผู้เป็นลูกน้องพากันออกไปดูเหลือแต่ผู้เป็นนายที่ได้แต่นั่งกังวลอยู่ในรถก่อนจะเปิดเกะด้านข้างและหยิบปืนออกมาถือไว้
" แม่งเกิดอะไรขึ้นวะ " ชายคนที่หนึ่งว่าและกำลังจะเดินไปดูแต่
หมับ อยู่ๆก็มีมือมาแตะไว้จากด้านหลังทำให้ชายผู้นั่นชะงักและหันกลับมามองอย่างสงสัยและนั้นทำให้ผู้หญิงในชุดขาวยกยิ้มให้อย่างหวานๆก่อนที่จะใช้มีดแทงไปที่ท้องจนชายคนนั่นตัวงอและแทงไปที่คออีกครั้งจนชายผู้นั่นล้มลงไปก่อนที่เธอจะใช้เท้าถีบให้ออกไปห่างๆและหันมองชายอีกคนที่ยืนตกใจพร้อมกับยกปืนขึ้นมาเพื่อที่จะยิง แต่
ฟิ้วว ปัก!!มีดสั้นที่ถืออยู่ถูกเขวี้ยงออกไปอย่างเร็วทำให้ใบมีดนั้นปักไปที่หน้าผากอย่างจังจนชายผู้นั่นล้มหงายหลังทั้งยืนก่อนที่ทั้งลิซ่าและเจนนี่จะหันหน้ามองกัน แต่ด้วยจังหวะนั่นที่ลิซ่าหันไปมองรถของคนที่นั่งอยู่ที่กำลังเปิดประตูออกพร้อมกับปืนและเตรียมยิงออกมาทำให้ลิซ่าตะโกนออกไป
" เจนนี่!!! " เสียงที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวหันไปมองอย่างตกใจเพราะปืนที่ยื่นเตรียมยิงมาทางเธอ 
ปังง ร่างของหญิงสาวที่ล้วงลงไปนอนกับพื้นอย่างแรงจนลิซ่าเองก็ตกใจเช่นกัน ก่อนที่ปืนนั้นจะจ่อมาทางเธอทำให้เธอต้องวิ่งหลบไปยังเสาทันทีและเหลือบมองคนที่นอนอยู่ที่พื้นอย่างเป็นห่วงกับใครบางคนที่วิ่งมาช่วยเธอไว้
 ใช่  เมื่อกี้เธอไม่ได้โดนยิงแต่มีคนวิ่งมาคว้าตัวเธอเอาไว้ได้จนทั้งสองล้มไปนอนพร้อมกัน
" ไม่เป็นไรนะ " เสียงที่ถามขึ้นอย่างเป็นห่วงจากคนที่ช่วยหญิงสาวเอาไว้ทำให้เจนนี่ได้แต่มองหน้าเขาอย่างตกใจ
" นาย " ก็จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงคนตรงหน้าคือคนที่เธอเพิ่งจะไปเดินเล่นด้วยเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เอง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรยุนกิก็หันไปเห็นลีซูมานที่กำลังจ่อปืนมาทางนี้อีกครั้งทำให้เขารีบดึงหญิงสาวลุกขึ้นและหลบไปที่เสาข้างๆ
"มานี้ ! "
ปังงง  หญิงสาวอีกคนที่ยืนหลบอยู่ต้องจำใจยิงกราดออกไปเพื่อเรียกร้องความสนใจ
ปัง ปัง ปัง พร้อมเดินออกไปจนลีซูมานต้องรีบก้มหลบไปที่รถเช่นกันแต่ด้วยความไม่ระวังตัวของหญิงสาวทำให้ลิซ่าไม่ทันมองรถที่วิ่งมาจากด้านหลังอย่างเร็วที่ไม่รู้ว่าวิ่งมาจากไหนและนั่นทำให้เธอหันหลังกลับมามองด้วยความตกใจเมื่อรถวิ่งเข้ามาใกล้ตัวเธอ
หมับบ ฟรึบ ตุ้บ  
 แต่แล้วร่างของเธอก็ถูกใครบางคนวิ่งมากอดและเหวี่ยงให้หลบรถคันนั้นจนทั้งสองคนกลิ้งม้วนไปกับพื้น
" ลิซ่า ลิซ่า โอเครไหม " จองกุกรีบเอ่ยชื่อเรียกหญิงสาวตรงหน้าที่ดูเหมือนจะตกใจจนได้สติทำให้เธอหันมามองเขาอย่างตกใจและไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรสายตาก็เหลือบไปเห็นไอ้รถที่ถูกจอดลงพร้อมคนขับที่เดินลงมาพร้อมปืนและจ่อมาทางเขากับเธอ
" หลบไป !! " ลิซ่าว่าพร้อมผลักจองกุกให้หลบก่อนจะยิงออกไปอย่างเร็ว
ปังๆๆๆ และนั่นทำให้ร่างในชุดสูทดำนอนไปกับพื้นจนจองกุกหันไปมองและหันมามองมือที่ชูปืนอยู่ทำให้เธอหันไปมองเขาเช่นกันก่อนจะลุกขึ้นทันที และหันหน้าหนี ไม่ใช่อะไรนะ แต่พอเห็นหน้าเขามันก็ทำให้เธอนึกถึงเรื่องคืนนั้น คืนที่เธอกับเขา .... แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรไปไกล  ปังงง เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้งทำให้ทั้งสองพากันก้มตัวนั่งลงที่พื้นอย่างอัตโนมัติ เมื่อชายอีกคนยิงปืนมาทางพวกเธอแต่ดีที่ทั้งสองก้มหลบทันและนั่นทำให้จองกุกรีบคว้ามือลิซ่าให้วิ่งไปหลบที่เสาทันที
" ไปเร็ว " จองกุกว่าพร้อมรีบดึงลิซ่าให้ตามไปพร้อมหันไปยิงสกัดไว้เมื่อหยิบปืนที่ล้วงที่พื้นได้ 
ส่วนอีกด้านหนึ่งเจนนี่กับชูก้าเองก็ได้วิ่งก้มหลบหนีลีซูมานที่เอาแต่ไล่ต้อนยิงทั้งสองอยู่อย่างงั้นเพราะด้วยความที่ทั้งสองไม่มีอาวุธทำให้ชูก้าได้แต่พาเจนนี่วิ่งหลบรถคันนั่นคันนี้เสานั่นเสานี้ไปมา จนทั่วไปหมดแถมไอ้คนที่ไล่ยิงก็ดูท่าจะสนุกเหมือนกับการล่าสัตว์ให้จนมุมยังไงยังงั้น แต่แล้ว
กึก ตุ้บ 
" อะ " เพราะด้วยส้นสูงทำให้เจนนี่ล้มลงจนทำให้ชูก้าต้องชะงักไปและรีบหันหลังกลับมาก่อนจะรีบนั่งลงมาดู
" ไหวไหม ลุกไหวไหม " เขาถามอย่างร้อนรนและเป็นห่วงพร้อมมองไปยังด้านหลังที่คนไล่ล่าเริ่มเข้าใกล้ทำให้เจนนี่พยักหน้าก่อนจะพยายามลุกขึ้น
" อะ " แต่ดูเหมือนว่าเท้าเจ้ากรรมจะไม่เป็นใจซะเลยจนเจนนี่เงยหน้าขึ้นส่ายหน้าให้
ก่อนที่จู้ๆ
ปังง เสียงที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสองสะดุ้งก่อนจะพากันหันไปมองอย่างเร็วจนเห็นบุคคลที่ไล่ล่าที่กำลังจ่อปืนมาทางเขาทั้งสองคน
" หึ คิดว่าจะหนีกูพ้นเหรอ " ลีซูมานพูดขึ้นอย่างยิ้มเยาะกับเหยื่อตรงหน้าทำให้ชูก้ายืนขึ้นบังเจนนี่เอาไว้พร้อมจ้องมองคนตรงหน้าอย่างนิ่งๆทำให้เจนนี่ได้แต่มองด้านหลังคนตรงหน้าอย่างเป็นห่วงและพยายามหาทางออกจากเรื่องนี้ 
" หึ จะตายอยู่แล้วยังคิดจะเป็นพระเอกอีกเหรอ ลูกชายคนเดียวของตระกูลมิน มินยุนกิ กูว่าเมิงหลบไปดีกว่า กูไม่อยากมีปัญหากับเด็กอย่างเมิง " ชายผู้นั่นพูดบอกพร้อมจ่อปืนไปยังเจนนี่ที่นั่งอยู่ด้านหลังแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ยุนกิหลบหรือเกรงกลัวใดๆเลย
" แต่กูอยากมีว่ะ พอดีชอบมีเรื่องกับคนแก่ " ยุนกิว่าทำให้ลีซูมานเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยกยิ้ม
" เด็กไม่รู้จักเจียมกะลาหัวนะเมิง พ่อไม่เคยสั่งสอนหรือไงว่ะ ว่าให้รู้จักเคารพผู้ใหญ่น่ะ "
" สอน แต่พอดี กูไม่ค่อยจำว่ะ โดยเฉพาะกับผู้ใหญ่อย่างเมิง "ยุนกิตอบหน้านิ่งทำให้ลีซูมานได้แต่ขำออกมาให้กับความกล้าบ้าบิ่นของคนตรงหน้าก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้านิ่งๆและจ่อปืนไปที่ยุนกิ
" ได้ งั้นกูจะจัดให้ เมิงจะได้รู้ว่าควรเคารพกูยังไง  " ไม่ว่าเปล่าลีซูมานใช้มืออีกข้างดึงด้านหลังปืนให้ถอยหลังไปเพื่อเตรียมเหนี่ยวไกลคนตรงหน้าและนั่นทำให้เจนนี่ได้แต่นั่งลุกลี้ลุกลนไปมาพร้อมพยายามกระตุกขาคนตรงหน้าให้หลบไป
" นี้จะยืนอยู่ทำไมหลบไปสิ อยากตายรึไง " เจนนี่ว่าแต่ยุนกิก็ยังยืนนิ่ไม่ขยับไปไหนทำให้หญิงสาวแทบจะเป็นบ้า ก่อนที่อยู่ๆ
บรื้นๆๆ เสียงรถที่ดังขึ้นพร้อมกับไฟที่ส่องกระทบตาคนตรงหน้าทำให้คนที่จับปืนอยู่ต้องรีบเอามือขึ้นมาบังแสงไฟที่เกิดจากรถที่วิ่งมาก่อนที่มันจะจอดลง
" ฮยอง " เสียงจอกกุกที่ดังขึ้นจากในรถทำให้ยุนกิหันไปมองเช่นเดียวกับเจนนี่ที่หันไปมองเช่นกันก่อนที่ประตูด้านข้างคนขับจะเปิดออกเพื่อให้เห็นบุคคลที่เดินออกมา 
" ยัยลิส " 
" เจนนี่ "
" ไอ้กุก "
" ทางนี้ ฮยอง รีบขึ้นมาเร็ว " จองกุกว่าทำให้ยุนกิได้สติก่อนจะรีบอุ้มเจนนี่ในท่าเจ้าสาวและวิ่งไปที่รถทันทีก่อนจะรีบเปิดประตูด้านหลังและยัดเจนนี่เข้าไปโดยที่มีจองกุกและลิซ่ายิงสกัดให้จนลีซูมานต้องรีบวิ่งหลบ ถามว่าทำไมสองคนนี้ถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ หลังจากที่จองกุกดึงลิซ่าให้ไปหลบอยู่ที่เสาเพื่อหลบชายคนนั่น
" นะนาย เออ อะเอาปืนมาให้ฉัน ฉันจะจัดการเอง " หลังจากที่ตั้งสติได้ลิซ่าก็พูดขึ้นพร้อมยื่นมือออกไปขอปืนเพื่อที่จะจัดการคนที่ตามมา
"  ไม่ " จองกุกปฎิเสธทำให้ลิซ่าเริ่มหงุดหงิด 
" นี้นาย นี้มันไม่ใช่เวลาจะมาหัวลั้นนะ เอาปืนมาอยากให้มันมายิงให้ตายก่อนรึไง " ลิซ่าว่าเสียงดุแต่จองกุกก็ยังคงจับปืนไว้แน่นและส่ายหน้าปฎิเสธ 
" อยู่เฉยๆเหอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง ฉันไม่อยากให้มือคู่นี้ต้องเปื้อนเลือดไปมากกว่านี้อีกแล้ว " จองกุกว่าทำให้ลิซ่าชะงักไปกับคำพูดของเขาก่อนที่เธอจะได้แต่ถอนหายใจและนั่นทำให้จองกุกชักปืนเพื่อเตรียมพร้อม
" เอาล่ะ เดี๋ยวเธอวิ่งไปที่รถคันนั่นนะ เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเอง "จองกุกว่าบอกพร้อมมองไปที่รถที่จอดอยู่ทำให้ลิซ่ามองตาม และทันทีเขาก็เดินดุ่มๆออกไปจากเสาและสาดปืนใส่ไอ้คนนั่นจนลิซ่าได้แต่หันมองตามอย่างเป็นห่วงแต่ก็ต้องจำใจวิ่งไปที่รถอย่างที่จองกุกว่า โดยร่างหนาได้แต่เดินยิงไอ้คนชุดดำอย่างไม่เกรงกลัวจนกระทั้งกระสุนที่ปืนดันหมดลงซะดื้อๆทำให้ชายคนนั้นที่เห็นว่าอีกฝ่ายกระสุนหมดก็เดินออกมาพร้อมสีหน้าที่ดูเหนือกว่าจนจองกุกได้แต่ยืนนิ่งๆและชูมือขึ้นตามที่มันบอกอย่างหงุดหงิดที่ดันมาเสียท่าเพราะกระสุนหมด
" หึ คิดว่าจะแน่ " ชายคนนั้นว่าทำให้จองกุกได้แต่เอาลิ้นกันกระพุ่งแก้มไปมาอย่างหัวเสียแต่แล้วจู้ๆ
ปี้นๆๆ เสียงที่ดังขึ้นอย่างดังเป็นเหตุทำให้ทั้งสองหันไปมองเสียงบีบแตรรถที่ดังขึ้นจากหญิงสาวที่เพิ่งวิ่งไปรถเมื่อกี้และนั่นทำให้จองกุกใช้จังหวะนั้นรีบเข้าชาดปืนก่อนจะเตะเข้าไปที่ท้องของชายคนนั้นจนตัวงอและเฉยคางจนหน้าหงายก่อนจะก้มหยิบปืนและยิงไปที่ชายคนนั้นทันที
ปังง 
" หึ เสียใจว่ะ กูชนะ " เขาพูดบอกก่อนจะหันกลับมามองที่รถและวิ่งมาหาร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆรถทันที
" ขอบคุณนะ " เขาพูดบอกทำให้ลิซ่าเหลือบมองก่อนจะหันหนีและไม่ได้พูดอะไร ทำให้จองกุกยิ้มหน่อยๆ
แต่ ปังง เสียงที่ดังขึ้นอีกทำให้ทั้งสองหันไปมองตามเสียง
" ฮยอง "
" เจนนี่ " และนั่นทำให้ทั้งสองหันมองหน้ากันก่อนจะรีบเปิดประตูไปนั่งในรถและขับออกมาทันที
ณ ปัจจุบัน เมื่อยัดเจนนี่เข้าไปในรถเสร็จชูก้าก็เงยหน้าขึ้นกลับมามองจองกุกและลิซ่าที่ยิงสกัดอยู่ก่อนที่ตนจะเดินมาข้างๆลิซ่าทำให้หญิงสาวหันไปมอง
" เอาปืนมา " ชูก้าว่าทำให้ลิซ่าขมวดคิ้ว
" ไปดูเพื่อนเธอเหอะ เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเอง " ชูก้าบอกทำให้ลิซ่าชั่งใจก่อนจะมองกลับไปที่รถที่มีเพื่อนเธอนั่งอยู่จนเธอจะจำใจส่งปืนให้ชูก้าและเดินกลับไปที่รถเปิดประตูเข้าไปนั่งกับเจนนี่แต่ก็ยังไม่วายมองไปยังชายทั้งสองที่อยู่ด้านนอก และเมื่อได้ปืนมาชูก้าก็หันไปมองจองกุกอย่างรู้กันก่อนที่จองกุกจะพยักหน้าและเดินตรงเข้าไปทำให้ชูก้าเดินอ้อมไปอีกทางจองกุกเดินไล่ยิงชายที่เอาแต่วิ่งหลบไปเรื่อยอย่างไม่มีหยุดหย่อนเหมือนกับต้อนเหยื่อให้เข้าไปติดกับ และมันก็เป็นอย่างที่เขาคาดไว้เหยื่อมันติดกับจริงๆ
กึก เสียงเท้าของชายที่หยุดนิ่งพร้อมค่อยๆถอยหลังเมื่อเห็นคนด้านหน้าที่เดินออกมาจากอีกทางและรวมไปถึงด้านหลังที่ก็มีชายอีกคนที่จ่อปืนไล่ยิงเขามา ทำให้เขาได้แต่หันข้างและมองทั้งสองที่เดินเขามาเรื่อยๆและพยายามจะวิ่งหนีแต่
ปังง ลูกปืนที่ยิงไปที่พื้นทำให้เขาชะงักไปก่อนจะหันไปมองคนยิง
" ไง ไหนบอกจะสั่งสอนคนอย่างกูไง จะหนีไปไหนล่ะ " ยุนกิว่าพร้อมมองยักคิ้วมองหน้าชายตรงหน้าพร้อมกับปืนที่ที่มีควันโขมงออกมาจากการยิงไปเมื่อกี้ทำให้ลีซูมานได้แต่จ้องหน้าอย่างเอาเรื่องพร้อมกับกำปืนแน่น ก่อนที่ยุนกิจะเหลือบไปมองจองกุกที่จ่อปืนทำให้ผู้เป็นน้องยกยิ้มออกมา
" เอาจริงเราสองคนก็ไม่เคยมีอะไรผิดใจกันนะ กูว่าเรามาคุยกันดีๆจะดีกว่าไหมอีกอย่างที่จริงกูก็ไม่ได้อยากจะยิงเมิงหรอกนะ กูก็แค่อยากจัดการอีผู้หญิงคนนั้นก็เท่านั้นเอง กูว่าเมิงกับกูเรายังทำธุรกิจร่วมกันได้นะ อย่าให้เรื่องอีผู้หญิงสองคนนั้นมาทำให้เราต้องถึงกับฆ่าแกงกันเลยดีกว่าหน่าา จริงไหม  "
" หึ ใครว่าเมิงกับกูไม่เคยผิดใจกัน " ยุนกิว่าพร้อมยกยิ้มทำให้ลีซูมานที่ยิ้มอย่างเป็นมิตรอยู่หุบยิ้มและขมวดคิ้ว
" นี้ไง เมิงกำลังทำให้กูผิดใจกับเมิงอยู่ เพราะอีผู้หญิงที่เมิงว่าอ่ะ ผู้หญิงของกู!! " 
ปังงง ไม่ว่าเปล่ายุนกิยิงไปที่ต้นขาของคนตรงหน้าทำให้เจ้าตัวล้มไปทันที
" เมิง "
" จำไว้นะ ว่าอย่ามาบังอาจเรียกผู้หญิงของกูว่าอีอีก "
ปังงง 
และก็อีกลูกที่ยิงไปถูกขาอีกข้างทำให้ร่างนั้นนอนไปกับพื้น
" เมิงง อะ ไอ้ยุนกิ อะ "ลีซูมานว่าพร้อมจับขาตัวเองไปมาอย่างเจ็บปวดทำให้ยุนกิหันหน้าหนีและทำเป็นไม่สนใจและนั่นทำให้จองกุกที่ยืนจ่อปืนอยู่เดินเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้ตีนเตะไปที่ชายคนนั้น
" นี้ กูจะบอกอะไรให้นะ ว่าอีผู้หญิงที่เมิงเรียกอีอ่ะ คนหนึ่งอ่ะ เมียกู!! " จองกุกว่าก่อนจะกดปืนลงไปที่หน้าผากอย่างเลือดเย็น
" จำไว้นะ อย่าสะเออะมาเรียกเมียกูแบบนี้อีก "
ปังง เสียงที่ดังพร้อมกับร่างที่ไร้ลมหายใจที่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นทำให้ยุนกิหันกลับมามองและยกยิ้มอย่างสมเพสให้ก่อนที่ทั้งสองจะรีบวิ่งกลับมาที่รถเพื่อรีบมาดูคนที่อยู่ในรถ โดยที่ตอนแรกพวกเขาคิดว่าพวกเธออาจจะหนีไปแล้วแต่กลับผิดคาดพวกเธอยังนั่งอยู่และนั่นทำให้จองกุกและยุนกิรีบขึ้นมาบนรถก่อนจะรีบขับออกมาทันที

ทางด้านจีซู และโรเซ่ 
หลังจากแยกกับลิซ่าและเจนนี่ทั้งสองก็ตรงดิ่งมายังห้องด้านหลังที่เป็นที่เก็บของประมูลที่ถูกเข็นเข้ามาเมื่อกี้ทันที
 แต่เมื่อเดินมาเธอก็ต้องเจอกับชายห้าหกคนที่เป็นคนเฝ้าหน้าประตูอยู่ทำให้พวกเขากันมามองเธออย่างสงสัยและเดินเข้ามาหา
" โรเซ่  " จีซูว่า
" ได้เลย "เหมือนเป็นคำสั่งหรืออะไรสักอย่างที่บ่งบอกทำให้หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาชายห้าหกคนนั้นก่อนจะหยิบมีดพกที่ต้นขาทั้งสองข้างออกมาและวิ่งเข้าหากระโดดถีบไปที่ชายคนแรกก่อนจะใช้มีดปาดคอไปที่ชายคนที่สองและสามอย่างเร็วจนทั้งสองล้มลงไปก่อนจะพุ่งเข้าหาคนที่สี่และห้าที่เอาปืนขึ้นมายิงทำให้เธอต้องเบี้ยงตัวหลบก่อนจะใช้มีดข้างหนึ่งปาดไปที่ข้อมือของชายคนที่สี่ทำให้ปืนล้วงหลุดมือพร้อมกับมีดอีกขางที่ปาออกไปพุ้งเสียบไปที่หน้าผากของชายคนที่ห้าคนล้มลงไปก่อนที่เธอจะหันมาหาคนที่สี่อีกครั้งและหมุนเตะไปที่หน้าจนชายคนนั้นตัวหมุนล้มไปกับพื้นและในจัวหวะนั้นที่โรเซ่ต่อสู้อยู่ทำให้จีซูเดินตรงไปที่หน้าห้องและปืนที่ล้วงอยู่ยิงไปที่ประตูก่อนจะถีบมันให้เปิดลงและเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าเซนเซอร์สีเขียวที่กั้นเอาไว้เป็นทางยาวและนั่นทำให้โรเซ่เดินตามเข้ามาเมื่อจัดการคนด้านนอกเสร็จ
" เอาไงดีล่ะ "โรเซ่เอ่ยถาม
" ลอดข้ามไป " จีซูว่าก่อนจะบิดตัวไปมาและใส่ความอ่อนตัวลอดผ่านเซ็นเซอร์สีเขียวไปที่ละเส้นอย่าง
หวุดหวิดทำให้โรเซ่ลุ้นไปด้วยเพราะเลเซอร์มันออกจะเยอะเอามากๆไป ยิงไปมามั่วไปหมด ทำให้ร่างเล็กของจีซูดูจะลำบากไม่น้อยแต่แล้ว สุดท้ายเธอก็ใช่สัดส่วนที่เล็กของเธอทำมันสำเร็จก่อนจะเดินไปปลดล็อกทำให้โรเซ่เดินเข้ามา ก่อนที่ทั้งสองจะเดินที่กระจกใสที่ใส่ไม้เท้าเอาไว้ ทำให้จีซูมองไปรอบๆก่อนจะเห็นด้ามดาบที่วางเรียงกันอยู่ทำให้เธอหยิบมันมาก่อนจะใช้มันทุบไปที่กระจกจนแตกออกจนเกิดเสียงสัญญานแจ้งเตือนดังไปหมด
กริ้งงงงงงงงงงง
 " หึ ว่าแล้วเชียว " หญิงสาวว่ามันเมื่อเสียงสัญญาณดังขึ้นใช่เธอรู้แล้วและแต่ทำไงได้ล่ะ 
" รีบออกไปเหอะ " โรเซ่ว่าทำให้จีซูพยักหน้าก่อนจะหยิบไม้เท้านั้นออกและหันหลังจะเดินออกมาแต่
ตึกตักๆๆๆ เสียงฝีเท้านับสิบวิ่งเข้ามาพร้อมอาวุธปืนที่จ่อมาทางเธอทำให้ทั้งสองหันมองหน้ากันก่อนที่โรเซ่จะเดินไปหยิบดาบมาถือไว้ในมือ 
" พร้อมนะพี่จีซู " โรเซ่เอ่ยถามทำให้หญิงสาวพยักหน้ากำดาบแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นและโยนไม้เท้าให้ลอยขึ้นไปด้านบนเพื่อถ่วงเวลาให้มันลอยไปตกอยู่ด้านหลังตกประตูทางออกของชายนับสิบนี้และในจังหวะที่ทุกคนหันไปมองทำให้ทั้งสองวิ่งปรี้เข้าหาชายทั้งสิบและฟาดดาบลงไปอย่างเร็วจนพวกเขาไม่ทันได้ตั้งตัวจนใช้เวลาเพียงไม่ถึงนาทีพวกเธอก็มายืนยังหน้าประตูพร้อมกับร่างชายนับสิบที่พากันนอนเกลื้อนจมกองเลือดไปหมดอย่างชักดิ้นไปมาอย่างทรมานก่อนจะสิ้นลมหายใจไปจนหมดทำให้หญิงสาวเหลือบมองก่อนจะเดินออกมาแต่นั้นก็ทำให้เธอต้องชะงักเมื่อชายสองคนที่วิ่งหน้าตื่นมาหยุดอยู่ด้านหน้าพวกเธอพร้อมมองไปที่พื้นตรงหน้าที่เต็มไปด้วยร่างคนนอนเกลื้อนอยู่และเงยหน้ามองพวกเธอ
" นาย/ นายตำรวจ " ทั้งสองเอ่ยอย่างตกใจก่อนที่จีซูจะรีบก้มเก็บไม้เท้าและลุกขึ้นจะเดินออกมาอย่างไม่สนใจแต่แล้วจังหวะนั้นที่โรเซ่กำลังจะเดินตามมาเธอก็เห็นชายคนที่หนึ่งที่เธอกระโดดถีบมันค่อยๆลุกขึ้นยืนด้านหลังชายทั้งสองและกำลังจะใช้ปืนยิงชายทั้งสองทำให้เธอรับเขวี้ยงดาบออกไปผ่านหน้าชายทั้งสองจนปักเข้าที่ช่วงคอของชายคนนั้นจนเลือดพุ่งออกมาทำให้ทั้งวีและจีมินรีบหันไปมองอย่างอึ้งๆและนั้นทำให้โรเซ่และจีซูหันมองหน้ากันก่อนจะรีบเดินหนีออกมาแต่ หมับ
" เดี๋ยว ถ้าเดินไปทางนั้นก็โดนจับพอดีสิ มาทางนี้ "จีมินว่าก่อนจะดึงโรเซ่ให้วิ่งออกมาและวิ่งไปอีกทางด้านหลังเมื่อเห็นหญิงสาวจะเดินออกไปทางเดิมที่เข้ามาทำให้หญิงสาวต้องจำใจถูกลากให้วิ่งตามไปและนั้นทำให้จีซูได้แต่ยืนมองลั่กเลิกไปมาอย่างทำไรไม่ถูกก่อนจะหันมามองวีที่มองเธออยู่นิ่งๆทำให้เธอต้องรีบวิ่งตามโรเซ่ออกไปจนวีจะรีบวิ่งตามไปแต่ก็ต้องหยุดชะงักและหยิบดาบที่ปักผู้ชายคนนั้นออกมาอย่างน้อยก็ต้องมีอะไรไว้ป้องกันตัวนั้นคือสิ่งที่เขาคิด และวิ่งตามออกไปเมื่อวิ่งมาได้สักพักอยู่ๆร่างบางก็กระตุกมือออกจากร่างหนาอย่างแรงทำให้จีมินชะงักไปก่อนจะหันกลับมามองอย่างตั้งคำว่ากับสิ่งที่หญิงสาว
" ไม่ต้องฉันเดินเองได้"  โรเซ่ว่าด้วยใบหน้านิ่งๆก่อนจะเดินสะบัดไหล่ออกไปทำให้จีมินมองตามก่อนจะถอนหายใจแต่ก็ต้องจำใจวิ่งตามไปแต่เดินไปได้สักพักตรงที่เป็นสีแยกทางเดินและกำลังจะเดินผ่านอยู่ๆสายตาจีมินที่เดินตามหลังโรเซ่อยู่ก็เหลือบไปเห็นด้านข้างที่กำลังมีสายชุดดำเล่งปืนมาทางโรเซ่ในระยะที่ไกลออกไปเพราะด้วยสายตาหญิงสาวที่เอาแต่มองทางข้างหน้าและเดินไปยังไม่คิดจะมองทางอื่นทำให้เธอไม่เห็นและนั้นทำให้จีมินต้องรีบดึงโรเซ่ถอยหลังกลับมาเพื่อหลบกระสุนอย่างเร็ว
ปังง
จีมินดึงโรเซ่มากอดไว้ทำให้โรเซ่ตกใจไม่น้อย แต่ยังไม่ทันได้ว่าอะไร
" เฮ้ยยย มันอยู่นั้น " เสียงของชายคนที่ยิงปืนเมื่อกี้พูดบอกทำให้ลูกน้องนับสิบคนวิ่งมาสมทบทำให้โรเซ่และจีมินหันไปมอง
" ไปทางนี้ " และด้วยความเร็วจีมินรีบกระชากข้อมือให้โรเซ่วิ่งไปทันทีโดยที่โรเซ่ไม่ทันได้ขัดขื่นอะไรโดยมีพวกชายชุดดำนับสิบวิ่งตามไป และในจังหวะเดียวที่จีซูและวีเดินตามมา จากเหตุการณ์นั้นทำให้วีรีบดึงจีซูหลบอยู่ตรงมุมกำแพงทันทีถึงแม้ว่าหญิงสาวจะพยายามขัดขื่นก็ตามแต่สุดท้ายเธอก็เงียบลงเมื่อได้ยินเสียงเท้าที่วิ่งกรู่ตามอีกสองคนไป และเมื่อสิ้นเสียงเท้าคนนับสิบวีก็ถอนหายใจออกมาและนั้นทำให้จีซูและดึงตัวออกทันทีพร้อมมองหน้าวีอย่างเอาเรื่องแต่วีก็หาได้แคร์ไม่ ก่อนที่หญิงสาวจะทำท่าจะวิ่งตามโรเซ่ไป แต่วีก็ดึงข้อมือไว้ก่อน
" นี้ ปล่อยฉันนะ ฉันจะไปช่วยน้องฉัน " จีซูว่าพร้อมสะบัดข้อมือให้หลุดออก
" อย่าเพิ่งห่วงคนอื่นเลย เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ นู้น มันมานู้นแล้ว " วีว่าพร้อมเพยิดหน้าบอกทำให้จีซูหันหลังกลับมามองชายสิบคนที่กำลังวิ่งและชี้มาทางเธอ และนั้นทำให้วีรีบดึงข้อมือหญิงสาววิ่งหนีไปกับเขาทันทีอย่างเร็วจนจีซูต้องปล่อยให้เขาลากเธอวิ่งไปอย่างงั้น
ทางด้านจีมินหลังจากวิ่งหนีพวกคนเมื่อกี้ตอนนี้ทั้งสองก็พากันวิ่งออกมาทางด้านหลังเพื่อจะมายังรถแต่ด้วยความไม่โชคดีที่ดันมีคนวิ่งมาดักหน้าทำให้ทั้งสองต้องจำใจวิ่งออกมาข้างนอกและวิ่งมาตามซอยก่อนจะเข้ามาหลบในโกดังขนาดใหญ่ที่กำลังก่อสร้างอยู่ก่อนที่จีมินจะพาโรเซ่เข้าไปหลบยังด้านบนยังตู้คอนเทอนเนอขนาดใหญ่โดยทั้งสองต่างนอนราบเงยหน้ามองเพดานไปกับพื้นด้านบนของตู้โดยไม่มีใครส่งเสียงอะไรออกทำให้ได้ยินแต่เสียงหอบของทั้งสองที่ต่างพากันแข่งกันหอบด้วยความเหนื่อยโดยที่มือของจีมินยังคงจับโรเซ่อยู่และนั่นทำให้หญิงสาวสังเกตเห็นและพยายามที่จะดึงออกแต่จีมินก็จับไม่อย่างงั้นและแน่นขึ้นถึงแม้หญิงสาวจะขัดขื่นก็ตาม
" นี้ ปล่อยมือฉันนะ "โรเซ่ว่าพร้อมพยายามแกะข้อมือออก
" ไม่ อยู่นิ่งๆ อยากให้พวกมันจับได้รึไง " จีมินว่า
" นายก็ปล่อยฉันก่อนสิ " โรเซ่ว่าก่อนจะพยายามแกะมือออก แต่แล้ว
ครืดดด เสียงเปิดประตูออกของโกดังพร้อมกับเสียงเท้านับสิบที่เดินเข้ามาทำให้โรเซ่ชะงักและนั่นทำให้จีมินหันหน้าบอก
" ชู่วววว " เขาพูดบอกพร้อมใช้นิ้วของมืออีกข้างแตะไปที่ปากตัวเองและนั่นทำให้โรเซ่เงียบลงทันทีก่อนที่จีมินจะค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้ๆเมื่อเขารับรู้ได้ว่าตัวเขาอยู่ในรัศมีที่มองเห็นได้และทำให้ตอนนี้ทั้งสองนอนติดกันเป็นปลา
กระป๋องโดยที่จีมินไม่ได้สังเกตเลยว่าคนข้างๆกำลังมีสีหน้าที่แปลกไปจากเดิมถึงแม้ว่าจะพยายามขยับออกแต่ด้วยตอนนี้ตัวเธอก็แทบจะตกตู้อยู่แล้วไหนจะมือที่จับเธออยู่อีกทำให้เธอต้องจำใจเงียบและอยู่นิ่งๆอย่างเลี่ยงไม่ได้ถึงแม้สีหน้าจะกลำกลืนฝืนทนสุดๆก็ตาม โดยที่จีมินเอาแต่มองคนข้างล่างที่ต่างพากันเดินหาด้วยหัวใจที่เต้นรัวๆอย่างลุ้นๆก่อนจะเงยหน้ามองเพดานและหลับตาเช่นเดียวกับคนตัวเล็กที่ต่างลุ้นไปด้วยเสียงลมหายใจที่ค่อยๆเบาลงของทั้งสองแต่ภายใน นี่แทบจะเต้นเป็นกลองสะบัดชัย
" เฮ้ยเมิง แน่ใจนะว่ามันเข้ามาไหนเนี้ยะ "
" ผมว่าผมเห็นแวปๆนะลูกพี่ "
" งั้นเหรอ "
" ครับ "
" งั้นหาดูให้ทั่ว ทุกซอกทุกมุม "
ไม่ว่าเปล่า เท้านับสิบคู่ต่างหากันเดินไปทั่วโกดังจนเสียงดังไปทั่วก่อนจะตามมาด้วยเสียงรื้อค้นต่างๆ และนั่นทำให้จีมินได้แต่กลั่นหายใจเพราะเสียงที่เริ่มเข้ามาใกล้ตัวเรื่อยๆก่อนที่เขาจะหันมองคนตัวเล็กข้างๆที่นอนด้วยสีหน้าก็ไม่ต่างกับเขา    เอาจริงเขาก็เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้หน้าเขากับเธอห่างกันไม่ถึงคืบด้วยซำ้ ทำให้เขาได้แต่ไล่มองใบหน้าหญิงสาวนิ่งๆและแน่นอนไม่มีใครหรอกที่จะไม่รู้ตัวถึงจะรู้แต่เธอก็เลือกที่จะไม่หันมามองเพราะถ้าหันมาหน้าของเธอและเขาต้องใกล้กันไปมากกว่านี้แน่ และอีกอย่างเชิญเถอะ ว่าสายตาของเธอและเขาต้องเผลอสบกันแน่ๆและเธอก็ไม่อยากให้เป็นอย่างงั้น เพราะถ้าเป็นอย่างงั้น ความรู้สึกแบบนั้นมันต้องกลับมาอีกแน่ และนั่นทำให้หญิงสาวได้แต่ทำเป็นไม่รับรู้และเงยหน้ามองเพดานอยู่อย่างงั้น 
แต่แล้ว 
" เฮ้ย เมิงขึ้นไปดูข้างบนสิ" ไม่เพียงแค่โรเซ่ที่หันไปมองจีมินก็เช่นกันก่อนที่ทั้งสองจะหันมองหน้ากันอย่างหวั่นๆ พร้อมกลืนนำ้ลายลงคออย่างลำบาก คือ ถ้ามันขึ้นมาตรงที่พวกเธอและเขานอนอยู่ล่ะก็  คงไม่เป็นการดีแน่   แต่ถ้าลุกตอนนี้ก็ไม่ได้ ทำให้จีมินได้แต่คิดวิตกไปมาจนทั้งสองได้แต่นอนตัวเกรง เมื่อเสียงเท้าที่ใกล้เข้ามาเอาจริงใช่ว่าเธอสู้ไม่ได้นะ สู้ได้ แต่ว่า นะเวลานี้ เธอคิดว่าต่อให้เธอเร็วแค่ไหน ดาบยังไงก็แพ้ปืนอยู่ดี ถ้าเกิดพลาดไม่ใช่แค่เธอแต่รวมไปถึงคนข้างๆด้วย ที่จะพลอยเจ็บตัว ไปด้วย ทำไมนะทำไมต้องห่วงหมอนี้ด้วยไม่เข้าใจจริงๆ 
แต่แล้ว
 ปังงง อยู่ๆเสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านนอก ก่อนจะตามด้วยเสียง
" เฮ้ยย หยุดนะโว้ย " เสียงของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่วิ่งอยู่ด้านนอกดังขึ้นทำให้คนในโกดังหันไปมองพร้อมกับร่างชายหญิงที่วิ่งผ่านไป ตามด้วยกลุ่มคนนั้น 
" เฮ้ย ไป " และนั่นทำให้กลุ่มด้านในรีบวิ่งไปสมทบด้านนอกทันที จนเสียงฝีเท้าของคนทั้งหมดเริ่มห่างออกไปทำให้ทั้งสองถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก และในจังหวะเดียวกันที่จีมินและโรเซ่หันมามองคนข้างๆคนตนเพื่อถามอาการทำให้ทั้งสองเผลอสบตากันอย่างบังเอิญและด้วยใบหน้าที่ใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจร้อนๆทำให้จีมินมองหน้าโรเซ่นิ่งๆเหมือนกับโดนมนต์สะกดเหมือนกับเนื้อตัวขยับไม่ได้ ทำให้หญิงสาวได้แต่หยุดนิ่งไปพร้อมมองสายตาที่มองมาก่อนที่จีมินจะก้มมองริมฝีปากบางได้รูปชมพูสวยมันเหมือนกับโดนแรงแม่เหล็กขนาดใหญ่ดึงดูดทำให้ใบหน้าร่างหนาค่อยๆขยับเข้าหาร่างบางและใบหน้าที่เอี้ยงปรับองศาเพื่อที่จะ แต่... 
ฟรึบบ ร่างของหญิงสาวที่เด้งขึ้นทันทีทำให้จีมินชะงักออกไปก่อนที่โรเซ่จะลุกขึ้นนั่งและยืนขึ้นอย่างเร็วด้วยท่าทีลั่กเลิกทำให้จีมินเหว่อไป
" เออคือ  .." ร่างหนาเอ่ยและพยายามจะลุกขึ้นตามแต่อยู่ๆร่างบางก็รีบเดินและลงมาจากตู้คอนเทนเนอทันที
" โรเซ่ โรเซ่ โรเซ่  " และนั่นทำให้จีมินได้แต่ร้องตามและพยายามรีบตามลงมาโดยที่ร่างบางก็เอาแต่เดินหนีพร้อมจับหัวใจตัวเองที่เต้นแรง
" โรเซ่ เดี๋ยว โรเซ่ โรเซ่ เดี๋ยว  " จนจีมินต้องรีบวิ่งมาดักหน้าทำให้หญิงสาวชะงักตกใจก่อนจะหันหน้าหนี
" เออ คือ ฉะ ฉัน ฉัน ขอโทษ " จีมินเอ่ยบอกด้วยใบหน้ารู้สึกผิดที่ดันลุกลำ้เธอมากเกินไปเมื่อกี้ 
" ฉันจะไปช่วยพี่จีซู " โรเซ่ไม่ตอบแต่กลับพูดบอกเรื่องอื่นแทนก่อนจะรีบเดินหนีออกมา
" อะ โรเซ่ โรเซ่ โรเซ่ จิ ฮึ่ย " และนั่นทำให้จีมินได้แต่หงุดหงิดกับตัวเองที่ทำอะไรลงไป ก่อนจะรีบวิ่งตามไป

ทางด้านจีซู ที่วิ่งหนีกลุ่มคนมาเมื่อกี้พร้อมกับเสียงปืนที่ไร้ล่ามาก่อนที่ทั้งสองจะหยุดหอบอย่างเหน็ดเหนื่อย
" แห่กๆๆ ไหวไหม " วีหันมาถามหญิงสาว
" ฉันไหว นายนั่นแหละ ไหวรึเปล่า " จีซูตอบพร้อมมองด้านหลังทำให้วีหยักหน้าก่อนที่ทั้งสองจะมองไปรอบๆและกำลังจะวิ่งต่อ
กึก แต่แล้วเท้าทั้งสองก็ต้องหยุดวิ่งทันทีแทบที่จะไม่ได้ทันเก้าเท้าออกไปเลยเมื่อด้านหน้าวีมีกลุ่มชายสามสี่คนวิ่งมาดักไว้ทำให้วีตกใจไม่น้อยและถอยหลังเพื่อจะวิ่งหนีแต่พอหันหลังทั้งสองก็ต้องหยุดอีกเมื่อคนที่วิ่งตามมากำลังวิ่งมาและนั่นกลายเป็นว่าทั้งสองกำลังโดนล้อมทั้งสองข้าง
" เอาไงดี " จีซูเอ่ยถามเอาจริง ตอนนี้หญิงสาวก็แทบจะคิดไม่ออกด้วยซำ้ว่าจะเอาไง เพราะถึงแม้เธอจะสู้ได้ก็จริง แต่คนมากขนาดนี้ คงไม่ไหวแน่ แถมตอนนี้อาวุธของเธอกับหมอนี้ก็มีแค่ดาบกับไม้เท้าที่เธอถืออยู่ จะไปสู้ปืนได้ยังไง และนั่นทำให้วีได้แต่ครุ่นคิดอย่างทำไรไม่ถูกแต่แล้ว
ปังง เสียงปืนที่ดังขึ้นที่มาจากไหนไม่รู้แต่นั่นทำให้สัญชาตญาณมนุษย์ต้องหลบจริงไหมไม่ว่าจะด้วยท่าไหนก็ตามเช่นเดียวกับวีและจีซูที่ก้มหลบก่อนที่
" พี่จีซู ทางนี้ " เสียงที่ดังจากด้านหลังของทั้งสองคนทำให้ทั้งสองหันไปมองก่อนที่เห็นชายและหญิงหน้าตาคุ้นกำลังเรียกให้พวกเขาไปทางนั้นอยู่เอาจริงเขาก็เพิ่งเห็นนะว่ามันมีซอยเล็กๆทางด้านหลังเขาสองคนอยู่เหมือนกับช่องทางเก็บของหรืออะไรสักอย่างที่มีท่อและที่รองนำ้ฝนอยู่และนั่นทำให้วีรีบดึงจีซูลุกขึ้นก่อนจะวิ่งเข้าไปทันทีอย่างไม่รอช้า
" เฮ้ยย มันจะหนีไปแล้ว  ไป หยุดนะโว้ย " ก่อนจะตามด้วยเสียงของคนที่เพิ่งได้สติที่ลุกขึ้นและวิ่งตามทั้งสองเข้ามา
" โรเซ่ " 
" พี่จีซู "
" นี้อย่าเพิ่งอาลัยอาวรกันเลย หนีกันก่อนเหอะ " วีว่าก่อนจะดึงจีซูวิ่งเมื่อเห็นพวกนั่นวิ่งตามมาตามด้วยจีมินเองที่รีบดึงมือหญิงสาวเช่นกันก่อนที่ทั้งสองจะพากันวิ่งไปตามซอยเก่าๆแห่งนั้นจนกระทั้งถึงทางแยกสองทาง ทำให้ทั้งพากันหยุดเพราะไม่รู้จะไปทางไหน
" ไปทางไหนดีวะ "วีเอ่ยถาม
" ไม่รู้ว่ะ " จีมินตอบ ทำให้ทั้งสองได้แต่มองไปมา
" นี้ จะเอาไงก็เอา พวกมันมานู้นล่ะ "เสียงจีซูที่เรียกสติทั้งสองให้หันไปมองก่อนที่ทั้งสองจะหันมองหน้ากัน
" งั้นแยกกันเมิงไปทางนู้น กูไปทางนี้ " วีว่าทำให้จีมินพยักหน้าก่อนที่ทั้งสองจะพากันแยกวิ่งไปคนละทางโดยมีวิ่งสาวพ่วงข้างไปด้วย  เมื่อวิ่งมาได้สักพักจีมินและโรเซ่ก็ต้องชะงักเมื่อปลายทางดันมีตำรวจที่กำลังตั้งด่านตรวจจับอยู่ถึงแม้มันจะไกลแต่แค่เห็นไซเรนจีมินก็จำได้ ทำให้โรเซ่หันมองหน้าจีมินที่ดูเหมือนจะคิดหนักสุดๆก่อนจะหันกลับมามองคนที่วิ่งตามเธอมา และด้วยความที่ว่าตอนนี้ทั้งสองอยู่บนสพานและนั่นทำให้โรเซ่ตัดสินใจอะไรบางอย่าง
" นี้ นายว่ายนำ้เป็นไหม " โรเซ่ถามขึ้นด้วยสีหน้าจิงจัง
" ห้ะ " จีมินเอ่ยถามอย่างสงสัย
" ตอบมาสิ ว่ายเป็นไหม " โรเซ่ขยั้นขะยอ
" ปะ ปะ เป็นๆ " 
" ดี "โรเซ่ว่าก่อนที่ดึงจีมินไปที่ขอบสะพานทำให้จีมินตกใจไม่น้อยและหันมองหน้าโรเซ่อย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิด
" นายเชื่อใจฉันไหม ไม่สิ คือก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ ได้โปรดเชื่อใจฉัน   "โรเซ่ว่าพร้อมมองหน้าจีมินนิ่งๆทำให้จีมินพยักหน้าก่อนที่ทั้งสองจะจับมือกันแน่น
" พร้อมนะ " โรเซ่ถาม
" เดี๋ยว เธอว่ายนำ้เป็นเหรอ " จีมินถามออกไปอย่างสงสัย เพราะโรเซ่ที่เขารู้จักว่ายนำ้ไม่เป็น
" ก็ เออ ก็ พะ พอได้อยู่ " โรเซ่ตอบอย่างไม่แน่ใจด้วยสีหน้าที่ดูกลัวๆจนจีมินสังเกตได้
" จับมือฉันไว้อย่าปล่อยนะ " 
" ห้ะ "
" เอาเหอะน่า เธอบอกให้ฉันเชื่อใจเธอ แต่เธอก็ต้องเชื่อใจฉันเหมือนกัน " จีมินว่าด้วยสีหน้าจิงจังและจับมือโรเซ่แน่น
" อืม " โรเซ่ พยักหน้าก็ไม่รู้นะ แต่ข้างในมันบอกให้เชื่อเอาเป็นว่าฉันจะลองเชื่อนายอีกสักครั้งละกัน
" เฮ้ยย มันอยู่นั้น "
" เอาล่ะนะ  หนึ่ง สอง สาม "
ปังง  ตูมมมม  ร่างของทั้งสองคนที่ล่วงลงจากสะพานที่สูงเกือบตึกสามชั้นหล่นลงนำ้ไปจนเกิดนำ้กระจายไปทั่วกระจายไปหมดทำให้คนที่วิ่งตามมาได้แต่ยืนเกาะขอบสะพานมองร่างทั้งสองที่หายไปกับนำ้อย่างหงุดหงิด ด้วยความเสียดาย

ทางด้านจีซู หลังจากวิ่งมาได้สักพักทั้งสองก็ต้องหยุดลงเช่นกัน มันเป็นอะไรที่ออกซวยของซวยเมื่อทางที่ทั้งสองวิ่งมันคือทางตัน
" เชี้ยย "วีสบถออกมาอย่างอยากไม่เชื่อ
" หึ ไงหนีไม่รอดแล้วสิ " เสียงที่ดังจากด้านหลังทำให้ทั้งสองหันขวับก่อนที่วีจะดึงให้จีซูมาหลับอยู่ด้านหลังทันทีโดยมีเขาบังเอาไว้
" อย่าคิดแตะต้องผู้หญิงเด็ดขาด ไม่งั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน " วีว่าด้วยสีหน้าจิงจังพร้อมจ้องมองชายสามสี่คนตรงหน้าอย่างเอาเรื่องทำให้จีซูได้แต่มองด้านหลังของคนตรงหน้าและเหลือบมองกลุ่มชายพวกนั้นที่ยืนขำกันอยู่
" คงไม่ได้ว่ะ บังเอิญ ผู้หญิงคนนั้นดันเป็นหัวขโมยกูคงปล่อยไปไม่ได้ เพราะงั้นส่งผู้หญิงคนนั้นมาซะ  " 
" หึ เสียใจ กูไม่ให้ อยากได้ก็ข้ามศพกูไปก่อน  "วีว่าพร้อมกำดาบแน่นด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเอาจริงสุดๆ
" หึ ก็ได้ งั้นพวกกูจะเล่นสนุกกับเมิงหน่อยแล้วกัน " ชายผู้นั้นว่าพร้อมพากันหักมือเอียงคอไปมาเพื่อเตรียมพร้อมทำให้วีเหลือบมองจีซูที่ยืนเป็นห่วงอยู่ด้านหลัง
" หลบไป "
" แต่ว่านาย "
" ไม่ต้องห่วง เชื่อมือฉันเหอะน่ะ " วีว่าทำให้จีซูถอนหายใจก่อนจะยอมถอยออกไปห่างๆก่อนที่วีจะช้อนสายตากลับมามองชายสามสี่คนตรงหน้าที่กำลังเตรียมพร้อมยืนถือท่อนไม้และท่อนเหล้กที่หยิบมาจากพื้นที่วางอยู่ทำให้เขาทิ้งดาบในมือและใช้มือดึงเนคไทที่คอออกอย่างลวมๆพร้อมถอดเสื้อตัวนอกออกและถกแขนเสื้อขึ้นก่อนจะถอดเข็มขัดที่ใส่กับกางเกงแสล็กสีดำเดปเข้ารูปออกมาและเอามาม้วนไว้ที่มือและกระตุกยิ้มก่อนจะกวักมือเรียกเป็นเชิงบอกทำให้ชายคนเหล็กที่ถือโครงเหล็กแหลมวิ่งเข้าไปฟ้าดทันทีทำให้วีเหวี่ยงหลบก่อนจะกระโดดถีบจนร่าง
นั้นกระเด็นไปชนกับกำแพงและจังหวะเดียวกันที่ชายอีกคนหนึ่งวิ่งเข้ามาทำให้เข้าไม่ทันระวังตัวจนถูกไม้ฟ้าดที่ท้องจนเขาถอยหลังไปชนกับประตูเหล็กอย่างดังก่อนที่ชายผู้นั่นจะวิ่งเข้ามาอีกเพื่อหวังจะฟาดแต่เร็วกว่าเขาหมุนตัวหลบทำให้ชายคนนั้นฟ้าดไม่โดนก่อนที่เขาจะเตะเข้าที่ด้านหลังจนชายผู้นั่นกระเด็นหน้าควำ่ไปกลับพื้นและนั่นทำให้ชายที่ถือท่อนเหล็กอยู่วิ่งเข้ามาหวังจะฟ้าดเข้าที่วีแต่จีซูดันเห็นซะก่อน
" นาย ระวัง " และนั่นทำให้วีหันไปเห็นพอดีทำให้เขาใช้แขนกันไว้แต่ก็ยังเซไปนิดหน่อยเพราะแรงฟ้าดก่อนที่ชายผู้นั่นจะดึงท่อนเหล็กกลับหวังจะฟ้าดอีกทีแต่ด้วยความเร็วทำให้วีเหวี้ยงไปด้านขวาทำให้ชายคนนั่นพลาดก่อนที่วีจะเตะเข้าที่ท้องหลายต่อหลายครั้งแต่ยังทันที่ชายผู้นั่นจะล่วงชายอีกคนที่ยืนอยู่ก็วิ่งเข้ามาทำให้วีต้องถอยหลบก่อนที่ชายผู้นั้นจะหันมาและวิ่งเข้าอีกครั้งทำให้วีใช้มือจับไปที่ท่อนเหล็กก่อนที่ใช้เข่าทุ้งไปที่ท้องและดึงแย่งท่อนเหล็กนั่นออกจากมือและก่อนจะฟ้าดท่อนเหล็กไปที่ชายผู้นั้นจนหน้าหันและล้มลงไปแต่ยังไม่จบเพราะอยู่ๆชายคนแรกก็วิ่งเข้ามาใช้เชือกรัดคอวีเอาไว้ทำให้วีได้แต่ดิ้นไปมาและจังหวะเดียวกันที่ชายคนที่สองลุกขึ้นพอดีทำให้ชายผู้นั้นเข้ามารัวมัดและต่อยเข้าที่ท้องอย่างรัวๆจนจีซูที่ยืนอยู่ได้แต่ลุกลนอย่างเป็นห่วงก่อนที่เธอจะตัดสินใจเดินไปหยิบมีดดาบและเดินเข้าไปและฟันลงที่ชายที่ยืนหอบจากการรัวหมัดเมื่อกี้นี้อยู่ ทำให้ชายผู้นั้นล้มลงไปและจังหวะนั่นทั้งวีและชายคนที่รัดคอเขาอยู่ต่างพากันตกใจ  วีที่ได้สติก่อนจึงใช่จังหวะนั้นพลิกตัวและหักแขนของชายคนนั้นไปด้านหลังทำให้ชายคนนั่นร้องออกมาก่อนที่เขาจะใช้เข็มขัดที่รัดมือเขารัดคอชายคนนั้นแทนจนทำให้ชายคนนั้นได้แต่ดิ้นไปมาเหมือนจะขาดอากาศหายใจทำให้จีชูได้แต่ยืนมองและถอนหายใจอย่างรำคาญและทิ้งดาบลงทำให้วีเงยหน้ามองหญิงสาวเมื่อร่างในมือหมดลมหายใจและล่วงลงไปกับพื้นที่หันหน้าไปมองทางอื่นแต่แล้วสายตาที่ดันเหลือบไปเห็นชายของชายที่ค่อยๆลุกขึ้นจากด้านหลังหญิงสาวที่กำลังถือไม้กำลังจะฟาดลงที่หญิงสาวทำให้วีรีบพลิกตัวและใช้ตัวเองกำบังจนโดนแทนและนั้นทำให้จีซูตกใจไม่น้อยเมื่อไม้ที่แตกหักออกจากแรงฟ้าดพร้อมกับเลือดที่ไหลมาจากหัว
" นะนาย " จีซูตกใจและยังไม่ทันได้อะไร วีก็หันกลับมามองไอ้คนที่ฟา้ดเขาเมื่อกี้ด้วยสายตาที่จ้องมองอย่างเอาเรื่องสุดๆ ทำให้ไอ้คนนั้นค่อยๆถอยหลังไปนิดหนึ่งก่อนจะหยุดลงและฮึดสู้และวิ่งเข้าหา
" ย้าาาาาา " และนั่นทำให้วีเบี้ยงหลบก่อนจะเตะเข้าไปที่ท้องและตามด้วยลูกถีบที่กระโดดถีบไปที่หน้าจนชายคนนั้นนอนสลบไปอยู่ที่พื้น
" อะ " แต่แล้วร่างหนาก็ต้องล่วงลงไปนั่งที่พื้นเพราะเลือดที่ไหลออกจากหัวทำให้จีซูต้องรีบวิ่งมาประคอง
" นาย เออ โอเครไหม " ถึงแม้จะถามไปอย่างงั้นแต่ดูก็น่าจะรู้ว่าไม่ 
" อะ โอเคร " วีหันมาตอบและยิ้มให้ แต่แล้วความรู้สึกมันก็เหมือนกับดับวูบกลางอากาศ 
" นี้ นาย นาย นาย นาย ตื่นสิ นี้ นาย " 




........................................................................................................
อัพแล้วค่ะ ให้ตายเหอะ แต่ละคู่ โหดสัสรัสเชียมาก ว่าแต่ วี แกสลบเหรอ แล้ว จีมกับโรส แกโดดลงนำ้กันเหรอว่าแล้วทั้งสองจะเป็นยังไงต่อไป จะไปโผล่ที่ไหน แล้วเจนนี่กับลิซ่าล่ะ ทั้งสองจะถูกพาไปไหน เฮ่อ แต่ละคู่ ยังไงก็อย่าลืมให้กำลังใจไรท์กันนะ อาจจะหายไปนาน พอดี สอบอ่ะ เหนื่อยๆ  หวังว่าทุกคนจะชอบนะค่ะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

448 ความคิดเห็น

  1. #180 Taehyung_bp (@midori1021) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 23:26
    โว้ววว
    #180
    0
  2. #122 Proudiiz_preaw (@Proudiiz_preaw) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:02
    ต่อค่าา
    #122
    0
  3. #121 lkljlh4 (@lkljlh4) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:14
    ฉันมารอไรท์ที่แม่น้ำนนท์ทุกวันเลยยยย~~~
    #121
    1
    • #121-1 pilot 96 (@pim1098765432) (จากตอนที่ 10)
      28 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:31
      ขอบคุณค่า
      #121-1
  4. #120 jung_kookkei (@jung_kookkei) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:24
    อย่าหายนะค่ะสู้ๆ
    #120
    0
  5. #119 bamsn1412 (@bamsn1412) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:03
    มาอัพบ่อยๆนะคะ
    #119
    0
  6. #118 blackpinkapink (@blackpinkapink) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:29
    สู้นะคะไรท์ สนุกมากกก
    #118
    0
  7. #116 Jureephorn (@Jureephorn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:51
    รอเลยยยย รีบมาต่อนะไรท์
    #116
    0
  8. #115 PanyKavanh (@PanyKavanh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:39
    รออออออ
    #115
    0
  9. #112 Proudiiz_preaw (@Proudiiz_preaw) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:09
    ต่อค่าาา
    #112
    0
  10. #111 Soomin_lk (@Soomin_lk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:59
    โหดกันเลยทีเดียว
    #111
    0
  11. #108 bamsn1412 (@bamsn1412) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:13
    เลือดสาดกันเลยทีเดียวเชียว
    #108
    0
  12. #107 NimSvk (@NimSvk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:27
    รอค่าา
    #107
    0
  13. #106 jutatipaom (@jutatipaom) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:43
    โหดกันจริงๆ ไรท์มาต่อนร้า
    #106
    0
  14. #103 Aern5555 (@Aern5555) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:38
    แต่ละคนอย่างโหด
    #103
    0
  15. #102 jung_kookkei (@jung_kookkei) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:13
    อย่างมันส์อะ มีเมียกงเมียกูด้วย กุกกี้อ่า~ ต่อเร็วๆน้าไรท์ อย่าหายนะ
    #102
    0
  16. #101 MooAmMiiz (@MooAmMiiz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:28
    ไรท์ ได้โปรดอย่าหายไปนานอีกน๊าาา รออ่านอยู่ค่าา
    #101
    0
  17. #100 bamsn1412 (@bamsn1412) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:58
    ดราม่าสุดๆ ไรท์มาอัพบ่อยๆนะคะ
    #100
    0
  18. #97 0934485152moom (@0934485152moom) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:52
    มาอัพเร็วๆน่ะค่ะ
    #97
    0
  19. #96 lkljlh4 (@lkljlh4) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:36
    รอค่าาา
    #96
    0
  20. #95 Oumamu229930 (@Oumamu229930) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:48
    รอๆๆๆๆๆๆ
    #95
    0
  21. #94 Proudiiz_preaw (@Proudiiz_preaw) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 17:11
    รอค่าาา
    #94
    0
  22. #93 MooAmMiiz (@MooAmMiiz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 14:11
    รีบมาอัพนะคะ รอๆๆๆ
    #93
    0