ฉันไม่ใช่คนเก่ง ไม่ใช่คนคิดมาก ฉันก็แค่ไปสอบ เพราะอยากไปสอบ แต่ถ้าสอบแล้ว มันผ่าน จะทิ้งก็ไม่ได้...
ตอนนี้ฉันกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย ฉันไม่เคยคิดมากว่าว่าใครจะติดไหน จะเรียนเก่งแล้วได้โควตาที่ไหน เพราะฉันมีมหาวิทยาลัยในฝันอยู่แล้ว มหาลัยในฝันที่ทำให้ฉันตัดสินใจเรียน ศิลป์-คำนวณ มหาวิทยาลัยในฝัน ที่ทำให้ฉัน อยากเรียนต่อม.ปลาย
และเมื่อเวลานั้นมาถึง ฉันตั้งเป้าไว้ว่าตัวเองต้องติดสอบตรง เพราะไม่อยากรอลุ้นรอบแอด ไม่อยากเอาโควตา เพราะเกรดตัวเอง ก็ไม่ได้สวยงามสามจุดห้าเหมือนเพื่อนๆ เกรดของฉันก็แค่สอบมหาลัยได้ เกรดที่ระดับขอโควตาก็คงต้องทุ่มสุดตัว กว่าจะได้
ฉันได้ไปสอบที่มหาวิทยาลัยชื่อดังของไทยแห่งหนึ่ง เป็นมหาลัยในฝันของใครหลายๆคน ที่ฉันตัดสินใจไปสอบ เพราะอยากลองสนาม ก่อนมหาวิทยาลัยในฝันของฉันจะเปิดรับสมัคร มหาลัยที่ฉันไปสอบ มีชื่อเสียงและจัดว่าโหดเอาเรื่อง ฉันคิดว่าถ้าตัวเองทำข้อสอบของที่นี้ได้ มหาวิยาลัยในฝันก็คงไม่ไกลเกินเอื้อม แต่แล้ววันประกาศผลสอบรอบแรก ฉันผ่าน...แม่ดีใจมาก ฉันไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขและท่าทางเป็นปลื้มสุดๆของเขามานานแล้ว
การสอบรอบสองของมหาวิทยาลัยแห่งนั้น ตรงกับมหาวิทยาลัยในฝันของฉัน แม่บอกให้ทิ้งมหาลัยในฝัน เพราะมหาลัยที่ฉันไปสอบมันคือที่สุดแล้ว ฉันรู้ว่าคราวนี้เขาหวังไว้มาก เขาไม่เคยจุกจิกเรื่องการเรียนของฉัน ขอแค่อย่าติดศูนย์ ร มผ หรือซ่อม ไม่งั้นลาออก นั้นคือกฎการเรียนของเขาที่มีต่อฉัน
แต่วันนี้เขากลับบอกให้ฉันทิ้ง ทิ้งฝันที่ทำให้ฉันมายืนจุดนี้...แม่บอก นี้แหละลบคำสบประมาทของคนอื่นได้เยอะเลย ฉันคิดว่าลบคำสบประมาทของตัวเขาเองมากกว่า แต่รอยยิ้มของเขา เวลาที่เขาพูดกับเพื่อนๆ เวลาที่ไปไหนมาไหนกับเขา แล้วเขาชมฉัน เขามีความสุข ฉันไม่รู้จะทำยังไง
ที่ฉันกลัวที่สุดตอนนี้ คงไม่ใช่ต้องทิ้งมหาวิทยาลัยในฝันของตัวเอง แต่กลัวที่จะสอบรอบสองไม่ผ่าน กลัวว่ารอยยิ้มของแม่จะหายไป มหาวิทยาลัยในฝันของฉัน...ความสุขของฉันไม่จำเป็น ถ้าหากฉันต้องทำให้แม่ขายหน้าอีกละ ถ้าเกิดสอบไม่ติดอีกละ ฉันไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม กลับไปเป็นลูกสาวที่เขาไม่รัก กลับไปเป็นเด็กที่ไว้เปรียบเทียบกับเด็กคนอื่น ไปเป็นเด็กโง่ๆที่ถูกด่าว่าจากแม่ของตัวเอง
ความคิดเห็น