คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Osomatsu-san] Karamatsu sad story

โดย pikado

เรื่องราวของเด็กหนุ่มลูกชายฝาแฝดคนที่2ของบ้านมัตสึโนะ ผู้ถูกทอดทิ้ง เรื่องราวดราม่าสั้นๆนี้จะเป็นยังไงไปติดตามกัน

ยอดวิวรวม

951

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


951

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


17
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 พ.ย. 60 / 20:42 น.
[Osomatsu-san] Karamatsu sad story | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่าาาาา
pikadoเอง ขอแทนตัวเองสั้นๆว่าโด้ละกันนะคะ 
เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องแรกเลยที่ลองแต่งลงเว็บ
ตัวละครหลักคือคารามัตสึค่ะ เป็นเรื่องราวที่บอกเล่าถึงความรู้สึกของคารามัตสึที่ถูกทอดทิ้งค่ะ (ถ้าแฟนๆจะรู้ว่าในการ์ตูนจะมีตอนที่เชื่อมกับตอนนี้อยู่ค่ะ)
อาจจะยังเป็นมือใหม่อยู่ ยังใช้ถ้อยคำได้ไม่สละสลวยเท่่าไหร่ มั่วบ้างไรบ้างก็ขอโทษด้วยนะคะ ติได้ชมได้แต่ของดหยาบน้า><

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 พ.ย. 60 / 20:42

บันทึกเป็น Favorite


ในวันที่ทุกคนมีความสุข หลังจากที่ทำให้อิจิมัตสึและเจ้าเหมียวของเขาคืนดีกันได้ ไม่มีใครรู้เลยว่ามีคนอีกคนยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา
ชายหนุ่มผู้สวมเสื้อฮู้ดสีน้ำเงินพร้อมกับเฝือกที่แขน ร่างกายที่สะบักสะบอม ผ้าพันแผลรอบศรีษะและคราบน้ำตาที่ค่อยๆไหลรินอาบแก้มของเขา
เขาคือ"คารามัตสึ" ผู้ที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ แต่ตอนนี้ความมั่นใจนั้นมันหายไปไหนไม่รู้แล้ว เหลือเพียงเศษเสี้ยวของหัวใจที่แตกสลาย


ชายหนุ่มผู้มีแต่ความทุกข์ทรมานมองดูพี่น้องฝาแฝดของตัวเองทั้ง5ค่อยๆเดินจากไปพร้อมกับตะวันที่ค่อยๆลับขอบฟ้าไปเช่นกัน

"ทำไมล่ะ..."
"ทำไมถึงทิ้งฉันล่ะ..."

คำถามหนึ่งแล่นขึ้นมาในหัวของผม
ผม..ที่ทำได้แต่มองยืนมองพี่น้องของตัวเองเดินจากไป ผม..ที่ไม่มีใครต้องการ....

"เราไม่ใช่พี่น้องกันงั้นหรอ โอโซมัตสึ โจโรมัตสึ อิจิมัตสึ จูชิมัตสึ โทโดมัตสึ..."
"ฉันถูกเก็บมาจากถังขยะงั้นหรอ........บราเธอร์..."
"ได้โปรด....หันกลับมาและพูดกับฉันที ว่าฉัน....คิดผิด"
"นี่.....นี่............."
"...."
"ขอร้องล่ะ! ฉันทำอะไรผิดงั้นหรอ..ฮึก.... ทำไมถึงไม่มีใครไยดีฉันเลยล่ะ!!!!!!!!!!!!!"

ทำได้แค่ตะโกนออกไปทั้งน้ำตา และดูเหมือนว่าเสียงของผมจะส่งไปไม่ถึงใครเลย...........................









ผมไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเลือกที่จะเดินกลับบ้านไป เมื่อผมค่อยๆเปิดประตูเข้ามา ไม่มีสายตาไหนจับจ้องมาที่ผม...เหมือนกับผม"ไม่มีตัวตน"
ผมค่อยๆเดินเข้าไปนั่งข้างๆโอโซมัตสึที่กำลังอ่านข้อความอะไรบางอย่างในโพสอิทสีแดง จริงๆก็ไม่ใช่แค่โอโซมัตสึหรอกทุกคนก็ถือโพสอิทเอาไว้เช่นกัน

ทำไม....ผมถึงไม่มีคนเดียวล่ะ

แต่ถึงจะโวยวายอะไรไปก็คงไม่มีใครสนใจล่ะนะ 
"นี่บราเธอร์ มีใครสนใจอยากเล่นหมากรุกบ้าง"
"..."
ผมทักขึ้นไปแต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครตอบกลับมา มีเพียงเสียงลมที่พัดโชยมาในห้องที่ทุกคนพร้อมใจกันเงียบสงัด
มันเหมือนว่ามีเพียงผมอยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียว
ผมรู้สึกอึดอัด เหงา และเจ็บปวด...
ทำไมผมถึงเป็นคนที่ถูกทิ้ง ทำไมผมถึงโดดเดี่ยว ทำไมถึงไม่มีใครคุยกับผม สนใจผม หัวเราะกับผม...หรือจะเป็นเพราะตัวผมเองที่ชอบพูดทำให้คนอื่นต้องเจ็บ ถ้าเป็นเพราะอย่างนั้นล่ะก็ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่ได้อยากทำให้ใครเจ็บ....
ความคิดเหล่านี้มันตีกันในหัวสมองของผมจนผมไม่สามารถทนกับมันได้อีก น้ำตาที่คิดว่าหมดไปแล้วก่อนจะกลับบ้าน มันไหลย้อนขึ้นมาอีกครั้ง
อย่านะ..อย่าร้องสิ....
ผมพยายามอัดกลั้นมันไว้แต่มันไม่อยู่ เหมือนน้ำทั้งโลกเอ่อล้นออกมาจากผม มันไม่ใช่น้ำเปล่าบริสุทธิ์ แต่มันคือน้ำที่ขุ่นมัวและมีแต่ความเศร้าหมอง...

"นี่! พูดอะไรบ้างสิ ฮึก..."
ผมเหงา
"อย่าทำเหมือนฉันไม่มีตัวคนสิ!"
ผมเศร้า
"ฉันทำอะไรผิดงั้นหรอ..ฮึก...ฮือ ฉันขอโทษนะบราเธอร์"
ผมเจ็บ
"บราเธอร์...ฮึก..ได้โปรด...ตอบฉันทีเถอะนะ...ฮือ"
แต่ผมทำได้เพียงแค่พูดออกมา และแน่นอนว่าไม่มีใครสนใจผมเลย






และแล้วสิ่งที่ผมรอคอยก็มาถึง เมื่อมีคนๆนึงเอ่ยขึ้น
"ผมขอโทษนะคารามัตสึนี่ซัง...ผมขอโทษ..."
ใบหน้าของจูชิมัตสึทำผมอดใจหายไม่ได้ รอยยิ้มที่เคยมีมาหายไปในทันทีที่พูดประโยคเหล่านั้น เหลือไว้เพียงใบหน้าของคนที่เจ็บปวด...พอๆกับผม
"ผมก็ขอโทษนะ...."
บุคคลอีกคนค่อยๆเอ่ยปากขึ้น
"ไม่ใช่แค่นายหรอกโจโรมัตสึ จูชิมัตสึ...ฉันเองก็ผิด"
พี่คนโตพูดเสริมทำเอาผมงงในทันที พวกเขาจะขอโทษผมทำไม คนที่ผิดคือผมไม่ใช่หรอ ผมที่ชอบทำร้ายทุกคนน่ะ...
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรขึ้นก็เห็นใบหน้าของน้องหกเต็มไปด้วยน้ำตาและความโศกเศร้า มันไม่ใช่เพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีใบหน้าอันเจ็บปวดนี้ ทุกคนก็เช่นกัน โดยเฉพาะอิจิมัตสึคนที่ไม่เคยแสดงอะไรออกมาให้เห็น แต่ตอนนี้เขากลับเป็นคนที่ออกอาการมากที่สุด
"ไม่! บราเธอร์..ฮึก..ฉันต่างหากที่ผิด อย่าร้องไห้เลยนะ..ฮึก..."
ผมไม่อยากเห็นใบหน้าของคนที่ผมรักและผูกพันเต็มไปด้วยความทุกข์ สิ่งที่ผมอยากเห็นคือรอยยิ้มต่างหาก
คิดไปคิดมาก็เพิ่งสังเกตุว่าตอนนี้ ไม่มีใครตอบกลับผมหรือมองหน้าผมด้วยซ้ำ มันไม่น่าจะใช่การกระทำของคนที่เพิ่งจะขอโทษไป
"นี่บราเธอร์ เดี๋ยวก่อน!! พวกนายได้ยินฉันรึเปล่า?!? กายส์!!"
ผมตะโกนออกไปแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเช่นเคย มันแปลก...แปลกเกินไปแล้ว

และแล้วคนที่ปิดปากเงียบมาตลอดก็เอ่ยบางอย่างขึ้น
"มัตสึเฮงซะ...ไม่สิ คารามัตสึนี่ซัง...ผม...ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษที่ตลอดมาเอาแต่ว่าแล้วก็ทำร้ายนี่ซังมาโดยตลอด ผมแค่ไม่รู้จะทำตัวยังไง ผมไม่ได้ตั้งใจ...ถ้าผมรู้ว่านี่ซังจะจากไปผมคงไม่ทำแบบนี้หรอก ผมขอโทษ!"
นี่เป็นครั้งแรกที่อิจิมัตสึเรียกชื่อของผมตรงๆ แต่ตอนนี้ความดีใจมันเทียบไม่ได้กับความตกใจในประโยคนั้น
"เดี๋ยวก่อน!?! จากไป...นายหมายความว่าไงบราเธอร์? ฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้ไง นายไม่เห็นฉันงั้นหรอ?!?"
ว่าเเล้วก็รีบเอามือไปสัมผัสใบหน้าที่สั่นระเทือนั้น แต่...ผมกลับไม่สามารถสัมผัสมันได้...
"พวกเรารักนายนะ คารามัตสึ หลับให้สบายนะ"
โอโซมัตสึพูดพร้อมฉีกยิ้มบางๆที่แสดงออกถึงความฝืน เขายื่นมือไปดึงพี่น้องคนอื่นๆมากอดอย่างแนบชิด


หลังจากที่ผมได้ฟังประโยคเหล่านั้น ผมก็ได้เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้้นกับผม
ผมน่ะ...


 
 "ตายไปแล้ว"

เรื่องที่ยากเกินกว่าจะยอมรับมันบีบบังคับให้ผมต้องยอมรับ ไม่มีน้ำตาแทนความโศกเศร้าเพราะมันแห้งเหือดไปหมดแล้ว ไม่มีการพูดคุยใดๆเพราะผมไม่สมมารถคุยกับใครได้อีกแล้ว
เมื่อเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว ความทรงจำก่อนหน้านั้นก็ค่อยๆแล่นขึ้นมาในหัวของผม

ในหัวของผมมันย้อนไปถึงเมื่อตอนเย็น ที่อิจิมัตสึและแมวของเขาปรับความเข้าใจกันได้ ผมที่ยืนมองตัวเองกำลังร้องไห้เพราะคนอื่นๆค่อยๆเดินจากไป ค่อยๆเข้าใจอะไรมากขึ้น ตัวผมในตอนนั้นมันรวดร้าวพอๆกับตอนนี้ ผมที่ชีวิตเหมือนว่างเปล่าค่อยๆเดินหันหลังให้กับพี่น้อง หัวที่ล่องลอยคิดอะไรไม่ออก ตาพล่ามัวและเดินไปอย่างไร้จุดหมายแต่แล้ว ตัวผมที่กำลังจะข้ามถนนตรงหัวมุมไม่ทันได้สังเกตุเห็นว่าสัญญานข้ามถนนยังไม่เป็นสีเขียวก็ก้าวขาออกไป
ตัวผมคนปัจจุบันทำได้เพียงตะโกนออกไปว่า อย่าไปนะ! แต่มันจะเปลี่ยนอะไรได้ 
และแล้วเหมือนโชคชะตาเป็นใจให้รถบรรทุกคนหนึ่งขับมาด้วยความเร็วสูงพุ่งเข้ามาชนกับตัวผมอย่างจัง
ผมที่มองตัวเองกระเด็นออกไปไกลสุดลิบหูลิบตา แขนที่ขาดแยกออกจากร่างกายกระเด็นไปอีกทิศทาง เสื้อฮู้ดสีน้ำเงินดูดกลืนน้ำหวานสีแดง ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มตอนนี้มันเหลือเพียงปากที่บูดเบี้ยว  ภาพที่สยดสยองเหล่านั้นมันตอกย้ำใจของผมให้อ่อนแรง

เมื่อเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว ผมก็กลับมาที่ห้องนั่งเล่นเหมือนเคย พี่น้องทั้ง5ยังคงกอดคอกันแน่นทั้งน้ำตา ผมค่อยๆเดินเข้าไปโอบกอดพวกเขาช้าๆ แม้ว่าจะไม่สามารถสัมผัสได้แต่กลับได้รับไออุ่นอย่างบอกไม่ถูก มันรู้สึกดีมาก เป็นความรู้สึกที่ชีวิตนี้เหมือนไม่เคยได้รับมาก่อน เหมือนกับความเหงาที่ผ่านมาถูกแทนที่ด้วยความรัก ผมไม่ได้ถูกทอดทิ้ง เพียงชั่วพริบตาที่คิดได้ เหมือนพระผู้เป็นเจ้าอวยพรให้ผม กอดที่ยังแนบแน่นอยู่ยิ่งแน่นขึ้นไปอีกเมื่อผมสามารถสัมผัสพวกเขาได้ ความสุขนับล้านเอ่อล้นมาที่ใจของผม



 "กลับมาแล้วนะ บราเธอร์"







//จบแล้วจ้าาาา เฮๆๆ    ขอบคุณที่อ่านจนจบน้าา โด้ยอมรับเลยว่าตัวเองต้องพัฒนาอีกเยอะ เพราะงั้นใครมีข้อติข้อชมอะไรก็คอมเม้นได้น้าาาา
ปล.กระดาษโพสอิทที่โอโซมัตสึและคนอื่นอ่านตอนนั้น คือโพสอิทที่คารามัตสึเขียนถึงทุกคน    หลังจากที่ถูกจิบิตะลักพาตัวไป พอจิบิตะเห็นว่าไม่มีใครมาช่วยก็เลยสงสาร แล้วในตอนนั้นคารามัตสึก็บอกกับจิบิตะว่าให้เอาโพสอิทนี่ให้พี่น้องของเขาที พอจิบิตะรู้ว่าคารามัตสึตายก็เลยเอาไปให้จ้า เพราะงั้นไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมคารามัตสึถึงไม่มีโพสอิทคนเดียวนะ อิ้อิ้ พอดีนางลืมว่าเขียนไว้

[END]

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ pikado จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 ゆめ。 (@Dreamer_Eater) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:57
    ฮรือออ คารา;-;
    #1
    0